sombre
10.07.02, 17:01
...nadaję Panu tytuł MAGISTRA.
Aaaaaaaa!...........i już po krzyku.
No więc jestem wreszcie tym magistrem. No i co jest?
Dlaczego świat jest ciągle taki sam? ;)))
Był kwiatek od bliskiej i cichy doping pod salą, gdy się produkowałem.
Były gratulacje znajomych „sister and brothers in arms”.
Były uściski profesorskich dłoni, pochwały i życzenia powodzenia w życiu.
Kurczę, niewiele przesadzając można rzec, że na te pięć minut pracuje się
prawie 20 lat...
Bardzo Wam wszystkim dziękuję za kibicowanie, piąstek zaciskanie i życzeń mi
składanie!!! Kurczę, jesteście wspaniali :))))
P.S. A mnie ciągle po głowie chodził kadr z „Misia” i czekałem, aż zza kotary
tanecznym krokiem wybiegnie korpulentny chłopczyk z dziewczynką w strojach
ludowych i zatańczą w rytm „Ody do radości” (no co, w końcu do Unii
zmierzamy:), a pan Dziekan wręczy mi na tej zielonej poduszeczce dyplom...