atlass
08.05.13, 19:50
Polibuda, po niej wszystko w życiu się uda
- Cała moja rodzina, włączając dziadka, rodziców i starszego brata, studiowała na politechnice, więc po maturze nie miałam za wiele do powiedzenia w tej kwestii i podtrzymując tradycję, wybrałam ochronę środowiska. Tata godzinami tłumaczył mi, że pracodawcy biją się o specjalistów z tej branży i że tytuł inżyniera da mi znacznie większy prestiż niż magister po uniwerku. Marzyłam o psychologii, ale to się wówczas nie liczyło. Nie ważne, że byłam kompletną nogą z przedmiotów ścisłych, zaufałam jego opinii i byłam pewna, że warto się przemęczyć i studiować wbrew sobie, bo rezultaty będą wymierne. Studia były horrorem, ale przez cały czas miałam w głowie słowa ojca i w jakimś cudem udało mi się zdobyć dyplom. Pracy w branży szukałam dosłownie wszędzie, w międzyczasie podjęłam uzupełniające studia magisterskie w trybie zaocznym, aby zwiększyć szanse na dobry etat. Po pół roku bezskutecznego wysyłania CV, w akcie desperacji udałam się do Wydziału Środowiska Urzędu Miasta Gdynia, aby dowiedzieć się, czy mam jakiekolwiek szanse na pracę. Okazało się, że tam nie przyjmują absolwentów i że etaty są od wielu lat obsadzone przez te same osoby. Przemiły pracownik tego wydziału dał mi do zrozumienia, że nawet gdyby było inaczej, nie powinnam zawracać sobie głowy tą branżą, bo zarobki są w niej naprawdę marne. Z urzędu wyszłam z płaczem. Dwa miesiące później dostałam pracę w firmie ubezpieczeniowej, z którą jestem związana od czterech lat, po dziś dzień. Jestem naprawdę zadowolona i odkryłam swoje powołanie, a koledzy z biura są w większości po studiach licencjackich, na których specjalnie się nie przemęczali. Przebyliśmy zupełnie inną drogę, a teraz robimy dokładnie to samo. Mój tata wciąż twierdzi, że stanowisko w firmie zawdzięczam tym „elitarnym” studiom na politechnice, a ja… przez grzeczność nie przeczę – opowiada Amelia Borkowska z Gdyni.
Dołącz do nas na Facebooku!
