problem z babcia

[pantheraleo]

Poprawcie mnie jesli sie myle, ale jesli komus, kto tak naprawde pierwszy raz
zostaje z MOIM 3-letnim dzieckiem, wydaje sie, ze wie lepiej ode mnie, co
dziecko ma zjesc na obiad (i zamiast podac to, co przygotowalam smazy
nalesniki), na ile i czy w ogole wychodzic na spacer (dziecko jest chore), a
ponadto daje slodycze miedzy posilkami a najchetniej zamiast obiadu - to
powinnam stanac na glowie i zorganizowac inna opieke (mam na mysli obca
kobiete, ktora uszanuje decyzje rodzicow i bedzie gotowa uznac istnienie
pewnych nieprzekraczalnych granic). A moze sie myle?
Pozdrawiam

[bri]

Jeśli masz zamiar to tak przeżywać to z pewnością znajdź kogoś innego do opieki.

[pantheraleo]

nie mam zamiaru, ale też nie znam sposobu, żeby tego tak nie przeżywać. Może Ty
mi coś podpowiesz? Naprawdę chętnie skorzystam!

[bri]

Nie podpowiem Ci nic. Moja córka zostaje czasem z moją mamą, która jej wtedy
daje więcej słodyczy niż powinna i nie takie obiadki jakbym sobie życzyła.
Czasem ją ubierze za ciepło, czasem za lekko. Wiem jednak, że stara się nią
opiekować jak najlepiej potrafi i to, że czasem mała zje na obiad naleśniki
zamiast marchewki to drobiazg, moim zdaniem nie wart uwagi. Wiem też, że jak
sama się opiekuję swoją córeczką to popełniam błędy i niedociągnięcia.

Dlatego nawet jeśli mi córka dostanie u babci kataru to dziękuję jej tylko za
opiekę. Bo jak ja się nią opiekuje to też czasem dostaje kataru.

[stypkaa]

Czasem a codziennie to jest ogromna różnica.
Więc też od tego zależy moje podejście do sprawy.
Choć przyznaję, że autorka nie określiła czy ma być zostawanie od czasu do
czasu, czy codzienna ciągła opieka jak mama idzie do pracy.

[nchyb]

> Czasem a codziennie to jest ogromna różnica.
i dlatego właśnie sądzę, że babcia nie powinna być stałą nianią dziecka. Od
opiekunk płatnej można wymagać dostosowania się do zaleceń rodziców. Babci
należy się wdzięczność za pomoc w opiece. Czyli dla dziecka dobrze jest być raz
na jakiś czas porozpieszczanym przez babcię, ale na stałe lepiej i dla dziecka
i dla rodziców, a także i dla babci, by całoetatową pracą zajmował się ktoś
inny...

[pantheraleo]

Wiem jednak, że stara się nią
> opiekować jak najlepiej potrafi

No właśnie... Ja nie mam tego poczucia, obawiam się, że chodzi tu raczej o
pokazanie, gdzie "jest twoje miejsce w szeregu" i co "ja sądzę o twoich
pomysłach na wychowanie dzieci"... Ale dziękuje za rady.

[stypkaa]

Ja też bym przeżywała i wcale tego nie ukrywam. Bo to moje dziecko i chce je
wychowywać po mojemu. I już.
I jesli ktoś nie potrafi uszanować Twojego zdania (notorycznie i we wszystkim,
bo nie mówię o wyjątkowych sytuacjach) to ja bym bez zastanowienia poszukała
kogoś innego.
A tak swoją drogą to jest Twoja Mama czy Teściowa?
Bo jeśli Mama to ja bym z nią odbyła krótką i dobitna rozmowę, że sobie nie
zyczę. Do Teściowej wysłałabym męża

[pantheraleo]

To mama męża Jakbym odbyła z nią dobitną rozmowę, pewnie krótszą niż myślę -
to zapewne byłaby ostatnia w naszym życiu. To ona zawsze dyktowała warunki
Obawiam się, że mój książe-małżonek nic z tym nie zrobi...

[stypkaa]

Ja bym zrobiła tak:
Najpierw delikatnie próbowałabym Teściową przekonać, żeby stosowała się do
moich zasad.
Jeśli to nie odniesie skutku to już mniej delikatnie próbowałabym przekonać
męża, żeby porozmawiał z Mamą. I tu swoją drogą nie bardzo rozumiem, czemu Twój
nic nie chce zrobić w tej sprawie... Ale cóż - każdy ma jakieś swoje problemy.
Jeśli dalej by nie było skutku to po prostu poszukałabym kogoś do opieki, a
Babci podziekowała za opiekę i poradziła, żeby sobie odpoczywała na emeryturze,
bo opieka nad dzieckiem jest taka męcząca
A jeszcze pytanie: czy to chodzi o opieke stałą, codzienną czy zostawanie
czasami na dwie godzinki?
Bo to też jest ważne.
To co napisałam powyżej dotyczy raczej stałej, codziennej opieki kiedy Babcia
ma duży wpływ na wychowanie dziecka.

[pantheraleo]

to na szczęście tymczasowa opieka - maluch jest chory, ale przecież wróci
kiedyś do tego przedszkola - pytanie tylko na jak długo

[nchyb]

jeżeli chodzi o tymczasową opiekę nad chorym w dodatku dzieckiem, to ja jednak
bym pozwoliła babci na porozpieszczanie. Tobie autorytetu nie ubędzie, a
dziecko będzie z rozrzewnieniem wspominać przeszczęśliwe chwile spędzane z
babcią...

[vharia]

Uuuu, na teściową to często tylko zaciśnięte zęby))
Ksiażę małżonek zostanie w 30 sekund rozgryziony "kto go nasłał" a wywołane w
ten sposób rozjuszenie bynajmniej nie na nim się skoncentruje. Mam sceptyczny
pogląd na możliwości dogadywania się z (tego typu, bo są rózne) teściowymi. Ja
bym coś powiedziała sama, spokojnie, ale bez większych nadzieji na efekt i
raczej, żeby sobie ulżyć. Jak chcesz, żeby pomagała w awaryjnych sytuacjach przy
dziecku, to tylko zmilczeć i przecierpieć a awarie ograniczyć do minimum

[aniald1]

A gdyby to była Twoja mama to problem tez by istniał czy tylko by Cię mniej
drażnił??? Może po prostu nie chcesz aby dzieckiem zajmowała się TEŚCIOWA???

[nisar]

Naleśniki bym odpuściła (chyba że w grę wchodzi alergia na jakiś składnik),
raczej widziałabym typową dla babć sytuację objawiania miłości poprzez
jedzenie.
Co do spaceru w sytuacji zaziębienia oraz słodyczy byłabym nieugięta (zwłaszcza
że naleśniki to też danie raczej na słodko, bo nie sądzę że były z mięsem).
Liczyłabym że sytuacja się unormuje, twardo określając dwa rodzaje warunków:
nieprzekraczalne pod żadnym pozorem oraz życzeń, które ewentualnie mogą
podlegać zmianom wg upodobania babci.
Jeśli babcia z rodzaju niereformowalnych, szukaj opiekunki.
Pozdrawiam

[pantheraleo]

Dzięki za rady! Obawiam się, że obecna sytuacja nie pozwoli na jasne
sformułowanie granic, których babci przekraczać nie wolno (nie sądzę, żeby ktoś
kiedyś wobec niej użył takiego określenia jak NIE WOLNO Prosiłam, żeby nie
dawała dziecku słodyczy, a następnego dnia na stole powitało mnie opróżnione do
połowy opakowanie żelek.
Pozdrawiam!

[renmik]

A ja myślę, że jesteś uprzedzona do Teściowej i nie wiem co by zrobiła to
zawsze doszukasz się czegoś nie tak. Ja wiem jedno żadna niania nie zastapi
babci. Nawet jak da cukierka za dużo. A może popracuj z dzieckiem , moja Zosia
potrafi powiedzieć "Dziękuję za cukierka, bo od tego psują się zęby" We
wpojeniu tych zasad pomogła nam dentystka, ale maluchy umieją przestrzegać
zasad równie dobrze jak dorośli.

[judytak]

jeśli to jest opieka okazjonalna, to niuech babcia robi, jak uważa
jeśli ma tak być na co dzień, to lepiej poszukać kogoś innego

w naleśnikach nie widzę nic złego, dzieci lubią, a babcie się cieszą, że dzieci
lubią to, co one przygotowały

jeśli chodzi o sprawy związane z aktualną chorobą (lekarstwa, spacery, itp.),
to powiedziałabym z góry, wyraźnie, że to_tak_musi_być, co do reszty to
uznałabym, że babcia niech się dzieckiem zajmie na babciny sposób...

pozdrawiam
Judyta

[asiamaciejka]

Rozwiazanie jest proste - jesli nie podoba Ci sie sposob i metody babci, po
prostu zrezygnuj z jej opieki. Ona chce CI pomoc i na pewno nie robi nic zlego a
nawet tymi przyslowiowymi nalesnikami stara sie moze urozmaicic jadlospis i
zrobic cos fajnego. Ty tego nie doceniasz, wg Ciebie to jest ignorowanie Twoich
polecen a masz przeciez patent na wylaczna racje. Takie podejscioe wynika
niestety z niepewnosci, lekow i kompleksow, ale to juz inna historia. Powtarzam
,nie podoba sie to nie.

[ja1974]

Mimo moich próśb, dzieci oglądały mnóstwo telewizji (w sposób w ogóle
niekontrolowany), nie wychodziły na dwór, jadły słodycze, były "terroryzowane"
przez mojego dużo młodszego brata i nikt na to nie zwracał uwagi i jeszcze
wiele wiele innych... Moje dzieci nie chciały zostawać z babcią, Mały stał się
nerwowy, nie mógł sobie poradzić z emocjami... I dlatego zdecydowałam się na
przedszkole, teraz jestem spokojna - wiem, że są bezpieczne, zdobywają nowe
doświadczenia, mają zorganizowany fajnie czas.

[twarz2]

Moim zdaniem przesadzasz - gdyby to miała być opieka na stałe to daje sie
zrozumiec, ale to, że babcia czasem porozpieszcza dziecko nie jest przestepstwem
żadnym. Moim zdaniem powinnas być jej wdzięczna za to, ze zgodziła się
zaopiekować Twoim dzieckiem. Każdy ma swoje przyzwyczajenia i trzeba to zrozumiec.

Jeżeli podchodzisz do tego w taki sposób jak opisałaś - jak najszybciej
zrezygnuj z babci i zatrudnij obcą osobę. Szkoda psuć relacje w rodzinie.
Wiadomo, że korzystanie z babci jest wygodniejsze, tańsze, ale trzeba wówczas
umieć pójść na kompromis - a ani Ty ani babcia nie umiecie.

[hhanulka]

Ja też uważam, że przesadzasz.Twoja teściowa wychowała twego męża na zdrowego
mężczyznę, ojca twego dziecka (przynajmniej nic nie napisałas co wskazywałoby,
że jest inaczej) dlaczego miałaby skrzywdzić twoje dziecko, a swojego wnuka?

Sądzę(choć oczywiście mogę się mylić) jesteś młodą matką, a takie zwykle są
przewrażliwione na punkcie wychowania swego dziecko, przekonane, że tylko one
mają rację i wreszcie nowocześnie, bez uprzedzeń i nawyków prababek wychowują
swoje dziecko.

Nie bój się teściowa, zapewne bardziej kocha wnuka, niż włanego syna, i nie
zrobi mu krzywdy. Naleśniki... to śmieszne,a słodycze.. no cóż, to też nic
złego.

Tak poza tym ,to nie rozumiem tej słodkiej histerii( to ogólna uwaga).

Moje dziecko mogło jeść słodycze zawsze jeśli tylko chciało, moze dlatego
bardzo rzadko ma na nie ochotę, w przeciwieństwie do córki sasiadów,
która "modliła " się przed naszą szufladą z łakociami , a jak poszła do
szkoły to pozyczała od koleżanek pieniądze na batony ze sklepiku.

I te opowieści o próchnicy...moja córka ma 8 lat jadła słodycze, jeśli miała
tylko ochotę, i nie tylko zęby ma zdrowe.

I jeszcze jedno, ktoś pytał o mleko, do kiedy dziecko musi je pić. NIE MUSI
moja córka od 4 tygodnia zycia była na soji, bo miała uczulenie na białko i
tłuszcz..dziś jest okazem zdrowia.

[onlymama]

A co ma ma zaziebienie do spacerowania? My wychodzimy caly rok na spacery bez
uwagi na pogode lub stan zdrowia. Inaczej przeciez nie mozna. Ty przesadzasz.
Jak sama bedziesz babcia to tez bedziesz dawacz slodkie i bedziesz
rozpieszczacz wnuki i wogle nie bedziesz sluchacz rodzicow tych wnukow bo
bedziesz w 100% pewna ze wiesz najlepiej. To tak jest. Ja to widze u mojej mamy
i tesciowej i mnie to wzrusza.
Pozdrawiam.

[jakw]

Na babcie nie ma sposobu. Co najwyżej drogą negocjacji możesz ograniczyć ilość
podawanych słodyczy. Ale jeśli jest to kwestia kilku dni z powodu choroby
dziecka to ja bym aż tak szat nie darła (oczywiście negocjuj też
wyjście/niewyjście na spacer)

[baabcia]

najważniejsze jest dobro dziecka, żadnego ustępowania w sprawach ważnych, a
zwłaszcza ustępowania dla świętego spokoju. Bez rozmowy i prawa do powiedzenia
co sie myśli i chce nic nie ma sensu. Warto dojść do porozumienia - bo obie
wiecie, ze słodycze są złe i obie wiecie, ze czasem dziecko je dostanie i to
jest frajda. Proste. Teraz ustalcie dlaczego babcia daje słodycze czy z
niewiedzy czy z głupoty, bo wiedzoodporna, czy na złośc czy ze zwykłej słabości
tak barzdzo chce sprwić dziecku przyjemność, że nie jest w stanie kierować się
rozumem. I wbrew pozorom nie o czekoladkę chodzi tylko o całe zycie i Wasze
stosunki. Jeśli szanujesz teściową to starasz się z nia rozmawiać i dojść do
porozumienia, i złamanie zasad możesz z pobłażliwością darować a ona musi
wiedzieć, że zrobiła źle i zgrzeszyła. Wiadomo, ze kochanie wad bliźnich jest
warunkiem miłości, zalety tego nie wymagają. Głupią babcię ... no nie wiem ...
tolerować, izolować, albo pod kontrolą do czasu zreformowania. Zawsze bierz pod
uwagę, że Ty też czasem błądzisz albo czegoś nie wiesz i po kilku latach sama
popatrzysz z dezaprobatą na swoje decyzje.Czemu ja kochanej mamusi nie
posłuchałam....? A i jeszcze drobiazg jakby nie było i co by się nie działo nie
tłumacz kłopotów w porozumieniu z teściową jej układami z synem. Są jakie są,
dbaj naprawiaj ale jak nie mozesz zmienić za swoje decyzje bierz 100%
odpowiedzialności. Zobaczysz jak to ułatwi Tobie życie. I pamiętaj do końca
życia nie mów źle o matce do męża. W najmniej spodziewanym momencie Waszego
zycia wypłynie ta drzazga. Rozmawiaj mów co czujesz czego oczekujesz ale nie
oceniaj jej tak, zebyś raniła, nawet jak syn źle ocenia swoją matkę to Ty tego
nie rób.
I myślę, że nie o czekoladki i naleśniki chodzi w tym wątku.

[mavva]

I myślę, że nie o czekoladki i naleśniki chodzi w tym wątku. >>

Pewno nie, tyle, że te czekoladki i naleśniki to taka przenośnia określająca
stosunki z teściową, która co by nie mówić, chce postawić na swoim za wszelką
cenę. I to w tak drobnych sprawach, to co się dzieje w sprawach poważnych?
Przecież o tym, że nadmiar słodyczy nie jest korzystny dla dzieci wie każdy.
Czemu ma służyć taka postawa? Zaszkodzeniu dziecku pomimo wszystko, byle
postawić na swoim? Jasne, że od żelkow nikt nie umarł, ale wysyłanie takich
komuniakatów "mama zła, bo nie da, a ja dobra, bo dam" jest prymitywnym
kupowaniem dziecka i z miłością raczej nic wspólnego nie ma.

[baabcia]

i macie fajny madry wątek, napiszcie jak wyglądają Wasze doświadczenia, jak
uwalniacie sie od zawłaszczających miłość dziecka babć i jak babcie walczą o
dostęp do ukochanych wnucząt. A błędów i nieporozumień na tym polu dostatek, ze
ho ho

[haganna]

Jeśli opieka babci jest okazjonalna, to odpuść sobie. Jeżeli stała, to nawet
się nie zastanawiaj nad poszukaniem opiekunki.
Co do babci, to powiedz jej czego pod żadnym pozorem nie wolno (jeść, robić) i
to egzekwuj - choćbyś miała nie zostawiać nigdy więcej dziecka sam na sam z
babcią. Z babcią jak z małym dzieckiem - za dużo zakazów spowoduje efekt
odwrotny. I powtarzaj te rzeczy których nie wolno do znudzenia i przy każdej
okazji - babcie mają krótką pamięć .

[fonula]

bo tak prawdę mówiąc to nasze mamy nie były przeładowane mądrościami
książkowymi i miały troche więcej zaufania do naszych babć, to babcie je uczyły
opieki nad dziećmi. A teraz niestety mamy mają wyłączność na wiedzę "jak
wychowywać dzieci" i babcie jeżeli chcą pobyc z wnukiem, dostaja ścisłe
wytyczne co robić, czego nie dawać a co dawać, o której godzinie, jak
postępowac w sytuacjach konfliktowych w piaskownicy itp. Dziecko zostaje
przesłuchane na okoliczność babcinych przewinień, babcia zrównana z podłogą, bo
nie dała jabłka o 12.30 i kolejna wojna światowa rozpętana. Moja mama wychowała
moje dziecko, zajmowała sie nim trzy lata i uważam, że zadna niania nie dłaby
mu tego co babcia. Miłości, zaangazowania w opiekę, czułości. Ale już żona
mojego brata własnie rozpętała awanturę, wyrzucając babcię z domu, bo babcia
nie nadaje sie do wychowania kolejnego wnuka, bo olała instrukcje, chciała po
swojemu wychowac kolejne mądre, samodzielne, odwazne, radosne i szczęśliwe
dziecko.

[amma6]

Piękna wypowiedź, nic dodać nic ująć!!!!!

[sir.vimes]

No cóż, dla twojej bratowej to nie matka, lecz teściowa - osoba , któą zna się
krócej niż matkę i ma się do niej dużo mniejsze zaufanie zazwyczaj.
Autorka wątku też pisze o teściowej. I rozumiem jej irytację , szczególnie
jeden fakcik zwraca uwagę - że babcia zrobiła własny obiadek , a zlekceważyła
ten przygotowany przez zapracowaną mamusię... Niezbyt przyjemne - łatwo to
zresztą przeinterpretować i zrozumieć jako całościową krytykę. U mnie tak
właśnie jak opisana teściowa robił mój własny ojciec, dopiero po roku
zrozumiałam,że on w moim domu bawi się w Makłowicza bo nigdy wcześniej nie miał
szansy, zawsze mu gotowano. Więc teraz jak dziadek siedzi z chorą wnuczką - ja
nic nie gotuję, nie szykuję i wszyscy są zadowoleni.

[haganna]

Z tymi mądrymi, samodzielnymi, odważnymi dziećmi to grubo przesadzasz.
Te "babcine mądrości" w dużej mierze opierały się na przesądach, zabobonach i
wiedzy medycznej sprzed lat (wiadomo jakiej ).
Świat się zmienia. Kiedyś dzieci musiały być "grzeczne", tzn. słuchać ślepo
dorosłych, nie "pyskować" i nie odzywać się nie pytanym. Teraz dziecko ma być
asertywne, a nie "grzeczne".
Poza tym kiedyś dzieci wychowywały się "same", matki nie miały dla nich tyle
czasu. Dzisiaj natomiast nie odważyłabym się wypuścić dziecka samego na plac
zabaw.
Przykłady można by mnożyć. Babcie często nie zdają sobie sprawy i nie mają
zielonego pojęcia o współczesnych zagrożeniach, wytycznych lekarzy co do
postępowania z dziećmi, itd. Babcia chorego dziecka pyta dlaczego lekarz nie
przepisał antybiotyku, matka poczeka parę dni podając paracetamol... itd,itp.
Moja mama owszem wychowała mnie i siostrę i nikt złego słowa nie powie o niej
jako matce, ale ja za żadne skarby nie oddałabym mojej córki jej na wychowanie!

[baabcia]

czy Ty masz nadzieję, ze dzisiesza medycyna za 5 lat nie będzie przestarzałą i
nie dowiesz się, jak wiele popełniłas błedów. Nie licz, ze paracetamol mozesz
podawać bezkarnie. Możesz się starać nie szkodzić i nie słuchać ani jednej
reklamy w sprawie leków bo to tragiczny skandal w Polsce.
Mozesz wierzyć w nowe trendy wychowawcze tylko weż pod uwagę, że róznie bywa
Beniamin Spock był guru w sprawach wychowania a jako dojrzały facet odwołał
wszystko, bo to sie nie sprawdziło. Ale o tym sie nie pisze bo to się słabo
sprzedaje, a to przeciez byłoby super ciekawe.
Możesz popatrzeć które dzieci sa szczęśliwe, a które drą się godzinami i to na
pewno nie jest dowod na szczęście. Wg mnie dziecku najbardziej jest potrzebna
wiedza czego się od niego chce. I mniejsze szkody wyrządza nadmierne wymagania
ale dobrze nazwane i rozumiane przez dziecko niż beznadziejny luzik rodziców,
który jest bardzo wygodny ale na krótko. Potem dziecko jest ogłupiałe walczy o
wszystko, bo przecież to ono ma decydować o wszystkim i traci czas na wojny z
rodzicami. Potem rodzice zaczynają nienawidzić własne dziecko bo miało być takie
mądre i asertywne a ono nie wie co chce i nie jest takie mądre jak sobie
założyli tylko normalne i zaczyna się wojna, bo pewne sprawy trzeba
wyegzekwować. I albo zaczyna się dziecko tłuc, wyzywać, bo jak się wcześniej nie
starło to skąd teraz cierpliwość, albo zaczynają się psychiczne kary i to
dopiero jest jazda.
A można było wczesniej jasno mówić co wolno czego nie, być stanowczym i każdego
dnia pozwalać dziecku na coś nowego, bo jest starsze i mądrzejsze. Takie dziecko
dostaje co dzień nagrode za swój rozwój, nie drze się nie traci casu na walkę o
przywództwo w rodzinie, tylko szczęśliwe uczy się swiata i współżycia z innymi.
I takie wychowanie wymaga od rodziców dużo więcej wiedzy, współpracy i
staranności niz, zasad, że mamy tabula rasa wyprowadzamy na górkę i rób co
chcesz, a jak ci słąbo wyjdzie to nie wina rodziców. I nie ma co mówić, ze
dziecko chowane wg zasady na początek nic nie wolno (np nie wolno tłuc łapeńka
maleńka mamusi, ani zbliżać się do telewizora) a kazdego dnia kiedy już coś umie
może poprzelewać wodę nad wanną, bo już nie na rozlewa, może iść do kałuży bo
już wie, że nie zawsze jest pora strój i pogoda na to, może wziąc do rączki
pilota, bo nie wali nim i nie pstryka .... i nie ma co mówić, ze takie dziecko
nie jest asertywne. Jest jeśli rodzice go słuchają i rozmawiają z nim i reaguja
na jego zdanie. To, ze dziecko wykrzykuje co chce i kiedy chce to nie nauka
asertywności, bo z reguły nikt go nie słucha.
Wychowanie to bardzo trudna sprawa i nie można sobie pozwalać na eksperymenty.
Najgorsze jest to, ze dziecko potem zostaje samo jak palec a rodzice nie
rozumieją, ze to oni wyluzowali tak bardzo, ze wcale nie wychowali a wręcz
zniszczyli instynktowna potrzebę dziecka do podporządkowania się głowie rodziny.

[aluc]

jeśli zostaje tylko na parę dni, to dać sobie spokój i zrozumieć, że ona to
prawdopodobnie robi z miłości