Plusy i Minusy rodzeństwa

[mroweczkaaha]

Niedawno usłyszałam w piaskownicy od jednej z mam, że ona chce
wychować jedno dziecko, ale "dobrze". Zastanawiam się, co to
znaczy "dobrze" w tym znaczeniu....Czy dlatego, że więcej czasu i
piniędzy załatwi nam możliwość lepszego wychowania dziecka. Ja mam
dwójkę dzieci - chłopców rok po roku - i niewyobrażam sobie, aby
któregoś miałoby nie być, zresztą oni też zaczynaja się ze sobą
bawić...Fakt, że się nam nie "przelewa", zastanawiam się, czy więcej
kasy i nie wiem jeszcze czego zrobiłoby ze mnie lepszą mamę......

[mw144]

Dla mnie brak rodzeństwa to same minusy. Rodzice kiedyś odejdą i
wtedy taki jeynak zostaje zupełnie sam, bez żadnej bliskiej rodziny.
Sama mam brata i obydwoje bardzo to sobie chwalimy, zawsze możemy na
siebie liczyć a na dalszą rodzinę już niekoniecznie.

[majenkir]

mw144 napisała:
> Dla mnie brak rodzeństwa to same minusy. Rodzice kiedyś odejdą i
> wtedy taki jeynak zostaje zupełnie sam, bez żadnej bliskiej
rodziny.

Co za bzdury....
Kiedy rodzice odchodza z reguly ma sie swoje wlasne zycie i dzieci.
Uwazasz, ze 40-50 latkowie musza wisiec u rekawa rodzenstwa?

Wcale nie bzdury...

[magam5]

... prawda - ma się dzieci i własne życie, ale czy dzieci pomogą Ci
np0. w trudnej sytuacji finansowej, lub kto sie nimi zajmie jeśli
rodzice ulegną wypadkowi i będą musieli leżeć w szpitalu - o takich
scenariuszach się nie myśli, ale to samo życie niestety.
Dla mnie jedynactwo, to skrajny egoizm rodziców i uczenie tego
samego własnego dziecka. Kalkulowanie czy stać mnie na kolejne
dziecko ma natomiast dla mnie sens przy czwórce i więcej dzieci, a
nie czy mieć drugie, jedno czy dwoje na pewno nie załamie
przeciętnego budżetu domowego (ubranka, buty, zabawki, książki
dziedziczone) a radość ze wspólnych chwil jest bezcenna.

[nie.bez.loginu]

A jak się jest gejem to w sprawach rodzinnych można tylko na siostrę liczyć.

Pozdrowienia Kasiu.

[joanna_poz]

> Dla mnie jedynactwo, to skrajny egoizm rodziców i uczenie tego
> samego własnego dziecka

a własciwie dlaczego to taki skrajny egozim?
zakładając, że żadne kalkulacje finansowe nie odgrywają tu roli?

więcej znaczy lepiej?

[delayla]

Dziedziczone książki?
Czy Ty mwisz o czasach komuny kiedy tobyło 1 wydawnictwo i 1 książka do każdego
przedmiotu!?
Bo teraz każdziutkiego roku w tych samych klasach (z profilu, z tymi samymi
nauczycielami itp itp) są inne książki!

[jacek226315]

majenkir napisała:

> mw144 napisała:
> > Dla mnie brak rodzeństwa to same minusy. Rodzice kiedyś odejdą i
> > wtedy taki jeynak zostaje zupełnie sam, bez żadnej bliskiej
> rodziny.
>
> Co za bzdury....
> Kiedy rodzice odchodza z reguly ma sie swoje wlasne zycie i dzieci.
> Uwazasz, ze 40-50 latkowie musza wisiec u rekawa rodzenstwa?
Co za bzdury. Jedynak to sierota,nie dosc,ze rozpieszczony to i nie
przygotowany do zycia

[titta]

O minusach mozna sie przekonac tez jak sie ma wlasne zycia, a
rodzice...nie odejda. Latwiej jest jak opieke i rozne sprawy do
zalatwienia rozloza sie na kilkoro osob. Jest tez szansa, ze w srod
rodzenstwa przynajmniej jednao okaze sie domatorem, silnie zwiazanym
z rodzinnymi stronami (i rodzicami), wtedy pozostali swobodniej moga
sie rozbijac po swiecie.

[xmartahx]

dokładnie. ja jestem jedynaczka i moze czasem mam takie mysli ze fajnie by bylo
miec starszego brata ale poza tym bardzo mi z tym 'jedynactwem' dobrze. A
kontakt z rodzina mam raczej dosc dobry i nie mam na co narzekac.

pozdrawiam jedynakow

[jacek226315]

xmartahx napisała:

> dokładnie. ja jestem jedynaczka i moze czasem mam takie mysli ze
fajnie by bylo
> miec starszego brata ale poza tym bardzo mi z tym 'jedynactwem'
dobrze. A
> kontakt z rodzina mam raczej dosc dobry i nie mam na co narzekac.
> Oczywiscie,ze Ci dobrze ,nie musisz sie niczym z nikim dzielic
> pozdrawiam jedynakow

[joanna_poz]

> Oczywiscie,ze Ci dobrze ,nie musisz sie niczym z nikim dzielic

a wg Ciebie jedynacy zyją sami na bezludnych wyspach, że się nie
muszą niczym z nikim dzielic?

[jacek226315]

joann_poz napisala :
>a wg,Ciebie jedynacy zyja sami na bezludnych wyspach...
W wielu wypadkach ma sie takie wrazenie.Nie twierdze,ze wszyscy
jedynacy sa egoistami ale w wiekszosci,a wyjatki tylko potwierdaja
regule. Mam w rodzinie kilku jedynakow i wszyscy tylko zapatrzeni w
siebie ,robia co im i jak wygodnie nie obchodza ich inni'.
Zreszta nikt tu nikogo nie przekona ,jednym dobrze z jedynactwem
innym nie i niczego nie zmienia dyskusje na forum
.

[lola211]

Mam w rodzinie kilku jedynakow i wszyscy tylko zapatrzeni w
> siebie ,robia co im i jak wygodnie nie obchodza ich inni'.

odpowiem woimi slowami:

"Acha to a podstawie swoich doswiadczen ,starasz sie byc wyrocznia
delfijaska"

[joanna_poz]

można by też rzec - Jacku - może to nie kwestia jedynactwa, a
wrednych genów w rodzinie

[fomica]

Moja siostra jest mi bliższa niz rodzice. Chciałabym że by moje (nieistniejące)
dziecko doświadczyło obecności takiej bliskiej osoby i na pewno będę sie starać
zapewnic mu rodzeństwo.

[jacek226315]

mw144 napisala:
>Dla mnie brak rodzenstwa to same minusy.
Masz racje,jedynak(czka)to sierota.Ciekawe,ze jedynacy jezeli
decyduja sie na potomstwo to w wiekszosci nigdy na jedno

[joanna_poz]

> Ciekawe,ze jedynacy jezeli
> decyduja sie na potomstwo to w wiekszosci nigdy na jedno


równie dobrze można by się zastanwiac dlaczego tak wielu ludzi
posiadających rodzeństwo decyduje sie na jedno dziecko...
może nie gloryfikują roli rodzeństwa w zyciu?

[jacek226315]

jonna_poz.
Idac Twym tokiem rozumowania to po co w ogole malzenstawa.
Jak stwierdzil filozof pytajacemu ,co ma zrobic czy sie ozenic
czy ,cokolwiek zrobisz bedziesz zalowal.
Dla mnie rodzice ktorzy z gory zakladaja ,ze beda mieli jedno dzecko
to po prostu egoisci. Nie chca miec klopotow z dwujka lub trojka i
robia laske w wielu wypadkach iz maja jedno.Moja kuzynka majac
jedynaczke stwierdzila,ze nie wyobraza sobie by mogla kochac drugie-
to jak to nazwac.

[gacfather]

Jacek226315 co to za przeproszeniem pier%^&*(@??
Po pierwsze nie jest regułą,że jak jedynak to samolub a jak ktoś ma
rodzeństwo to fantastycznie do życia w społeczeństwo przygotowany.
Po drugie decyzja o posiadaniu jednego bądź więcej dzieci nie zawsze
zależy od "hm chce mi się albo nie chce mi się". To jest samo życie.
W ciążę kolejną po pierwsze trzeba móc zajść a z różnych mniej lub
bardziej obiektywnych przyczyn może to być nie możliwe. Ja osobiście
jestem jedynakiem i rzeczywiście planuje mieć wiecej dzieci (mając
pierwsze w drodze). Ale nie uważam moich rodziców za egoistów tylko
dlatego, że nie mam rodzeństwa. Tak wyszło. Mam za to fantastyczne
relacje z kuzynostwem. Nie doskwiera mi jakiś wielki brak
rodzeństwa, ale jak bym miał brata czy siostre też bym się na pewno
cieszył. Takie skrajne ocenianie to punkt widzenia osoby, która w
zyciu nic nie może osiągnąć to robi dziecie i wtedy można zawsze
powiedziec, ze jest ciezko bo ma sie wiele dzieci i nie jest sie
egoista i jest sie takim wspanialym i poswiecajacym.
Prawda jest taka, że to wszystko zależy od indywidualnego przypadku.
Można być egoistycznym rodzicem majać 3 dzieci i być fantastycznym
rodzicem mając jedno dziecko.
Skad w ogole sie biera ludzie w takimi uwstecznionymi uogolnionymi
pogladami. Goraco jest wiec wiecej oleju trzeba dolewac bo być może
wyparował!!!

[jacek226315]

gacfather napisał:

> Jacek226315 co to za przeproszeniem pier%^&*(@??
> Po pierwsze nie jest regułą,że jak jedynak to samolub a jak ktoś
ma
> rodzeństwo to fantastycznie do życia w społeczeństwo przygotowany.
> Po drugie decyzja o posiadaniu jednego bądź więcej dzieci nie
zawsze
> zależy od "hm chce mi się albo nie chce mi się". To jest samo
życie.
> W ciążę kolejną po pierwsze trzeba móc zajść a z różnych mniej lub
> bardziej obiektywnych przyczyn może to być nie możliwe. Ja
osobiście
> jestem jedynakiem i rzeczywiście planuje mieć wiecej dzieci (mając
> pierwsze w drodze). Ale nie uważam moich rodziców za egoistów
tylko
> dlatego, że nie mam rodzeństwa. Tak wyszło. Mam za to fantastyczne
> relacje z kuzynostwem. Nie doskwiera mi jakiś wielki brak
> rodzeństwa, ale jak bym miał brata czy siostre też bym się na
pewno
> cieszył. Takie skrajne ocenianie to punkt widzenia osoby, która w
> zyciu nic nie może osiągnąć to robi dziecie i wtedy można zawsze
> powiedziec, ze jest ciezko bo ma sie wiele dzieci i nie jest sie
> egoista i jest sie takim wspanialym i poswiecajacym.
> Prawda jest taka, że to wszystko zależy od indywidualnego
przypadku.
> Można być egoistycznym rodzicem majać 3 dzieci i być fantastycznym
> rodzicem mając jedno dziecko.
> Skad w ogole sie biera ludzie w takimi uwstecznionymi uogolnionymi
> pogladami. Goraco jest wiec wiecej oleju trzeba dolewac bo być
może
> wyparował!!!
To jest moje zdanie i mam do niego prawo,co nie usprawiedliwia Twej
zgryzliwosci/

[swdowia1]

cłakowicie masz racje człowieku (gacfather)
podpisuje sie pod tym

ps
ma rodzenstwo

[tooz]

Brawo gacfather... tez nie pojmuje jak mozna stwierdzic jedynak=egoista alub nieprzystosowany spolecznie. To cos w stylu rudowlosi sa falszywi, a jak ktorys nie jest to tylko wyjatek potwierdzjacy regule... no zesz !^#%!*&%!...

[lubie.gazete]

A ja mam brata,który wyemigrował do Australi,widujemy się co dwa lata.
Mam jednego syna i dobrze.
Ciekawe,że takie bzdety o rodzeństwie i dużej rodzinie jednocześnie krytykujące
jedynaków piszą biedne kobiety,"którym się nie przelewa".
Zazdrość?
Na pytanie co tu robię: udzielam się zawsze w głównych wątkach GW.

[lola211]

Mierzmy siły na zamiary.
Im mniej dzieci tym wiecej dla nich czasu i wiecej pieniedzy na ich
edukacje, rozwoj, hobby, wakacje, wyjazdy, poziom zycia.To pewnie
miala na mysli.
Jesli mam wybierac- 1 dziecko na dobrym poziomie, a wiecej z
opcja "nie przelewa mi sie" to wybieram wariant pierwszy.
Z rodzenstwem roznie jest, ja nie mam najlepszych doswiadczen, stad
po prostu dopuszczam i realizuje model posiadania 1 dziecka.

[fomica]

Bez przesady, na pewno jest istotne czy ma sie jedno dziecko, czy dziesięcioro,
ale pomiędzy jednym a dwojgiem to juz żadnej różnicy nie ma. Zwłaszczą że
najcześciej sa w podobnym samym wieku, więc bawią sie ze sobą, donaszaja
ubrania, doużytkowują sprzęty, jak wózki, łóżeczka itp., wcale nie trzeba
kupowac dwóch kompletów. Jedzą tez to samo Nie oceniam decyzji, ale zupełnie
nie trafia do mnie argument: mam jedno dziecko, bo stac mnie na korepetycje i
wyjazd tylko dla jednego.

[lola211]

To o czym piszesz to najmniejszy problem.
Pomysl dalekosiężnie- o kosztach nauki, kursach, hobby ,wyjazdach
wakacyjnych, w tym zagranicznych ,dobrej szkole, studiach,
wyposazeniu dziecko na start w doroslosc.
To sa koszty, o jakie mi chodzi, a nie ubranka.
Wyjazdy wakacyjne mojego dziecka to wydatek w ciagu 2,5 mies. 3-4
tys. zł, a moze i wiecej.Pomnoz to przez 2, gdy bedzie 2 dzieci.
I ty piszesz- "zadnej roznicy nie ma"?

Inna sprawa niz koszty to po prostu niechec do posiadania kilkorga
dzieci, w tym juz dwojki.Halas, bójki, problemy logistyczne,wiecej
czasu potrzebnego na ogarniecie calosci.Sa ludzi tacy jak ja, ktorym
swietnie sie model 1 dziecka sprawdza i nijak nie widza potrzeby
posiadania dziecka nr 2.A i dziecko takiej potrzeby nie
widzi.Kwestia indywidualna.

[haganl]

wg mnie posiadanie jedenego dziecka to pomyłka. Moj syn nie
wytrzymuje sam, wczesniej musial isc do przedszkola, uwielbia
towarzystwo dzieci. ja sama nie potrafie zapewnic mu takiej zabawy
jak inne dzieci. mam tez mlodsza corke, i dzieci juz powoli zaczyna
bawic sie razem. Moj maz nie ma rodzenstwa i zazdrosci mi kontaktow
jakie ja mam ze swoimi siostrami. sam nie wspomina rewelacyjnie
swojego dziecinstwa, zazwyczaj musial bawic sie sam. I teraz musi
zapewnic opieke swojej mamie, nie bedzie mial sie z kim tym
obowiazkiem podzielic. I namawia mnie na trzecie dziecko!! ale z tym
to juz musze dobrze przemyslec. wiem, ze dla dzieci to ogolnie
super, ale ja chyba nie dam rady teg "ogarnac".

Wiercie mi, dzieci z rodzin wielodzietnych maja lepsze umiejetnosci
spoleczne, szerszy krag znajomych (tez poprzez rodzenstwo) no i
wieksza rodzine ogolnie. I chyba im sie to z reguly podoba!!

[lola211]

uwielbia
> towarzystwo dzieci. ja sama nie potrafie zapewnic mu takiej zabawy
> jak inne dzieci.
Dlatego ja zapewniam dziecku staly "dostep" do towarzystwa
rowiesnikow.

[joanna182-0]

To niezłe wakacje fundujesz dziecku. Ja jak byłam mała to
jezdziliśmy całą czwórką (rodzice ja i brat) nawet na 3 tygodnie i
tyle to nie kosztowało, a było rewelacyjnie (sąsiedzi nieraz nam
zazdrościli). Oszywiście wszystko podrożało, ale nie może tego tak
rozpatrywać. Mówisz o studiach i tu też się mylisz, bo ja z bratem
kończyliśmy studia w tym samym czasie (1 rok różnicy) i jakoś z tym
też nie było problemu.

[lola211]

Owszem, bardzo fajne wakacje funduje.2,5 miesieczne, a nie 3
tygodniowe.Tyle trwaja wakacje i dziecku trzeba zapewnic opieke.
Co do nauki- sa studia i studia.Mnie zalezy na jak najlepszych.

> też nie było problemu.
No i swietnie.
Tyle, ze czesto odbywa sie to kosztem rodzica.Od ust sobie odejmie,
by dziecku dac.
A w moim przypadku ja chce zyc na takim poziomie, by zarowno dziecko
jak i ja mialo to co potrzebne i nawet ciut wiecej.

[Gość: goga]

lola211 napisala:
>.....Tyle,ze czesto odbywa sie to kosztem rodzica.Od ust sobie
odejmuje,by dziecku dac.
Nie musialabys sobie nic od ust odejmowac ,gdybys dziecka w ogole
nie miala.Tylko pogratulowac takiego egoizmu

[katarz1]

Rodzina to nie tylko pieniądze, zapewnienie wakacji i mieszkania po skończeniu
szkoły. Ja tez mam bardzo dobre relacje z rodzeństwem i nie wiem jak można
przeliczac te fajne wspomnienia na to, że nigdy w dzieciństwie nie byłam za
granica w wakacje, nie biegałam na kursy i rodzice nie dali mi w prezencie
mieszkania. Czy dziecko to jakas dobrze zaplanowana firma, która pochłania
pieniądze po to tylko by w przyszłości zarabiac, zarabiać...

[fomica]

Hmmm... Wakacje za 4 tys. dla dziecka? To równie dobrze można by wykupic wakacje
dla dwojga dzieci po 2 tys Cóż, powiem tak: kogo stac na wakacje dla dziecka
za 4 tys., to jest moim zdaniem raczej zamożna osoba. I w takim przypadku
rozmywa sie argument że dwoje dzieci straasznie dużo kosztuje. A gdy kogos
naprawde nie stać na dzieci i liczy każdy grosz, to raczej wysyła je na wies do
babci a nie nad morze śródziemne. Ten przykład uniemożliwia mi myślenie o tobie
jako o osobie, która ma kłopot z pieniędzmi.

[lola211]

Ten przykład uniemożliwia mi myślenie o tobie
> jako o osobie, która ma kłopot z pieniędzmi

No przeciez nigdzie nie napisalam, ze mam problem z brakiem kasy.Nie
mam.Jednakze gdybym miala dzieci wiecej to juz bylby lekki zgryz z
zyciem na takim poziomie jak obecnie.Ja zdecydowanie wole Srodziemne
niz wies.A dziecko bylo juz na wakacjach zagranicznych, krajowych,
na polkolonii, teraz wlasnie na wsi u kuzynostwa siedzi, a za 2
tyg.jedzie na oboz harcerski.

[lubie.gazete]

fomica napisał:

> Hmmm... Wakacje za 4 tys. dla dziecka? To równie dobrze można by wykupic wakacj
> e
> dla dwojga dzieci po 2 tys Cóż, powiem tak: kogo stac na wakacje dla dzieck
> a

Nie każdy chce puszczać dzieci do pensjonatów bez jednej gwiazki
i z kiblem w korytarzu.
Niektórzy wolą zafundować dzieciom lepsze wakacje.
Znajoma żony jeździ nad polskie morze z dwoma synami.Kiedyś powiedziałem,że ceny
dań w restauracji,kawy i herbaty itp. są nawet droższe niż za granicą.Ona na to:
no,tak,ale ja jadę do pensjonatu z kuchnią-nie będziemy chodzić po restauracjach
i kawiarniach,produkty weźniemy ze sobą i na miejscu będziemy gotować itp.
Większość jednak woli wypocząć w wakacje (także rodziców) a nie gotować i
szczypać się o każdą herbatę wypitą w kawiarni za 5 zł.

[Gość: goga]

lola211 napisala:
>.....Halas ,bojki,problemy logistyczne....
Wyprowadz sie na bezludna wyspe, jak radizlas w ktoryms poscie komus.

[makurokurosek]

mam trójkę rodzeństwa przez wiele lat byłam cholerą egoistką, wiesz dlaczego
właśnie z tego powodu który opisujesz, czyli że w domu moich rodziców nic nie
było moje. ubrania donaszałam po starszym rodzeństwie, książki i wiele zabawek
tez miałam po nich ,tak samo jak rower i wiele innych sprzętów. Najbardziej mnie
jednak wkurzał i dołował podział słodyczy, wiadomo że w tamtych latach nie
zawsze było o nie łatwo, a po drugie moi rodzice nie zawsze mieli na nie kasę.
Przy zakupie pół kilograma zazwyczaj na łepka wychodziło po 6-8 cukierków.
Zajebiście dużo jak na przydział dwutygodniowy lub miesięczny. zazwyczaj tak
zajebiste podejście o rodzeństwie i jego zbawiennym wpływie na rozwój dzieci
mają jedynacy

[fomica]

Coż, chyba ta dyskusja jest kompletnie jałowa, bo każdy tu przedstawia swoje
własne doświadczenie, a wiadomo, że nie ma dwóch identycznych. Ja tez jestem
młodszym dzieckiem w rodzinie, też donaszałam ubrania i książki, zawsze
dzieliłam pokój z siostrą, a na samym początku to nawet i łóżko, ale nie jest to
dla mnie żadne traumatycznie wspomnienie. Walka o słodycze? W życiu nie pamiętam
czegoś takiego. Może było ich w domu tak mało, że az nie pamiętam To chyba
rola mądrych rodziców, żeby pewne rzeczy tłumaczyć, nauczyć dzieci dzielić się.

[makurokurosek]

dzielenie sie polega na świadomym ofiarowaniu komuś czegoś, a nie na wymuszaniu
tej decyzji na dziecku tłumaczeniem że tak wypada. zaczęłam sie dzielić gdy był
to mój świadomy wybór, gdy zaczęło wynika to nie z tego co wypada lecz z mojej
wewnętrznej potrzeby, żeby jednak tak mogło sie stać człowiek musi mieć wybór i
musi mieć coś całkowicie swojego

[joanna182-0]

Nie zgadzam się z Tobą. Ja mam brata w domu było dobrze, co roku
jezdziliśmy na wakacje. Mieliśmy zapewnione podstawowe rzeczy do
życia. Stwierdzam, że rodzeństwo to same plusu. Zawsze do kogo mam
się odezwać i zawsze mogę liczyć na brata, że mnie obwiedzi, powie
coś miłego.

[jacek226315]

lola211 napisała:

> Mierzmy siły na zamiary.
> Im mniej dzieci tym wiecej dla nich czasu i wiecej pieniedzy na
ich
> edukacje, rozwoj, hobby, wakacje, wyjazdy, poziom zycia.To pewnie
> miala na mysli.
> Jesli mam wybierac- 1 dziecko na dobrym poziomie, a wiecej z
> opcja "nie przelewa mi sie" to wybieram wariant pierwszy.
> Z rodzenstwem roznie jest, ja nie mam najlepszych doswiadczen,
stad
> po prostu dopuszczam i realizuje model posiadania 1 dziecka.
>
>
Masz na mysli wiecej na rozpieszczanie i chowanie egoisty bo tacy
sa w wiekszosci jedynacy

[majarzeszow]

ja uwazam, ze jedynak ma zle na swiecie. i nie przekladam
wszystkiego na pieniadze (ze niby lepiej zapewnic "wszystko"
jedynakowi, kltory potem moze wcale tego nie docenic i powiedziec "a
pocalujcie mnie w.....")

znam tez drastyczny przyklad, kiedy to pewni rodzice stracili syna
(wypadek w szkole) - bylo to ich jedyne dziecko.

[makurokurosek]

A mnie ciekawi dlaczego ludzi wychodza z zalożenia, że rodzeństwo musi sie
wspierać, musi być do siebie pozytywnie nastawione i musi sie rozumiec.
Rodzenstwo to po mimo wszystko istoty o innych charakterach innych potrzebach,
sa to całkowicie różni ludzzie. Owszę ich cechy mogą sie nakładać i wzmacinać, w
wyniku czego mamy wspierające się rodzeństwo ale może być równiez sytuacja
odwrotna gdy tych dwoje jest tak skrajnie różnych, że porozumienie i zrozumienia
jest prawie nie możliwe.

"znam tez drastyczny przyklad, kiedy to pewni rodzice stracili syna
> (wypadek w szkole) - bylo to ich jedyne dziecko."

A gdyby mieli dwójkę czy, dla ciebie sytuacja w której giną oboje jest
niedopuszczalna, a sytuacja w której pogrążeni stratą rodzice zaniedbują drugie
dziecko, albo co gorsza obwiniają je o śmierć pierwszego.

Nie ma idealnego i jednego sposobu na życie tak jak i nie ma idealnej liczby
dzieci. Każdy dostosowuje ją ( przynajmniej powinien) do swoich możliwości
zarówno finansowych, czasowych jak i emocjonalnych oraz do swoich doświadczeń.

drugi argument często używanany przez zwolenniczki rodzeństwa, to ze po stracie
rodziców dziecko nie zostanie samo. czy wy wykluczacie opcję założenia rodziny
przez wasze dziecko, czy wykluczacie że na swojej drodze moze poznać drugą
połówkę która go pokocha. czy wy nie kochacie swoich partnerów, czy są dla was
tak obojętni że nawet w najtrudniejszej i najtragiczniejszej dla nich sytuacji
nie potraficie byc potporą , dac im otuchy. W takim razie można współczuć tylko
waszym partnerą, ze związali sie z zimnymi emocjonalnie kobietami, które nie
będa umiały stac przy nich i wspierać w chwili utraty rodziców

[turzyca]

Ludzie wychodza z takiego zalozenia, bo to, czy rodzenstwo bedzie sie wspierac i
bedzie do siebie pozytywnie nastawione, zalezy glownie od tego, jak zostanie
wychowane. To tak jak z miloscia i przyjaznia - nie zawsze przyjaznimy sie z
osobami, ktore sa do nas podobne, czesto przeciwienstwa sie przyciagaja, z
rodzenstwem sytuacja jest analogiczna. Zupelnie odmienne rodzenstwo, o
przeciwstawnych sobie cechach moze te roznice wykorzystywac pozytywnie, do
wspierania sie, uzupelniania brakujacych cech, albo negatywnie, do zwalczania
sie. Efekt jest w duzej mierze zalezny od dotychczasowych doswiadczen, a te w
duzej mierze ksztaltuja rodzice (np. stale negatywne porownywanie dziecka do
rodzenstwa jest swietna metoda, zeby spowodowac wzajemna gleboka niechec). A
ludziom jakos ciezko przychodzi dopuszczenie mozliwosci, ze nie spisza sie jako
rodzice i doprowadza do tego, ze dzieci sie znienawidza.

A co do straty rodzicow - niezaleznie od tego jak bardzo kochajacego sie ma
partnera nasi rodzice to dla niego tesciowie. Jedyna osoba, dla ktorej moja Mama
jest Mama, to moja siostra/brat.
Dobre rodzenstwo to polaczenie wieloletniej przyjazni, wspolnych przezyc,
wspolnych wspomnien, z tym dodatkowym elementem absolutnej biologicznej
wyjatkowosci tej osoby. Ale wymaga tez pewnej madrosci rodzicow.

[lola211]

zalezy glownie od tego, jak zostanie
> wychowane

Mysle, ze znacznie przeceniasz wplyw rodzicow i ich metod
wychowawczych.
Jesli rodzenstwem beda osoby o zupelnie innym podejsciu do zycia,
innych charakterach,to miedzy nimi specjalnej zazylosci nie bedzie.
Ludzie sie juz JACYS rodza, kwestia wychowania to kwestia tylko
uzupelniajaca.

[turzyca]

Mozliwe, ze przeceniam. Ale przyznaj sama, ze ludzie przyjaznia sie z ludzmi o
bardzo odmiennych charakterach, wiec odmiennosc charakterow czy nastawienia do
zycia, nie wyklucza przyjazni. I na odwrot - zbieznosc charakterow jest czasem
potwornie irytujaca i nie da sie wytrzymac z osoba zbyt podobna do nas, wiec ew.
podobienstwo charakterow nie gwarantuje bycia dobrym rodzenstwem, tak jak nie
gwarantuje dobrej przyjazni.
Za to glownie od rodzicow zalezy, czy widzac osobe bardzo niesmiala ktos bedzie
myslal "zupelnie jak moja mlodsza siostra" z niechecia i pogarda czy z
wspolczuciem i sympatia. Bo zazwyczaj wiaze sie to z tym, do czego byl w zwiazku
z niesmialoscia siostry zmuszany w dziecinstwie i bardziej ogolnie - jak do tej
niesmialosci rodzice podchodzili. Z rodzenstwem mamy zazwyczaj cale mnostwo
doswiadczen i to jakie nasze stosunki beda w przyszlosci zalezy w duzej mierze
od tych doswiadczen. I pozwole sobie pozostac przy mojej teorii, bo szczerze
mowiac napatrzylam sie dosc na rodzicow, ktorzy zupelnie bezmyslnie, nie
zastanawiajac sie nad wszystkimi konsekwencjami swojego dzialania, regularnie
wzbudzali nienawisc miedzy rodzenstwem. Naprawde czasem wydaje mi sie, ze
powinno sie robic jakies uprawnienia do bycia rodzicem...

[makurokurosek]

Sadzę, że lola napisała to co właściwie należało napisać w odpowiedzi.
Porównałaś przyjaźń do rodzeństwa tylko bądźmy szczerzy to nie jest to samo,
podczas gdy przyjaciele rozchodzą sie do domów i mają czas na odreagowanie,
rodzeństwo mieszka ze sobą i nie ma tego luksusu. Bardzo wiele przyjaźni nie
przezywa próby wspólnego mieszkania, dlaczego właśnie dlatego ze to na co możemy
przymknąć oko podczas koleżeńskich spotkań może okazać się zbyt dużą barierą do
przejścia w życiu codziennym.

[owocoskala]

> A mnie ciekawi dlaczego ludzi wychodza z zalożenia, że rodzeństwo
musi sie
> wspierać, musi być do siebie pozytywnie nastawione i musi sie
rozumiec.
Może dlatego że w praktyce po prostu tak często jest . Ja mam
siostę mąż też i w obydwóch przypadkach jesteśmy dla siebie dużym
wparciem. Jest w życiu wiele spraw np. był podział przy opiece nad
chorymi rodzicami, pożyczki pieniędzy na lata i bez odsetków. Ja mam
jedno dziecko i wciąż się zastanawiam . Szczególnie wkurzają mnie
ostrzeżenia innych mam że jedno może mi zginąć. Nie jest to miłe,
choć z punktu widzenia biologicznego to prawda.... Z drugiej strony
np. w Chinach wszyscy mają po jednym. Jest tak presja społeczna
najpierw pytają cie dlaczego nie masz dzieci, a potem namawiaja na
drugie Znam dwie kobiety w wieku wczesnoemerytalnym które uważają
że posiadanie tylko jednego dziecka to ich największy życiowy błąd.
Nasza córka juz nie chce rodzeństwa, zakrywa ostentacyjnie uszy gdy
jakiś maluch płacze. Nauczyła się ża ma cała nasza miłość i nie chce
się dzielić.

[andaba]

w czasie ferii moje starsze dzieci wyjechały, więc ciotka zabrała
mojego pięcioletniego syna do parku. Syn na placu zabaw był bardzo
grzeczny, słuchał i respektował zakazy bez dyskuji.
Do ciotki podeszła babcia opiekujaca się dwójką dzieci i zaczęła
mówić jak to dobrze, że ona (moja ciotka) ma jedynaka, bo jest taki
grzeczny, a jej córka ma dwoje i są okropne. Gdy ciotka powiedziała,
że "jedynak" ma czworo rodzeństwa, szczęka babci opadła.

[lola211]

No tak, a jak sie ma kilkoro to juz tylko miod i orzeszki..rodzinna
sielanka.
Dopiero mozna miec niezly pasztet- sklocona rodzine, walke o spadek,
pretensje o nierowne traktowanie dzieci, potem wnukow.

[joanna182-0]

Mój chłopak ma trójkę rodzeństwa i kontak mają rewelacyjny za sobą.
Posiadanie rodzeństwa to super sprawa. Kwestią jest odpowiednia
organizacja i odpowiednie wychowanie, a reczej konsekwencja w
wychowaniu.

[lola211]

No tak, a jak sie ma kilkoro to juz tylko miod i orzeszki..rodzinna
sielanka.
Dopiero mozna miec niezly pasztet- sklocona rodzine, walke o spadek,
pretensje o nierowne traktowanie dzieci, potem wnukow.

Minusy to tak naprawdę tylko jakieś dyrdymały

[gopio1]

Moim zdaniem nie ma zasadniczych minusów posiadania rodzeństwa. To, że trzeba się dzielić? A może to że trzeba ustępować, uczyć się chodzenia na kompromis? Albo że się jest skazanym na wieczne towarzystwo w postaci rodzeństwa?

Te rzekome minusy wymyślają jedynacy (lub ich rodzice) żeby pocieszeć/ usprawiedliwić / wzbudzić zazdrość.

Ale oczywiśćie to li i jedynie moje zadanie. Nigdy nie byłam jedynaczką

[makurokurosek]

mam trójkę rodzeństwa, dzielenia uczyłam się kilkanaście lat i mogę powiedzieć,
że w wieku 20 lat tą zasadę w miarę zrozumiałam i stosowałam. ustępowania
nauczyłam sie zdecydowanie później mając 27 lat czyli w chwili urodzenia
dziecka. To czy masz jedno dziecko czy trójkę nie jest gwarancją tego jak będą
podchodziły do wymienionych przez ciebie spraw. Sa to cechy indywidualne,
zależne w dużej mierze od cech charakteru. To tak samo jak byś oczekiwała od
osoby z cechami przywódczymi, że w łatwy i bezproblemowy sposób będzie się
podporządkowywało innych. Jak napisałam wyżej rodzeństwo nie jest jednością lecz
różnymi osobami mające rożne cechy charakteru, różne osobowości i nie ma
gwarancji na to, że te dwie różne osoby będą świetnie sie rozumieć. Oczywiście
możesz wpoić im pewne zasady lecz nie masz gwarancji że w przypadku dwóch
silnych charakterów góry nie weźmie ich natura.

[123redomino]

Rzecz nie w tym kiedy konkretna osoba zrozumie te zasady ale w tym,
że posiadając rodzeństwo masz z kim różne społeczne zasady poznać,
przećwiczyć, zbadać. Rodzice nie wystarczają bo nie są na tym samym
poziomie jeśli chodzi o prawa i obowiązki - to nie to samo. Jako
jedynaczka do 13 roku życia nie umiałam się na przykład spierać,
kłócić, walczyć o swoje a jeśli już się coś takiego zdarzyło bardzo
przeżywałam każde głupie słowo. Do dziś odczuwam brak pewnych
umiejętności, które nieświadomie są trenowane w dzieciństwie w
codziennym życiu z bratem i siostrą w zbliżonym wieku. Różnica 13
lat pomiędzy mną a bratem zaczyna się zacierać dopiero teraz blisko
jego dorosłości a wcześniej było to coś bliżej matkowania niż bycia
siostrą. Wiem, że coś mnie ominęło i chociaż znajomi i przyjaciele
różnie wspominają swoje walki z rodzeństwem to często nie zdają
sobie sprawy ile dzięki temu się nauczyli.

[makurokurosek]

Widzisz ty patrzysz przez pryzmat tego czego nie miałaś lub czego nie
doświadczyłaś. Nie można patrzeć na sytuacje pod kątem co by było gdyby. To że
nie potrafiłaś sie kłócić zależy od twojej wrażliwości i twojego usposobienia,
nawet jeżeli miałabyś rodzeństwo nie gwarantuje to że częściej walczyłabyś o swoje

[makurokurosek]

Jeszcze jedno zasady zaczęłam stosować kiedy nie byłam zmuszona sie dzielić, i
tak naprawdę o to w tych zasadach chodzi dzielisz się bo chcesz, bo czujesz taką
potrzebę, rodzeństwo dzieli sie bo musi. Druga rzecz ja nie gloryfikuje
jedynactwa zarówno posiadanie jednego dziecka jak i kilku ma swoje plusy i
minusy, dlatego dla mnie ilość posiadanych dzieci powinna być świadomą decyzją

[lola211]

Ja tez nie bylam jedynaczka, dlatego smialo moge powiedziec, ze te
minusy sa.Rodzenstwo bywa tak upierdliwe, ze czlowiek jest
szczesliwy, jak go nie ma w poblizu.
W zyciu doroskym rodzony brat czy siostra moga przysporzyc tylu
problemow, ze glowa mala.
Jedynacy maja swiety spokoj.

[andaba]

Lola, gdyby nie to, że my mamy duże rodziny i nic z tego co piszesz,
nas nie dotknęło, chyba bym ci uwierzyła
Miałaś pecha.

[lola211]

Widac mialam.I spora rzesza innych dzieci tez.I czesc waszych dzieci
tez miec bedzie.Takie zycie.
I zeby nie bylo- mnie sie swietnie zyje bez duzej rodziny, naprawde
swietnie.

[jacek226315]

lola211 napisała:

> Ja tez nie bylam jedynaczka, dlatego smialo moge powiedziec, ze te
> minusy sa.Rodzenstwo bywa tak upierdliwe, ze czlowiek jest
> szczesliwy, jak go nie ma w poblizu.
> W zyciu doroskym rodzony brat czy siostra moga przysporzyc tylu
> problemow, ze glowa mala.
> Jedynacy maja swiety spokoj.
>
Jezeli jestes jedynaczka to skad wiesz,ze rodzenstwo bywa upierdliwe?

[jacek226315]

jacek226315 napisał:

> lola211 napisała:
>
> > Ja tez nie bylam jedynaczka, dlatego smialo moge powiedziec, ze
te
> > minusy sa.Rodzenstwo bywa tak upierdliwe, ze czlowiek jest
> > szczesliwy, jak go nie ma w poblizu.
> > W zyciu doroskym rodzony brat czy siostra moga przysporzyc tylu
> > problemow, ze glowa mala.
> > Jedynacy maja swiety spokoj.
> >
> Jezeli jestes jedynaczka to skad wiesz,ze rodzenstwo bywa
upierdliwe?
Sory nie doczytalem. A jesli naprawde mialas upierdliwe rodzenstwo
to skad wiesz moze to byla Twoja wina

[makurokurosek]

Nie no oczywiście bo jeżeli coś jest nie tak w twoim idealnym świecie to wcale
nie oznacza że ten świat nie jest idealny, co najwyżej jedno ogniwo jest zepsute
i cała wina leży po jego stronie

[joanna_poz]

gopio1 napisała:

> Te rzekome minusy wymyślają jedynacy (lub ich rodzice) żeby
pocieszeć/ usprawie
> dliwić / wzbudzić zazdrość.

tak samo można by rzec, że rzekome minusy jedynactwa wymyślają
rodzice, aby usprawiedliwić swoje kolejne nieplanowane ciążę -
wpadki...

to jakim się jest dzieckiem/ człowiekiem to kwestia WYCHOWANIA, a
nie bycia czy niebycia jedynakiem.
znam fajnych mądrych jedynaków i egoistycznych nadętych nie-
jedynaków.

[kellss]

ja tez wychowuje jedynaczke, nie planuje dla niej rodzenstwa. W wyzej
wymienionych wzgledow

[verdana]

Jestem jedynaczka i jak wiele stracilam widze dopiero teraz. Ja, gdy
akuat nie miałam kolegów, bylam samotna - kompletnie. Gdy pokłóciłam
się z rodzicami - nie miałam się komu pożalić.
A teraz, gdy rodzice sa starsi, nie mam nikogo, z kim moglabym
porozmawiać o nich - owszem, czasem zalę się dzieciom na
nadopiekunczą i wymagającą stałej, choćby telefonicznej obecnosci
matke, ale z wyrzutami sumienia. Możeliwe oczywiscie, ze z
rodzenstwem nie mialabym kontaktu - ale wtedy moja sytuacja nie
bylaby inna niż dziś.
No i mnie mala rodzina jednak doskwiera. Ja jestem jedyna ostoją dla
rodziców - nie wyjade na Wigilię, nie zmienię teraz miejsca
zamieszkania...

[alicya]

Ja teoretycznie mam brata, ale moglabym sie podpisac pod Twoim
poscie o samotnosci w dziecinstwie i o samotnym ciezarze
odpowiedzialnosci za starzejacych sie rodzicow. Moj brat nigdy nie
byl dla mnie jakakolwiek podpora, a od wielu lat nie mamy kontaktu.
Nawet nie wiesz jak to boli i kaplikuje zycie...

[lola211]

A ja mam 2 braci i takie same dylematy jak Verdana.
I czego to dowodzi?

[ik.a]

doskonale cię rozumiem, ja też mam starszego brat i tyle z tego mam że go mam.
Przykre, ale prawdziwe.

[mordaruda]

Ja mam troje rodzeństwa i też nigdy nie miałam się komu wyżalić, a już na pewno
nie rodzeństwu. Generalnie uważam, że rodzeństwo jest przereklamowane.

[nenia1]

Ja również z moją siostrą nigdy nie nawiązałam bliskich
relacji. Po numerach jakie mi wykręcała, dziś żyjemy jak obce osoby,
praktycznie się nie spotykamy, a o jakimkolwiek wyżalaniu nigdy nie było mowy. Wokół siebie mam więcej takich przypadków, np. moja teściowa, która ma dwie siostry, dostaje rozstroju nerwowego (dosłownie) gdy jedzie na wieś odwiedzić swojego ojca i wie, że tam będzie jedna z jej sióstr, która mieszka obok niego.
Czy mój były szef, którego brat był alkoholikiem i często czatował w stanie wskazującym przed naszą firmą, aby brat wspomógł go kasą.
Różnie bywa, jak to w życiu, nie wszystko można przewidzieć, wszelkie generalizacje często prowadzą na manowce.

[lubie.gazete]

verdana napisała:

> Jestem jedynaczka i jak wiele stracilam widze dopiero teraz. Ja, gdy
> akuat nie miałam kolegów, bylam samotna - kompletnie. Gdy pokłóciłam
> się z rodzicami - nie miałam się komu pożalić.

Koleżanek i kolegów też pewnie nie miałaś?
A raz w roku pojechać na wigilię do rodziców to faktycznie wielkie poświęcenie.

[manna_poranna]

jak ja uwielbiam te teksty o tym, że rodzeństwo sie wspiera, ze po śmierci
rodziców jedynak zostaje sam, a wogóle jedynacy to egoisci, a ludzie mający
rodzeństwo to dopiero herosi umiejący wspólpracować z innymi, pełni empatii ....
Taaaaa Tylko, że ludzie są rózni, ja mam brata, z którym nie utrzymuję kontaktów
(utrzymuję sporadyczne- święta, sluby, pogrzeby) lubimy się, cenimy, ale nie
potrzebujemy do niczego. Jest moim bratem, nie mój wybór )) Mój mąż ma 8
rodzeństwa, niezły sajgon, zapewniam Was, zwłaszcza, że jest spadek do podziału
(nawiasem mówiąc śmierć rodziców wszystkich dotyka równo!!)
Ja mam jedno dziecko, nie chcę i nie chciałam mieć więcej, nie stać mnie na
więcej mentalnie, wiem, ze dam mojej córce czas, uwagę i maksimum miłości. Nie
mam siły, by tyle dać drugiemu dziecku. i drugiego nie chcę.

[manna_poranna]

dodam jeszcze, że w moim pojęciu dobrego wychowania dziecka nie chodzi o kasę,
ale o czas i energię, jakie daję. Znam mamy, dla których dobre wychowanie
dziecka to oddanie go na 10 godzin opiekunce, albo do żłobka, dla mnie to nie
jest takie wychowanie dziecka, o jakie mi chodzi. Każdy ma inną wizję i ją sobie
wypełnia, ja daję Młodej to, co mam najlepszego, daję energię, miłość, uwagę.
Wiem, że nie dałabym rady tak wychować drugiego dziecka, choćby dlatego, że nie
chce już robic sobie tak długiej przerwy w pracy.

[owocoskala]

Znam mamy, dla których dobre wychowanie
> dziecka to oddanie go na 10 godzin opiekunce, albo do żłobka, dla
mnie to nie
> jest takie wychowanie dziecka, o jakie mi chodzi. Każdy ma inną
wizję i ją sobi
> e
> wypełnia, ja daję Młodej to, co mam najlepszego, daję energię,
miłość, uwagę.
W sumie mogę się pod tym całkowicie podpisać. Oddałam dziecku kilka
lat niepodzielnej uwagi i nie wiem czy stać mnie na to po raz drugi,
chcę sie spełnić w innych rolach, ale, no właśnie ale - szkoda m.in.
ze tak udane jest tylko jedno...

[makurokurosek]

Dla tych co to wsparcie po śmierci rodziców gloryfikują, może przejedzcie sie na
wieś tam zazwyczaj najszybciej sie człowiek dowie ile to majątków poszło na
sprawy spadki.

[verdana]

Hm, ja na razie widze moje dorosle dzieci i zazdroszczę. Jednak
zazdroszczę.

[makurokurosek]

W jakim wieku są twoje dzieci ?

[sylwiam_m]

Verdana bo zwyczajnie dobrze dzieci wychowałaś.Ja moim też
zazdroszczę.

[jacek226315]

makurokurosek napisala:
>Dla tych co to wsparcie po smierci rodzicow gloryfikua,moze
przejedzcie sie na wies,tam zazwyczaj ajszybciej sie czlowiek dowie
ile to majatkow poszlo na sprawy sadowe.
Po co dawac zle przyklady,kiedy mozna lepsze.Gdyby Polacy a
szczegolnie polska wies wyszla z mrokow sredniowiecza i za
przykladem cywilizowanego swiata miala zwyczaj pozosawiac po sobie
testament ,wiele spraw bylo by zbytecznych.No,ale polski chlop
mysli,iz wiecznie bedzie zyl

[makurokurosek]

Zazwyczaj mówią tak osoby które jeszcze nigdy nie przechodziły sprawy spadkowej.
Zawsze tam gdzie jest kasa jest duże niebezpieczeństwo powstania niezadowolenia.
spadek między rodzeństwo dzielony jest po równo, a ich wkład w opiekę rodziców
nie koniecznie jest taki sam

[joanna_poz]

o tak.
pod wpływem walki o spadek mamusia i siostrzyczka mojego partnera
zerwały z nim wszystkie kontakty jakieś 18 lat temu.

pozostaje mi tylko sie cieszyć, że nie było mi dane
poznać "kochanej" rodzinki....
grunt to rodzinka - to wsparcie, pomoc itp itd idealne obrazki które
funkcjonują w dyskusjach na forum. gorzej w prawdziwym życiu.

[owocoskala]

> Zazwyczaj mówią tak osoby które jeszcze nigdy nie przechodziły
sprawy spadkowej
> .
Myśmy przechodzili po smierci teściów i jakoś zero problemów ze
szwagrami, a było co dzielić. To zależy od ludzi i właśnie wtedy
wychodzi co kto jest wart. Kedyś jakaś 20-letnia jedynaczka
stwierdziła że jak to dobrze że nie ma rodzeństwa bo nie bedzie
problemów ze spadkiem. Popatrzyłam na nią jak na chora psychicznie -
czy życie sprowadza się do forsy? Głupio też myśleć jak to będzie
fajnie jak dość młoda matka zemrze.

[Gość: jacek226315]

makurokurosek napisal:
>...Zazwyczja mowia tak osoby...
No tak,ale gdyby rodzic zostawil testament ,nie bylo by dzieleia
przez sad.No coz zasciankowe myslenie wielu Polakow jest
zadziwiajace.Polski chlop bedzie sie bil o mm.ziemi.No coz odstajemy
jeszcze od innych nacji i wstyd.

[makurokurosek]

Testament owszem wiele rzeczy rozwiązuje ale nie wszystkie. Nie mówimy wszak
tylko o majątku ale również o poczuciu krzywdy i niesprawiedliwości.

[makurokurosek]

Ludzie sie sądzą bo uważają, ze coś im się należy. Poczytaj to oraz inne fora.
Co możesz z nich wyczytać ,
-teściowie mają obowiązek przygarnąć młodych pod swój dach, a najlepiej
wyprowadzić sie aby nie przeszkadzać
- teściowa ma obowiązek zrezygnować ze swojej pracy na rzecz zajęcia sie wnukiem
- teściowie nie maja prawa zajmować się wnukami pozostałych swoich dzieci
- teściowie mają obowiązek zajmować się wnukami
- teściowie maja obowiązek pomagać finansowo młodym

Wielu ludzi ma bardzo roszczeniowe podejście do życia, dlatego testament nie
załatwia sprawy sporów między rodzeństwem

[Gość: jacek226315]

to zalezy wszystko od czlowieka,ja mam brata,. Mama zmarla nie
zostawiajac testamentu tylko powiedziala przed smiercia co jest
czyje i wcale nie mamy do siebie pretensji,tylko zgodnie zyjemy.A
moglibysmy sie targowac bo jest o co. Do grobu ze soba nie
wezmiemy.No pazernosc wielu polakow jest nie do pozazdroszczenia.

[makurokurosek]

też mam sprawę spadkową za sobą, podział odbył sie bez jakiś zgrzytów, jednak
zgrzyty sa o bardziej prozaiczne rzeczy. Wszystko tak naprawdę zaczyna sie od
rywalizacji rodzeństwa, od poczucia że któreś jest mniej kochane ( odczucia te
są subiektywne i wcale nie muszą mieć podstaw), to powoduje później rywalizacje
i złość gdy dziadkowie bardziej zajmują sie jednym wnukiem, lub gdy pomagają
bardziej potrzebującemu z rodzeństwa. Teoretycznie rodzeństwo powinno akceptować
i rozumieć taką pomoc w praktyce nie zawsze wygląda to tak słodko.

[Gość: jacek226315]

Wszystko zalezy od ludzi.Co do faworyzowania,to nie ma takiego
rodzica ktory jednakowo kocha dzieci,-kto mysli inaczej oszukuje sam
siebie. Sam jestem ojcem i dziadkiem i wiem co mowie.Ja osobiscie
mialem to gdzies,ze brat byl Mamy ulubiencem ostatecznie podzielila
sprawiedliwie.Znam wypadek bardzo dramatyczny.Mieszkajac wiele lat w
Stanach ,poznalem kobiete ktora opiekowala sie okolo 10lat chora
matka,ktora nie mogla sie poruszac o wlasnych silach.Odbywalo sie to
kosztem jej meza i dzieci.Kiedy matka umarla ,babka dostala obuchem
w glowe,bo zostala pomineta w testamencie.Matka zapisala
wszystko /miedzy innymi dom/drugiej corce,ktora mieszkala na dugim
koncu Stanow/California/sama bedac bardzo bogata.Pamietam jak
powiedziala mi w rozgoryczeniu:"Jacek gdybym wiedziala ,ze mnie tak
potraktuje to udusilabym ja wlasnymi rekoma".No ale siostra
wynagrodzila ja, i powiedziala Ty sie nia opiekowalas to i Tobie sie
nalezy.Samo zycie.Pozdrawaiam

[makurokurosek]

i dlatego decyzja o ilości dzieci nie powinna być argumentowana ich późniejszymi
świetnymi relacjami, bo będą to dwie różne osoby i trudno określić jakie będą
miedzy nimi relacje. Kazdy normalny rodzic stara sie tłumaczyć , że pomimo
zgrzytów w trudnych chwilach rodzina powinna sie wspierać, ale nie jest w stanie
powiedzieć czy miedzy dziećmi nie powstanie tak kolosalna przepaść która
uniemożliwi kontakt. Czasami trzeba samemu doświadczyć, że nie warto trzymać
urazy bo możesz nie zdążyć powiedzieć przepraszam, czasami ludzie są tak
zawzięci że nawet tej nauki nie zrozumieją i popełniają kolejny błąd w relacjach
rodzinnych

[owocoskala]

Mama zmarla nie
> zostawiajac testamentu tylko powiedziala przed smiercia co jest
> czyje i wcale nie mamy do siebie pretensji,tylko zgodnie zyjemy
A ja znam przypadek dwóch przyrodnich sióstr. Ojciec zapisał
wszystko swojej córce rodzonej w testamencie. Ale ta córka - rodzona
podzieliła się wszystkim po równo z tą "pasierbicą". A było czym, w
sumie nie muszą obie pracować do końca życia. Zdarzyła się inna
tragedia i jedna z nich jest głęboko nieszęśliwa, co z tego, że
bogata?

[manna_poranna]

a jeszcze sobie myslę, ze ciągle na forach czytam i słyszę od znajomych, że np.
narodziny rodzeństwa powodują stres, że dzieciaki znów zaczynają sikać w
pieluchy jak sie rodzeństwo pojawia (mówię o małych dzieciach oczywiście), że
bije, gryzie i kopie. Może to i przechodzi, ale na pewno nie od razu zmienia się
w wielką miłość ... Dla mnie posiadanie rodzeństwa nie ma naprawdę żadnych
plusów, obiektywnie rzecz biorąc jest więcej ludzi w domu i pewnie jest się z
kim pobawić. To też częsty argument- urodzę drugie, żeby pierwszemu nie było
smutno ...
Uważam, że ludzie powinni mieć tyle dzieci, ile chcą i na ile ich stać ) Ja
chcę jedno. I świadomie nie dam mu rodzeństwa ))

[minkipinki]

Mam siostrę i jest ona moją najbliższą przyjaciółką, wie to, o czym nie
powiedziałabym nikomu innemu, ufam jej całkowicie. Gdy byłyśmy młodsze, zawsze
trzymałyśmy się razem, tworzyłyśmy koalicję przeciw rodzicom, jeśli była taka
konieczność. Mój mąż także ma siostrę, bardzo dobrze się dogadują, może nie
zwierzają się sobie, ale są sobie bliscy. Nie wyobrażam sobie bycia jedynakiem,
dla mnie horror.

[joanna_poz]

> Nie wyobrażam sobie bycia jedynakiem,
> dla mnie horror.


a czym niby przejawia się ten horror?
tak pytam, bo nie zauważyłam, żeby moje jedyne dziecko było
bohaterem czy doznawało jakiegoś horroru

[minkipinki]

Horror posiadania najczęściej nadopiekuńczych rodziców trzymających swoje
dziecko pod kloszem, horror tego, że jeśli pokłóci się z rodzicami, to nie ma
się komu zwierzyć.
Poza tym nie przeczytałaś mojego postu ze zrozumieniem. Zwróciłam uwagę na to,
że moja siostra jest moją najlepszą przyjaciółką. może masz jeszcze za małe
dziecko, które nie może ocenić, czy posiadanie rodzeństwa jest dobre, czy nie.
Dla mnie to horror.

[joanna_poz]

minkipinki napisała:

> Poza tym nie przeczytałaś mojego postu ze zrozumieniem. Zwróciłam
uwagę na to,
> że moja siostra jest moją najlepszą przyjaciółką. może masz
jeszcze za małe
> dziecko, które nie może ocenić, czy posiadanie rodzeństwa jest
dobre, czy nie.
> Dla mnie to horror.

przeczytałam ze zrozumieniem.
i w kontekscie posiadania przez Ciebie ukochanej siostry mogłas
napisać, że dla Ciebie horrorem byłoby, gdybyś jej nie miała.
a nie to, że zycie jedynaka (w domyśle każdego) to horror.

[minkipinki]

Czepiasz się, napisałam wyraźnie, że dla mnie bycie jedynakiem to horror,
mówiłam tylko i wyłącznie o sobie, a ty dorobiłaś wygodną dla siebie teorię.

[mordaruda]

Nie każdy jedynak ma nadopiekuńczych rodziców. Najwięcej rodziców
nadopiekuńczych to znam mających dwójkę dzieci i będących nadopiekuńczy w
stosunku do jednego, bo z drugiego to i tak nic nie będzie.

[papuka]

Również czekam na wyjaśnianie co to za horror? Nie twierdzę że bycie jedynakiem
jest cudowne ale to samo można powiedzieć o rodzeństwie. Nigdzie nie jest
idealnie. Nie porównujmy rodzin w których jest jedno dziecko do takich gdzie
jest ich więcej niż jedno. To tak jakbyśmy zaczęli zastanawiać się czy lepszy
jest rosół czy pomidorowa

[haganl]

wg mnie posiadanie jedenego dziecka to pomyłka. Moj syn nie
wytrzymuje sam, wczesniej musial isc do przedszkola, uwielbia
towarzystwo dzieci. ja sama nie potrafie zapewnic mu takiej zabawy
jak inne dzieci. mam tez mlodsza corke, i dzieci juz powoli zaczyna
bawic sie razem. Moj maz nie ma rodzenstwa i zazdrosci mi kontaktow
jakie ja mam ze swoimi siostrami. sam nie wspomina rewelacyjnie
swojego dziecinstwa, zazwyczaj musial bawic sie sam. I teraz musi
zapewnic opieke swojej mamie, nie bedzie mial sie z kim tym
obowiazkiem podzielic. I namawia mnie na trzecie dziecko!! ale z tym
to juz musze dobrze przemyslec. wiem, ze dla dzieci to ogolnie
super, ale ja chyba nie dam rady teg "ogarnac".

Wiercie mi, dzieci z rodzin wielodzietnych maja lepsze umiejetnosci
spoleczne, szerszy krag znajomych (tez poprzez rodzenstwo) no i
wieksza rodzine ogolnie. I chyba im sie to z reguly podoba!!

[haganl]

jeszcze przychodzi mi taki argument do glowy: jest moze straszny,
ale rzeczywisty. zdarza sie tak, ze sie dziecko traci.... niestety.
I wtedy zostaje sie samemu, bez poczucia sensu zycia.... znam taka
osobe.

[joanna_poz]

no ten argument w dyskucsjach o jedynakach powala mnie zawsze
najbardziej... "zapasowe" dziecko na wypadek utraty innego?
można tez stracic i dwójkę i trójkę dzieci naraz...

czy na wypadek utraty męża (tfu, tfu) - masz też w zapasie innego?

[annnnia]

> ze sie dziecko traci.... niestety.
> I wtedy zostaje sie samemu, bez poczucia sensu zycia....

jesli dla kogos dzieci sa jedynym sensem zycia, to przegral(a) tak czy siak,
nawet jak przychowek przezyje.

[nenia1]

haganl napisała:

> jeszcze przychodzi mi taki argument do glowy: jest moze straszny,
> ale rzeczywisty. zdarza sie tak, ze sie dziecko traci.... niestety.
> I wtedy zostaje sie samemu, bez poczucia sensu zycia.... znam taka
> osobe.

Hanganl, ale co to za argument?
Moja bliska koleżanka miała dwójkę dzieci, dziewczynkę i chłopca.
Chłopiec był jej drugim, młodszym dzieckiem. Niestety, pare lat temu
jechał na rowerze, potrącił go samochód i zginął. W takim razie, mozna by dojść do wniosku, że lepiej, jakby moja koleżnka miała tylko jedno dziecko, to pierwsze, a nie rodziła kolejne, bo i tak w efekcie ma jedno, za to co się z nią działo po śmierci syna, trudno opisać słowami. Można dojść do wniosku, że im więcej dzieci, tym więcej szans, że któreś z nich zachoruje lub umrze, czyli lepiej mieć jedno. Jest to tak samo absurdalny argument żeby nie rodzić więcej dzieci niż jedno, jak i twój, żeby je rodzić.

[ik.a]

nie zawsze jest idylla i podział obowiązków w opiece nad
rodzicem/ami. Mój tata ma siostrę, a gdy babcia była b. chora to
przez dwa lata sam zajmował się babcią, siostra wpadała na dwie
minuty raz na miesiąc (dodam że mieszka nie daleko i zero
obowiązków). Więc bywa różnie.

[lola211]

> Wiercie mi, dzieci z rodzin wielodzietnych maja lepsze
umiejetnosci
> spoleczne, szerszy krag znajomych (tez poprzez rodzenstwo) no i
> wieksza rodzine ogolnie. I chyba im sie to z reguly podoba!!

Ja sie wychowalam w domu z kuzynostwem, bylo nas 5-ro.
Od tego czasu mam traume- nie cierpie spedow z duza iloscia
ludzi.Kocham spokoj, cisze w domu.
Mam przyjaciol, ktorzy maja wielka rodzine.Im pasi.Ja wytrzymuje z
nimi jakies 3 godz maksymalnie.Brr..

[haganl]

w porzadku, przyjmijmy zatem ze sa to wyłacznie moje odczucia i moje
argumenty. I mam do nich prawo, bo tak mysle i uważam. ktos nie moze
tego negować. Moze natomiast miec swoj zdanie. Myśle tez ze w
dyskusji moga pasc rozne argumenty, bo taki jest sens dyskusji.
kazda rodzina jest inna, moja nie jest idealna ale jest w niej
kultywowane spedzanie wspolne czasu (w wiekszym gronie z dalsza
rodzina). rodzina jest nasza podpora i zawsze moge liczyc na pomoc
rodzicow i siostr. Przykre jest, że w innych rodzinach tak nie jest.
Jesli nie ma sie dobrego kontaku z rodzenstwem, nie znaczy to ze
nalezy swoje dzieci pozbawiac szansy na dorastanie w "pełnym" domu.
Może to jest rolą rodziców, aby rozwinąc między dziecmi pozytywne
relacje??? A posiadanie jedynaka i zalewanie go swoja miloscia i
uwaga jest w moim odczuciu, egoizmem. (nawet nieswiadomie. mysle ze
ludzie starajacy sie tego nie robic i tak popełniaja błedy. Po sobie
wiem, ze wiecej skupiałam uwagi na pierworodnym synu niż na jego
młodszej siostrze, z pożytkiem dla małej. Jest w efekcie duzo
bardziej wyluzowana i samodzielna).

I prosze was, raczej podawajcie własne argumenty, a nie te ogólnie
przyjete. Czasem mam wrażenie, że matki (szczególnie Polskie)
popisuja sie "mądrościa", bo "tak nalezy" . Wyżywaja sie na
dzieciach (ambicje), ciagle je strofuja (bo sie pobrudzi, przewróci,
złami noge, zgubi, nie naje...... itp... w nieskończoność). I za
bardzo sie przejmują. I wyciągaja błedne wnioski (to są wyłacznie
moje opinie)

[jacek226315]

lola211 napisała:

> > Wiercie mi, dzieci z rodzin wielodzietnych maja lepsze
> umiejetnosci
> > spoleczne, szerszy krag znajomych (tez poprzez rodzenstwo) no i
> > wieksza rodzine ogolnie. I chyba im sie to z reguly podoba!!
>
> Ja sie wychowalam w domu z kuzynostwem, bylo nas 5-ro.
> Od tego czasu mam traume- nie cierpie spedow z duza iloscia
> ludzi.Kocham spokoj, cisze w domu.
> Mam przyjaciol, ktorzy maja wielka rodzine.Im pasi.Ja wytrzymuje z
> nimi jakies 3 godz maksymalnie.Brr..
>
A moze to oni z Toba wytrzymuja 3 godziny maksymalnie?

[minkipinki]

Ale przecież cały dylemat - plusy i minusy rodzeństwa to próba odpowiedzi na
pytanie co lepsze - rosół czy pomidorowa? I jak widać są tacy co wolą jedną a
potrawę od drugiej.

[mayela]

A ja od początku miałam starszego brata, więc nie wiem, jak to jest bez
rodzeństwa. Mój brat jest starszy ode mnie o 8 lat i po tych początkowych
kilkunastu latach, kiedy (przy całym przywiązaniu) nie mieliśmy za bardzo
pomysłu na wspólne spędzanie czasu, dobrze się odnaleźliśmy.
Pomimo tego, że charakterologicznie jesteśmy bardzo różni (ja zachowawcza - on
ryzykant, ja raczej domatorka - on bardzo towarzyski, ja - po ślubie kościelnym
- on: związek partnerski i 2 dzieci, itd) jest w nas coś, co sprawia, że mamy
bardzo bliski kontakt i świetnie się rozumiemy. To "coś" to nie tylko atmosfera
domu, rodzinne sytuacje i powiedzonka, ale to pewnie, też to, co (świadomie lub
bezwiednie) przekazali nam rodzice - podejście do życia, do ludzi.
My akurat jesteśmy takim rodzeństwem się wspierającym i będącym a kontakcie na
co dzień (mam np. bezpłatny numer do brata ) Mój brat jest moim przyjacielem,
ale taki trochę "specjalnym", bo (pisząc górnolotnie) z tego samego pnia...
i ogólnie ludzie, których znam mają raczej dobre relacje ze swoimi braćmi /
siostrami.
Dlatego uważam mienie rodzeństwa za dobry pomysł i planujemy z mężem (mającym 2
braci) naszej córeczce sprokurować siostrę lub brata.
Nie zniechęcają mnie do tego moje doświadczenia zawodowe: jestem sędzią i
orzekam w sprawach cywilnych, m.in. podziały spadków, zniesienia współwłasności
miedzy rodzeństwem. I choć większość spraw odbywa się na zgody wniosek, to ta
mniejszość jest dobijająca: walka do ostatniej kropli krwi, z wywlekaniem faktów
sprzed 30 lat...
Dla równowagi napisze też, że równie dramatycznie przebiegają spory między
rodzicami i dziećmi, dziadkami a wnukami, sąsiadami....

pozdrawiam

[makurokurosek]

Skoro jesteś obeznana w prawie spadkowym do mam do ciebie osobiste pytanie. żyję
w wolnym związku mamy jedno dziecko wiem, ze w chwili śmierci jednego z nas mała
dziedziczy wszystko, ale kto jest zarządca majątku do czasu osiągnięcia przez
nią pełnoletności? Czy jest możliwe aby dziadkowie przejeli władze nad majątkiem
Przepraszam za pytanie prywatne ale nie mogę znaleźć na nie odpowiedzi

[ludwik_13]

Jako jedynaczka zawsze chciałam mieć rodzeństwo (najchętniej
starszego brata, co okazało się nierealne). I marzyłam o 4 dzieci.
Tak mi się życie ułożylo, że wcześnie stracilam rodziców (miałam 18
lat, gdy zmarł Tata. Dobrze, że gdy zmarła Mama (miałam 24 lata)
byłam już mężatką i mamą rocznej córeczki. Mąż i teściowa oraz
dzieci są całą moją rodziną. Mało nas!!! Mąż też jedynak, teść zmarł
15 lat temu. Cieszę się, że mamy dzieci dwójkę, na więcej nie
miałabym siły, poza tym kiedyś trzeba było wrócić do pracy. Ale
warto mieć więcej - moje dzieciaki (już dorosłe), choć niekiedy
jeszcze się awanturują, to potrafią bardzo się wspierać. Koszty
utrzymania, wykształcenia itp. - na pewno wyższe, ale trudno,
najwyżej nie mają wszystkiego, też uczą się z czegoś rezygnować.
Posiadanie 1 sztuki jest też wbrew biologii i naturze, więc można na
to spojrzeć również i z tej strony. W większej rodzinie tworzy się
więcej różnych relacji, to procentuje potem w życiu.
Ale wybór indywidualny - można wcale, jedno lub drużynę futbolową,
jak kto może i potrafi.
Pozdrawiam wszystkich jedynaków !!!

[aniorek]

O raju. Gdyby posiadanie jednego dziecka bylo wbrew naturze i biologii, kobiety
rodzilyby "domyslnie" po kilka, jak np. kotki. Znaczy klacze tez rodza wbrew
naturze, bo jednorazowo tylko pojedyncza sztuke?

A od kiedy to rozmnazanie sie jest wbrew naturze, btw?

[aniorek]

Nie ma czegos takiego, jak plusy i minusy rodzenstwa. Osoby, ktore pisza, ze
posiadanie jednego dziecka jest pomylka, sa chyba niespelna rozumu. To raz.

Dwa. Sporo zalezy nie tylko od charakteru dzieci, ale od nastawienia rodzicow i
ich umiejetnosci wychowawczych. W zyciu bywa naprawde roznie, tak jak rozni sa
ludzie. Skupianie calej uwagi i podkladanie wielkich oczekiwan w jedynym dziecku
doprowadzilo do czterech przypadkow anoreksji wsrod moich znajomych. Z kolei ja
i siostra bylysmy traktowane rowno i z mojego doswiadczenia wynika, ze
posiadanie rodzenstwa ulatwia uczenie sie zachowania w grupie, co procentuje w
dzungli przedszkolnej i w pozniejszym zyciu.

Nie mozna rozpatrywac braku lub posiadania rodzenstwa w kategoriach wad i zalet,
to jak dyskusja o wyzszosci Bozego Narodzenia nad Wielkanoca.

[haganl]

w zwiazku z twoja wypowiedzia nie rozumiem pierwszego zdania, bo
cała reszta mu zaprzecza

Osoby, ktore pisza, ze
> posiadanie jednego dziecka jest pomylka, sa chyba niespelna rozumu


. Każdy ma swoje argumenty poparte własnym doświadczeniem . I ma
prawo dyskutowac.

[alinaw1]

Szkoda, że przyszło mi żyć w czasach, gdzie wszystko począwszy od
pracy, przez mieszkanie, inwestycje, rozrywkę, a skończywszy na
dzieciach- planuje się, ustwia w takiej czy innej kolejności,
traktuje jak kolejny życiowy cel, jak poprzeczkę i zadanie
marketingowe. Niegdyś posiadanie dzieci (a nie dziecka) było czymś
oczywistym , normalnym i NATURALNYM. Dziś, gdy religią stal się
pieniądz, a mózgami zawładną model 3xK (kariera, kasa, konsumpcja) -
dyskutuje się o tym, stawia tezy za i przeciw, liczy, dewaguje...
Żal mi Boże...

[mama303]

alinaw1 napisała:

> Niegdyś posiadanie dzieci (a nie dziecka) było czymś
> oczywistym , normalnym i NATURALNYM.

Może to lepiej że ludzie teraz częściej świadomie planują a nie
liczą na "jak Bóg da"

[lola211]

I bardzo dobrze- ilosc przeszla w jakosc.

[glicea3]

jestem jedynaczką, ale nie rozpuszczoną i wychuchaną jak wydaje się wielu
osobom, które oceniają wszystkich jedynaków jedną miarą.
Mój tata zmarł jak byłam mała, mama pracoała, zeby nas 2 utrzymać.
A oczywiście stałe teksty osób, które mają rodzeństwo- ne masz rodzeństwa, to ci
pewnie rodzice dogadzali. Kompelksy mają jakieś, czy co?
Poza tym zawsze miałam od małego wiele koleżanek, przyjaciół mam stałych od lat
i są mi bliźsi niż często są rodziny
a co do rodzeństwa- mój narzeczony ma dwójkę, a są dla siebie jak obcy ludzie.
Nic wspólnego, osobne życie.
I jeszcze jedno- jak widzę rywalizację między rodzeństwem (często dorosłym),
wzajemne pretensje o względy rodziców i faworyzowanie jednego z dzieci to
czasami myślę, że wolę być jedynaczką..

[stef63]

Ja mam tylko siostrę i żałuję, że tylko jedną. Ale czasami nie można mieć więcej
dzieci, czasami to jedno jest po bardzo wielu trudach (mam na myśli względy
zdrowotne). Fakt że ludzie decydują się na posiadanie jednego dziecka a nie
więcej moim zdaniem wynika ze świadomości. Przecież dziecku trzeba zapewnić
normalne warunki do życia. Jak patrzę na rodziny patologiczne - których nie
brakuje w Polsce (dzieci jest tam najczęściej więcej niż jedno), to zawsze się
zastanawiam się czy te dzieci dużo by straciły gdyby się nie urodziły.

[aniorek]

> w zwiazku z twoja wypowiedzia nie rozumiem pierwszego zdania, bo
> cała reszta mu zaprzecza

Dlaczego? Napisalam swoje zdanie na podstawie wlasnych doswiadczen. Nie traktuje posiadania rodzenstwa jak cos, co ma wady lub zalety. To po prostu czesc mojego zycia i juz. Nie uwazam, ze mam lepiej, czy gorzej od jedynakow.

> Każdy ma swoje argumenty poparte własnym doświadczeniem . I ma
> prawo dyskutowac.

Tak, ale nie zastanowilas sie, ze piszac, iz posiadanie jednego dziecka jest pomylka, robisz przykrosc osobom, ktore sie takiej "pomylki" dopuscily?? Moze troche empatii w prezentowaniu swoich "argumentow" by sie przydalo.

[titta]

Sa osoby, ktore nie mogly miec wiecej dzieci. Moze nawet chcialy,
ale po prostu, z roznych wzgledow - np. zdrowotnych, nie mogly.
Sa tez takie, ktore nie powinny miec dzieci - np. ze wzgledu na
swoje doswiadczenia czy predyspozycje charakteru. W tym przypadku
posiadanie jednego dziecka (bedace wynikiem presji srodowiska, czy
wrecz "przypadku") jest pewnym kompromisem. Do tej drugiej grupy
zalicza sie pewnie wiekszasc osob ktore "nie stac na drugie dziecko"
w momecie gdy obiektywnie ani pieniedzy ani czasu im nie brakuje. W
takim przypadku, lepiej jest gdy psuja (czy nawet w skrajnej
sytuacji niszcza psychike) jednego czlowieka, niz kilku.

[joanna_poz]

> Tak, ale nie zastanowilas sie, ze piszac, iz posiadanie jednego
dziecka jest po
> mylka, robisz przykrosc osobom, ktore sie takiej "pomylki"
dopuscily?? Moze tro
> che empatii w prezentowaniu swoich "argumentow" by sie przydalo.

napewno się nie zastanowiła...
a to podobno jedynacy nie mają empatii...

[boziaj]

im wiecej osób w rodzinie - więcej relacji, wiec kazda osoba w
rodzinie ją ubogaca (choć nie w sensie, ile wykasy wypadnie nagłowę
na wakacje...), wydaje mi sie to dość oczywiste
nalezy to skonfrontowac z rzecziwstoscia, czyli ile dzieci jestesmy
w stanie (z różnych wzgledów) i chcemy wychować
ktos chce życ zamożnie, nie chce mu się itp - ok, ale warto uczciwie
przyznac przed sobą, dlaczego dokonujemy takiego a nie innego wyboru
ale argument, ze dziecko (jedyne) nie posiada potrzeby posiadania
rodzeństwa to chyba jakis żart (?) bo jednak o ilosci dzieci w
rodzinie decyduja rodzice (przynajmniej powinni)

[mcdaddy]

> bo jednak o ilosci dzieci w
> rodzinie decyduja rodzice (przynajmniej powinni)
e tam rodzice decyduja w moim przypadku to ja w wieku 5 lat sobie ubzduralem ze koniecznie musze miec braciszka i po dlugich bojach i kilkunastu nieprzespanych nocach dopialem swego (a rodzice nie byli juz najmlodsi i ta decyzja wiazala sie z pewnym ryzykiem). Chyba nie musze dodawac ze cala trojka (rodzice i brat) sa mi dozdonnie wdzieczni za ten upor

[makurokurosek]

Ja zdecydowałam sie na jedno dziecko, sama pochodzę z rodziny wielodzietnej
niezamożnej do dziś nosze to piętno. Przez lata czułam sie gorsza bo donaszałam
rzeczy po rodzeństwie, bo nie miałam własnych zabawek, książek, bo głupie
cukierki były dla mnie upragnionym rarytasem, bo w dziecięcych kłótniach to
właśnie rodzeństwo wiedziało co powiedzieć by najbardziej mnie zabolało.
Decyzja o posiadaniu dziecka zawsze będzie decyzją egoistyczną niezależnie z
jaka ilością dzieci się wiąże

[zabers]

Ani rodzeństwo, ani posiadane dzieci nie dają gwarancji wsparcia na starość. Tak prawda. To może przestanmy dzielić włos na czworo, a zajmijmy się tym, jacy jesteśmy na co dzień. Ludzie, którzy lubią ludzi nie zostaną sami.

[delfina77]

Ja tez jestem za tym, by posiadac wiecej niz jedno dziecko. Sama nie mam z
bratem scislych relacji (5 lat roznicy, rozne miejsca zamieszkania) ale wiem, ze
w razie klopotow mozemy na siebie liczyc. I to chyba duzo. Poprzestalabym na
jednym dziecku gdybym miala powazne klopoty zdrowotne, finansowe czy tez
stracilabym meza itp., ale w innym przypadku nie widze takiej mozliwosci Mam
nadzieje, ze moje dzieci beda sie dobrze dogadywac i kochac, choc licze sie z
tym, ze beda tez klotnie i walki (pamietam jak bylo) Moze dla Malej na
poczatku narodziny innego dzidziusia beda szokiem ale mysle, ze na dluzsza mete
bedzie sie z tego cieszyla. Widze, jak sie garnie do innych dzieci i nie chce,
zeby byla smutna jedynaczka. Dla mnie idealna rodzina to 2+2 ale znam tez
normalnych, sympatycznych jedynakow

[olcha11]

Ludzie, co wy tak pragmatycznie i prawie nic więcej? Pieniądze,
mieszkania, wakacje, dostosowanie społeczne ...? O to tylko chodzi?
Jedynak jest pozbawiony podstawowej rzeczy - możliwości miłości
braterskiej czy siostrzanej, jedynej w swoim rodzaju, czasem wcale
niełatwej, a czasem zupełnie nieudanej. Ale przecież miłości z
niczym innym nieporównywalnej, bo inaczej się kocha rodziców,
inaczej małzonka, inaczej dzieci i przyjaciół - no a całkiem inaczej
brata i siostrę (mam obydwoje więc wiem). Bez brata czy siostry, po
prostu nie ma na to szans! To uczucie rodzice odebrali jedynakowi
na wstępie i już na zawsze będzie o nie uboższy.

[ik.a]

Jaaaasneee, a jak nie kupią psa to nie pozna miłości do zwierząt, miłości
zupełnej innej niż do ludzi, a jak nie kupią papugi to nie pozna miłości
zupełnie innej niż do psa.

[lola211]

Eee., milosci powiadasz? Braterskiej? Ja majac 2 braci jakos
specjalnie nie doswiadczam jej wplywu na moje zycie.

[jacek226315]

lola211 napisała:

> Eee., milosci powiadasz? Braterskiej? Ja majac 2 braci jakos
> specjalnie nie doswiadczam jej wplywu na moje zycie.
Acha to a podstawie swoich doswiadczen ,starasz sie byc wyrocznia
delfijaska

[lola211]

Kazdy jak zauwazylam pisze tu na podstawie wlasnych doswiadczen, nie
zauwazyles?

[jacek226315]

lola211 napisała:

> Kazdy jak zauwazylam pisze tu na podstawie wlasnych doswiadczen,
nie
> zauwazyles?
>
Wrednych w ogole!!!
Ja nie chcialbym byc jedynakiem,bo wiem,ze musze sie dzielic z
kims ,ze nie moge myslec tylko o sobie,mimo ze nie za bardzo jestem
z mym bratem blisko,ale zawsze wiemy iz w sytacjach ciezkich zawsze
mozemy na siebie liczyc.Gdybys czytala dokladniej to
wiedzialabys ,ze nie powiedzialem ze nie wszyscy sa jednakowi ,ale
procent egoistycznych i samolubnych jedynakow jest wiekszy.To ze
przytoczylem rodzine nie znaczy,ze chowam sie w puszczy i zdala od
ludzi i nie znam obcych jedynakow,zdarzaja sie wsrod nich i zupelnie
nie typowi dla swojej grupy.

[lola211]

A czym sie w takim razie dzielisz altruisto? Kase ludziom wkolo
rozdajesz czy jak?
Im dalej tym smieszniej sie robi.

[jacek226315]

la211 napisala:
>A czym sie w takim razie dzielisz altruisto?
Juz wiem czemu masz jedynaka ,by miec czas na sleczenie przy kompie
i meczenie klawiatury.
I tym samym uwazam dyskusje za zakonczona.Have a nice day,and night
too.

[mama303]

jacek226315 napisał:
> ale procent egoistycznych i samolubnych jedynakow jest wiekszy.

Wśród jedynaków jest też podobno wiekszy procent ludzi odważnych,
nietuzinkowych, wybitnych, pewnych siebie, mają tez wyższy IQ i
osiągaja w życiu więcej.

[jacek226315]

mama303 napisala:
>....Wsrod jedynakow jest podobno .....
Wlasnie to podobno

[makurokurosek]

tak samo jak podobno wśród jedynaków jest więcej egoistów. Bo chyba nie masz tej
tezy popartej konkretnymi badaniami

[joanna_poz]

to jest teza poparta jedynie własnymi mocnymi uprzedzeniami...

[Gość: jacek226315]

lola211 napisala:
>>Eee,milosci powiadasz?Braterskiej?Ja majac 2 baci jsakos
specjalnie nie doswiadczam jej wplywu na moje zycie.
Kazdykij ma dwa konce,gdyby sie wypowiadali Twoi bracia pewno by to
samo mowili

Plusy jedynactwa

[sniyg]

Cytaty pochodzą z art. jaki ukazał się w tygodniku "Przekrój" - 2006r.

"Jedynacy to rozpieszczeni egoiści, w dodatku nieszczęśliwi, bo samotni”. Siła tego stereotypu sprawia, że nawet ci, którzy decydują się na model rodziny dwa plus jeden, są przekonani, że to złe rozwiązanie. Z punktu widzenia demografii na pewno.
Ale z punktu widzenia dziecka? To już nie jest takie oczywiste.
Jedynak to król w rodzinie.
Cały czas i uwagę rodziców ma dla siebie, nie musi dzielić się nimi z rodzeństwem. Jedynak uczestniczy w życiu dorosłych i zna się na rzeczach, o których jego rówieśnicy nie mają pojęcia."

"Jeśli ktoś nigdy nie był królem, do głowy mu nie przyjdzie, że może nim zostać.
Jeśli ktoś przyzwyczaił się, że jest królem, nie da się łatwo zdetronizować.
Jedynak wie, że „jest tego wart”, nim powiedzą mu to w telewizji. Najlepszym posagiem, jaki możemy wynieść z domu rodzinnego, jest poczucie własnej wartości.
To ono sprawia, że nie boimy się podbijać świata, a porażki nie są groźne, gdyż nie trafiają boleśnie w nasze ego."

"Samotność jedynaków to kolejny mit.
Wmawiamy jedynakom, że są samotni, jakby z faktu posiadania rodzeństwa wynikało, że człowiek ma towarzyszy zabaw.
Tak jest w przypadku bliźniaków i wszędzie tam, gdzie różnica wieku jest niewielka.
Ale większość z nas szuka przyjaciół poza domem.
Jedynak ma do tego szczególną motywację. Z determinacją dąży do ludzi i potrafi być duszą towarzystwa.
Nic dziwnego, skoro w domu jest pępkiem świata.

"Jeżeli ktoś w pokoju dziecięcym jest zdominowany przez siostrę lub brata, w piaskownicy też nie poczuje się panem sytuacji.
Większość ludzi marzy o starszym rodzeństwie. Młodsze rodzeństwo to początek ostrej i niekończącej się walki o uwagę rodziców!
Rodzina łatwo utrwala pewne wzorce.
Najstarsze dziecko jest dominujące i odnosi największe sukcesy, środkowe unika konfrontacji, bo jest niepewne siebie, najmłodsze to słabeusz marzący o potędze.
Nie każdy musi pasować do tego wzorca, choć wynika on z wielu badań, ale jedno jest pewne: największe sukcesy odnoszą pierworodni, i to niezależnie od tego, czy mają rodzeństwo, czy są jedynakami."

"Jedynak to egoista”, mówi stereotyp. Gdyby tylko mógł sobie na ten egoizm pozwolić! Niestety, chęć zjedzenia całej czekolady jest natychmiast demaskowana przez czujnych dorosłych, dla których punktem honoru jest to, by jedynak nie był samolubem i dzielił się wszystkim z innymi."

„Jedynak jest tak zadufany w sobie, że nie potrafi kochać” – to koronny argument przeciwników jedynactwa, równie nieprawdziwy jak cała reszta. Bo bycie jedynakiem tak naprawdę sprzyja miłości. Tylko ci, którzy kochają siebie, potrafią kochać innych i być z nimi bez lęku. Dobrze ugruntowane poczucie własnej wartości sprawia, że krytyczne uwagi partnera nie są traktowane jak odrzucenie, lecz jak wskazówki, które pomagają budować dobry związek."

[jakas_kobietka]

jak dla mnie lepiej jak jest dwójka dzieci, wiadomo że to więcej kasy, kłopotu
itp. ale taie dzieci wydaje mi się że lepiej radzą sobie w stosunkach
międzyludzkich.

mam przyjaciółkę jedynaczkę. lubię ją, strasznie ją lubię, ale z kilometra widać
że to jedynaczka - brak inicjatywy, ikry, odwagi, samodzielności, tylko trzymać
się spódnicy mamusi. niby prządna, nigdy nie paliła, nie chodziła na waksy,
dobrze się uczyła, ale po prostu ewidentnie widać tą 'jedynakowość'...

[nenia1]

jakas_kobietka napisała:

> mam przyjaciółkę jedynaczkę. lubię ją, strasznie ją lubię, ale z kilometra wida
> ć
> że to jedynaczka - brak inicjatywy, ikry, odwagi, samodzielności, tylko trzymać
> się spódnicy mamusi. niby prządna, nigdy nie paliła, nie chodziła na waksy,
> dobrze się uczyła, ale po prostu ewidentnie widać tą 'jedynakowość'...

To zupełnie jak moja koleżanka. Tylko, ze ona miała trzy starsze siostry.

[joanna_poz]

dobre

bo jak tak robię przegląd znajomych mi jedynaków (dorosłych, nie
dzieci) to żaden z nich nie prezentuje podanych przez Ciebie cech.
wręcz przeciwnie.

za to wśród tych z rodzeństwem - brak ikry, inicjatywy i
samodzielności - często spotykany.

[lola211]

Wiekszosc jedynakow jakich znam, to osoby dynamiczne, o wysokim
poczuciu wlasnej wartosci, wielu zajmuje wysokie stanowiska, robi
kariery.

[czarna9610]

i okazało się, że jednak to nie dla mnie... źle się czułam jako mama
nie potrafiłam długo sie odnaleźć. Nigdy nie odczulam też chęci urodzenia
drugiego dziecka. Więc mam jedno.

[justownway]

A mi sie wydaje ze jak ktos sie tak bardzo stara- czesto za bardzo to jeszcze
gorzej potem wychodzi dla dziecka. Wiecej sie nauczy " prawdziwego" życia i
relacji miedzyludzkich wychowujac sie przy innym dziecku niz od mamusi..

[apax]

A ja sie nauczyłam wszystkiego "od mamusi" i jakoś nie cierpiałam z
tego powodu. Nie mam rodzeństwa jest mi w życiu dostatnio, wygodnie
i o dziwo mogę liczyć zarówno na rodzinę jak i przyjaciół. Moje
dziecko też będzie jedynakiem . Przykro mi, ale
żadne "wielodzietne" mamusie nie przekonaja mnie do zmiany zdania.
Pozdrawiam

[nietypoweimie]

Ja mam siostrę i w dodatku o niedużej różnicy wieku (dwa lata) i co z tego? W
dzieciństwie byłam bardzo nieśmiałym dzieckiem,nie miałam żadnych koleżanek,mama
czasem namawiała siostrę,żeby zabierała mnie ze sobą do koleżanek ,na podwórko
itd.Ona nigdy nie chciała,śmiała się i mówiła,że tylko jej przyniosę obciach
(swoją nieśmiałością).
Nie miałyśmy więc żadnych wspólnych znajomych i koleżanek o których ktoś tu
pisał,unikała mnie nawet w szkole do której razem chodziłyśmy.
Pamiętam sytuację,gdy razem kończyłyśmy lekcje i przypadkiem spotkałam ją w
szatni,powiedziałam,że wrócimy razem,ale ona nie chciała,a gdy dalej stałam
czekając na nią zamachnęła się na mnie workiem z pantoflami na zmianę.Może to
śmiesznie brzmi,ale mi zrobiło się bardzo przykro.Ona uczyła się dobrze,ja
gorzej,gdy szła do liceum zapowiedziała,żebym tam czasem nie szła,bo przyniosę
jej obciach a ona nie chce się wstydzić przed nauczycielami.Drażniłam ją chyba
samą tylko obecnością.Potrafiła też mnie uderzyć (ona wysoka,ja byłam
i jestem niska).Nigdy nie miałam żadnego wsparcia z jej strony.
Teraz od kilku lat(ja się wyprowadziłam do innego miasta) mamy ze sobą bardzo
ograniczony kontakt (głównie mailowy-życzenia itp.).
Chrzestnymi jej dzieci zostały jej przyjaciółki (i dobrze).
Choć ciężko to przyznać to jest dla mnie obcym człowiekiem.
A obcy ludzie (rodzina mojego męża) okazują o wiele więcej
miłości,zainteresowania i dobrego słowa niż rodzona siostra!
Kiedyś też miałam koleżankę,miała dwójkę rodzeństwa,pamiętam sytuację na
imprezie jak odbiła swojej rodzonej siostrze chłopaka (całowała się z
nim,chciała umówić,potem faktycznie spotkała się z nim kilka razy).Gdy byłam
świadkiem ich rozmów telefonicznych to często ona do siostry mówiła per
"kretynko" lub "debilko",a nie była już gó..arą tylko miała 20parę lat.

[delfina77]

A twoj maz ma w tej kwestii cos do powiedzenia czy tez sama zadecydowalas?
Minusem takiego myslenia jest to, ze gdyby kazdy jedynak mial tylko 1 dziecko to
szybko wymarlibysmy. Moja kolezanka tez jest jedynaczka i myslala podobnie jak
ty, ze raczej bedzie miala jedno dziecko, ale jej maz wychowal sie z bratem i
przekonal ja. Teraz oboje oczekuja na drugie - mysle, ze to jednak dobrze
Pozdrawiam

[nenia1]

Na razie jednak zdecydowanie jako gatunek nie wymieramy.
W 1950 roku było na świecie 2,5 miliarda ludzi, a w 1980 roku 4,4 miliarda, w 2000 roku ludność świata sięgnęła już 6 miliardów.
Przewidywana liczba ludzi na świecie wzrośnie do około 8 miliardów
w 2025 roku.

[delfina77]

Tak, gdy wiekszosc ludzi ma wiecej niz jedno dziecko. Latwo jednak policzyc, ze
gdyby kazdej parze mezczyzna-kobieta narodzilo sie tylko 1 dziecko to z kazdym
pokoleniem byloby nas o polowe mniej.

[jacek226315]

apax napisala:
> zadne "wielodzietne" mamusie nie przekonaja mnie do zmiany zdania.
Nikt wcale nie ma takiego zamiaru nikomu zmieniasc zdania.To tylko
wymiana pogladow.Zreszta predzej slonia mozna nauczyc tanczyc niz
przekonac kobiete

[jutycha]

Ja mam brata jest mlodzy ode mnie o rok. Nie wobrazam sobie mojego zycia bez
niego . pewnie dlatego, ze gdy bylam dzieckiem zycie niezle dalo mi w kosc. Jak
bylam mala moj tato pil. Jak przestal i bylo juz super to sie okazalo ze ma
raka. Zmarl po 7 latach walki z choroba ja mialam wtedy 21 lat. I choc bardzo
czesto klocilismy sie z bratem a takze blismy to w sytlacjach kryzysowych zawsze
stawalismy za soba murem. Zreszta dosc czesto zostawalismy sami gdy mama byla z
tata w szpitalu. Ta cala sytlacja tylko umocnila nasza relacje. Jestesmy juz
dorosli, ja mam swoja rodzine on powoli swoja zaklada, mieszkamy w innych
miastach a i tak utrzymujemy ze soba kontakt prawie codziennie( mail,telefon).
Gdy zabraknie rodzicow to tak naprawde zostaje nam rodzenstwo. Ja mam dwie corki
a chcialabym w przyszlosci miec jeszcze dziecko.