Jak kształtować charakter?

[koci]

Na pewno znacie ludzi, którzy są wiecznie niezadowoleni. Bez względu na to ile
mają, jak wiele osiągnęli w życiu ciągle marudzą, ciągle porównują co mają
inni i zawsze ci "inni" mają więcej i lepiej.
Taką postawę widzę u swojej na razie 3-letniej córeczki. Ciągle niezadowolona,
wiecznie jej mało, taka postawa roszczeniowa wobec wszystkich, wieczne
porównywanie co robi brat (o rok młodszy), czym się akurat bawi - ona też to
chce!
Wiem jak nieszczęśliwi są ludzie dorośli, którym w życiu "ciągle mało". Jak
mam nauczyć moje dziecko żeby się cieszyło tym co ma, a jednocześnie nie
stłumiła zdrowej ambicji? Chciałabym żeby w życiu była szczęśliwa, a nie
ciągle goniła za wiatrakami.
Jak postępować w takich typowych sytuacjach: dzieci dostają drobne upominki -
cokolwiek by to nie było - ona chce to co dostał braciszek, ale zamiana nie
wchodzi w grę - chce obie rzeczy!
Idziemy na plac zabaw z piłeczkami, wracając ona chce jeszcze na karuzelę,
gdy kategorycznie odmawiam, jest naburmuszona i zamiast miłego wspomnienia po
fajnej zabawie jest zła, bo nie dostała więcej.
Marudzenie jest dosłownie ciągłe - nie taki kolor kubka, łyżeczki, chciałaby
wszystko na raz i złości się że wszystkiego nie jest w stanie ogarnąć. I
ciągle czegoś chce (wiem, to jest zwracanie uwagi), ciągle musi rywalizować z
bratem (o wszystko!). Widzę że ona jest już tym sama zmęczona (że o nas nie
wspomnę), ale nie wiem jak to powstrzymać.
Może był już taki wątek? Może ktoś poleci mi dobrą lekturę. Będę wdzięczna za
wasze doświadczenia.

[scher]

> Taką postawę widzę u swojej na razie 3-letniej córeczki. Ciągle
> niezadowolona, wiecznie jej mało, taka postawa roszczeniowa wobec
> wszystkich, wieczne porównywanie co robi brat (o rok młodszy),
> czym się akurat bawi - ona też to chce!

Ja jestem zwolennikiem podejścia, żeby dużo tłumaczyć dziecku,
jednocześnie łącząc to ze zdrową dyscypliną.

Z jednej strony objaśniam dzieciom, jakie postawy są właściwe,
dlaczego, jakie podobają się innym ludziom, a jakie nie. Nazywam po
imieniu złośliwość, chełpliwość, zazdrość, malkontenctwo. Często
wnikamy w motywy:
- Czy zabrałeś mu pół klocków dlatego, że zabawa ci się spodobała i
zapragnąłeś się pobawić, czy zabrałeś złośliwie, żeby mu nadepnąć na
odcisk? Jak złośliwie, to zostaw i odejdź! Natychmiast! Jak
niezłośliwie, to pokaż mi, jak umiesz poprosić brata, żeby się z
tobą podzielił, i możecie się bawić.

Z drugiej strony niezbędna jest mądrze pojęta dyscyplina. Rodzic ma
prawo czegoś dziecku zabronić, coś stanowczo kazać... Tłumaczenie
tak, ale równoczesne zabranianie aspołecznych zachowań, nakazywanie
zadośćuczynienia itp.
Jestem w stanie powiedzieć dziecku prosto z mostu:
- Nie podoba mi się, twój ton, twoja krzywa mina, twoje nastawienie,
że ciągle ci się coś należy!
Co do porównywania mawiam tak:
- Pilnuj siebie, będziesz w niebie! Masz się czym bawić? Ciepło ci?
Najedzona jesteś? To skup się na swojej zabawie i na swoich
zabawkach, nie na tym, co robi brat!

Oczywiście niezbędne są wzmocnienia pozytywne. Chwalenie pożądanych
postaw. Przyłapywanie dziecka na dobrym zachowaniu i wzmacnianie
tego. Okazywanie dziecku miłości, mówienie o niej. Wzmocnień
pozytywnych (szczerych, nie manipulatorskich!) powinno być co
najmniej półtora raza tyle, ile wzmocnień negatywnych.

[dorota.konowrocka]

Moim zdaniem, świetnie napisane. Stosuję podobnie, mam dwóch chłopców 2 i 4 l.
"Otrzeźwienie" (masz się czym bawić? ciepło co? ... działa świetnie. Akurat
dokładnie tak nie mówię, ale hasło: "Kolego, on się tym świetnie bawił, a ty
przychodzisz i mu psujesz zabawę, odsuń się od niego i zajmij się własnymi
sprawami" działa świetnie. Żadne "werbalizacje uczuć dziecka" typu "wiem, co
czujesz, pewnie ci smutno, że on ma taką fajną zabawkę" nigdy u nas nie zadziałały.

Moim zdaniem nazywanie zachować po imieniu jest trafieniem w sedno. To było
złośliwe, zachowujesz się jak straszna maruda i trudno dziś z Tobą wytrzymać,
nie wymądrzaj się - nie słyszę tego nigdzie ostatnio, a skąd dzieci mają się
dowiedzieć, że się wymądrzają na przykład? I że to nie jest godne pochwały
zachowanie?

I jasne, do tego dużo ciepłych słów, kiedy dziecko na nie zasługuje. Moim
zdaniem kluczem do tego wszystko jest autentyzm. Jak dziecko jest kochane i
przyniosło mi koc, żeby było mi ciepło, to mówię, że jest kochane. Jak marudzi o
wszystko i ma tysiąc życzeń, to dowiaduje się, że marudzi. I tyle, żadna wielka
filozofia.

Bardzo, bardzo celny post. W zalewie widocznego ostatnio psychologizowania od
siedmiu boleści coś krótko, na temat i z sensem.

Dorota

[scher]

dorota.konowrocka napisała:

> Moim zdaniem kluczem do tego wszystko jest autentyzm.

O!

> W zalewie widocznego ostatnio psychologizowania od siedmiu boleści
> coś krótko, na temat i z sensem.

Jestem zagorzałym wrogiem widocznego ostatnio psychologizowania od
siedmiu boleści, więc wielki to dla mnie komplement. Dziękuję!

[mama303]

scher napisał:

> Jestem w stanie powiedzieć dziecku prosto z mostu:
> - Nie podoba mi się, twój ton, twoja krzywa mina, twoje
nastawienie,
> że ciągle ci się coś należy!


Wydaje mi sie że mówisz jednak o starszych dzieciach, które potrafią
przeanalizowac słowa rodzica i miec juz jakies refleksje. Trzylatek
to taki wiek że niektóre dzieci są non stop na "nie". Nie warto tego
nazywać i krytykować, lepiej odwrócic uwagę, nie zauważać aby nie
wzmacniać tych złych zachowań.

[kandyd.a]

Zdzwiwiłabys się, ile rozumieją trzylatki, i jak celowo złośliwe potrafi być ich
zachowanie...

[ejka.pe]

Piszesz o swojej córce jak o dorosłej osobie - zlituj się, ona ma
dopiero 3 lata... Co więcej, ma brata. Nie jest, niestety, dorosła,
i nie jest jeszcze dojrzała emocjonalnie. To normalne, że chce tego,
czym akurat bawi się brat, i wcale mnie to nie dziwi, że chciałaby
dostac jego prezent. Dziwi mnie natomiast Twój brak zrozumienia dla
córki i to, że wymagasz od niej "dorosłości", na którą ona nie jest
jeszcze gotowa.
Spróbuj może, przy pierwszej nadarzającej się okazji, wyrazic, że ją
rozumiesz (o, widzę, że podoba ci się ta rzecz, którą dostal twój
brat, jest naprawdę fajna etc.). Spróbuj nie negowac jej uczuc (po
co ci ta rzecz, skoro dostałaś swój prezent, przecież tego nie
potrzebujesz, ty się takimi rzeczami nie bawisz etc.). Kategoryczne
odmowy, w których brak zrozumienia tego, co w danej chwili czuje
dziecko, mogą powodowac jeszcze większą złośc i upór, i nie będą
sprzyjały poprawie zachowania... Nie próbuj dzielic po równo, bo to
bez sensu - najlepiej dawac każdemu dziecku, ile potrzebuje. Pozwól
dzieciom, by same się dogadywały między sobą (widzę, że obydwoje
macie ochotę bawic się tymi klockami; pójdę na chwilę do kuchni, a
wy może przez ten czas sami coś wymyslicie?)

Wydaje mi się, że Twoja córeczka nie ma raczej postawy
roszczeniowej, ma raczej postawę: proszę, zauważ mnie, zobacz, co
czuję, zrozum, co czuję.
Zamiast "kategorycznie odmawiac", ja bym powiedziała: "rzeczywiście,
super byłoby przejechac się jeszcze na tej karuzeli, ja sama bym
miała ochotę! Problem w tym, że nasz czas się skończył"... Ja sama
byłabym "naburmuszona" po kategorycznej odmowie. Można odmowic, ale
trochę... inaczej.
Gdy córka domaga się prezentu braciszka, powiedziałabym: "widzę, ze
bardzo ci się podoba, i że chciałabyś go miec, ale to prezent dla
brata. Może spróbujecie coś wymyślec, jak pobawic się razem? NA
PEWNO poradzicie sobie sami".
Nie musisz wcale podsuwac marudzącemu dziecku gotowych rozwiązań.
Nie podoba ci się to czy tamto - ok, rozumiem, jak myślisz, co
możemy z tym zrobic? Niech sama pomyśli, pogłówkuje. Nauczy się
rozwiązywac swoje problemy.

I jeszcze jedno mi się nasunęło: dzieci są takie, jakimi je
postrzegamy, więc lepiej unikac przyklejania etykietek (maruda,
płaczek etc.). Z całego mądrego wywodu poniżej najbardziej spodobała
mi się koncówka: przyłapywanie na pozytywnych zachowaniach i ich
akcentowanie.

Pozdrawiam serdecznie i życzę Ci powodzenia.

scher -

[ejka.pe]

czy sądzisz, że wnikanie w motywy, przeprowadzanie "śledztwa" i
dociekania, po co dziecko zabrało drugiemu połowę klocków, ma
jakikolwiek sens? Moim zdaniem - żadnego. Zamiast szukac winnego
lepiej skupic się na rozwiązywaniu problemu - bez obwiniania. Już
sobie to wyobrażam: "to on zrobił!", "nie, to ona!", "tato, bo on mi
pierwszy to wziął!", "nie, to nie tak było!" i tym podobne. Czego to
ma uczyc? Chyba niczego dobrego. Czy nie lepiej powiedziec: Dzieci,
widzę, że macie problem z klockami, i to poważny! Dobrze by było,
gdybyście go rozwiązali sami! A jeśli nie dacie radę, będę musiał
zrobic to za was...
Rodzic, moim zdaniem, nie powinien nigdy byc stroną w sporach między
dziecmi. Chyba że sam prosi się o kłopoty w przyszłości.

Fragment o pilnowaniu własnej zabawy jest dla mnie porażający...
Sama miałam wątpliwą przyjemnośc słyszenia takiej argumentacji.
Proszę, nie mówcie tak do dzieci.

[dorota.konowrocka]

Wyjaśnij, jak rodzic ma nie być stroną w sporach między dziećmi? Duży da w ucho
młodszemu i będzie po sprawie. Mały ma zawsze obrywać? Musisz tego pilnować, bo
duży świetnie wie, że jest silniejszy. Jak po iluś tam latach wyrobisz mu nawyk,
że ma nie wykorzystywać swojej przewagi złośliwie, to może możesz to zostawić
samemu sobie - ale póki co, jak nie chcesz, by małe ciągle dostawało w ucho i
ciągle zostawało bez zabawki, którą właśnie się bawiło, to musisz tego pilnować.

[mama303]

dorota.konowrocka napisała:

> Wyjaśnij, jak rodzic ma nie być stroną w sporach między dziećmi?
Duży da w ucho
> młodszemu i będzie po sprawie. Mały ma zawsze obrywać?

Ja też uważam, że rodzic musi czasem byc sędzią w konflikcie. I nie
zawsze ten silniejszy jest winny, ten "słabszy" czasem bywa bardzo
sprytny. To naturalne że małe dzieci szukają sprawiedliwosci pomocy
u rodzica przy rozwiazywaniu konfliktów.

[ejka.pe]

Stawanie po stronie któregoś dziecka, obojętnie, czy jest to
dziecko, które bije, czy dziecko otrzymujące cięgi, jest moim
zdaniem robieniem krzywdy dla każdego z tych dzieci. Oczywiście,
sytuacje takie zdarzają się między rodzeństwem - dzieci się biją,
poszturchują, skarżą na siebie etc. Zdarzają się i będą się zdarzac,
a rodzic nie będzie w stanie nieustannie pilnowac tego "słabszego" i
chronic go przed agresją starszaka. Dlatego warto chyba popracowac
nad tym, by dzieci swoje sprawy umiały rozwiązywac między sobą, i
zastanowic się, co możemy zrobic, by mały "prześladowca" zaczął
odczuwac współczucie i empatię, a mała "ofiara" zyskała siłę i
umiała się bronic.
Jeżeli uważacie, że dobrą rzeczą jest stawanie po stronie któregos
dziecka, jeśli np. biją się albo dokuczają sobie, to jednocześnie z
jednego dziecka czynicie prześladowcę, a z drugiego - ofiarę. To
pierwsze jest nieustannie karcone, przezywane, i nie ma motywacji,
by zmienic swoje zachowanie. Nie wierzy, że może byc lepsze, i samo
o sobie ma kiepskie zdanie, zwłaszcza jeśli rodzice je w tym
utwierdzają. Drugie natomiast umacniane jest w poczuciu własnej
słabości i bezbronności. Moim zdaniem powinno się starac przekonac
dzieci, że może byc inaczej. Zamiast traktowac agresora jako
prześladowcę, pokazac mu, że potrafi zachowac się grzecznie. Nie
mówic mu: co ty robisz! znowu bijesz siostrę! - lecz: proszę bez
bicia. NA PEWNO wiesz, jak dostac coś, czego chcesz, bez użycia
siły, a twoja siostra to doceni! I zamiast rozczulac się
nad "biedactwem", które znowu oberwało, lepiej byłoby pokazac mu,
jak się bronic - i przekonac, że także ma w sobie siłę i potrafi
przeciwstawic się rodzeństwu. Nie mówię tu oczywiście o walce na
pięści... Bo jeśli my traktujemy dziecko jak ofiarę, to tak samo
traktowac je będzie starszak, i w końcu ono samo zacznie siebie tak
postrzegac.
Bójki należy przerywac, bez dwóch zdań (chyba że dzieciaki biją się
za obopólną zgodą). Jeśli nie potrafią sobie poradzic i komuś może
stac się krzywda, rodzice powinni je rozdzielic i dac czas na
ochłonięcie. Ale wnikac w motywy? Bawic się w jakiegoś detektywa?
Jaki tu sens? Niczemu to nie służy i na pewno nie zapobiegnie się w
ten sposób bójkom w przyszłości, a o to chyba nam chodzi, prawda?
I jeszcze jedna rzecz: jak starszy przyłoży młodszemu, to starszego
należałoby moim zdaniem zignorowac, nie zwracac na niego uwagi i nie
napadac na niego, co jest niestety najczęstszą reakcją
rodziców: "coś ty zrobił!", "czyś ty rozum postradał!" i tym
podobne, a zając się tym "uderzonym", zapytac, czy bardzo go boli,
czy pomasowac, czy przytulic. Powiedziec coś w rodzaju: boli cię,
wiem! twój braciszek musi się nauczyc wyrażac uczucia słowami, a nie
pięściami. Gdybym obdarzała uwagą moją starszą córkę w zamian
za "poszturchiwanie" braciszka, miałabym problem - na bank...
Nauczyłabym ją, że złe zachowania nagradzane są zainteresowaniem
mamy, i wiedziałaby, jak niezawodnie przyciągnąc moją uwagę.
Zignorowanie takich zachowań i zajęcie się w takiej chwili młodszym
dzieckiem jest bardzo wyraźnym komunikatem dla małej agresorki:
zachowałaś się niewłaściwie, nie poświęcam ci teraz czasu, zajmuję
się pokrzywdzonym - w ten sposób niczego nie zyskasz!

Darujcie sobie przyklejanie etykietek. Zamiast z młodszego robic
ofiarę, zacznijcie postrzegac je jako kogoś, kto musi nauczyc się,
jak się bronic i jak wymagac dla siebie szacunku. Zamiast ze
starszego robic "kata", przed którym trzeba tego młodszego chronic,
dostrzeżcie w nim zalety i je starajcie się rozwijac - jest
agresywny, ale potrafi przecież byc miły, prawda?
Jeśli rozwiązujemy spory za dzieci, to odbieramy im możliwośc
nauczenia się ważnych rzeczy... Przydzielamy im role i
szufladkujemy, a to jest bardzo krzywdzące... i nie pomaga się
zmienic.

Mam nadzieję, że udało mi się wyjaśnic mój punkt widzenia.
Oczywiście, każdy rodzic robi po swojemu, szanuję to.

[scher]

ejka.pe napisała:

> Stawanie po stronie któregoś dziecka, obojętnie, czy jest to
> dziecko, które bije, czy dziecko otrzymujące cięgi, jest moim
> zdaniem robieniem krzywdy dla każdego z tych dzieci.

Boże, nie mogę tego czytać! Gdyby tak wyrwać to z kontekstu, to za
takie stwierdzenie powinno się odbierać prawa rodzicielskie!

> Jeżeli uważacie, że dobrą rzeczą jest stawanie po stronie któregos
> dziecka, jeśli np. biją się albo dokuczają sobie, to jednocześnie
> z jednego dziecka czynicie prześladowcę, a z drugiego - ofiarę. To
> pierwsze jest nieustannie karcone, przezywane

Dlaczego nieustannie? Konflikty między dziećmi rozsądza się
rozważnie i sprawiedliwie. Tym razem winien może być starszy, innym
razem młodszy. Stanąć po stronie tego dziecka, któremu AKURAT dzieje
się krzywda jest _świętym_ obowiązkiem modelowego rodzica!

Dlatego dalszy twój wywód nie ma sensu i nie warto z nim
polemizować...

> zamiast rozczulac się nad "biedactwem", które znowu oberwało[...]

> zająć się tym "uderzonym", zapytac, czy bardzo go boli,
> czy pomasowac, czy przytulic.

...zwrócę tylko uwagę na małą sprzeczność w twoich wypowiedziach.

> Mam nadzieję, że udało mi się wyjaśnic mój punkt widzenia.

Nieprzekonująco.

[mama303]

ejka.pe napisała:

> Stawanie po stronie któregoś dziecka, obojętnie, czy jest to
> dziecko, które bije, czy dziecko otrzymujące cięgi, jest moim
> zdaniem robieniem krzywdy dla każdego z tych dzieci.

Nie zgadzam się, możesz zrobić krzywde dzieciom /obojgu/ jesli nie
staniesz po stronie krzywdzonego. Nie koniecznie krzywdzone musi byc
to młodsze. Ja byłam starsza siostrą a moja młodsza bywała czasem
straszna i sprytnie próbowała wykorzystac to że jest młodsza. Bardzo
oczekiwałam, że mama rozsądzi nas sprawiedliwie. Po to są m.in.
rodzice.

[babcia47]

dokładnie! Co prawda dziecko trzyletnie może wielu rzeczy jeszcze
nie rozumieć ale to rolą dorosłego jest pokazywanie mu jakie
zachowania są moralnie i społecznie pozytywne a które naganne!! To
jest właśnie wychowanie!!! Nie rozumiem też pomysłu by rodzic nie
stawał po stronie krzywdzonego rodzeństwa!! Jaki daje przekaz
zarówno temu, które zachwuje się nagannie jak i temu, które jest
obiektem ataku??? mało, że córka zachowuje się "źle" to ma się to
odbywać kosztem brata? on ma "płacić" za jej wychowanie? a jeżeli za
jakiś czas on stanie się od niej silniejszy czy będzie miał prawo do
takiego samego zachowania? zabierania zabawek i bicia?

[scher]

ejka.pe napisała:

> czy sądzisz, że wnikanie w motywy, przeprowadzanie "śledztwa" i
> dociekania, po co dziecko zabrało drugiemu połowę klocków, ma
> jakikolwiek sens?

Tak, ma bardzo głęboki. Uczę dzieci takich wartości jak szacunek dla
drugiego człowieka (najprościej na rodzicach i rodzeństwie),
zaufanie, mądrość, rozwaga, odpowiedzialność, uczciwość, prawda i
tak dalej.
Piętnuję natomiast złośliwość, małostkowość, zawiść (nie zadrość,
lecz zawiść), ranienie innych, przysparzanie im cierpienia,
wyrządzanie krzywdy i tak dalej.

Jeżeli dziecko podchodzi do brata w czystej intencji, w dobrej
wierze, powinno mieć szansę na wspólną zabawę i będę zachęcać do
podzielenia się zabawkami. Jeżeli natomiast dziecko wchodzi w ten
kontakt w celu dokuczenia bratu, nie powinno mieć szans.

> Zamiast szukac winnego lepiej skupic się na rozwiązywaniu
> problemu - bez obwiniania.

Rozwiązaniem problemu jest budowanie Człowieka, którego postępowanie
opiera się na Wartościach. Jeżeli jest wina, musi nastąpić
refleksja, w ten sposób budzi się w dziecku sumienie.

> sobie to wyobrażam: "to on zrobił!", "nie, to ona!", "tato, bo on
> mi pierwszy to wziął!", "nie, to nie tak było!" i tym podobne.

Troszkę życiowego sprytu! Wierzę, iż samodzielnie poradzisz sobie z
wymyśleniem paru sztuczek pomocnych w takich przypadkach w dojściu
do prawdy

Podpowiem tylko, że cuda potrafi zdziałać uczciwa i konkretna
rozmowa z każdym dzieckiem na osobności i zadawanie pytań otwartych
(-Opowiedz mi, co się stało). Pod warunkiem, że od małości uczymy
dizecko, aby stawało przed rodzicami w prawdzie, że prawda jest
wartością opłacalną, a kłamstwo ma krótkie nogi.

> Rodzic, moim zdaniem, nie powinien nigdy byc stroną w sporach
> między dziecmi. Chyba że sam prosi się o kłopoty w przyszłości.

Nie, rodzic stoi ponad. I często powinien być sędzią, mediatorem,
rozjemcą, mentorem, punktem odniesienia, nośnikiem systemu wartości.
chyba że sam prosi się o kłopoty w przyszłości.

> Fragment o pilnowaniu własnej zabawy jest dla mnie porażający...
> Sama miałam wątpliwą przyjemnośc słyszenia takiej argumentacji.

Rozwiń tę myśl, bo nie wiem, o co ci chodzi.

[scher]

Widzę, że jesteś świeżo po lekturze zielonej książeczki, którą
zdajesz się traktować jak wyrocznię. Mnie samemu pomogła ona wiele
zrozumieć, ale nie wszystkie metody stosuję w praktyce bez żadnych
modyfikacji. Jedne nie działają, inne działają nie zawsze, jeszcze
inne nie pasują do mojej osobowości, a te pasujące działają równie
dobrze.

> Kategoryczne odmowy, w których brak zrozumienia tego, co w danej
> chwili czuje dziecko, mogą powodowac jeszcze większą złośc i upór,

Kluczowe jest tu słowo MOGĄ.
MOGĄ się też zdarzyć sytuacje, że stanowczość i kategoryczna odmowa
będzie tym, co jest właśnie dziecku potrzebne.

> Pozwól dzieciom, by same się dogadywały między sobą (widzę,
> że obydwoje macie ochotę bawic się tymi klockami; pójdę na chwilę
> do kuchni, a wy może przez ten czas sami coś wymyslicie?)

To nie jest dobra metoda, gdy któremukolwiek dziecku dzieje się
krzywda. Obopólnie satysfakcjonującego porozumienia nie zbuduje się
na krzywdzie.
Niekiedy dzieci pozornie się "dogadają". Bo na przykład siostra ma
dominującą osobowość, a brat ustępuje jej dla świętego spokoju. Rolą
rodziców jest też czuwać nad tym, aby rozwiązania, których dzieci
dopracowują się samodzielnie, spełniały kryterium sprawiedliwości i
przyzwoitości. Aby dziecko, które zachowało się złośliwie,
roszczeniowo, manipulatorsko, nie zostało nagrodzone poprzez
osiągnięcie swojego celu.

> Wydaje mi się, że Twoja córeczka nie ma raczej postawy
> roszczeniowej, ma raczej postawę: proszę, zauważ mnie, zobacz, co
> czuję, zrozum, co czuję.

I to właśnie wywnioskowałaś z pierwszego postu??
W wychowaniu niedobre są skrajności neofity. Nie można rzucać się z
nadgorliwą miłością na każde uczucie dziecka.

> Zamiast "kategorycznie odmawiac", ja bym powiedziała:
> "rzeczywiście, super byłoby przejechac się jeszcze na tej
> karuzeli, ja sama bym miała ochotę! Problem w tym, że nasz czas
> się skończył"... Ja sama byłabym "naburmuszona" po kategorycznej
> odmowie. Można odmowic, ale trochę... inaczej.

Programowe (więcej niż dwukrotne) zastosowanie tej metody jest w
mojej ocenie manipulacją. Nie buduje to zaufania dziecka do osoby
dorosłej. Niech twoje słowa będą proste, niech tak znaczy tak, a nie
znaczy nie.

> Gdy córka domaga się prezentu braciszka, powiedziałabym: "widzę,
> ze bardzo ci się podoba, i że chciałabyś go miec, ale to prezent
> dla brata. Może spróbujecie coś wymyślec, jak pobawic się razem?
> NA PEWNO poradzicie sobie sami".

Czemuż to brat, który dostał prezent, ma przejmować odpowiedzialność
za rozwiązanie problemu swojej siostry? Czemu maJĄ spróbować coś
wymyśleć? To siostra ewentualnie powinna włożyć wysiłek, żeby
uprzejmie _poprosić_ swojego brata, aby podzielił się z nią zabawką.
I musi być w stanie przyjąć każdą odpowiedź: zarówno zgodę, jak i
odmowę.
Moja rola jako ojca to może jeszcze najwyżej RAZ grzecznie zachęcić
syna, by podzielił się zabawką, ale gdy ponownie odmówi, trudno.
Wtedy powinienem pomóc pogodzić się córce z odmową, pocieszyć ją
itp. Ale bratu dajmy spokój; to jego zabawka i jego radość!

> I jeszcze jedno mi się nasunęło: dzieci są takie, jakimi je
> postrzegamy, więc lepiej unikac przyklejania etykietek (maruda,
> płaczek etc.)

Nie przylepiać etykietek! Jednocześnie marudzenie nazywać
marudzeniem, a nie wzmacniać je poprzez nadmierną ukierunkowaną
uwagę rodzica i psychologizujące babranie się w tym.

[gumitex]

Wierzę, że jesteś zmęczona tą sytuacją. Może krótki odpoczynek bez
dzieci, by ci pomógł nabrać trochę dystansu i wypracować jakieś
rozwiązania. Poza tym, może mogłabyś spędzać trochę czasu tylko z
córką, ona wtedy będzie spokojniejsza i poczuje się doceniona.

Ja mam podobną sytuację, ale tym niezadowolonym jest młodsze
dziecko. Najgorszy był wiek 2-3 lata, teraz już się poprawia.
Staramy się dużo tłumaczyć, ale czasem cierpliwości brakuje.

[ejka.pe]

Dodałabym jeszcze, że logiczne wyjaśnianie, zapewnianie czy
zaprzeczanie w odpowiedzi na emocje dziecka mijają się z celem. Im
bardziej coś tłumaczymy, im bardziej jest to rozsądne i logiczne,
tym mniej pomaga... Zwłaszcza dziewczynce, która ma 3 lata. Lepiej
pozwolic na pokazywanie uczuc, nawet tych najpaskudniejszych. Niech
powie, co jej leży na sercu. Denerwuje cię brat? Masz go dośc?
Wysłałabyś go na księżyc? Pewnie denerwuje cię, że ciągle rozwala
twoje klocki... etc.
Jeśli na to pozwolimy, to jest szansa, że rozbudzimy w dziecku te
dobre uczucia. Jeśli zmuszamy do bycia dobrym, to skutek jest często
odwrotny! Wyobraźcie sobie, że zmuszamy trzyletnie dziecko do
dzielenia się swoją własnością - przerabialiście to? Im bardziej
nakłaniamy, tym zacieklej dziecko broni swoich rzeczy. Lepiej
powiedziec: ok, to twoje, nie musisz się dzielic, jeśli nie chcesz.
Jak będziesz na to gotowa, to się podzielisz, i już.
Po prostu nie ma miejsca na dobre uczucia, dopóki nie ujawni się
tych złych.

[guderianka]

Zgadzam się z sher

Poza tym- niezbędna w kształtowaniu charakteru jest właściwa postawa
rodzica

[ejka.pe]

No jasne, że właściwa postawa jest niezbędna, ale co właściwie
oznacza "właściwa"?

[guderianka]

Właściwa-czyli taka, która ukazuje pozytywy moralne i etyczne,
propaguje dobro. Myslę,że jesli chodzi o wychowywanie dziecka nie ma
w tych dziedzinach względności. Dobro i moralność nakazuje
postawy : nie krzwydzenia innych, nie narażania na smutek i
cierpienia, brak kradzieży, dbanie o dobro innych, szacuek,
tolerancję dla odmienności, kulturę bycia i etc

[scher]

ejka.pe napisała:

> pozwolic na pokazywanie uczuc, nawet tych najpaskudniejszych.
> Niech powie, co jej leży na sercu. Denerwuje cię brat? Masz go
> dośc? Wysłałabyś go na księżyc? Pewnie denerwuje cię, że ciągle
> rozwala twoje klocki... etc.

Tym samym wzmacniasz złe uczucia względem konkretnej osoby.
Wzmacniasz niechęć, hodujesz nienawiść.

Nie: "denerwuje cię brat? masz go dość? wysłałabyś go na księżyc?"!
Zamiast tego:
- Jesteś zdenerwowana? Mogę cię przytulić i pocieszyć?
- Czasem inni ludzie nie robią tego, czego chcemy, niestety. To może
być denerwujące, ale TAK JUŻ JEST. Mogę ci jakoś pomóc?

Ty masz pomóc córce uporać się z jej własnym zdenerwowaniem, a nie
pomagać jej w pielęgnowaniu niechęci dla brata!

[koci]

Bardzo dziekuję Wam za dyskusję. Ja naprawdę dużo tłumaczę moim
dzieciom, bardzo staram się szczególnie chwalić za "dobre" postawy.
Jak bawią się grzecznie razem, zawsze zwracam na to uwagę, chwalę,
jak robią źle - mówię, że to mi się nie podoba, że tak się nie robi,
itp.
Chciałabym też odnieść się do tego co napisała Ejka:
"Piszesz o swojej córce jak o dorosłej osobie - zlituj się, ona ma
dopiero 3 lata... Co więcej, ma brata. Nie jest, niestety, dorosła,
i nie jest jeszcze dojrzała emocjonalnie. To normalne, że chce tego,
czym akurat bawi się brat, i wcale mnie to nie dziwi, że chciałaby
dostac jego prezent. Dziwi mnie natomiast Twój brak zrozumienia dla
córki i to, że wymagasz od niej "dorosłości", na którą ona nie jest
jeszcze gotowa."
Może rzeczywiście wymagam za wiele, ale po prostu niepokoi mnie
postawa roszczeniowa córki w TAKIM nasileniu (dlatego właśnie
zaczęłam ten wątek). Synek też chciałby to i tamto i to co ma
siostra, ale nie jest to takie ciągłe, męczące, wręcz chorobliwe.


"Nie próbuj dzielic po równo, bo to
bez sensu - najlepiej dawac każdemu dziecku, ile potrzebuje."

No i tu jest właśnie mój problem - kto ma określić tę granicę
potrzeb? Bo moja córka potrzebuje WSZYSTKO, a i to jest za mało. Ja
też czytałam "Jak mówić żeby dzieci słuchały.. i "Rodzeństwo bez
rywalizacji" (w twojej wypowiedzi odnajduję wiele wskazówek z tych
lektur), ale w u nas to po prostu nie działa.


"Pozwól
dzieciom, by same się dogadywały między sobą (widzę, że obydwoje
macie ochotę bawic się tymi klockami; pójdę na chwilę do kuchni, a
wy może przez ten czas sami coś wymyslicie?)"

Zazdroszczę Ci, że w takiej sytuacji Twoje dzieci potrafią się
dogadać - u nas jest zaraz ryk, szarpanina i po zawodach. To co
napisałaś to u nas czysta teoria wyjęta prosto z "mądrej książki"

"Wydaje mi się, że Twoja córeczka nie ma raczej postawy
roszczeniowej, ma raczej postawę: proszę, zauważ mnie, zobacz, co
czuję, zrozum, co czuję."

Zakładam taką mozliwość, ale znowu wracamy do problemu - ma duzo
uwagi z naszej strony, nawet (niestety!) więcej niż synek, ale to
też ciągle mało, każdy gest w stosunku do synka od razu jest przez
nią zauważony i ona też chce się przytulić/wejść na kolanka/
poczytać razem/ pobawić się itp. nie ma znaczenia, że właśnie przed
chwilą zeszła z moich kolan i przez 20 minut zajmowałam się tylko
nią.

"Zamiast "kategorycznie odmawiac", ja bym
powiedziała: "rzeczywiście,
super byłoby przejechac się jeszcze na tej karuzeli, ja sama bym
miała ochotę! Problem w tym, że nasz czas się skończył"... Ja sama
byłabym "naburmuszona" po kategorycznej odmowie. Można odmowic, ale
trochę... inaczej."

Też już to przerabiałam. Niestety co kolwiek nie powiem, nie zacznę
tłumaczyć, Ba! Nawet obiecuję wkrótce przyjście na karuzelę jeśli
nie bedzie robiła "scen" przy każdej okazji - nic nie działa ona
chce i już!
Gdy córka domaga się prezentu braciszka, powiedziałabym: "widzę, ze
bardzo ci się podoba, i że chciałabyś go miec, ale to prezent dla
brata. Może spróbujecie coś wymyślec, jak pobawic się razem? NA
PEWNO poradzicie sobie sami".

Tak jak już wczesniej pisałam. Taki "gadki" nie działają. Kończy sie
to tak jak zawsze - ona wyje, że chce to co ma on, nie cieszy jej
jej własny prezent, jest wściekła, czasem zaczyna bić się po buzi,
czasem rzuci zabawką w zależności od stopnia zaangażowania
w "spektakl". Bo to, że to tylko gra to wiem, jak tylko dostanie to
co chce np. braciszek po jej "występie" sam podchodzi i oddaje jej
zabawkę o którą ona "walczy" od razu łzy wysychają.

[desna]

Zainteresowała mnie ta dyskusja, ponieważ odnajduje pewne
podobienstwa w opisanych przez Ciebie zachowaniach córki a tym jak
się zachowuje mój syn (jedynak - 4 lata). Moje dziecko jest typem
marudy, który stara się wymuszać wszystko co jest tylko możliwe. Im
więcej dostaje (tzn. im bardziej mu ustępujesz) tym więcej chce,
żądania eskalują a osiągny efekt wciąż jest niezadawalający. Bardzo
nie lubi się podporządkowywać, ma olbrzymi problem z dzieleniem się
(prezentuje zachowania typu - "ten plac zabaw jest mój"). Z moich
dotychczasowych doświadczeń wynika, że to co nam pomaga to:
1. jasno określone granice i zasady postępowania i ich konsekwentne
przestrzeganie
2. nieustanne przypominanie zasad (np. przed wejściem na plac zabaw
przypominam, że nie wolno rzucać, zabierać, bić innych dzieci -
jeżeli zrobi coś takiego natychmiast wychodzimy
3. chwalenie (szczególnie tych zachowań kiedy potrafił zapanować nad
agresją lub potrafił się podzielić)
4. umawianie się - np. wychodzimy z placu zabaw, a syn chce jeszcze
się bawić, to musi to zakomunikowac normalnym głosę bez jęczenia lub
krzyku (jak zaczyna jęczeć mówię mu, że nie rozumiem o co chodzi i
żeby to powiedział normalnie), a potem umawiam się z nim, ze może
jeszcze np. 3 razy zjechać ze zjeżdzalni albo ma jeszcze 5 min.
zabawy (pokazuję mu koniec czasu na zegarku). Upewniam się, czy
zrozumiał zasady i zapowiadam, że potem nie ma dyskusji i
wychodzimy. Jeżeli nie chce wyjść - dostaje jeszcze jedno
ostrzeżenie i zapowiedź, że jeśli nie wyjdzie sam to ja go wyniosę i
nie będzie to przyjemne.
Generalnie sprawdza się u nas system 1, 2, 3 ale pewnie znasz to (bo
jak widzę sporo czytałaś.

I jeszcze jedno - teraz jest o wiele lepiej niż rok temu ...

[babcia47]

i to jest prawidłowe podejście!! Negocjowanie z dzieckiem tego co
mamy wyrugować w procesie wychowania mi kojarzy się(w dużym
uproszczeniu)np. z negocjowaniem czy wytrzemy pupe po załatwieniu
sie lub czy umyjemy brudne ręce..Trzyletnie dziecko nie jest
takie "głuputkie" i wiele juz rozumie..a to rolą rodzica jest
wzmacniać zachowania pozytywne i pokazywać jakie jest
nieporządane..Dziecko w tym wieku ,a bywa, ze i wcześniej stara się
sprawdzać gdzie są granice dla tolerancji jego zachowania, co mu
wolno a czego nie..i samo czuje się bezpieczniej kiedy te granice są
sztywno wyznaczone. Oczywiście takie rzeczy, jak to czy pobawimy się
kilka minut dłużej na karuzeli można, a nawet trzeba negocjować żeby
dziecko nie czuło sie "tłamszone" jako mały ludzik bez prawa
głosu..ale w sposób jaki przedstawiła poprzedniczka!! Za to inne nie
powinny podlegać dyskusji ..i wbrew temu co zostało tu napisane
wyżej dziecko doskonale przyjmuje tłumaczenia dlaczego tak sie
dzieje szczególnie podane przystępnym językiem i opartym na
przykładach..np. jak by Tobie się podobało gdybym zabrała Twój
prezent i oddała bratu! U mnie działało też wytłumaczenie, że
dzieląc sie zabawkami mają ich dwa razy więcej..z tym, że
do "własnych" każde ma prawo pierwszeństwa w zabawie..starałam się
także by żadne nie czuło się pomijane ale i żeby młodsze nie było
faworyzowane (róznica była większa bo 2 lata)wieczorkiem po kąpieli
urządzaliśmy "nocne Polaków rozmowy" właziliśmy we trójkę pod jedną
kołdrę(na godzinkę) razem czytalismy bajki i "gadalismy".. i to o
wszystkim..od tego co jedzą sarenki po to dlaczego nie należy iść
gdzieś z nieznajomymi..kiedy rozmawiałam ze starszym o "poważnych
sprawach" młodszy sie przysłuchiwał i z czasem włączył do rozmów..a
wtedy właśnie rozmawialiśmy o tym dlaczego coś robi się tak a nie
inaczej,z jakich powodów, czego robić nie wolno..i jak fajnie
być "stalsym blatem" tym dużym i mądrym, który też uczy i "pilnuje"
małego..i pani, która tu napisała, że 3 letniego dziecka nie mozna
traktowac jak dorosłego zdziwiła by się jakie tematy taki 3-latek
potrafił poruszać..i jakie wnioski wyciągac samodzielnie lub
naprowadzony przez omawianie "przykładów"..oczywiście wszelkie
pozytywne zachowania były b.chwalone i opowiadane przy dziecku (!)
nieobecnemu przy tym tatusiowi,"dziadkom" lub znajomym ..co
dodatkowo wbijało go w dumę, że jest taki mądry i grzeczny..

[koci]

Desna,

Zapomniałam o tym napisać ale moja córeczka też "przywłaszcza sobie wszystko
tzn. drzewa za oknem są MOJE, wypatrzony ptaszek na płocie jest MÓJ, mama jest
TYLKO MOJA itd. Ja też muszę ciągle przypominać ustalone zasady i określone
granice, masz rację to jedyne co daje jako-takie efekty. Ale ponieważ muszę to
tłumaczyć ciągle i na okrągło i te same sytuacje są dla mojej córci kolejną
próbą sił (choć wie, że i tak nie ustąpię, bo nigdy nie ustępuję) to wydaje mi
się, że ona znajduje przyjemność w ciągłej "próbie sił". Opiszę np. taką
sytuację: Córka w złości uderzy brata (standard). Mały płacze. Tłumaczę córeczce
że nie wolno bić braciszka i musi go przeprosić. Przez 10 minut odmawia, płacze,
krzyczy, wreszcie po negocjacjach mówi "dziedzadziam" albo coś równie
wymyślnego. Na moją prośbę, żeby powiedziała ładnie słowo "przepraszam", ona
mówi do mnie "przytul mnie", ja na to "najpierw przeproś braciszka" i sprawa
trwa kolejne pół godziny, ona wyje i tupie, że mam ją przytulić, ja czekam aż go
poprawnie przeprosi. W końcu to robi, ja ją przytulam. Może robię coś źle
(chętnie poznam wasze opinie), ale takie sytuacje powtarzają się często, wg
teorii telewizyjnej Super Niani po 3-ech razach dziecko przestałoby już takich
prób, ale ona ciągle "przerabia" to na nowo, efekt zawsze jest ten sam. Żeby
było jasne: próbowałam kiedyś wersji z przytuleniem jej po jej żądaniu, ale
sprawa kończyła się w zasadzie tak samo, mówiła dalej "dziedziadziam", albo nic
i sytuacja toczyła się j/w.

Desna, mam nadzieję, że i u nas będzie lepiej z każdym rokiem. jest teraz
ciężko, ale widzę, że już i tak o niebo lepiej niż w zeszłym roku. I tak krok po
kroczku, tylko tej cierpliwości czasem tak bardzo brakuje...

to zalezy jacy jestescie

[camel_3d]

dzeicko i tak bierze przyklad z rodzicow...wiec zeby nei wiem co to i tak wy
musicie swiecic tym dobrym przykladem.

[ejka.pe]

camel_3d napisał:

> dzeicko i tak bierze przyklad z rodzicow...wiec zeby nei wiem co
to i tak wy
> musicie swiecic tym dobrym przykladem.

A jeśli jesteście idealnymi modelowymi rodzicami i pamiętacie o
swoich świętych obowiązkach, to już sukces gwarantowany.

Ależ się dyskusja wywiązała... Ktoś przypisuje trzylatkom dorosłośc,
ponieważ potrafią, dajmy na to, byc perfidnie złośliwe i robią coś z
premedytacją, a babcia słusznie zauważa, że trzylatek samodzielnie
wyciąga logiczne wnioski i porusza "dorosłe" tematy. Jednak
powiedziałabym raczej, że trzylatki zachowują się czasem "po
dorosłemu" i zaskakują rodziców tym, jakie potrafią byc dojrzałe.
Nie zmienia to faktu, że wciąż są małymi dziecmi, a ich rozwój
emocjonalny ma jeszcze przed sobą dłuuugą drogę. Bywają poważne,
empatyczne, wzruszają się... by niekiedy rzucac w złości zabawkami,
mówic rzeczy, których tak naprawdę nie myślą, albo mówic coś i zaraz
temu zaprzeczyc. Czyż nie takie są trzylatki? Nie twierdziłam
przecież, że są maluszkami niezdolnymi do myślenia. Przeciwnie -
bywają bardzo mądre i roztropne. Traktowac takie dzieci jak
dorosłych? Jasne, ale bez przesady. A przesadą, i to sporą, jest dla
mnie określanie trzylatka marudzącego - marudą, jęczącego -
jęczajłem, zachowującego się złośliwie - złośliwcem, płaczącego -
beksą itd., tłumaczenie mu, że jego postępowanie jest aspołeczne i
nie do przyjęcia, "otrzeźwianie" go w stylu zaprezentowanym przez
scher, stawianie w kącie albo, nie daj Boże, klapsy.

Koci, cieszę się, że znasz "Rodzeństwo..." i że próbowałaś...
Trzymam kciuki i palce u nóg, żeby Ci się udało. Wydaje mi się, że
może byc tylko gorzej, jeżeli zmienisz taktykę...
Napisałaś, ze metody z książki się nie sprawdzają, że awantury, że
histerie, że napady zlości. I że dużo tłumaczysz. Jeśli to nie
pomaga, nie baw się w wyjaśnianie i logiczne argumentacje. Ustalaj
jasne zasady, pokaż, co wolno, a czego nie, i ze spokojem się tego
trzymaj. Krzyki, histerie ignoruj... U nas to działa (i mam
nadzieję, że będzie się sprawdzac nadal).
Logiczne wywody rodziców, ich cierpliwe tłumaczenia dobre są wtedy,
gdy emocje opadną i dziecko się uspokoi. W kryzysowych sytuacjach
ratuje nas tylko spokój...
Ta zielona książeczka (moja wyrocznia święta i jedyna) jest naprawdę
fajna i pomocna. Życzę Ci powodzenia.

[oldi_s]

Tak! Nie zuważyliście, że dzieci są lustrem i barometrem rodziców? Ja wciąż obserwuję u dzieci powielanie zachowań moich lub żony. Jeśli mamy gorszy okres w życiu (stresy w pracy lub cokolwiek innego) od razu odbija się to na zachowaniu dzieci. Dlatego uważam, że oprócz 4 zasad opisanych w którymś poście powyżej, a które dają dziecku spokój i jasne reguły gry, bardzo istotny jest przykład. Jeśli rodzice są wiecznymi malkontentami to trudno, żeby ich dzieci były z życia zadowolone.