Ma oddać?

[karola1008]

Mój synek, 5 lat, nie ma odruchów typu zabrać coś innemu dziecku,
uderzyć je, popchnąc, przezywać. To znaczy nie "zaczyna". Problem
pojawia się wtedy, gdy inne dziecko coś mu zabiera, albo go leje.
Zawsze uważałam, że, z zachowaniem proporcji typu wiek oczywiście,
może oddać. Jeżeli ktoś go przezywa dupkiem i nie pomagają uwagi
synka typu "kto się przezywa, sam się tak nazywa" , to niech też
przezwie przeciwnika. Jak ktoś go uderzy-niech odda. Tyle, że jest
to wstep do bójki. Ostatnio była u mnie bratowa z czteroletnią
córką. Mój syn naprawdę miła dla niej dużo cierpliwosci: po pierwsze
młodsza i słabsza, po drugie-dziewczyna. Wytrzymał 3 dni, czwartego
oddał. A konkretnie-popchnął kuzynkę. Jakos nie miałam mu tego za
złe, bo sama łapałam się przez te ostatnie trzy dni na tym, że
chętnie bym bratanicę popchnęła. Tyle, że mała synka odepchnęła i po
chwili razem z bratową musiałyśmy interweniować. Mój synek nie ma
problemów z dogadywaniem się z dziećmi, przygotowywałam go do tej
wizyty, tłumacząc,że kuznynka bedzie gościem, ustalajac jakie
zabawki schowamy, bo to są jego ulubione. Zaplanowałyśmy dzieciom
sporo atrakcji. Mniejsza zresztą z tym. Mój problem polega na tym,
że z jednej strony, widzę, że takie "oddawanie" może się skończyć
regularną bójką. Naprawdę z moich obserwacji wynika, że ten
zaczepiacz, któremu się odda nie odchodzi z buzią otawrtą z
zaskoczenia. Aby temu zapobiec w zasadzie któreś z dzieci powinio
być mądrzejsze i ustapić. Tylko , że widzę też, że takiemu dziecku,
które nie umie się obronić fizycznie, inne zaczynają wchodzić na
głowę. Przykłądem synek mojej koleżanki, który zawsze był uczony,
że nawalanka nie jest metodą rozwiązywania konfliktów z rowieśnikami
i teraz w sytuacji ewidentnej przemocy nie potrafi sobie z tym
poradzić. Jak w tym wszytskim znaleźć złoty środek?

[womania]

a moze zastosowac ostrzeganie typu: jak mnie jeszcze raz popchcniesz
to sie nie bede z toba bawil. a jak dziewczynka znowu popchnie to
niech sie z nia nie bawi. konsekwentnie.
oddawanie nie jest najlepsze, dobrze ze nie ma takich odruchow, choc
moze mu byc chwilami ciezko w zyciu.

[karola1008]

Jest to jakieś rozwiazanie. Tyle, że zauwzyłam, że dzieci to mają
tak, że w jednej chwili przeciwnika odsądza sie od czci i wiary, a w
drugiej leci się z nim bawić, bo to najlepszy kolega ). Dlatego w
konflikty mojego syna na podwórku staram się nie wtrącać. Do
sytuacji drastycznych nigdy nie doszło. Marnie widzę tę
konsekwencję. Swoją drogą akurat opisywaną przeze mnie kuzynkę mało
by to obeszło, tak mi się zdaje.

[mruwa9]

masz racje z ta niekonsekwencja..tyrudna sytuacja, ale tak sobie
mysle, ze w sytuacjach, gdy Ty jestes w poblizu i jestes swiadkiem
takiej sytuacji konfliktowej (czy agresji innego dziecka wobec
Twojego) masz moralne prawo stanac w obronie wlasnego potomka i
huknac, krzyknac na kuzynke, zdecydowanym glosem (choc, oczywiscie,
bez rekoczynow) ostro wyrazic protest. Zakomunikowac, ze nie
pozwolisz bic swojego dziecka. Byc moze kara czy nawet klaps ze
strony mamy nie nie zrobi na dziecku wrazenia, ze strony osoby obcej
pewnie tak. Choc Twoje dziecko jest juz dosc duze i powinno uczyc
sie samodzielnego rozwioazywania konfliktow..trudna sprawa, Nobla
temu, kto znajdzie idealne i uniwersalne rozwiazanie.

[karola1008]

No właśnie, powinno już się uczyć samodzielnego rozwiązywania
konfliktów. I nawet wydawało mi się, że całkiem nieźle mu to idzie.
Zastanawiam się, czy zrobilam dobrze: dzieci się lały, więc je z
bratową rozdzieliłyśmy. Przypomniałyśmy zasady dzielenia się
zabawkami, a ja jeszcze dodałam, że ten, kto kogoś bije nie powinien
się dziwić, że obrywa. Mam wrażenie, że powiedziałam o jedno zdanie
za dużo, względnie za mało. Ale już naprawdę żal mi było tego mojego
syna. Przez 3 dni był wzorowym gospodarzem, aż w końcu uderzony nie
wytrzymał.

ten sam problem

[karmeliza]

Witajcie,
chciałam zacząć nowy wątek, ale widzę, że już o tym piszecie - mam
ten sam problem i mocno to przeżywam - przeprowadziliśmy się
ostatnio z miasta na tzw. wieś - synek ma 1,5 roku, a najbliżsi
sąsiedzi (po drugiej stronie ulicy) dwóch synów: 4 i 2 lata. Nasz
syn bardzo do nich lgnie - jest póki co jeden i ciągnie go okrutnie
do innych dzieci. Tyle że młodszy sąsiad, dwulatek, jest z tych, co
to i popchną i zabawkę zabiorę, a na koniec jeszcze oplują. Mam z
tym spory problem, bo robi to przy swojej mamie, która nie reaguje
na takie zachowania. Na początku próbowałam łagodzić sytuację,
tłumaczyć wszystkim dzieciom (żeby nie wyszło, że faworyzuję swoje
dziecko), że trzeba się dzielić itp., ale teraz dochodzę do wniosku,
że moja wizja wspólnej zabawy chłopców jest raczej obojętna drugiej
stronie. I mam zgryz, bo z jednej strony głupio mi zwracać uwagę
dzieciom przy ich matce - nie mam potrzeby wychowywać dorosłych
ludzi, a z drugiej strony jesteśmy na siebie skazani przez bliskie
sąsiedztwo (w okolicy nie ma innych małych dzieci), więc nie możemy
po prostu przestać się widywać. Na pewno powinna porozmawiać z
sąsiadką, ale mam wrażenie, że jeśli ktoś nie reaguje na agresywne
zachowania swoich dzieci (które potrafią uderzyć również mnie), to
nie zrozumie moich wątpliwości i sugestii.

[mruwa9]

Nie musisz wychowywac innych doroslych. Wystarczy, ze bedziesz
bronic wlasnego dziecka: zdecydowanym, ostrym glosem o.pierniczysz
malego agresora, reke w trakcie zamachu-ciosu zlapiesz stanowczo,
odstawisz bijace dziecko od swojego, tlumaczac, dlaczego tak robisz
(nie pozwolisz, zeby ktos uderzyl, skzywdzil twoje dziecko). Z
drugiej strony, dwulatek to jeszcze male dziecko i wlasnie wkroczylo
w wiek, w ktorym testuje reakcje i skutkii roznych swoich zachowan.
Broniac w sposob jednoznaczny swojego dziecka wysylasz rowniez
agresorowi jasny sygnal, czego nie wolno. warto po takiej akcji
zaproponowac alternatywne, zalecane zachowanie (np.wspolne kopanie
pilki, babki z piasku- lopatka stukac po wiaderku i piasku, nie po
cudzych glowach). A za pol roku, gdy Twoje dziecko bedzie
dwulatkiem, byc moze role sie odwroca, takie zycie...

[karmeliza]

Dzięki. Chyba zastosuję się do Twojej rady - dotąd naiwnie sądziłam,
że jeśli ja zwracam uwagę na każde potencjalnie agresywne zachowanie
mojego dziecka, to druga matka na pewno robi to samo, a okazuje się,
że niekoniecznie.

[karola1008]

Karmelizo, Twoje dziecko jest jeszcze bardzo małe. Same sobie nie da
rady. Po prostu go broń.

[ik_ecc]

> Jeżeli ktoś go przezywa dupkiem i nie pomagają uwagi
> synka typu "kto się przezywa, sam się tak nazywa" , to niech też
> przezwie przeciwnika.

Serio tak syna uczysz? Rozbawilo mnie to strasznie, wiedzialam ze
dzieci tak robia, ale myslalam, ze sie z tego wyrasta. Najwyrazniej
nie wszyscy wyrastaja...

Mnie uczono zeby ignorowac, czego sie w koncu nauczylam i co
zadzialalo natychmiast - przestano mnie przezywac i zaczepiac na
inne sposoby... Nie chodzi mi o ukrywanie sie, spuszczenie glowy -
tylko popatrzenie na goscia jak na kretyna, wzruszenie ramionami i
kontynuacje swoich spraw. Idioci pozniej z daleka wyczuwaja takie
nastawienie i po prostu nie zaczepiaja.

[karola1008]

ik_ecc napisała:

>
> > Jeżeli ktoś go przezywa dupkiem i nie pomagają uwagi
> > synka typu "kto się przezywa, sam się tak nazywa" , to niech też
> > przezwie przeciwnika.
>
> Serio tak syna uczysz? Rozbawilo mnie to strasznie, wiedzialam ze
> dzieci tak robia, ale myslalam, ze sie z tego wyrasta.
Najwyrazniej
> nie wszyscy wyrastaja...
>
> Mnie uczono zeby ignorowac, czego sie w koncu nauczylam i co
> zadzialalo natychmiast - przestano mnie przezywac i zaczepiac na
> inne sposoby... Nie chodzi mi o ukrywanie sie, spuszczenie glowy -
> tylko popatrzenie na goscia jak na kretyna, wzruszenie ramionami i
> kontynuacje swoich spraw. Idioci pozniej z daleka wyczuwaja takie
> nastawienie i po prostu nie zaczepiaja.
Ik, opcję pod tytułem "ignoruj go, patrz z góry, zlekceważ" też
przerabialiśmy. Z różnym skutkiem, ale w przypadku najbardziej
upierdliwych kolegów z zerowym z reguły. Żeby zrozumieć, że ktoś
patrzy na mnie z góry muszę jakiś poziom reprezentowac.
hipotetycznie mowię. Ja osobiście się przekonałam, na własnej skórze
niestety, że ignorowanie zaczepek nic nie dawało. Wychowałam się w
malej miejscowości i jako niesmiały grubasek łatwego zycia nie
miałam. Przykro to mówić, ale stało się ono łatwiejsze, gdy
nauczyłam się odgryzać.
Zresztą przezwiska to nie problem. Prolemem jest co ma zrobić
dziecko, gdy inne go popycha, uderza, zabiera zabawki. Czyli przemoc
fizyczna.