Poradźcie...

[anulkas86]

Dziewczyny z tego powodu że naprawdę brakuje mi kontaktu z ludźmi i nie wiem
kogo poprosić o radę, więc pomyślałam o Was...

Nie układa mi się w małżeństwie, powiedziałabym nawet że bardzo się nie
układa, ciągle się złoszczę, płacze, a dobrze jest głównie wtedy gdy mojego
męża nie ma w domu i porozumiewamy się esemesami. Wtedy jest dobrze. A na
codzień po prostu się nie dogadujemy. Nie widzę szans na poprawę tego, wogóle
na jakiś ratunek dla mojego małżeństwa. Co miesiąc myśle sobie że jeszcze ten
jeden przeczekam z decyzją o rozstaniu, że może będzie lepiej, a jest tylko
gorzej.

Dzisiaj doszłam do wniosku że naprawdęjuż nie chcę się starać. Tylko mój
synek... To znaczy nasz synek. Jest jeszcze malutki i myśle że teraz mniej
przezyje rozstanie rodziców niż za jakiś czas gdy będzie więcej rozumiał. Też
tak myślicie?

Już mam dość... Najlepiej mi jest samej z synkiem. Wiem że sobie poradze.

[kasia2705]

ooooooooooooooooooooooj...

Bardzo mi przykro, ze tak Wam sie nie uklada. Znam ten problem, moje malzenstwo
tez nie nalezalo do najszczesliwszych, bylo w nim coraz wiecej smutku, klotni i
problemow a coraz mniej usmiechu i radosci. Zlapalam sie na tym, ze bylo mi zle
na sama mysl, ze nadchodzi weekend i bede "musiala" spedzic dwa dni z mezem.
Rownia pochyla. Podjelam wiec decyzje o rozstaniu i to byla najlepsza decyzja w
moim zyciu. Jest jednak zasadnicza roznica - nie mielismy dzieci. Dla odmiany -
ja za mezem przyjechalam za granice, zostawilam Polske i dom. Mimo to
zdecydowalam sie na rozstanie i pozostanie w Danii i nie zaluje.
Anulka - dziecko zmienia wiele spraw ale nie wierze w bycie razem DLA dziecka.
Przemysl wszystko bardzo dobrze, daj sobie czas, podejmij decyzje a potem badz
konsekwentna i silna, choc to bedzie bardzo trudne. Jesli piszesz, ze dasz
sobie rade to moze warto powalczyc o szczescie, nawet jesli najpierw bedzie ono
okupione bolem? Oj, nie da sie tego opisac w dwoch zdaniach, jesli masz ochote
pisz na priv. Powodzenia
kasia

[magdalenas10]

ja bym tez odeszła..w rodzinie mielismy podobny przypadek.nie układało sie juz
na poczatku.ciagneli do az do komuni kuzynki.potem zdecydowali sie na
rozwod.dzis ona ma 26 lat.mieszka juz z narzeczonym.jej rodzice ułozyli sobie
na nowo życie dosc szybko po rozwodzie.jej tata ma dziecko z drugiego
małżeństwa.akurat on nie trafil najlepiej...Ale cioci sie układa.wychowała
kuzynke na wspaniałego człowieka.skończyła ona studia, ma prace w zawodzie.jest
szczesliwa.i naprawde jesli da sie wiele miłosci to lepiej byc samemu, niz zyc
w 3 ale otoczonym złoscia.dziecko to wyczuwa..wcale nie musi dochodzic do
głosnych kłotni by dziecko wiedziało ze jest cos nie tak.widze po swojej
corce.jak mam z mezem ciche godziny to ona jest niespokojna.

[monisku32]

Mysle, ze dobrze by bylo zebys jednak miala jakis kontakt z innymi ludzmi niz
tylko z męzem i dzieckiem. To mogloby Ci dac nieco dystansu... Gdzie mieszkasz?
moze tam gdzie jestes, są jakies zajecia dla mam z malymi dziecmi, moze jakas
poradnia? W Fundacji ROdzić po ludzku psycholog pomaga bezpłatnie w sytuacjach
kryzysowych. Jest telefon takze osoby dyzurującej z ramienia
magazynu "Dziecko". Decyzja o rozstaniu jest bardzo poważna.

Skoro dogadujecie sie na poziomie smsow to moze znaczyc, ze macie problem z
bliskością - może warto poszukac pomocy specjalisty? byc moze rozstanie jest
dla Was najlepszym wyjsciem, ale moze warto zawalczyc dla synka...?

Zycze powodzenia i pozdrawiam - pamietaj, ze to tata Twojego synka, daj mu
szansę (piszę to, nie znając jego zachowania i stosunku do Ciebie, tylko
dlatego, ze czasem zdarza się, że mama odsuwa się w relację z dzieckiem i nie
dopuszcza mężczyzny do tej diady)
Monika

[gabi1021]

Witaj w klubie. Mój mąż wyprowadził się 2 tyg. temu. Było bardzo podobnie.
Rozmowy tylko przez telefon, późne powroty z pracy. Zero obowiązków.

Mieszkamy na placu budowy. Kiedy nas ściągnął do domu (tydz. przed moim
powrotem do pracy) nie było nawet podłóg, wanny, wszędzie tona kurzu. W dzień
dyrygowałam "fachowcami" w nocy się rozpakowywałam i sprzątałam.

W pracy dostałam nową, dodatową "fuchę". Bardzo poważny projekt, na który mam
poświęcać 50% czasu pracy. Moj poprzednik ze stresu wylądował na długim L4, po
kilkunastokrotnych wizytach u psychologa. Oczywiście moich dotychczasowych
obowiązków nie tylko nie ubyło, ale jest ich zdecydowanie więcej.

Pracuję jak robot. Nawet jadać przestałam, bo nie mam na to czasu. Po pracy
zasypiam za kierownicą (mało sypiam, bo mały budzi się 6,7 razy w ciągu nocy).
Jedyne o czym marzę to sen, ale przecież w domu czeka na mnie dziecko. I tak w
kółko.

Po kolejnej awanturze (od 6 miesięcy proszę tylko o 1- zameldowanie) mąż
spakował się i wyszedł. Powiedział, że już mnie nie kocha i do nas nie wróci.
Oczywiście zależy mu na nas, ale ma dość awantur. Dodatkowo do naszej sprzeczki
włączyła się teściowa. Powiedziała, że jestem zimna i wyrachowana, że wrobiłam
męża w dziecko, że potrzebuję tylko kogoś, kim będę mogła rządzić i kto będzie
pokrywał moje rachunki. Przykre to bardzo, bo mąż długo żył na mój rachunek.

No i zostałam sama z dzieckiem w gigantycznym i nie wykończonym domu, na
totalnym odludziu. Dom nie ma normalnego ogrzewania. Jest tylko kominek.
Wieczorami wożę drzewo taczkami, a żeby nie było zbyt lekko złapałam w taczce
gumę.

Ale co tam, daję radę. Głowa do góry. Ważne, żebyście byli zdrowi. Będzie
dobrze

[emmilka]

nie wiem, czy Ci to pomoze - bylam raz w takiej sytuacji i rzeczywiscie wowczas
kontakt z psycholozka pozwolil mi podjac decyzje, uwazam, ze sluszna
Nie zdecydowalam sie na taki drastyczny krok jak rozstanie i uwazam, ze
slusznie. Bardziej pomogla mi osoba obca, nie zaangazowana i profesjonalna.

Nie znajac szczegolow i nie bedac specjalistka nie potrafie powiedziec ani
doradzic... nie wiem na ile rozmawiacie ze soba, takze o tych problemach, na
ile kiedys bylo inaczej... zreszta forum nie sluzy do opisywania takich
szczegolow.

Pamietaj tez, ze synek jest nie tylko z Toba, jest z Wami i z Was.

Trzymaj sie i postaraj zachowac spokoj...

Dziękuje Wam...

[anulkas86]

Przemyśle wszystko co napisałyście. Dobrze jest mieć komu się wyżalić, nawet na
internetowym forum a nie w rzeczywistości.

A z mężem... pokłociłam się i pojechał wczoraj sobie do rodziców w odwiedziny.
Narazie nie wrócił, nie wziął telefonu, nie wiem kiedy wróci. Siedzę sobie z
synkiem w domku i jest mi dobrze samej. Na wszystko mam czas, jestem spokojna i
już nawet dzisiaj nie płacze. Czasami zastanawiam się czy nie lepiej by było
gdyby został tam dłużej. Nabrałabym do tego dystansu, przemyślała sama wszystko.
Po nocach śni mi sie ostatnio że poznałam nowego mężczyznę i byłam szczęśliwa i
wogóle było całkiem inaczej niż teraz... Zobaczymy jak się wszystko ułoży...

[babie_lato1]

My też przechodzimy kryzysik...
Napisałam do psychologa, pomogła mi spojrzeć na problem z boku, dostrzec własne
błędy. Podaję link: online.synapsis.pl/Poradnia-internetowa/
Psychoterapii nie zastąpi, ale wstępnie może pomóc.
Pozdrawiam i trzymam kciuki za trafną decyzję...

[b.brzozowska1]

u mnie też małżeństwo się sypie...
aż nie mam siły, by o tym pisać...
jest gorzej niż źle...

[kasiap118]

U mnie jest podobnie, od dawna zastanawiam się co zrobić, radziłam się
psychologa, ale nie mam chyba tyle determinacji w sobie..

[anulkas86]

Nie mam siły dłużej tego ciągnąć, a tym bardziej brak mi odwagi przerwać to.
Omijam męża dalekim łukiem, najlepiej żebyśmy się wxale nie widzieli. Dziecko
też bym najchętniej zabrała mu bo ciągle na nie krzyczy żeby się zamknął.
Ostatnio dał mu klapsa w gołą pupę bo ten się wiercił przy przebieraniu, albo
gdy mały chciał się do niego przytulić to krzyczał na niego że go głowa boli i
żeby go nie dotykał. Malutki tak strasznie płakał.
Co dziecko jest winne że nam sie nie układa? Przecież on ma dopiero 10 miesięcy,
a wydaje mi sie że więcej rozumie niż ja sama.

[kachna79]

w tej sytuacji to chyba dobro dziecka wymaga zebys podjela zdecydowane kroki. W
glowie mi sie nie miesci, ze mozna tak traktowac niemowlaka!

[olutek_m]

Aniu, to przerażające co piszesz. Twój mąż nie dorósł do roli ojca. Widocznie
potrzeba mu kopa w d... aby oprzytomniał. Jesteś jeszcze młoda (jeśli 86 to twój
rocznik). Masz przed sobą całe życie. Nie marnuj Go na kiszenie sie w związku
dla "dobra" dziecka. Dziecko im starsze będzie widziało to jak na siebie
patrzycie, będzie słyszało wasze kłótnie.
Ściskam Cię mocno