pytania o tramwaje

[Gość: EN 57]

znacie jakąś stronę o tramwajach w gdańsku
są gdzieś w gdańsku jakieś stare torowiska, zajezdnie itd
jakie linie zbudowano i zamknięto w gdańsku po 1945

[lucy_z]

Gość portalu: EN 57 napisał(a):

> znacie jakąś stronę o tramwajach w gdańsku
> są gdzieś w gdańsku jakieś stare torowiska, zajezdnie itd
> jakie linie zbudowano i zamknięto w gdańsku po 1945

Było tu parę wątków o tramwajach, o historii itd ale gdzie to szukać w takiej
masie wątków:(((

Zagadka

[zoppoter]

[zoppoter]

Ups, przerzuciłem się.
Kto oprócz mnie i autora wątku wie co oznacza jego nick?

Zdaje się, że o tramwajach jest coś na stronie ZKM Gdańsk, ale nie pamiętam dokładnego adresu.
MOja wiedza pochodzi raczej ze staroświeckich żródeł papierowych...

[Gość: burak]

EN57-czy ty jestes kobieta?

[Gość: Piotr]

zoppoter napisał(a):

> Ups, przerzuciłem się.
> Kto oprócz mnie i autora wątku wie co oznacza jego nick?
>
> zdaje się ze tak nazywaja się nasze niebieskie SKMki, pomarańczowe są chyba
oznaczone numerem 58 ?
Pozdrawiam

[Gość: Jarohu]

zoppoter napisał(a):

> Ups, przerzuciłem się.
> Kto oprócz mnie i autora wątku wie co oznacza jego nick?
>
> Zdaje się, że o tramwajach jest coś na stronie ZKM Gdańsk, ale nie pamiętam dok
> ładnego adresu.
> MOja wiedza pochodzi raczej ze staroświeckich żródeł papierowych...

EN-57 to jest oznaczenie typu tramwaju - sądzę, że chodzi o model o trapezowatych
kanciastych kształtach - jeżdża jeszcze czasem jako wozy remontowe. Liczba
oznacza rok powstania - 1957.

To nie tramwaj

[zoppoter]

Wspomnniane tramwaje to po prostu N, albo 4N.
EN 57 to seria elektrycznych zespołów trakcyjnych, mówiąc po ludzku trójczłonowych kolejek,
rozpowszechnionych na całej sieci PKP (wyprodukowano okoo 2000 takich zestawów), pierwotnie
malowanych na żółto-niebiesko, obecnie różnie są malowane. Oczywiście w SKM tez satnowią
większość taboru.

[Gość: Jarohu]

Ojej ! Zoppoter - masz rację - rąbnąłem się !

[kasia_57]

O rany!!!!!
to był okrzyk podziwu.
:)))

[Gość: Jarohu]

Na przełomie lat 50-tych i 60-tych zlikwidowano m.in. linię nr 4 z Oliwy do
Sopotu przy obecnej pętli na wysokości ul. Jana z Kolna. Najgorsze w Gdańsku
jest to, że na przestrzeni lat wielokrotnie zmieniano trasy i oznaczenia
numerowe linii tramwajowych. Np. w Krakowie układ podstawowych linii trwa od
czasów międzywojennych.

[Gość: Marcin]

Jezeli chcesz sie dowiedziec cos wiecej na temat historii tramwajow w Gdansku,
to kup 30 dni, zawsze na ostatniej stronie jest wykaz numerow ktore sie
ukazaly. W jednym lub dwoch numerach ukazaly sie bardzo ciekawe artykuly na
temat tramwajow. Mozesz sie przejsc do ich siedziby, ktora znajduje sie na
Starym Miescie, nie pamietam gdzie dokladnie (w magazynie znajdziesz adres i
tam mozna kupic stare numery). A propos 30 dni, wydaje mi sie ze kiedys bylo
tam wiecej ciekawych rzeczy.

[lucy_z]

Znalazłam coś o tramwajach więc proszę :

W 1864 r. zaczęła funkcjonować linia omnibusu konnego z Gdańska do Sopotu.
Dziewięć lat później, 23 czerwca 1873 r., otworzono pierwszą gdańską linię
tramwaju konnego; jej trasa prowadziła z centrum Gdańska - poprzez Wrzeszcz -
do Oliwy.
12 sierpnia 1896 r. uruchomiona została w Gdańsku linia Strassenbahn’u o
trakcji elektrycznej. Była to druga na dzisiejszych ziemiach polskich
zelektryfikowana linia tramwajowa - po Bydgoszczy (1888), a przed Poznaniem
(1897). Od tego momentu liczba gdańskich połączeń tramwajowych zaczęła szybko
rosnąć - szczególnie wówczas, gdy zakończono rozbiórkę nowożytnych obwałowań w
rejonie teraźniejszych ulic Okopowej i Wałowej (1897) oraz uruchomiono
elektrownię na wyspie Ołowianka (1898).
Podobnie jak w innych miastach europejskich, pierwsze gdańskie tramwaje miały
wygląd zbliżony do dyliżansów, tyle że ciągniętych na żeliwnych kołach po
stalowych szynach. Z czasem pudła wagonów uległy zwężeniu i wydłużeniu, a ich
wnętrza zaczęto przystosowywać do szybkiego transportu coraz większej liczby
osób stojących (mało siedzeń, za to sporo pionowych rur i podwieszonych
uchwytów na dłonie).
Tory w obrębie śródmieścia nie mogły wystawać ponad otaczający je bruk, aby nie
blokować innych środków transportu. Na przystankach końcowych zrazu nie
budowano pętli, toteż przeprzęgano konia z przodu do tyłu wagonu. W tramwajach
elektrycznych również znajdowały się dwie platformy, przednia i tylna,
identyczne w wyglądzie; każda z nich posiadała odrębną opornicę uruchamiającą
napęd.
Początkowo tramwaje elektryczne pobierały prąd z napowietrznych przewodów
ślizgowych za pomocą prostego “żerdziowego” pałąka, zakończonego rowkowanym
kółkiem. Około 1910 r. wprowadzono nożycowe pantografy, zbliżone kształtem do
dzisiejszych. Uzyskiwany za ich pośrednictwem lepszy pobór mocy umożliwił
wprowadzenie zestawów dwuwagonowych, złożonych z elektrowozu i doczepki;
wymagały one jednak, do zawracania, pętli tramwajowej albo obrotnicy.
Pod koniec lat 20. funkcjonowało już w Gdańsku dziesięć linii tramwajowych,
stanowiących wyrazisty element pejzażu miasta. Wagony różnych linii miały
odmienne kolorystycznie tarcze numerowe, np. linia nr 1 (Dworzec Główny - Rynek
we Wrzeszczu) tarcza biała z czerwonym pasem; linia nr 2 (Targ Węglowy -
Wrzeszcz - Oliwa) tarcza biała; linia nr 3 (Dworzec Główny - Targ Węglowy - ul.
Długa - Zielony Most - Dolne Miasto) tarcza czerwona; linia nr 4 (Dworzec
Główny - Targ Węglowy - kościół św. Barbary - dworzec kolei wąskotorowej przy
Bramie Żuławskiej) tarcza zielona; linia nr 7 (Hucisko - Nowe Ogrody - Siedlce -
Emaus) tarcza żółta itd. Na początku wieku za bilet z Gdańska do Oliwy płaciło
się 50 fenigów.

[kasia_57]

Lucy!!!!
Jesteś wspaniała!
:)))