Mam doła

[asia_mod]

Mam strasznego dola, siedzę i płaczę sobie.Ale zacznąę od początku. Mieszkamy
razem z moją mamą i siostrą w domku jdnorodzinnym. Wiadomo, konflikty się
zdarzają, no ale niestety nie możemy narazie sie wyprowadzić, dlaczego_to
długa historia. I w zeszłą środę mama zafundowała mi dodatkowe obowiązki w
postaci babci (swojej mamy).Jest osobą starszą, schorowaną, która niezabardzo
radzi sobie w życiu.Nie pracuję, jestem w domu, więc po co w ogóle pytac mnie
o zdanie zgodę.Mały boi się swojej prababci, choć już zaakceptował jej osobę.
Ale nadal jak jest w pobliżu to nie opuszcza mnie na krok. Babcia jak to
starsza osoba jak sobie coś ubzdura to szok. I tak moje ostatnie dni uplywają
na gotowaniu i podawaniu jedzenia, najpierw małemu potem babci. Jak dziś
wzięłam mamę na stronę i spytałam ile to potrwa, to się zaczęło, że nie muszę
nic przy babci robić, zje najwyżej jak mama wróci z p-racy i takie tam. Tyle
że ja chciałabym odpocząć, w sobotę mam kolejny zjazd, we czwartek kolejną
rozmowę kwalifuikacyjną, a nie moge znaleźć 5 minut na skupienie myśli, bo
mały przemierza dom szybciej niż babcia, dziś był z nią w ubikacji. Nie mam
już siły.Wiem, że to jest bezduszność, ale ja naprawdę jestem zmęczona. Teraz
sytuacja wygląda tak: ja jako straszna osoba bez serca. moje zdanie się nie
liczy a jestem przcież u siebie. Nie wiem jak poradzę sobie na tej rozmowie
przez to wszystko, bo jestem strasznie roztrzęsiona, a to dodatkowo mnie
stresuje. Jedynie siostra mnie pociesza i trzyma moją stronę i oczywiście mąż
jest przy mnie, ale oni rówmnież są sporą cześć dnia poza domem. Ale się
rozpisałam...

[katarzynasg]

Nie jesteś bezduszna i nie myśl tak,wiem jak Ci jest ciężko zwłaszcza że mama
nie chce się postawić w Twojej sytuacji. U mnie w domu jest podobnie tylko że
nikogo nie mam po swojej stronie, bo jestem sama. Wiesz Asiu ja się nastawiłam
tak, nie myślę o tym co w domu, poza moim dzieckiem wszystko inne robię
automatycznie. No i z myślą o rozmowach kwalifikacyjnych..... nie daj się
czarnym myślom, pomyśl że taka rozmowa może wiele zmienić w Twoim życiu,że tym
razem się uda, i już nie będziesz tyle przebywać w domu i dzięki temu mieć tych
obowiązków. Pomyśl o sobie i swojej rodzinie( dziecko i mąż).
MOje doły też są cholernie głębokie i nie chcą przejść.
Ale nadal wierzę że w końcu to się zmieni!!
Więcej uśmiechu i powodzenia na rozmowie, daj znać jak poszło.

[asia_mod]

Dzięki za słowa wsparcia.
Dzisiaj sytuacja też nie wygląda najlepiej. otóż babcia po wizycie u lekarza
postanowiła, ze chce wrócić do domu. No i to też moja wina. Cały6 czas mam
wyrzuty sumienia...

[paulinka84]

Głowa do góry! Masz prawo czuć się zmęczona i masz prawo do chwili psokoju.
Wiwm, że przy rocznym rozbieganym dziecku, które ma tysiąc pomyslów na minutę
trudno znaleźć chwilę na spokojne wypicie kawy czy herbaty a co dopiero
zajmowanie się starszą osobą, która wymaga prawie takiej samej opieki jak
dziecko.
Nie myśl o tym. Czasami trzeba być egoistą i pomyśleć tylko o sobie. Ja
ostatnio też miewam doły, bo moje małżeństwo wisi na włosku Pisałam o tym
ponad miesiąc temu, myślałam, że juz ok, a tu znowu niepsodzianki Do tego
synek chory((((((( 3maj się Może spacero po parku albo małe zakupy poprawią
humor?

[magalik]

nie wiem co Ci radzic, ale wiem ze moze Ci byc bardzo bardzo ciezko, tak na
prawde to jakbys sie 2 dzieci zajmowala. nie jestes bezduszna, kazdy ma prawo do
chwili na herbatke. moze zaproponuj mamie zeby Ci pomagala jak juz wroci z
pracy, przygotowala zarcie na nastepny dzien, posprzatala, wyprala i wyprasowala
maluchowi ubranka zebys Ty miala mniej roboty podczas dnia, wtedy moze bedzie ci
latwiej. albo niech jeden dzien weekendu bedzie dla ciebie tylko, a mama niech
sie 2 osob zajmuje,. jak zobaczy jak to jest moze inaczej zacznie cie traktowac.
powodzenia na rozmowie.

Paulinko, 3maj sie. taka napieta syt od dluzszego czasu pewnie Ci niezle nerwy
nadszarpuje., mam nadziej eze masz gdzies blisko, siostre, brata przyjaciolke i
ma cie kto wesprzec i przytulic.

[asia_mod]

Z 2 dzieci to byłoby chyba łatwiej, człowiek zamknie drzwi, weźmie na ręce.
Miłosz jes 5 razy szybszy od mojej babci, zanim ona wejdzie do ubikacji on już
jest w środku. Na każdym kroku muszę pilnować raczej babcie. mama w ogóle tego
nie rozumie. Jak przyjdzie z pracy, to jest zmęczona, nawet zbytnio nie rozmawia
z babcią, a najchętniej to pograbiłaby liście na podwórku, a babcia zostaje w
domu. Rzadne argumenty do niej nie docierają. Małym to mogłaby się zajmować, ale
oprócz kompania i podawania leków. Teraz jest obrażona na mnie, babcia chce
jechać do domu i zadzwoniła po wuja (syn babci) aby po nią przyjechał, jakby
mnie nie mogła poprosić. Zastanawiam się czy tej bezduszności, jak nazywa to
mama, nie nauczyłam się przypadkiem od niej?