dwulatka sama na dworze

[kama30]

Mieszkamy na ogrodzonym, kameralnym osiedlu. Przed budynkiem, w którym
mieszkamy (30 rodzin) znajduje się mały plac zabaw dla dzieci i piaskownica.
Z okien mieszkań i balkonów widać wszystko, co się dzieje na tym placu tzn.
mniej więcej widać, co robi dane dziecko, ale już nie słychać, bo jednak ten
placyk nie znajduje się tuż pod samym budynkiem tylko jakieś 40 m od niego.
Żeby zawołać jakieś dziecko z okna też trzeba się nieźle wydrzeć, żeby
usłyszało. Dzieci pow. lat 3 bawią się same, od czasu do czasu pojawi się
jakiś rodzic, a tak przeważnie to doglądają dzieci z balkonów i okien. Mamy
młodszych dzieci przychodzą na plac z dziećmi i siedzą z nimi ( w tym ja -
mama 1,5 rocznej dziewczynki) - wiadomo. Jak na razie żadnemu dziecku nic
jeszcze sie poważnego nie stało, starsze dzieci jakoś dogadują się między
sobą, od czasu do czasu ktoś leci z płaczem do domu. Chodzi mi o to, że jedna
dziewczynka dwuletnia wychodzi na dwór sama. Dziecko jest z tych żywych,
przebojowych, radzi sobie samo doskonale na tym placu, tzn. dla niej
doskonale, bo dla innych już nie. Chodzi o to, że gdy coś chce po prostu
wyrywa i bije nie patrząc czy starszy czy młodszy.Non stop trzeba ją
przywoływać do porządku. Zdarza się, że chłopcy o dwa lata starsi płaczą
przez nią. Ostatnio, gdy upadła i chciałam ją pocieszyć, bo płakała, uderzyła
nawet mnie. Matka twierdzi, że puszczając dziecko samo na dwór usamodzielnia
się w ten sposób.Ja jednak mam wątpliwości, czy słuszne jest pozostawienie
takiej dwulatki samej ( pomijając względy bezpieczeństwa). Jej agresja jest
denerwująca, ona nie wie, co jest dobre, a co złe, akto jak nie matka ma ja
tego nauczyć? A może ja się mylę i ona rzeczywiście się usamodzielnia? Może
ja postępuję niwłaściwie, jeśli bawię się z moją córeczką, tłumaczę jej rózne
rzeczy, kiedy siedzę z nią na tym placu. Oczywiście muszę też ją chronić
przed innymi dziećmi. Może lepiej tak puścić na żywioł i niech sobie sama
radzi. Jak uważacie?

[vivyan]

Rany. W życiu nie przyszłoby mi do głowy żeby wypuścić na dwór, przed blok w
dodatku, dwuletnie dziecko bez opieki. Bez wzgledu na to czy przebojowe czy
nie.Przecież chyba ta mama nie siedzi bez przerwy w oknie obserwując małą.
Często wystarczy właśnie chwilka nieuwagi a już: wypadek, jakies inne
nieszczescie. A porwania? A pedofile? A jeśli cos złego, nie daj Boże, się
stanie, to będzie "tylko na chwile spuściłam ją z oka...". Moim zdaniem to
skrajny przypadek nieodpowiedzialności. Aż mi się zrobiło zimno.

[saba76]

Moja córeczka w maju skończyła 2lata ,ale jakoś nawet nie umiem sobie wyobrazić
jej samej na placu, chyba bym 2min nie usiedziała w domu nie wiedząc co robi i
jak się bawi.
Wychodzę z nią na podwórko na duży plac ,daje jej swobodę i bawi się sama ,sama
wchodzi na ślizgawkę ,na drabinki ,ale jest pod moim okiem (na ławeczce).
Moje 2gie dziecko ma 6lat i dopiero zastanawiam się czy mogę ją puścić na
plac...
Nie chodzę za nimi krok w krok, nie siedzę jeśli o to mnie nie poproszą w
piaskownicy, ale jeśli broją ,zwracam uwagę, tłumacze ,ze nie można wyrywać
zabawki innym dzieciaczkom, uczę dzielić itp.
Starszą bym puscila ,gdybym miala ogrodzony plac ,ale młodsza NIE

[blamblam]

Jestem zdania ze jest tysiac sposobow na usamodzielnienie dziecka i
niekoniecznie musi to oznaczać puszczanie go samopas. Poza tym sytuacje w
grupie , na placu zabaw, w piaskownicy są doskonałą okazją do uczenia dziecka
właściwych postaw i zachowań. Z Twego opisu wynika ze tej dziewczynce jeszcze
edukacja taka jest potrzebna. No chyba ze ktoś jest zdania ze nadal panują praw
dżungli - kto silniejszy ten lepszy. ja też jestem zapracowaną mamą i nie
zdecydowałabym sie zostawic dziecka samego. Przecież nie trzeba z nim siedziec
w paskownicy. Można obserwować dziecko z odleglości kilku metrów i
interweniować tylko w razie potrzeby. A co będzie jak dziecko zrobi sobie cos
poważniejszego albo zrobi krzywde innemu dziecku? 2- latek ma ogromną fantazje.
Wiem coś o tym bo mam 19 miesiecznego synka. jest dosc spokojnym dzieckiem a
pomysły ma czasem nieziemskie.

[dyrektor000]

to kobieta o mocnych nerwach , nie nalezy ufać 2 latce ma ona milion pomysłów
na minutę . Ciekawa jestem kogo obwini jak coś sie stanie ? W grupie siła niech
inni rodzice to załatwią .Absolutnie do 5 roku życia opieka w piaskownicy albo
jeszcze dłużej . To kobieta która jest
nieodpowiedzialna ........................... Pilnujcie dzieci !!!!!!!!!

[zona_mi]

Moim zdaniem to jest sprawa do zgłoszenia opiece społecznej.

[maja45]

Ciekawy sposób uczenia samodzielnosci...
Myślę,ze można spróbować porozmawiać z matka dziewczyni i zasugerować,ze
własnie ze względu na zywe usposobienie dziecka, obecnosć matki jest niezbędna.
Można też delikatnie zasugerować,ze tak małym dzieckiem wałęsającym się bez
opieki moze zainteresować się pomoc społeczna lub dzielnicowy.Być może matka
nie jest tego swiadoma.
M.

[joolanta]

zgadzam sie!!!

[mallard]

Przecież brak opieki nad dzieckiem w tym wieku jest karalny! Może po cichu
powiedzieć gdzie trzeba, -dla dobra tego dziecka (durnych rodziców też...).

[kolorko]

Piszesz , że dzieci powyzej 3 roku zycia bawia sie na placu zabaw same- dla
mnie to już jest bardzo nieodpowiedzialne, nie wspominając o dwulatce! U mnie
też widac plac zabaw z balkonu, teren ogrodzony, domofon- ale dopiero rok temu
zaczełam pozwalać synkowi ( w tej chwili ma 7 lat)na samodzielne zabawy , córka
ma 3,5 roku i przez najblizsze 2 lata raczej nie bedzie sama wychodzic.
Uważam, ze opisana przez Ciebie sytuacja to skrajna nieodpowiedzialnosc i brak
wyobrazni

[kama30]

Tak, są dzieci pow.3 lat, które bawią się same. Ten placyk jest mały, widoczny,
ogrodzony i dzieci nie jest dużo. Jest naprawdę bardzo małe prawdopodobieństwo,
że mogłoby się cokolwiek stać. Poza tym na placu jest przeważnie jakaś osoba
dorosła - ktoś kto ma młodsze dziecko. Może dlatego rodzice decydują się na
takie rozwiąznie. Ja już nie wnikam, ale ta dwulatka, która jeszcze nie potrafi
dobrze mówić mnie zdziwiła - to już chyba przesada.

[migotka2000]

Do głowy by mi nie przyszło wypuścić dwulatka samego na dwór!
Wygląda na to,że matka tej dwulatki wymyśliła sobie całkiem zgrabną teoryjkę i
najwyraźniej nie zdaje sobie sprawy z tego jak to "samodzielność" wygląda w
praktyce. W moim przekonaniu dziecko nie radzi sobie z tym nadmiarem wolności i
brak mu poczucia bezpieczeństwa. A matce brakuje zwykłej wyobraźni.

[karolcia111]

jezu!!! czy ta baba na łeb upadła??!. biedne dziecko, matce tyłka się nie chce
ruszyć na plac zabaw. jeśli nie opiekuje się dzieckiem to trzeba kuratora
rodzinnego podesłać!

[natalia433]

o zgrozo! moj synek ma 2 latka i za nic w swiecie nie wyobrazam sobie puscic go
samego na dwor, ja mieszkam w domu 2-rodzinnym i mam ogrodzony ogrod a mimo
tego zawsze na dwor wychodze razem z synkiem. mysle ze to rzeczywiscie jest
sprawa do zgloszenia chyba zeby sprobowac najpierw porozmawiac z mama tej
dziewczynki. dla mnie ta kobieta postepuje tak z wygody bo przeciez
najwygodniej puscic dziecko samopas i miec swiety spokoj, nie mniej jednak jest
to niesamowicie nie odpowiedzialne.

pozdrawiam!!!

[grzalka]

Na poprzednim podwórku bywał dwulatek pod opieka 8-letniej siostry- co myslicie
o takim czymś?

[sasha3]

Mam dwóch synów: dziewięciolatka i prawie trzylatka. Tej wiosny po raz pierwszy
wyszli SAMI na dwór. Ale musiały być zachowane następujące warunki:

1. tylko na plac zabaw pod balkonem (okna mam tylko od tej strony), absolutny
zakaz zabawy od strony parkingu. Dwublokowe osiedle ogrodzone, z ochroną,
wszyscy się znają i ewentualni obcy od razu są wyłapywani Ale licho nie
śpi... Tym bardziej, że młodszy starszego może w każdej chwili olać i zechce
realizować swoje dziwne pomysły, a starszy sobie z upartym osłem może nie
poradzić.
2. tylko w godzinach południowych, kiedy inne dzieci są jeszcze w szkole lub na
świetlicy, młodsze w żłobku czy przedszkolu i na placu zabaw są tylko oni we
dwóch (dzieci spoza osiedla wolą na szczęśccie chodzić na plac zabaw do parku).
Wiem wtedy, że starszy skupi całą swoją uwagę na młodszym, nie będzie spuszczał
go z oczu, ewentualnie pomoże przy wchodzeniu na drabinki, zjeżdżalnię itp.
Poza tym młodszy nie potrafi bawić się z dziećmi w swoim wieku, więc
piaskownicowy konfilkt murowany, a jak się wścieknie, to i dwa razy większemu
bratu dotłucze ))
3. tylko wtedy, kiedy nie mam żadnych zajęć w domu i z książką oraz kawą
zasiadam na balkonie słysząc ich cały czas i co chwilę zerkając. W ciągu 30
sekund mogę znaleźć się na dole w razie jakiejkolwiek potrzeby (kiedyś
zaistniała takowa: młodszy zaklinował się na huśtawce w dziwnej pozycji i
starszy nijak nie potrafił go stamtąd wydobyć, na szczęście zanim dobiegłam,
poradzili sobie )).

Oczywiście ich wspólne wyprawy zdarzają się sporadycznie, wtedy, kiedy naprawdę
nie mam ochoty robić sobie makijażu i zdejmować domowego ubrania )) Poza tym
mówiąc szczerze dla starszego opieka nad młodszym bratem na placu zabaw to jest
średnia rozrywka.

A jeśli chodzi o główny temat wątku: moje dziecko dopiero w wiku 6-ciu lat
zaczęło samo wychodzić na dwór, przy zachowaniu warunku nr 1 i 3. Samotne
wyprawy dwulatka czy nawet czterolatka na plac zabaw to dla mnie rzecz
niepojęta....

[asik69]

> Mam dwóch synów: dziewięciolatka i prawie trzylatka. Tej wiosny po raz pierwszy
>
> wyszli SAMI na dwór. Ale musiały być zachowane następujące warunki:
>
> 1. tylko na plac zabaw pod balkonem (okna mam tylko od tej strony), absolutny
> zakaz zabawy od strony parkingu.

I masz pewność, że maluchy zastosują się do tego kodeksu?...

W życiu nie puściłabym ani 2-, ani 3-, ani nawet 4-latka samego na dwór! Bo ogromnie się boję własnie tej "spokojnej" parkingowej drózki... Aż strach pmysleć, co na niej może się wydarzyć!
A nie mogę wymagać od jednego dziecka, że przejmie pełną odpowiedzialność za drugie dziecko.

do grzałki

[wiktorria]

Jesli chodzi o mnie, to na takim ogrodzonym terenie jak u nas dopuściłabym
możliwość wyjścia dwulatka i osmiolatka.

[anna156]

na twoim miejscy bez leku zglosilabym to do opieki. Ciekawe jak jeszcze mama
usamodzilnie to dziecko? Jak sie cos powanego stanie, to mozesz miec pozniej
wyrzuty sumienia, ze nic nie zrobilas w pore. Dla wlasnego sumienia lepiej wiec
to zglos. A co bedzie jak mala spadnie z chustawki i rozbije glowe? Albo zleci
ze slizgawki i na cozach wszystkich dzieci zlamie kark? Ktos powie:
przesadzasz. Moze troche, bo takie przyadki zdarzaja sie raz na milion. Tylko
kto powiedzial, ze ten jeden nie moze byc akurat u nas. Przeciez zachowanie
mamy az sie o to prosi. Porazajaca glupota , bezmyslnosc, brak wyobrazni i
troski o dziecko. Przykro mi to pisac, ale ta mama chyba nie dojrzala do
macierzynstwa i chyba ma swoje dziecko w nosie. Ja tez mieszkam na takim
osiedlu, mam podona sytuacje i 2-letniego synka, wiec wiem o czym pisze.
Pozdrawiam

[patrycja781]

Ta kobieta chyba jest po prostu nienormalna. Sama mam dwuletniego synka i nie
wyobrażam sobie takiej sytuacji. Babsko po prostu nie ma wyobraźni.

[agad9]

Dwulatka sama wychodzi z domu? I to jest sposób na usamodzielnienie dziecka??!
Ja pierwszy raz wyszłam sama na podwórko w wieku pięciu lat i jakoś nie jestem
niesamodzielna.

[acorns]

Raczej nie powinna chodzić sama, bo nawet jak teren ogrodzony to i tak może się
wpakować pod samochód albo rower. Tym bardziej że kierowca nie będzie jej
widział zza zaparkowanego wozu, zobaczy dopiero jak mu wyjdzie przed maskę.
Natomiast dzieci powinny bawić się same bez wtrącania się dorosłych. Dorosły
powinien tylko zwracać uwagę czy któryś dzieciak nie włazi pod huśtawkę albo
karuzelę. A jak ktoś komuś coś zabierze albo uderzy, to niech sobie sami radzą.
Ja córce mówiłem zawsze, że rączki i nóżki ma takie same jak inne dzieci. Jak
cię ktoś kopnie, kopnij i ty go, tylko z czuba, żeby było skuteczniej i jeszcze
popraw przez łeb. I radę sobie dawała i na placu zabaw i na koloniach, w szkole
i na zimowisku. Jak sama nie mogła sobie poradzić to chłopaków podpuściła i
załatwiali to za nią Ta dwulatka też chyba sobie radzi nieźle, a problem
mają 4-ro letni chłopcy, którzy przez nią płaczą. Dzieci ustalają między sobą
hierarchię i jest dobrze. Powinny od początku radzić sobie w grupie, bo i tak
to ich czeka w przedszkolu i w szkole.

[grajka11]

Ja córce mówiłem zawsze, że rączki i nóżki ma takie same jak inne dzieci. Jak
> cię ktoś kopnie, kopnij i ty go, tylko z czuba, żeby było skuteczniej i
jeszcze
>
> popraw przez łeb. I radę sobie dawała i na placu zabaw i na koloniach, w
szkole
>
> i na zimowisku. Jak sama nie mogła sobie poradzić to chłopaków podpuściła i
> załatwiali to za nią Ta dwulatka też chyba sobie radzi nieźle, a problem
> mają 4-ro letni chłopcy, którzy przez nią płaczą. Dzieci ustalają między sobą
> hierarchię i jest dobrze. Powinny od początku radzić sobie w grupie, bo i tak
> to ich czeka w przedszkolu i w szkole.

acorns to chyba prowokacja, nieprawdopodobne, że nakłaniałaś córkę do przemocy
a nie tłumaczyłaś, że są inne sposoby rozwiązywania konfliktów. Tekst o tym, że
dwulatka też radzi sobie nieźle w grupie bo i tak ją przemoc czeka w
przedszkolu lub szkole to dla mnie szok. Oczywiście, że musi nauczyć się
przebywać w grupie, ale właśnie NAUCZYĆ a nie stosować prawo dżungli. A kto ją
ma tego nauczyć, jeżeli mama nie jest przy niej i nie tłumaczy złego zachowania
w danej chwili na gorąco. Twój ton zadowolenia z zachowania dwuletniego dziecka
puszczonego samopas poprostu zdumiewa. Przecież wyjście z dzieckiem do
piaskownicy może być źródłem ciekawych obserwacji, doznać emocjonalnych, nauki
zachowań dziecka zrozumienia jego emocji po prostu przyjemności bycia z
dzieckiem poświęcenia mu swojej uwagi. Wiadomo, że w domu pilnujemy dziecko
mimochodem robiąc swoje rzeczy a na takim wyjściu możemy obserwować dziecko lub
się z nim pobawić szczególnie jeżeli to jest jeszcze dwuletni maluch.
Zdecydowanie nie mogę zrozumieć postępowania mamy tamtej dziewczynki.
Grajka

[acorns]

Prawo dżungli masz teraz wszędzie. Masz je na ulicy, w szkole, w pracy, w
urzędzie. Jak jedziesz samochodem to też masz prawo dżungli. Po prostu
wszędzie. Zawsze górą będzie ten, który zamiast zastanawiać się nad różnymi
aspektami po prostu da po ryju albo wyciągnie sztachetę. Gdy jechałem wywrotką,
zawsze moja chęć zmiany pasa ruchu była powszechnie dostrzegana i uznawana. Gdy
jadę osobowym, ludzie mają to gdzieś i mogę sobie migać tym kierunkowskazem,
dopóki nie wcisnę się na chama. Po prostu prawo większego, silniejszego tkwi w
ludzkiej psychice i to się nie zmieniło od tysięcy lat. Szczerze mówiąc mało
mnie obchodzi fakt, że nakłaniałem do przemocy. Z dwojga złego lepiej kopać,
niż być kopanym. Tak. Uważam, że kopanie jest złem i bycie kopanym również jest
złem. Wolałbym, żeby tej przemocy w ogóle nie było. Jestem w 100% pewien, że
moja córka nigdy nikomu nic nie zabrała siłą, ani nikogo nie zaatakowała.
Wygląda na to, że jedynym "błędem" wychowawczym jaki popełniłem jest to, że
Młoda nie pozwala się zaatakować ani też nie pozwala sobie niczego zabrać i
swoich praw w tym momencie będzie dochodziła w sposób dość bolesny dla innego
dziecka. No cóż. Takie jest życie. Każdy kij ma dwa końce, lepiej być po
właściwej jego stronie. Dzieci zawsze biły się między sobą. Moi rodzice jak
byli dziećmi to się bili, ja się biłem wiele razy. Tak to już jest i żadna
filozofia tego nie zmieni. Nie chcę wychować życiowej kaleki jak rodzice tych 4-
ro letnich chłopców co zbierają baty od dwulatki.

Nie podoba mi się do końca to, że taka dziewczynka chodzi sobie sama bez
opieki. Jak mówiłem - kierowcy i rowerzyści stanowią dla niej duże zagrożenie,
bo nie da się takiego dzieciaczka wypatrzeć zza zaparkowanych samochodów. Jak
wbiegnie na jezdnię, to może być za późno. A płeć piękna ma od dziecka
predyspozycje do powodowania stłuczek i kolizji.

[blamblam]

rzeczywiście prawo dzungli jest coraz powszechniejsze ale ja nie zamierzam sie
do niego dostosowywać i tak postępować. Nie będę też uczyła syna takich praw.
To znaczy zapewne poinformuję go ze sa osoby takie prawa stosujące. napewno
jednak nie uznam ich za wartościowe i godne nasladowania. ja jakoś nienajgorzej
radzę sobie w życiu nie stosując prawa silniejszego myślę ze i moje dziecko da
sobie radę bez takiej nauki.