Jutro operacja....

[zumaminka]

Tak bardzo na nią czekaliśmy a teraz strach jest ogromny.Szczególnie po
rozmowie z prof.Malcem(wiedziałam że nie będzie cukierkowo)ale że aż tak
przygnębiająco to nie wiedziałam.Powiedzcie mi co robiliście podczas trwania
operacji,wiem,ze ma trwać dobrych kilka godzin i zastanawiam się jak nie
zwariować.
A teraz pytania: czy po operacji ktoś poinformuje nas o stanie dziecka?
Czy wiecie może mniej więcej po jakim czasie dziecku podaje się pokarm?
Bardzo proszę o trzymanie kciuków i modlitwę.
Paula mama Błażejka (TGA,VSD,PDA)

[mariuszek511]

doskonale Cię rozumiem: obawy, strach, a najgorsze co może być to niemoc jaka
ogarnia. jak Kubuś był operowany (druga operacja trwała aż 11 godzin). w czasie
tychże godzin modliłem się i rozmawiałem z innymi rodzicami, praktycznie o
wszystkim. według mnie to super sposób.
po operacji oczywiście lekarze powiadomią Cię o przebiegu jej, możesz zadawać
pytania a oni udzielą wyczerpujących odpowiedzi.
co do pokarmu - jest to uzależnione od stany dziecka po operacji, jak szybko
będzie dochodziło do siebie.
TRZYMAMY ZA WAS KCIUKI BARDZO MOCNO I MODLIMY SIĘ O SZYBKI POWRÓT BŁAŻEJKA DO
ZDRÓWKA!!!

[basikrzy]

zawsze mówią, zeby trochę odpocząć albo iść na powietrze, ale i tak większość
rodziców siedzi pod blokiem operacyjnym (instynktownie chce się być bliżej
dziecka), zupełnie niepotrzebnie, bo i tak nikt nie wyjdzie powiedzieć, że już
koniec i czasami rodzice siedzą na dole a dziecko jest już na górze na IT,
my w tym czasie załatwialiśmy formalności (pojechaliśmy do USC złożyć papiery
na metrykę urodzenia i do szpitala położniczego po zwolnienie lekarskie dla
męża "opieka nad żoną" 14 dni - piszę, bo może Wam sie przyda to info)
rzeczywiście rozmowa z innymi rodzicami w tym czasie bardzo pomaga
kiedy dziecko jest już "zainstalowane" na IT, wtedy przychodzi do niego
profesor i wtedy mozna zapytać o przebieg operacji
jeśli powiedzą: operacja przebiegła planowo, stan stabilny to jest OK,
dziecko leży gołe w otwartym podgrzewanym inkubatorku (zwanym patelnią) i jest
podłączone do wielu rurek i aparatury, może mieć rurkę w nosku (respirator),
jeśli uda się szybko odłączyć respirator (ekstubować) i nie będzie zakażenia
bakterią, to za kilka dni zaczną podawać pokarm i przeniosą dziecko na Oddział
X,
przygotujcie sobie może torbę na rano na spakowanie rzeczy Błażejka i smoczek,
bo dziecko od północy jest na czczo, więc głodne
trzymamy kciuki z całych sił, pozdrawiamy
Baśka mama Bartka

[asiajulk]

My błąkaliśmy się po szpitalu zaglądaliśmy od czasu do czasu na IT czy już po
wszystkim. Te godziny czekania były dla mnie takie jakbym była na innym
świecie, mało rozmawialiśmy, bo ciężko było cokolwiek z siebie "wydusić". Te
godziny były jak wieczność. Strach był ogromny. Kiedy po 9ciu godzinach
powiedziano nam, że operacja przebiegła bez komplikacji, ale jeszcze za
wcześnie, żeby się cieszyć płakaliśmy i skakaliśmy ze szcęścia. Ten pierwszy
najbardziej "namacalny" etap był za nami. Dzwoniliśmy do najbliższej rodziny,
żeby przekazać im tę wspaniałą wiadomość. Radość byla taka WIELKA, że trudno to
opisać.

[asiajulk]

A stres był tak ogromny, że jak pzryszedł lekarz i spytał jaką wadę ma dziecko
(była nas dwójka - rodziców z kardiochirurgii) nie potrafiliśmy powiedzieć, nie
z niewiedzy ale byliśmy tak sparaliżowani strachem. Wszystko będzie dobrze,
musicie w to mocno wierzyć, jesteśmy myślami z Błażejkiem.

[izakam51]

Będziemy jutro trzymac kciuki i modlic się, myślami będziemy z wami.
Iza, Mariusz i Kacper.

[kopacz_tej]

Witam.
Jak już rozpoczeła się operacja poszłam do szpitalnej kapliczki poprosić o opiekę nad Naszym "Serduszkiem" ,a później wyczekiwanie na wyjście lekarza i na pierwsze informacje. Zaciskam kciuki za jutrzejszy dzień, myślami będę z Wami.
Pozdrawiam,Ewa.

[anfido]

Trzymaj się Błażejku !!! Wiem, że jego operacja jest o wiele, wiele
poważniejsza niż zwykłe cewnikowanie z balonoplastyką, ale te półtorej godziny,
które czekałam na synka wlokło się niemiłosiernie, złe i dobre muśli plątały mi
się po głowie, denerwowały mnie słowa innych rodziców, że to przecież tylko
cewnikowanie i nie ma co panikować. Zaszyłam się w sali, siedziałam na łóżku i
patrzyłam bezmyślnie na padający śnieg. Gdybym wiedziała wtedy jakie zagrożenia
niesie za sobą "tylko cewnikowanie" pewnie byłabym w jeszcze gorszym stanie.
Każdy rodzi przeżywa to w inny sposób. Jedni chą rozmawiać, inni nie. Jedni
siedza pod sala operacyjną, a inni uciekaja ze szpitala jak najdalej, żeby
tylko nie myśleć. Życze Wam, abyście i Wy i oczywiście Błążejek najnajlepiej
zniśli te ciężkie chwile i abyście jak najszybciej mogli Wszyscy wrócić do
domku.

[gosiap10]

Mocno, mocno trzymam kciuki za Blazejka.
Dzisiaj najwyrazniej trudny dzien dla rodzicow z naszego forum.
Te dlugie godziny czekania. Kazdy z nas chyba reaguje inaczej. Ja np. siedze
jak zakleta pod blokiem operacyjnym. Zawsze z kims o czyms probuje rozmawiac,
cos czytac...ale i tak niewiele z tego pamietam, tak paralizujacy jest moj
strach. Za to mojego meza nosi. Co chwile biega do sklepiku po cos do picia,
robi rundke wokol szpitala, zaglada do kapliczki...

[aaparzoch1]

Będziemy mocno trzymać kciuki za powodzenie operacji i zdrówko Błażejka. Nie
ukrywam, iż nigdy do tej pory nie przechodziłam przez to przez co musiała
przechodzić większość rodziców na tym forum. Chodzi mi tu o przeżycia związane
z operacją czy innymi zabiegami. I mocno wierzę w to, iż może nigdy w przypadku
naszego Radka do tego nie dojdzie. Niezależnie od tego przesyłam Wam ciepłe
myśli i życzenia obyście jak najszybciej mogli wrózić do domu.

Już po .dziekujemy

[zumaminka]

No i jesteśmy po operacji.To było najdłuższe 5 godzin w naszym życiu.Nie
czekaliśmy pod blokiem operacyjnym,wolałam robić cokolwiek,byliśmy w kaplicy a
potem załatwialiśmy urzędówki.Kiedy byłwm załatwiać akt urodzenia to myśleli,że
naćpana jestem bo nie potrafiłam podać odpowiedzi na najprostrze pytania-datę
slubu,wykształcenie,nie mogłam zmusić się do myslenia.
Potem błakaliśmy się po szpitalu aż w końcu dotarliśmy na IT.Mogliśmy wejść na
chwilkę zerknąć na księciunia i porozmawiać z lekarzem.dzięki wam i szczegółowym
opisom nie byłam przerażona widokiem synusia.Spał słodziutko orurkowany na maxa.
Lekarz powiedział,ze operacja byłab.ciężka i trudna że mieli strasznie dużo
roboty ale udała sie i nie było żadnych niepowodzeń.Teraz kazał czekać co
przyniesie najbliższe 48 godz(podobno decydujące po operacji)Poszliśmy też do
Prof.i trochę się wygłupiliśmy bo przy tym naszym otępieni to chyba nawet nie
podziękowaliśmy(głupio mi jak cholera)ale nadrobimy to przy najbliższej
okazji.Prof powiedział tylko o tym że było ciężko ale się udało i kazał iść
zobaczyć dziecko(byliśmy wcześniej więc już nie szliśmy)
No własnie i tu pytanie czy wypada tak wybitnemu specjaliście dziękować jakimś
upominkiem??Wiem,ze czegokolwiek bym nie ofiarowała to i tak za mało za jego
wyczyn ale jakoś chciałabym wyrazić wdzięcznośc.
dziękujemy za słowa otuchy i wsparcia a także za bardzo przydatne dla nas
informacje.
Paula i Janusz

[basikrzy]

bardzo się cieszymy, że się tak dobrze wszystko udało
wdzięczność profesorowi i lekarzom a także anestezjologom i pielęgniarkom jest
oczywista, stąd właśnie na stronie Funduszu na rzecz dzieci z wadami serca
oddzielny dział dotyczący podziękowań
każdy stara się podziękować, jak może (czasami kwiaty, coś słodkiego,
pamiątkowe zdjęcie, osobiście absolutnie odradzam alkohol)
niektórzy bardziej zamożni rodzice odczuwają potrzebę wpłacenia gdzieś
pieniędzy - oczywiście łapówka nie wchodzi w grę, ale czasami rodzice
sponsorują coś na oddziale (np. kuchenka mikrofalowa, werticale w oknach,
jakieś książki zabawki lub gry dostępne w oddziałowej wypożyczalni itp - to
można ustalić na miejscu)
można też dokonać darowizny pieniężnej na rzecz szpitala (konto podane na
stronie szpitala) lub na rzecz fundacji związanych z dziećmi z wadami serca
w służbie zdrowia potrzeby są ogromne, więc możliwości jest dużo
ostatnio nawet szpital w Prokocimiu przeprowadzał zbiórkę pieniędzy na remonty
a w czasie Dni Serca była na krakowskim rynku prowadzona zbiórka pieniędzy na
rzecz fundacji Cor Infantis (która działa na terenie szpitala i zbiera fundusze
m.in. na rzecz dzieci z wadami serca)
BmB

[basikrzy]

tu podaję linki do stron
fundacji Cor Infantis (w której działa też profesor)
www.kardiochirurgiadziecieca.cm-uj.krakow.pl/index.php?art=cor_infantis
Funduszu na rzecz dzieci z wadami serca
www.sercedziecka.org.pl/index.html
szpitala USD w Krakowie
www.biuletyn.abip.pl/usd.krakow/

[zumaminka]

Dzięki za wyczerpującą odpowiedź.Zastanawiam sie tylko kogo zapytac o potrzeby i
który odzdział wybrać?Moze ten,który ma największe potrzeby ale od kogo się
dowiedzieć??
I jeszcze jedno kiedy najlepiej wybrać sie do prof z podziękowaniami?Czy w
niedzielę też ma dyżury?

[gosiamarciniak]

Cieszę się razem z Wami, ze już po wszystkim i ze operacja sie udała. Nie mogło
przecież być inaczej! Wiem z włąsnego doświadczenia, że to czekanie jest nie do
opisania... U nas też operacja trwała 5 godzin i też było to najdłuższe 5
godzin... Też wtedy najpierw poszliśmy do Kościoła, potem do Łazienek, a potem
już nie wytrzymaliśmy i czekaliśmy pod blokiem...
Trzymajcie sie! Będzie dobrze!

[kopacz_tej]

To super,że wszystko poszło dobrze. Życzę zdrówka,zdrówka... pozdrawiam,Ewa