Dziwne zachowanie 14-nastolatki

[marzenka1972]

Moja córka ma 14 lat, ale zachowuje się dość dziwnie: prawie nic nie
mówi, siedzi zamknięta w swoim pokoju, często nie reaguje, jak do
niej mówie po imieniu lub o cos prosze, często płacze. Zachowuje się
tak od około miesiąca. Jest to dość męczące.
Wogóle ze mną nie rozmawia, nie chce.
W zasadzie to nie wiem: ona tak jakby żyje w swoim swiecie. Co
robic?

[sun_of_the_beach]

Przyczn zachowania córki mogą być setki. Może mieć zwykłą w tym wieku chandrę, może być obrażona na ciebie o coś, co było dla niej ważne, a czego ty nie pamiętasz bądź bagatelizujesz, może być nieszczęśliwie zakochana... Ale może też np. być w ciąży, może brać narkotyki, być pod wpływem sekty, albo mieć początki choroby psychicznej. Jedno jest widoczne - nie umiesz z córką rozmawiać. Symptomatyczne jest, jak oceniasz sytuację - ona cię nie martwi, nie boisz się o dziecko, nie jestaeś przerażona tylko... to jest dla ciebie męczące. Ot kolejny kłopot... Może w tym leży przyczyna?

[harrypotter]

troliujesz czy co?
pogadaj z nia w 4 oczy i tyle? a co na to ojciec?

[marzenka1972]

Nie, nie jestem trollem i nie życze sobie, żeby ktokolwiek mnie tak
określał.
Problem z moją córką jest poważny, i z czegoś takiego nie robiłabym
sobie żartów.
Męża prawie nigdy nie ma w domu.
Zastanawiam się, czy nie wybrać się z córką do psychologa labo
pedagoga. Może ci specjaliści pomogliby mi dojść do córki?
Nie wiem tylko, czy do poradni Psych-pedg. potrzebne jest
skierowanie od pedagoga szkolnego czy nie? Z góry dziękuję za
odpowiedź na to pytanie.

Co do ciąży - córka nie ma chłopaka
Narkotyki - nie pochodzimy z patologicznej rodziny.

[sun_of_the_beach]

Do poradni psych. - ped. powinnaś dostać się bez skierowania - trzeba zadzwonić albo się pofatygować. Piszę "powinnaś", bo instytucje te przeszły ostatnio pod zarząd powiatów i ich dyrektorzy mianowani są z roździelnika towarzysko-partyjnego, więc mogą sobie ustalać zwyczaje zapewniające im spokój a nie kierowanie się potrzebami klientów. Pytanie - czy przy tak zaburzonych relacjach córka da ci się "zaprowadzić"? Może sama najpierw się przejdź i opowiedz o problemie - uzyskasz ocenę "z zewnątrz" i będziesz mogła skonsultować dalsze kroki.
>
> Co do ciąży - córka nie ma chłopaka
> Narkotyki - nie pochodzimy z patologicznej rodziny.
O ludzka naiwności...

[epreis]

do psychologa nie potrzebujesz skierowania, moim zdaniem możesz iść
tylko wcześniej porozmawiaj z córką i przekonaj ją do tego pomysłu,
żeby nie poczuła się poniżona i zmuszona do tego bo wtedy z planu
nici. nie jestem ekspertem ale wydaje mi się, że może mieć depresję
to ostatnio typowa choroba u nastolatków, jak trzydniówka u
niemowlaków...gdzies czytałam długi artykuł na ten temat

[mama_kotula]

marzenka1972 napisała:
> Co do ciąży - córka nie ma chłopaka
ROTFL

> Narkotyki - nie pochodzimy z patologicznej rodziny.
ROTFL po raz drugi.

Radzę się obudzić

PS. Wolałabym wierzyć, że to jednak troll

[osmanthus]

a > Co do ciąży - córka nie ma chłopaka
b > Narkotyki - nie pochodzimy z patologicznej rodziny.

A co ma piernik do wiatraka w przypadku a i b ???
Nie musi miec stalego chlopaka, zeby byc w ciazy.
Jezeli myslisz, ze narkomania wystepuje wylacznie w tzw patologicznych
rodzinach to sie grubo mylisz...

[epreis]

a propos narkotyków - nie patologia jest przyczyną z której
najczęściej dzieci sięgają po narkotyki a zwykła ciekawość... więc
nie kieruj się tym

a ciąża? stały chłopak nie jest potrzebny...

ale przyszło mi na myśl, czy twoja córka często wychodziła
wieczorami??bo wiesz może w ciąży nie jest ale może ktoś ją
zgwałcił, próbował zgwałcił, obmacywał - to dla dziewczyny w tym
wieku szok...

i wydaje mi się, że w tym wieku jednak takie problemy powoduje
własna cielesność i atrakcyjność- może chłopak w którym się durzyła
ośmieszył ją?może czuje się teraz odrzucona i wmawia sobie winę z
tego powodu

[rapunzel1]

epreis ma rację - przyczyny mogą być powazne:

> ale przyszło mi na myśl, czy twoja córka często wychodziła
> wieczorami??bo wiesz może w ciąży nie jest ale może ktoś ją
> zgwałcił, próbował zgwałcił, obmacywał - to dla dziewczyny w tym
> wieku szok...

Polecam Mary Pipher, "Ocalić Ofelię. Jak Chronić Osobowość Dorastających
Dziewcząt", Media Rodzina, Poznań, 1999
- znalazłam to w bibliotece miejskiej w dziale psychologia

[nangaparbat3]

Nie ma czegoś takiego jak "skierowanie" do poradni ped.-psych. I tylko rodzice
mogą umówic dziecko na badania, dzwon spokojnie.
To dobry pomysł, żeby sie skonsultować z fachowcami.

[nangaparbat3]

Córce bym powiedziala, ze bardzo chcę jej pomóc, ale nie umiem, i dlatego
zwracam sie do psychologa.
Gdyby córka odmówiła, idź na początek Ty sama, opowiesz, co sie dzieje, moze
doradzą, jak rozmawiać z dzieckiem.

Do mama_kotula

[marzenka1972]

Do mama_kotula: jeżeli nie wierzysz mi w to, co piszę, to najlepiej
wogóle nie odpowiadaj.
Nie potrzebuje opinii wrednych ludzi.
Zachowaj je dla siebie.

Co do odpowiedzi innych, bardziej mądrych ludzi: bardzo dziękuję za
wszelkie informacje.
Napewno wybiorę się z córką do psychologa, oczywiście, jeżeli się
zgodzi.
Chciałam się upewnić z tym skierowanie, gdyż jeden chłopczyk, idąc
do Pordni psych-pedg. potrzebował skierowania od pedagoga szkolnego.

[sun_of_the_beach]

Do poradni może kierować szkoła - rodzic wtedy musi wyrazić zgode, albo rodzic może się zgłościć sam. Pytanie tylko czy w twojej miejscowości poradnia będzie wymagała opinii ze szkoły, czy przyjmie cię bez niej. Z powodów, które podałem wyżej różnie to w różnych miastach wygląda, ale przy poradni powinien działać tzw punkt konsultacyjny. Ale poradnia psych - ped to nie jedyne miejsce, gdzie możesz uzyskać pomoc - przy wielu przychodniach lekarskich są gabinety psychologiczne (nie przerażaj się nazwą: poradnia zdrowia psychicznego), są gabinety, a nawet całe poradnie prywatne. Zasięgnij tylko opinii, czy mają doświadczenie w pracy z młodzieżą.

Dziwne zachowanie 14-nastolatki

[marzenka1972]

Własnie, szczególnie chodzi mi o poradnie prywatna.
Mieszkam w Pionkach i napewno jakąś tutaj znajde.
Zastanawiam się takze nad zmianą środowiska (moze to by dobrze córce
zrobiło).
Ale obawiam się, ze bez wizyty u specjalisty nic się nie polepszy.
Dzisiaj już trochę przy śniadaniu rozmawiałam z córka na ten temat -
w sensie jej jest to obojętne, ale raczej nie chce zbytni iść do
takiej poradnii.
Nie wiem, czy nie wybiorę się tam sama.
Słyszałam też, ze taka małomówność, brak rekacji na imie i
polecenia, zamknięcie się w sobie u nastolatków, moga świadczyć o
zespole Aspergera.
Czy to prawda?

[sun_of_the_beach]

Zespół Aspergera to sprawa wrodzona - rodzaj autyzmu wczesnodziecięcego - napewno wcześniej zauważyłabyś jakieś symptomy. Nie stawiaj samodzielnie diagnozy, ani nie słuchaj ciotek/koleżanek. Jeśli obiektywnie opisałaś sytuację, to twoja córka najprawdopodobniej ma depresję, albo jest to kwestia zaburzonych relacji z tobą. Istnieje też możliwość, że wyolbrzymiasz zwykłe w tym wieku wahania nastroju. Po prostu idź do specjalisty.

[kali_pso]

Asperger to to nie jest- nie objawia sie nagle u 14 -latków.


Jakie kroki przedsięwziełaś do tej pory oprócz nagabywania córki do
zwierzeń? Byłas w szkole, pytałaś wychowawczyni, nauczycieli, czy
zauwazyli zmiany w zachowaniu córki? Ten okres w zyciu to
czas "burzy i naporu", czesto nierowiązane, błahe skądinąd dla
otoczenia, sprawy narastają do problemów stulecia- może dziewczyna
sie zakochała nieszczęsliwie, może istnieje jakis konflikt między
rówiesniczy, może to fobia szkolna?

Rozumiem, że przeanalizowałaś relacje w rodzinie i doszłas do
wniosku, że zachowanie córki nie może byc spowodowane jakimiś
wydarzeniami wewnatrzrodzinnymi?


I jeszcze jedno- Mama Kotula, która zrugałas, nie jest wrednaP
Jest realistką, Ty zaś, wybacz, naiwną optymistką. Myślałam, że w
dzisiejszych czasach wszem i wobec wiadomo, że narkotyki to nie jest
wyłacznie problem patologii( poczytaj, popytaj ludzi, którzy zajmuja
się narkomanami, kogo z z jakich domów lecząP Biora dzieciaki z
róznych środowisk- materiał, który zazywają zmienia sie tylko,
zaleznie od dochodów..najczęściej rodzicówP
Ciąża też nie wymaga przyrzeczeń i miłosnych wyznań, chociaż nie
przeczę, że sa to czynniki wspomagająceP

Naturalnie wizyta w poradni nie zaszkodzi.
Może obcej osobie łatwiej będzie dotrzeć do dzieciaka......

Tak sobie myślę, po Twoich postach, że trudno będzie Ci zaakcpetować
wyjasnienia, przeciw którym oburza sie Twój porządek świata...ale
pomimo wszystko zyczę rozwiązania tego problemu...dla dobra dziecka
i Was, jako rodziny.

[mama_kotula]

kali_pso napisała:


> I jeszcze jedno- Mama Kotula, która zrugałas, nie jest wrednaP

No wiesz? Nie psuj mi opinii )
Oczywiście, że jestem wredna P a cała reszta też się zgadza.

> Jest realistką, Ty zaś, wybacz, naiwną optymistką. Myślałam, że w
> dzisiejszych czasach wszem i wobec wiadomo, że narkotyki to nie jest wyłacznie problem patologii( poczytaj, popytaj ludzi, którzy zajmuja się narkomanami, kogo z z jakich domów lecząP Biora dzieciaki z róznych środowisk- materiał, który zazywają zmienia sie tylko, zaleznie od dochodów..najczęściej rodzicówP

Dokładnie tak.
Taka bajka - była sobie rodzina, na wysokim poziomie, małżeństwo lekarskie, córka - najlepsza uczennica w całej szkole, olimpiady przedmiotowe, wzorowe zachowanie... narkotyki na każdej imprezie na której była (do domu za każdym razem obowiązkowo wracała przed 22:00), potem również w szkole - elitarnym ogólniaku dla najlepszych, o wakacjach nie wspominając. Przeszło jej, jak poszła na studia i urodziła dwoje dzieci... ale to już zupełnie, zupełnie inna historia )))

[croyance]

Nie wiadomo, ze Autorka watku potrafi pomoc, czy nie, bo jak na
razie nie probowala. Z doswiadczen osobistych powiem, ze brak
rozmowy, tylko OD RAZU wyslanie do specjalisty corka odbierze jako
brak zainteresowania i troski + 'zaplacimy komus, zeby szybko
zreperowal problem'. Nie wrozy to dobrze.

[harrypotter]

w sumie lepiej ze ma depresje dziewczyna niz cos innego
ma ona duzo wolnego czasu?

[kudlata77]

Może ktoś ją molestował? Rozmowa nie jest łatwa i nie kończy sie na jednej. Może
próbuj. Zrób kilka podchodów, na osobności w warunkach zaufania i
bezpieczeństwa. Może też w stylu bajek terapeutycznych. Np Powiedz jej,że
znajoma ma córkę Anię, która pewnego dnia przestała się oddzywać i zamknęła się
w sobie. Co myśli Twoja córka o Ani. Co jej może dolegać. Jaki może być jej
problem. Czasem łatwiej powiedzieć o swoim problemie, gdy opowiada się o nim z
jakby to był problem innej osoby. Nie będzie sie czuć jak na przesłuchaniu. Może
nie chce Cię martwić. A psycholog to bardzo dobra rzecz.Pa

[buket]

A może pójdź najpierw do pedagoga szkolnego i/ lub
wychowawcy.Dowiedz się czy zmieniło się jej zachowanie również w
szkole, może nauczyciele coś zauważyli? Jeśli tak to możłiwe,że będą
mogli Ci jakoś pomóc i wskazać gdzie może tkwić problem.Pedagog może
ją zaprosić na rozmowę ,nie mówiąc ,że inicjatywa wyszła z Twojej
strony...Mam nadzieję,że to nic poważnego.Powodzenia.

[mama6116]

Witam, miałam bardzo podobny problem. Niestety, u mnie jego
rozwiązywanie trwa do dziś. Nie chcę się tutaj rozpisywać, bo sprawa
jest bardzo osobista, ale jeśli chcesz, napisz na adres gazetowy.
Tak, jak już ktoś tu napisał, przyczyn takiego zachowania może być
dużo. Wszystkie one są jednakowo prawdopodobne. Twoja córka musi
jednak dojrzeć do decyzji o współpracy, czy to z Tobą, czy z
psychologiem. Mojej zrozumienie tego zajęło trzy dramatyczne lata.
Myślała, że uda jej się pozbierać po bardzo dramatycznym przeżyciu
jedynie w oparciu o przyjaciół. Na szczęście efekty współpracy z
psychologiem już widać. Życzę Wam szybkiego wyjaśnienia sprawy.

[grzehuu]

Trudno powiedzieć o co chodzi , uważam ze boi się czegoś tobie powiedzieć , na
pewno chodzi o coś osobistego, lecz powodów moze byc duzo np: chłopak, wpadka
(Sex) itd

Coraz gorzej :(

[marzenka1972]

Od dzisiaj rano już wogóle sie nie odzywa . Mało je, w ciszy,
zamyka się w pokoju, nie powiedziała dzisiaj nic . Powiedziałam
jej, ze się o nią marwie, że nie wiem, co się z nią dzieje, znowu
napomknęlam o psychologu i zapytałam się jej, czy zgadza się na
wizyte.
Wzruszyła tylko ramionami .
Ja już nie wiem, co robić, czy wybraś się samemu do psychologa,
poprosic o rady w sprawie rozmów z córką.
Boję się, ze to się może źle skończyć

[marzenka1972]

Co do szkoły - rozmawiałam z wychowawczynią córki. Ta powiedziała,
ze córka wogole nie angażuje się do lekcji, siedzi sama, na
korytarzu nie przebywa z równieśnikami, na lekcji wogóle nie jest
aktywna.
Zaproponowała mi, abym poszła z córka do pedagoga szkolnego, ale
wątpie, ze ja do tego namówie

[buket]

MOżesz porozmawiać z pedagogiem szkolnym,żeby wezwał ją na jakiejś
lekcji i porozmawiał z nią .Ja bym chyba nie czekała na zgodę
córki ...Jeśli pedagog ją wezwie to nie będzie miała wyboru, tylkko
z nim pójść .Pedagog nie musi zdradzać,że to Ty prosiłaś o taką
rozmowę. Skoro izoluje się od grupy to może powiedzieć,że koleżanki
zauważyły ,że coś jest nie tak i to one zgłosiły problem.Wiem,że to
może nie fair kłamać ale dla dobra córki zrobiłabym to.Chyba bym też
próbowała dotrzec do jej najlepszej koleżanki aby porozmawiać z nią
o zachowaniu Twojej córki.Może ona będzie coś wiedziała...Nie
piszesz nic o mężu czy innych Twoich dzieciach,Twoich rodzicach czy
kuzynach córki.Może oni bogliby ją wesprzeć czy dotrzeć do niej .
A może nie nazywaj ciągle problemu po imieniu tylko spróbuj ją
wyrwac z tej matni np na babskie zakupy,poproś o poradę w jakiejś
sprawie ( kolor Twoich włosów,nowy ciuch itp0.Zacznij tak do niej
mówic jakby juz ten problem był za wami i okaż jej ,że akceptujesz
ją cokolwiek by zrobiła i jakkolwiek by się zachowywała...
Jak mi coś jeszcze wpadnie do głowy to napiszę,życzę powodzenia

[ja044]

marzenka1972 napisała:

> Moja córka ma 14 lat, ale zachowuje się dość dziwnie: prawie nic
nie
> mówi, siedzi zamknięta w swoim pokoju, często nie reaguje, jak do
> niej mówie po imieniu lub o cos prosze, często płacze. Zachowuje
się
> tak od około miesiąca. Jest to dość męczące.
> Wogóle ze mną nie rozmawia, nie chce.
> W zasadzie to nie wiem: ona tak jakby żyje w swoim swiecie. Co
> robic?
Witaj szczerze mówiąc po przeczytaniu tego co napisałaś ciarki mi
przeszły po plecach i zmartwiłam się bo z twoją córką jest gorzej
niż z moją wiem że moja się buntuje, jest zła na mnie, pyskuje i
robi co jej się chce ale jest aktywna i komunikuje się zwłaszcza z
rówiesnikami zamiast ze mną. pomysł z pedagogiem nawet szkolnym to
dobry pomysł, poniewaz byłyśmy razem z córka dotarła ona bardziej
niż ja do dziecka, które uważa ze jej świat bestroski będzie trwał
wiecznie. bądz dzielna! a problem narkotyków nie dotyczy tylko
rodzin patologicznych! jest to powszechne i objawy które opisujesz
tez pasuja ale.... to nie musi być przyczyną! tez brałam narkotyki
pod uwagę! trzymaj się mocno i walcz o nią!

[doktorgonzo]

Zmuszanie nastolatki do pójścia do pedagoga jest bezsensu.
Najlepiej wybierz się sama do poradni psych.-ped., a tam napewno ci
doradzą, co robić, jak postepować z córką itp.
Sama wogóle sobie nie poradzisz.

..........................
,,Szacunku dla duszy narkomanów, bo jest ona pokaleczona,
przerażona, opuszczona przez wiarę i nadzieje'' (Sylwia Stachowicz)
,,Narkoman nie jest maszyna do brania, ponieważ żyje, czuje i
cierpi, jak inni''(Sylwia Stachowicz)
,,Nie ma ćpunów, narkomanów, narkomańskich śmieci - są tylko
pełnowartościowi, ale chorzy ludzie'' (Sylwia Stachowicz)

[nangaparbat3]

Skoro nauczycielka widzi, co sie dzieje z dziewczyną, powinna sama pojść z tym
do szkolnego pedagoga czy psychologa i poprosic o zajecie sie dzieckiem. Pedagog
(czy psycholog) nie powinien WZYWAC dziewczynki do siebie, tylko znaleźć ją w
szkole i zaprosić do siebie, POPROSIC ją o rozmowę.
W zachowaniu sie dziewczynki o wiele więcej wskazuje na depresje niz na
narkotyki. Skoro szkoła sama nie reaguje, to moze rzeczywiscie trzeba by jak
najpredzej do pedagoga i poprosić o konsultację. Albo do tej poradni. Albo do
poradni zdrowia psychicznego. Ale na pewno gdzieś trzeba, jak najprędzej.
Gdyby to było moje własne dziecko, poszłabym do psychiatry.

do psychologa idź, ale sama

[jsolt]

ewidentnie straciłaś kontakt z córką, o ile w ogóle istniał poprzednio (nie
piszesz jak było wcześniej)

osobiście chyba nie wytrzymałabym miesiąca, tak jak ty. Moja jest niedobra jak
cholera, kłótliwa, głośna i pyskata, ale codziennie udaje się nawiązać jednak
jakiś kontakt, rozmawiamy, wiem co się dzieje w szkole i u jej znajomych, kto z
kim 'chodzi', kto pali fajki i kto wagaruje

skoro przez miesiąc dziecko się do ciebie nie odzywa, to nie wiem, czy u
specjalisty nagle zacznie się słowotok - najpierw przedstaw sytuację i zapytaj
czy możesz coś zrobić sama, żeby minimalny kontakt spróbować jednak nawiązać,
przed ewentualną wspólną wizytą

[kandyd.a]

No przecież próbuje nawiązać kontakt, czytać nie umiesz?


Marzeno! (jak się domyślam)
Myslę, że Twojej córce nic nie jest, wbrew powsszechnemu
czarnowidztwu na forum...
Pamiętam, jak na przełomie 13/14 roku życia siedzialam całymi dniami
w pokoju (w złym nastroju, rzecz jasna) i wmawiałam sobie, ze jestem
pankówą. Dzisiaj się z tego smieję, ale moim rodzicom było zapewne
wówczas nie do śmiechu. Matka zaprowadzila mnie wtedy do pewnej
psycholożki, ktora była tak beznadziejna (nawet ja, laik
psychologiczno-pedagogiczny wiem, ze nie należy mowić o obecnych
jakby ich nie było), że tylko to pogorszyło sprawę.

Myslę - i życzę - że jej przejdzie. Oczywiście nie zaprzestawaj
nawiązania kontaktu, ale z drugiej strony pamiętam, jak denerwowało
mnie natręctwo mojej Mamy, która zawsze chciała wiedzieć co mi po
głowie chodzi... Po prostu idź do corki i zamiast po raz tysięczny
pytać "Co ci jest córeczko?" powiedz: "Idę do kina, idziesz ze
mną?". Za którymś razem poskutkuje :]

Pozdrawiam.

[idalia1969]

Też myslę, że to typowe zachowanie nastolatki.
Przeciez w tym wieku burza hormonów (a co za tym idzie: zmienność
nastrojów), to norma.
Tylko jedno mnie w tym zaniepokoiło: to, że twoja córka wogole nie
mówi.
Jeżeli ten stan (nie będzie mówić i reagowac na imie i polecenia)
będzie trwał jeszcze 2 tygodnie, to powinnaś zasięgnąć porady
psychologa.

.........................
Więzień - to potwór, śmieć, zadatek na człowieka, bestia. To tak
jakby więznień był niczym , jakby go nie bylo. A przecież on
istnieje: mówi, oddycha, chodzi, czuje, mysli (Justyna Drzał)
,,Więzień wolny od kary śmierci i innych okrocieństw!'' (Justyna
Drzał)
,,Nie ma więźniów - są ludzie, którzy też posiadaja prawa i
zasługują na szacunek'' (Justyna Drzał)

[jsolt]

kandyd.a napisała:

> No przecież próbuje nawiązać kontakt, czytać nie umiesz?
>
>
no widocznie nie umiem...

ja nie ośmieliłabym się nazwać trwających miesiąc prób uzyskania
reakcji córki na wypowiedzenie jej imienia, ani zapytań czy może nie
zechce iść ze mną do psychologa, jako próba nawiązania kontaktu...
trochę nie na tym kontakt z nastolatką chyba powinien polegać.

sugestii, aby matka poszła do psychologa sama wcale nie napisałam w
zgryźliwości - wręcz przeciwnie; bywa tak, że rodzice łapią się na
tym, że nie potrafią rozmawiać ze swoimi dziećmi, i to rodzice na
początkowym etapie takiej sytuacji chyba potrzebują bardziej pomocy,
skoro to oni mają następnie pomóc swojemu dziecku.

w każdym razie moja znajoma miała podobny przypadek - tyle, że
akurat jest mamą dwóch chłopaków; u specjalisty usłyszała, że z
dziećmi jest wszystko ok (choć faktycznie pewne kłopoty wychowawcze
są i będą narastać), niemniej to jej jako matce potrzebna jest na
tym etapie pomoc specjalisty, a nie dzieciom.

[alabama8]

Zagraj z nią w "prawda czy fałsz". Mówisz jakieś zdanie a dziecko
odpowiadza tylko prawda lub fałsz. To było ostatnio na Cartoon-
Networku "Shaolin pojedynek mistrzów". Śmieszne prawda? Wzoruję się
na kreskówkach.
Ale wczoraj do gry zmusił mnie mój prawie 5-cio latek i od słowa do
słowa, od pytania do pytania udało mi się wypytac go o bardzo
poważne sprawy sercowe. Sam kierował rozmowę w tę stronę, ale
widziałam że jest zakłopotany gdy pytałam go wprost.

[ilzan]

Proszę Cię bardzo idź do poradni, porozmawiaj z psychologiem. Twoje dziecko
rozpaczliwie woła o pomoc. Nie utwierdzaj się w przekonaniu, że w "tym wieku"
tak już jest.
Dziewczyna coś przeżywa i nie potrafi sobie z wszystkim poradzić, potrzebuje
pomocy, nawet jeżeli mówi inaczej. Pamiętaj, że intuicja matki często jest
najlepszym doradcą, nie zwlekaj z pomocą dla tej małej kobietki, by nie było za
późno.

moze dac jej spokoj

[krwawakornelia]

i przypomniec sobie jak to bylo jak ty mialas 14 lat?
Zawsze mialas wtedy ochote na pogawedki ze starymi o szkole?

Sama ide sdo psychologa - narazie bez córki

[marzenka1972]

Owszem, nie chciałam rozmawiac w tym wieku o szkole, ale ja nie
podejmuje tylko jednego tematu: szkoła. Rozmawiam z nią o róznych
rzeczach.
Chociaż nie wiem, czy to można nazwac rozmową, bo to tylko raczej ja
mówie.
Teraz uważnie ją obserwuje, jej zachowanie, i nie wspominam narazie
o żadnych wiytach u psychologa itp.
Sama wybiore się do psychologa, bez córki, bo byc moze coś mi
doradzi.
Wcześniej córka była ,,normalna'': nie plakała, dużo mówiła, lubiła
się uśmiechac, reagowała na wszystkie polecenia, opowiadała mi sama
od siebie o róznych sprawach.
Teraz znacznie się zmieniła
Dziękuję za wszystkie odpowiedzi.

[joalicja]

Marzenko,
przyczyny takiego zachowania Twojej corki moga byc rozne. Ale mnie
od razu nasunelo sie jedno:ona zaczyna dojrzewac.Nie radzi sobie
sama ze soba, siedzi zamknieta w swoim pokoju i duzo mysli. Ja bylam
dokladnie taka majac 14 lat,10 lat temu. Nagle-jakby z dnia na
dzien- przestalam rozmawiac z rodzicami. czulam sie nierozumiana,
niekochana,opuszczona. Dopiero po kilku latach mama powiedziala,ze
bardzo sie martwila i uwaznie mnie obserwowala. Twoja corka
potrzebuje teraz czuc z Twojej strony duuuuzo tolerancji, ciepla i
zrozumienia. Nawet jesli ona nie chce rozmawiac z Toba, Ty staraj
sie dac jej do zrozumienia,ze JESTES przy niej. Ona tego moze teraz
nie zrozumiec i odbierac jako- za przeproszeniem- "trucie starej",
ale jak bedzie gotowa to bedzie chciala rozmawiac.Wazne,zebys nie
przeoczyla tego momentu,bo to zdeterminuje wasze relacje na caly jej
okres dojrzewania...

Nie wiem czy to o to chodzi, ale ja tak mialam....

Pozdrawiam i zycze powodzenia w nawiazywaniu kontaktu z dziewczyna...