Artysta i mydlarze

[Gość: faijka]

swiete slowa

[Gość: inspektor]

Zaiste święte to słowa i z pewnością pójdą do Nieba. Autor też ma szanse, bo mądrością nie grzeszy...

[Gość: pator]

wreszcie , ktos odwazyl sie skrytykowac to udawanie sztuki. a wywod
p. jareckiej jest niedorzeczny. prosze sie tylko dobrze wczytac.
gratuluje odwagi p. marku

bez mydła?...

[merlinka99]

Kolejny kretyński wymysł jakiejś panienki, która nie ma pomysłów. :-
(( Proponuję wysłac ją na wycieczkę do Stuthoffu i Oświęcimia - moze
cos wreszcie zrozumie. A Klamota razem z nią...

[Gość: hoga]

Mozna zrobic wystawe z uzyciem ekstrementow i to bedzie dopiero
sztuka. Dosc udawania, takich rzeczy bronia ludzie, ktorzy
niekoniecznie rozumieja sztuke, wiec wola ubierac sie w wygodny
stroj obroncow wolnosci wypowiedzi

[Gość: ado]

Na jakiej odstawie ocenie Pan wystawę, skoro jej Pan nie widział?
Poza tym po Pana tekście widać, że nie zna się Pan kompletnie na współczesnej
sztuce.

oj Panie Wąsiu przeginka

[Gość: ad]

,,,Kosmetyki z ludzkiego tłuszczu, praca gdańskiej artystki Aliny Żemojdzin,
to coś dokładnie odwrotnego. Karykatura. Różnica bierze się stąd, że Libera
wiedział, co chce powiedzieć, a młoda artystka nie ma pojęcia.
Przecież kolejne zdanie mówi, że wie co che powiedzieć! Poza tym nie
widzieliśmy wystawy!!!"".

Wg niej "projekt ma krytykować kult ciała i dążenie do piękna za wszelką
cenę". Wie, że może się kojarzyć z eksperymentami nazistów, ale ona przecież
tylko "kpi z siebie samej".

,,Jej promotor, rzeźbiarz Grzegorz Klaman, dodaje: "Temat ciała jest mi bardzo
bliski, cieszę się, że moi studenci go podejmują". W następnym zdaniu sam
sobie zaprzecza: "Zdawałem sobie sprawę ze skojarzeń historycznych (...) ale
czy jest to temat, o którym w ogóle nie możemy rozmawiać?"

Oby na pewno oba zdania się wykluczają?


oj Panie Wąsiu

Jak Dorota Karaś udaremiła debatę....

[Gość: adam]

wyborcza.pl/1,75248,6354042,Jak_udaremnilismy_debate.html

Jak udaremniliśmy debatę
Dorota Jarecka

CSW Łaźnia w Gdańsku odwołało wczoraj pokaz Aliny Żemojdzin, który tego samego
dnia "Gazeta" określiła - jeszcze przed otwarciem! - jako "budzący
kontrowersje". Moja koleżanka z redakcji w Gdańsku nie omieszkała zaliczyć tego
pokazu do serii "kontrowersyjnych" wystaw, które w CSW Łaźnia odbywały się w
poprzednich latach. Bo przecież i Katarzyna Kozyra tu wystawiała, i nawet
Grzegorz Klaman.


Takie stawianie sprawy jest intrygujące, atrakcyjne dla czytelnika, bo człowiek
się zaczyna w końcu zastanowiać, co to musi być za perwersyjna grupka, ci
artyści z Gdańska. I wszystko byłoby OK, gdyby nie to, że w artykule zostało
opisane wydarzenie, do którego jeszcze nie doszło. Skąd zatem wiadomo, że budzi
kontrowersje?

Jestem przekonana, że prawdziwe kontrowersje powstają wtedy, kiedy ludzie
skonfrontują się z faktem artystycznym, a nie zanim ów fakt został udostępniony
publiczności. Grozi tu powtórka sytuacji sprzed siedmiu lat, czyli przypadku
"Pasji" Doroty Nieznalskiej. Największy skandal kulturalny III RP wybuchł z
powodu pracy, którą kilka osób widziało na wystawie w galerii, nieco więcej w
telewizyjnej migawce, a pozostali na zdjęciach. Za to wszyscy się o niej
wypowiadali.

O co tym razem chodzi? O pracę dyplomową absolwentki ASP w Gdańsku, której pokaz
pt. "Promocja nowej linii kosmetyków aLine autorskiej marki Aliny Żemojdzin"
miał się odbyć wczoraj. Częścią tego pokazu miały być kosmetyki wyszczuplające,
wyprodukowane - jak podaje sama autorka - na bazie ludzkiego tłuszczu uzyskanego
z liposukcji.

To brzmi szokująco. Zgoda. Ale może trzeba wziąć poprawkę na element, który
często dzisiaj pojawia się w pracach artystów: prowokację. Kiedy Joanna
Rajkowska pokazała w warszawskim CSW wyprodukowane w limitowanej serii puszki z
napojami, a na etykietach umieściła informacje, że powstały na bazie wyciągów z
ciała artystki: gruczołu z piersi, rogówki oka, DNA i szarej substancji - też
trzeba było to wziąć w nawias.

Kiedy w 2005 roku na międzynarodowych targach sztuki w Bazylei artysta włoski
Gianni Motti wystawił kostkę mydła, informując, że powstało z tłuszczu
pozostałego po liposukcji Silvia Berlusconiego, chyba mało kto w to wierzył.
Takie prace przeważnie mają inny cel niż tylko epatowanie publiczności perwersją
- choć perwersja w nich zawarta ma swoje znaczenie. Te prace mają aspekt krytyczny.

Praca Mottiego nazywała się "Czyste ręce" i miała być krytyką pozornie
antykorupcyjnej polityki włoskiego premiera. Praca Rajkowskiej miała atakować
konsumpcjonizm i obecne w kulturze uprzedmiotowienie kobiecego ciała. Podobny
był cel Aliny Żemojdzin.

Alina Żemojdzin wczoraj mnie przekonywała, że cała historia nie jest sfingowana.
Specjalnie starała się o prawdziwy materiał. Niekoniecznie jestem za - i może
wolałabym mniejszą dosłowność - ale nie o to chodzi. Chodzi o sposób prowadzenia
debaty. Moim zdaniem debata została udaremniona.

Rozmawiam z kuratorką Łaźni Agnieszka Kulazińską. Mówi, że żałuje, że w artykule
opublikowanym w piątkowej "Gazecie" praca została sprowadzona do jednego aspektu
i żadna z komentujących ją osób nie wzięła pod uwagę, że nie składa się tylko ze
słoików z kremami. Na wystawie "Dzień kobiet awansem" miały być też elementy
fikcyjnej kampanii reklamowej dotyczącej tego produktu: plakat, projekt
billboardu, reklamowy katalog. A kontekstem tej pracy miały być inne prace
feministyczne, autorstwa kilku artystek. Alina Żemojdzin uważa że ktoś, kto by
to zobaczył w całości, nie mógłby już tego tak ostro traktować. I odsyła do
dyrektorki Łaźni Jadwigi Charzyńskiej.

Pytam panią dyrektor, dlaczego odwołała pokaz - przecież była szansa, by
otworzyć debatę, a teraz nikt nie zobaczy "budzącej kontrowersje" pracy. Jadwiga
Charzyńska mówi mi, że decyzję podjęła pod wpływem artykułu w "Gazecie". - Nie
zgadzam się - mówi Charzyńska - na skojarzenie tej sztuki z Holocaustem. Na
takim poziomie nie będę prowadzić debaty.

Mogłabym to, co zrobiła Jadwiga Charzyńska nazwać cenzurą, lub autocenzurą.
Powiedzieć, że otwartej już dyskusji się boi, że się wycofuje, bo stała się za
trudna. Ale jak się oburzać, kiedy to my sami ją postraszyliśmy?

Źródło: Gazeta Wyborcza

Jak Karaś udaremniła debatę...

[Gość: eh]

wyborcza.pl/1,75248,6354042,Jak_udaremnilismy_debate.html
Jak udaremniliśmy debatę
Dorota Jarecka

CSW Łaźnia w Gdańsku odwołało wczoraj pokaz Aliny Żemojdzin, który tego samego
dnia "Gazeta" określiła - jeszcze przed otwarciem! - jako "budzący
kontrowersje". Moja koleżanka z redakcji w Gdańsku nie omieszkała zaliczyć tego
pokazu do serii "kontrowersyjnych" wystaw, które w CSW Łaźnia odbywały się w
poprzednich latach. Bo przecież i Katarzyna Kozyra tu wystawiała, i nawet
Grzegorz Klaman.


Takie stawianie sprawy jest intrygujące, atrakcyjne dla czytelnika, bo człowiek
się zaczyna w końcu zastanowiać, co to musi być za perwersyjna grupka, ci
artyści z Gdańska. I wszystko byłoby OK, gdyby nie to, że w artykule zostało
opisane wydarzenie, do którego jeszcze nie doszło. Skąd zatem wiadomo, że budzi
kontrowersje?

Jestem przekonana, że prawdziwe kontrowersje powstają wtedy, kiedy ludzie
skonfrontują się z faktem artystycznym, a nie zanim ów fakt został udostępniony
publiczności. Grozi tu powtórka sytuacji sprzed siedmiu lat, czyli przypadku
"Pasji" Doroty Nieznalskiej. Największy skandal kulturalny III RP wybuchł z
powodu pracy, którą kilka osób widziało na wystawie w galerii, nieco więcej w
telewizyjnej migawce, a pozostali na zdjęciach. Za to wszyscy się o niej
wypowiadali.

O co tym razem chodzi? O pracę dyplomową absolwentki ASP w Gdańsku, której pokaz
pt. "Promocja nowej linii kosmetyków aLine autorskiej marki Aliny Żemojdzin"
miał się odbyć wczoraj. Częścią tego pokazu miały być kosmetyki wyszczuplające,
wyprodukowane - jak podaje sama autorka - na bazie ludzkiego tłuszczu uzyskanego
z liposukcji.

To brzmi szokująco. Zgoda. Ale może trzeba wziąć poprawkę na element, który
często dzisiaj pojawia się w pracach artystów: prowokację. Kiedy Joanna
Rajkowska pokazała w warszawskim CSW wyprodukowane w limitowanej serii puszki z
napojami, a na etykietach umieściła informacje, że powstały na bazie wyciągów z
ciała artystki: gruczołu z piersi, rogówki oka, DNA i szarej substancji - też
trzeba było to wziąć w nawias.

Kiedy w 2005 roku na międzynarodowych targach sztuki w Bazylei artysta włoski
Gianni Motti wystawił kostkę mydła, informując, że powstało z tłuszczu
pozostałego po liposukcji Silvia Berlusconiego, chyba mało kto w to wierzył.
Takie prace przeważnie mają inny cel niż tylko epatowanie publiczności perwersją
- choć perwersja w nich zawarta ma swoje znaczenie. Te prace mają aspekt krytyczny.

Praca Mottiego nazywała się "Czyste ręce" i miała być krytyką pozornie
antykorupcyjnej polityki włoskiego premiera. Praca Rajkowskiej miała atakować
konsumpcjonizm i obecne w kulturze uprzedmiotowienie kobiecego ciała. Podobny
był cel Aliny Żemojdzin.

Alina Żemojdzin wczoraj mnie przekonywała, że cała historia nie jest sfingowana.
Specjalnie starała się o prawdziwy materiał. Niekoniecznie jestem za - i może
wolałabym mniejszą dosłowność - ale nie o to chodzi. Chodzi o sposób prowadzenia
debaty. Moim zdaniem debata została udaremniona.

Rozmawiam z kuratorką Łaźni Agnieszka Kulazińską. Mówi, że żałuje, że w artykule
opublikowanym w piątkowej "Gazecie" praca została sprowadzona do jednego aspektu
i żadna z komentujących ją osób nie wzięła pod uwagę, że nie składa się tylko ze
słoików z kremami. Na wystawie "Dzień kobiet awansem" miały być też elementy
fikcyjnej kampanii reklamowej dotyczącej tego produktu: plakat, projekt
billboardu, reklamowy katalog. A kontekstem tej pracy miały być inne prace
feministyczne, autorstwa kilku artystek. Alina Żemojdzin uważa że ktoś, kto by
to zobaczył w całości, nie mógłby już tego tak ostro traktować. I odsyła do
dyrektorki Łaźni Jadwigi Charzyńskiej.

Pytam panią dyrektor, dlaczego odwołała pokaz - przecież była szansa, by
otworzyć debatę, a teraz nikt nie zobaczy "budzącej kontrowersje" pracy. Jadwiga
Charzyńska mówi mi, że decyzję podjęła pod wpływem artykułu w "Gazecie". - Nie
zgadzam się - mówi Charzyńska - na skojarzenie tej sztuki z Holocaustem. Na
takim poziomie nie będę prowadzić debaty.

Mogłabym to, co zrobiła Jadwiga Charzyńska nazwać cenzurą, lub autocenzurą.
Powiedzieć, że otwartej już dyskusji się boi, że się wycofuje, bo stała się za
trudna. Ale jak się oburzać, kiedy to my sami ją postraszyliśmy?

Źródło: Gazeta Wyborcza

[Gość: helgo]

dajy juz spokoj tej biednej Jareckiej. mam wrazenie, ze ona tam z
warszawki nie do konca wiedziala o czym pisze.

mydło i powidło, czyli felieton marka wąsa

[Gość: czytelnik]

Panie Marku, jak widać stoi Pan murem za swoją redakcyjną koleżanką, Panią Karaś,
która swoim tekstem wpisała się w styl radio maryjnej debaty o
sztuce, to żenujące, że taki tekst o wystawie, nastawiony na skandal
i wielkie szoł wyszedł z redakcji GW, jak można nazwać wystawę
kontrowersyjną jeszcze przed jej zobaczeniem, czy z premiery
teatralnej piszemy recenzję z III generalnej? Szukanie skandalu w
czymś czego jeszcze nie widzieliśmy, bo przecież całą akcja premierę
miałą mieć w piątek, przypomina mi to jak niszczono sztukę
wymienionych zresztą w tekście innych polskich artystów. Gdańsk
miastem wolności, zacofania i widać również prasowej nagonki!

[Gość: hekta]

„czytelnik” chcialby ocenzurowac gazete. i co najgorsze nie jest
tego swiadomy

[Gość: Koneserka]

Kultura kocha dyletantów a felieton pana Wąsa jest tego klinicznym
przykładem. Z faktu, ze panu redaktorowi praca A. Żemojdzin kojarzy
się "historycznie" a pani Karaś wydała się kontrowersyjna niewiele
wynika, bo na przykład mnie oraz mojemu szwagrowi i cioci Mani praca
(z opisu) się podoba. Nie budzi żadnych negatywnych skojarzeń, a
wrecz przeciwnie wydaje się być niezwykle celnym, ironicznym
komentarzem do wszechoobecnej pogoni za szczupłością i młodością. I
co z tego wynika - a tylko tyle że my pogawędzimy sobie we własnym
gronie a Pan z redaktorką Karaś (tacy sami dyletanci w dziedzinie
sztuki jak ciocia Mania i ja) opiszecie swoje teorie spiskowe w GW,
dobrze, że trójmiejskiej.

[Gość: kleo]

brawo dla pani doroty karas za dzisiejsza riposte w gw , mysle, ze
p. jarecka zarumieni sie choc troche gdy zobaczy swoja sztuczna poze

[Gość: z trojmiasto.pl]

Skandal w Łaźni, czyli o pokazie, który się nie odbył
kultura.trojmiasto.pl/Skandal-w-Lazni-czyli-o-pokazie-ktory-sie-nie-odbyl-n31925.html
10 marca 2009 (278 opinii)
Tak wyglądają kosmetyki wyszczuplające Aliny Żemojdzin - przedmiot sporu
trójmiejskich artystów.

powiększ zdjęcie mat. prasowe

Tak wyglądają kosmetyki wyszczuplające Aliny Żemojdzin - przedmiot sporu
trójmiejskich artystów.


Reklama kosmetyków wyprodukowanych z ludzkiego tłuszczu.

powiększ zdjęcie mat. prasowe

Reklama kosmetyków wyprodukowanych z ludzkiego tłuszczu.



W Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia 6 marca ruszyły projekty pod zbiorczym
tytułem "Dzień Kobiet Awansem". Największe emocje wzbudził jednak pokaz, który
się nie odbył.


Chodzi o pokaz nietypowej linii kosmetyków aLine, wyprodukowanych przez artystkę
Alinę Żemojdzin, jako jej pracę dyplomową na ASP. Studentka gdańskiej Akademii
Sztuk Pięknych zaprezentowała kosmetyki wyszczuplające, które stworzyła na
bazie... ludzkiego tłuszczu, uzyskanego po liposukcji, czyli usunięciu nadmiaru
tłuszczu z ciała.

Pomysł wywołał burzę w trójmiejskim środowisku artystycznym. Zarzucono artystce
inspiracje metodami nazistów, którzy, jak opisany przez Zofię Nałkowską w
"Medalionach" profesor Spanner, z ludzkiego tłuszczu produkowali mydło.

Konflikt wybuchł w dniu pokazu, po jego opisaniu na łamach "Gazety Wyborczej".
Zapowiedź wywołała silne protesty niektórych artystów, chociaż zdania na temat
pokazu Aliny Żemojdzin były podzielone. W konsekwencji dyrektorka CSW Łaźnia,
Jadwiga Charzyńska, zrezygnowała z przygotowanej na ten dzień prezentacji
kontrowersyjnych kosmetyków.

- Zanim odbył się pokaz, gazeta już zrobiła wokół niego aferę kryminalną, że
dziewczyna biegała ze słoikiem po dworcu, by zdobyć ludzki tłuszcz - mówi
Jadwiga Charzyńska. - Na takie działania stanowczo się nie zgadzam, dlatego
podjęliśmy decyzję o odwołaniu pokazu. Sprawą zainteresowała się policja, a
dziewczyna, przez reakcję gazety w stylu znanych tabloidów, może mieć kłopoty.

Dyrektorka Łaźni zapewnia, że jej instytucja nie boi się podejmować tematów
ryzykownych, czy dyskusyjnych. - Niedawno prezentowaliśmy wystawę poświęconą
transgenicznemu Króliczkowi GFP autorstwa Eduardo Kaca. Pod koniec kwietnia
zaprezentujemy projekty-instalacje Mireii Sallarès pod tytułem "To Have & To
Lose [Mieć i stracić]", w którym trzy kobiety, będą mówić o swoim życiu intymnym
i rolach do jakich zostały przeznaczone.

Jadwiga Charzyńska nie kryje również pretensji wobec macierzystej uczelni Aliny
Żemojdzin. - To wina uczelni, która nie przygotowała właściwie artystki na
konsekwencje jej wystawy. Trzeba mieć świadomość, jak przygotowywać podobne
tematy, aby nie łamać prawa. Tak jak zrobił to Eduardo Kac.

Ze stanowiskiem dyrektorki CSW Łaźnia nie zgadza się Grzegorz Klaman, promotor
artystki. - Praca Aliny Żemojdzin została oceniona celująco. Dyplom oceniało
zróżnicowane grono pracowników ASP, w tym przedstawiciele klasycznego
rzeźbiarstwa, i nie wzbudził on żadnych kontrowersji. Jest to bardzo dobrze
przeprowadzona symulacja kampanii promocyjnej, w zamyśle stworzona na pograniczu
fikcji i realności. To, że Łaźnia odwołała pokaz jest żałosne i żenujące, a
zachowanie dyrektorki Łaźni jest skandaliczne. To Łaźnia jest odpowiedzialna za
cały ten konflikt.

Grzegorz Klaman ostro krytykuje też przeciwników wystawy, w tym Pawła Huellego,
który nie krył oburzenia promocją kosmetyków z ludzkiego tłuszczu. -
Zadziwiające, że autorytetem w sprawie sztuki w Trójmieście jest Paweł Heulle,
który nie ma o niej pojęcia. Huelle kolejny raz serwuje prostackie opinie na
temat sztuki i wszędzie ciągle węszy ślady nazizmu - mówi zbulwersowany
kierownik Pracowni Intermedialnej ASP w Gdańsku i kurator Instytutu Sztuki Wyspa.

Kosmetyki linii aLine zostaną jednak pokazane, tyle że nie w Centrum Sztuki
Współczesnej Łaźnia a w Instytucie Sztuki Wyspa. - Chcemy zaprezentować większą
wystawę prac studentów ASP, w tym pracę Aliny Żemojdzin, ale w innym kontekście,
niekoniecznie z perspektywy ludzkiego tłuszczu - kończy Grzegorz Klaman. - W
ciągu 2-3 tygodni przygotujemy tę wystawę.
Portal regionalny trojmiasto.pl
autor

Łukasz Rudziński

[Gość: marika]

to nie ma nic wspolnego ze sztuka