VSD a żłobek

[mandziola]

Witam wszystkich. Czytam Was regularnie, ale mało się udzielam. Teraz mam
pytanie - czy któreś z Was oddało dziecko po korekcji wady do żłobka? Mój syn
ma zoperowane VSD, w styczniu 2007 skończy rok i pewnie będę musiała wrócic
do pracy a na opiekunkę raczej mnie nie stac. Jesli ktoś ma lub miał dziecko
w żłobku prosze o napisanie jak żłobki reagują na wiadomość o wadzie i
operacji, czy dzieci chorują itp.
Pozdrawiam Magda

[katpru]

Witam,ja sie nie orientuje w sprawie żłobka bo na szczescie nie musze oddawac
swojego maleństwa ale mam pytanie o VSD. Czeka nas za dwa tyg operacja w Łodzi
i jesli mogla by mi Pani cos na ten temat powiedziec to bylabym naprawde
wdzieczna. Jesteście juz po zabiegu i na pewno wie Pani czy jest to zabieg
trudny, ryzykowny itp. Chcialabym wiedziec jak najwiecej na ten temat bo
strasznie sie boje a nie znam nikogo kto ma chore dzieciątko (VSD). Czytałam
tez ostatnio ze coraz częściej stosuje sie nieoperacyjne łatanie dziurek, wiec
moze Pani wie jakie dzieci sie do tego kwalifikuja i gdzie sa takie zabiegi
przeprowadzane. pozdrawiam cieplo kasia-mama kacperka

[ememka1]

Mela skończyła roczek w maju, a operację miała w styczniu. JA po operacji
usłyszałam: "ma pani zdrowe dziecko" i tak ją traktuję. Oprócz częstych katarków
czy zapalenia krtani (nawet dzieci zdrowe często chorują), co mogła w dużej
mierze otrzymać od siostry (chodzi do przedszkola), nie przechodziła
poważniejszych chorób. Myślę, że oprócz tej suchej informacji:" Moje dziecko
miało VSD" (która dla osoby niezorientowanej brzmi dość....strasznie) powinnaś
paniom w żłobku wytłumaczyć, że to już zdrowe dziecko i oprócz śladu po operacji
nic mu nie jest. Trzeba je traktować jak każde inne dziecko.
Zdrówka, zdrówka, zdrówka...dla maluszka.

[ememka1]

Każda operacja jest poważna, a konsekwencje mogą być różne. Wiemy to tutaj juz
chyba wszyscy. Co do samej operacji VSD-to jedna z prostszych, rutynowych i mało
ryzykownych. Planowo (tak było w naszym przypadku) zabieg trwa ok 4-6godz., na
drugą dobę dziecko z intensywnej terapii zostaje przewiezione na separatki. Tam
przebywa parę dni , a następnie na kardiochirurgię. My przebywaliśmy w szpitalu
10 dni w tym 7 od dnia operacji. Mela wróciła do domu wesoła i radosna. Jedyne
oznaki operacji - to ślad po niej i w początkowym okresie (do ok. 3-4 tyg.) ból
przy przewracaniu się na brzuszek. Przed operacją raczkowała, po niej przez ok.
1 m-c czyniła to bardzo rzadko. Teraz to największy łobuziak z moich trzech
córek)). Cieszę się, że mamy to za sobą.(tak będzie napewno w Waszym
przypadku....z całego serca Wam tego życzę)
Co do bezoperacyjnego zamykania - z tego co wiem to raczej robią to w przypadku
ASD (i to nie zawsze). VSD - ja chyba nie znam takiego przypadku, ale to
wszystko zależy od umiejscowienia ubytku, jego wielkości i innych rzeczy. Może
ktoś inny ma lepsze inf.
Przejrzyj wcześniejsze wątki, jeśli jeszce będziesz potrzebowała informacji
napisz na priv. Trzymamy kciuki.
MM z Mają, Matysią i Melą (VSD)

[jukilop]

Postępy w Kardiologii Interwencyjnej 1/2006
artykuł:
ARTYKUŁ ORYGINALNY
Kliniczne zastosowanie parasolek CardioSEAL/STARFlex w zamykaniu ubytków
międzyprzedsionkowych, przetrwałych otworów owalnych i przewodów tętniczych
Post Kardiol Interw 2006; 2, 1: 83-86
autorzy: Jacek Białkowski, Małgorzata Szkutnik, Jacek Kusa, Jacek Baranowski,
Paweł Banaszak, Maria Żyła-Frycz, Piotr Kapik,
treść artykułu:
Wstęp
W ostatnich latach dokonał się prawdziwy przełom w nieoperacyjnym leczeniu
różnych postaci wrodzonych wad serca. NajczęŚciej występujące wady przeciekowe:
ubytek międzyprzedsionkowy (atrial septal defekt, ASD), ubytek międzykomorowy
(ventricular septal defekt, VSD) oraz przetrwały przewód tętniczy (persistent
ductus arteriosus, PDA), a także przetrwały otwór owalny (patent foramen ovale,
PFO) – wszystkie w coraz większym stopniu stają się domeną kardiologii
inwazyjnej. Na przełomie lat 80. i 90. do zamykania przetrwałego przewodu
tętniczego często stosowany był podwójny system parasolek Rashkinda. Zestaw ten
zamykał PDA od strony aorty i tętnicy płucnej. Własne doświadczenia związane ze
stosowaniem tych implantów, zarówno w obserwacjach bezpośrednich, jak i w
odległych, wykazały bezpieczeństwo stosowania tej techniki w przezskórnym
zamykaniu PDA [1, 2]. Zestawy te zostały jednak wycofane z praktyki klinicznej
w 2. połowie lat 90. z powodu istotnego odsetka rezydualnych przecieków oraz
relatywnie wysokiej ceny. Następną generację tych urządzeń stanowiły zestawy
CardioSEAL (CS) i STARFlex (SF) oparte na podobnych założeniach: zamykaniu
nieprawidłowego połączenia przez płaszczyzny dwóch przeciwstawnych parasolek.
Implanty te miały jednak wiele modyfikacji, poprawiających ich skuteczność.
Głównym przeznaczeniem klinicznym zestawów CS/SF było zamykanie ASD i PFO [3,
4]. Celem niniejszego doniesienia jest przedstawienie własnych doŚwiadczeń w
przezcewnikowym zamykaniu ubytków międzyprzedsionkowych, przetrwałych otworów
owalnych oraz przetrwałych przewodów tętniczych typu okienko za pomocą
parasolek CardioSEAL/STRFlex.
Materiał i metody
Badaniami objęto 45 pacjentów, u których w okresie od maja 1999 do grudnia 2005
r. podczas cewnikowania interwencyjnego wszczepiono parasolki CardioSEAL bądź
STARFlex. Stosowano je u 32 pacjentów z ubytkiem międzyprzedsionkowym typu II –
grupa ASD, u 10 z drożnym otworem owalnym oraz kryptogennymi udarami
niedokrwiennymi lub napadami przejściowego niedokrwienia OUN w wywiadzie (TIA) –
grupa PFO oraz u 3 pacjentów z przetrwałym przewodem tętniczym typu okienko –
grupa PDA. W grupie ASD (n=32) Średni wiek pacjentów wynosił 12,3 (od 4 do 27
lat). Nieduży, centralnie zlokalizowanym ubytek rozpoznano u 14 chorych,
wieloperforowany tętniak przegrody u 13 chorych, a podwójne ubytki (położone w
odległości od 4 do 9 mm) stwierdzono u 5 z nich. W przypadku pojedynczych i
podwójnych ASD do przeskórnego zamykania ASD za pomocą implantów CS/SF
kwalifikowano chorych z istotnymi rąbkami (również aortalnymi) wokół ubytku
(powyżej 6–8 mm). Średnica ASD w badaniu echograficznym przezklatkowym – TTE (w
przypadku ubytków pojedynczych centralnych) wynosiła 8 mm (7 do 10 mm), u
wszystkich chorych w badaniu echokardiograficznym występowały cechy
przeciążenia objętościowego prawego przedsionka i prawej komory. Wielkość
implantu dobierano tak, by Średnica parasolki była przynajmniej 2-krotnie
większa aniżeli uzyskany rozmiar rozciągniętego ubytku. Czas skopii podczas
zabiegu wynosił od 2 do 38 min (Średnio 10,2 min). W grupie PFO (10 chorych)
Średni wiek wynosił 31,7 lat (13 do 54). W badaniu echokardiograficznym przez-
przełykowym (TEE) podczas próby Valsalvy u wszystkich potwierdzono obecność
przecieku prawo-lewego. Pomimo kilkumiesięcznego zapobiegawczego stosowania
kwasu acetylosalicylowego w dawce antyagregacyjnej u wszystkich tych pacjentów
w wywiadzie powtarzały się napady TIA lub kryptogennych niedokrwiennych udarów
mózgu. Te ostatnie potwierdzono w tomografii komputerowej bądź rezonansie
magnetycznym OUN. U wszystkich tych chorych wykluczono inne tło nawrotowych
objawów neurologicznych. Długość kanału PFO nie przekraczała 8 mm u 7
pacjentów, u pozostałych zaś wynosiła odpowiednio 8, 10 i 11 mm. Czas skopii w
tej grupie wynosił od 3 do 39 (Średnio 12,1) min. W grupie PDA było 3 pacjentów
w wieku 16, 17 i 62 lat. U wszystkich występował PDA typu B, wg podziału
Kirchenko [5] zwany też okienkiem (window type). Średnica PDA wynosiła u nich
odpowiednio 4,6, 5,2 i 5,3 mm, a Średnie ciŚnienie w tętnicy płucnej 28, 24 i
30 mm. Czas skopii w pierwszym przypadku wynosił 10, w drugim 28, a w trzecim
19 min. We wszystkich przypadkach stosowano dożylną, opisaną uprzednio technikę
zabiegu implantacji CS /SF [2, 3, 6].
Wyniki
Poza 2 przypadkami u wszystkich chorych zabieg ukończono z sukcesem. U 2
chorych z większymi ASD (wymiar rozciągniętego ubytku odpowiednio 15 i 17 mm)
nie uzyskano właściwej pozycji implantu (jego skośne stawianie się w obrębie
ASD), w związku z powyższym odstąpiono od wykonania zabiegu (implant wycofano
do koszulki i usunięto go na zewnątrz). W grupie ASD stosowano następujące
implanty: CS 17 mm w 1 przypadku, SF 17 mm w 1 przypadku, SF 23 mm w 9
przypadkach, SF 28 w 9 przypadkach, SF 33 w 8 przypadkach i SF 38 mm w 4
przypadkach. U wszystkich chorych, u których skutecznie zaimplantowano CS/SF,
obserwowano całkowite zamknięcie ASD w ciągu miesięcznej obserwacji. Nie
dotyczyło to jednego pacjenta z wieloperforowanym tętniakiem przegrody
międzyprzedsionkowej, u którego utrzymuje się niewielki przeciek rezydualny
(bez znaczenia hemodynamicznego). U jednego pacjenta w pierwszym miesiącu po
implantacji wystąpił przejŚciowy napad częstoskurczu nadkomorowego, a u
drugiego napad migotania przedsionków, oba leczone farmakologicznie (sotalolem
i propafenonem) Okres obserwacji po zabiegu w tej grupie wynosi 3,5 roku (0,1
do 5,6 lat). W grupie PFO stosowano natomiast CS 23 mm u 1 chorego, SF 23 mm u
5 chorych i SF 28 mm u 4 chorych. U wszystkich chorych, u których kanał PFO był
krótszy niż 8 mm, uzyskano właŚciwą pozycję implantu i szczelne jego zamknięcie
(brak przecieku prawo-lewego, ryc. 1.). W jednym przypadku PFO, u pacjenta, u
którego kanał PFO miał długoŚć 11 mm, obserwowano odstawanie
lewoprzedsionkowych dolnych ramionek parasolki od płaszczyzny przegrody
międzyprzedsionkowej na skutek jego skoŚnego ułożenia, jednakże w kontrolnym
badaniu echokardiograficznym (TEE) nie obserwowano przecieku prawo-lewego przez
PFO. W dalszych obserwacjach w TTE już po 2 tyg. obserwowano właŚciwe
usytuowanie tego implantu. W dalszych obserwacjach, których czas wynosi Średnio
2,9 roku (od 0,3 do 4,5 lat) nie obserwowano nawrotów incydentów
neurologicznych u żadnego z pacjentów. W grupie PFO stosowano natomiast CS 23
mm u 1 chorego, SF 23 mm u 5 chorych i SF 28 mm u 4 chorych. U wszystkich
chorych, u których kanał PFO był krótszy niż 8 mm, uzyskano właściwą pozycję
implantu i szczelne jego zamknięcie (brak przecieku prawo-lewego, ryc. 1.). W
jednym przypadku PFO, u pacjenta, u którego kanał PFO miał długość 11 mm,
obserwowano odstawanie lewoprzedsionkowych dolnych ramionek parasolki od
płaszczyzny przegrody międzyprzedsionkowej na skutek jego skośnego ułożenia,
jednakże w kontrolnym badaniu echokardiograficznym (TEE) nie obserwowano
przecieku prawo-lewego przez PFO. W dalszych obserwacjach w TTE już po 2 tyg.
obserwowano właściwe usytuowanie tego implantu. W dalszych obserwacjach,
których czas wynosi Średnio 2,9 roku (od 0,3 do 4,5 lat) nie obserwowano
nawrotów incydentów neurologicznych u żadnego z pacjentów. W posumowaniu należy
stwierdzić, że w dobrze wyselekcjonowanej grupie pacjentów z ASD, PFO i PDA
zastosowanie parasolek CardioSEAL/STARFlex może by uważane za leczenie z
wyboru.
Dyskusja
Zestawy podwójn

[jukilop]

Zestawy podwójnych parasolek CardioSEAL/STARFlex mają wiele zalet technicznych.
Należą do nich niski profil, mała zawartość metalu i relatywnie duża
powierzchnia zamykająca. Różnice pomiędzy parasolkami Rashkinda a tymi
ostatnimi implantami polegają m.in. na tym, że ramiona parasolki CardioSEAL są
wyposażone w podwójne przeguby (co czyni je bardziej elastycznymi i zapobiega
niepożądanym pęknięciom ramionek). Ponadto pająkowaty kształt tych ostatnich
zapewnia lepsze dociskanie ramionek do zamykanej powierzchni. W implantach
CardioSEAL metalowy szkielet parasolek pokryty powłoką dakronową, aby
stymulować procesy endotelizacji (parasolka Rashkinda była pokryta łatkami
poliuretanowymi). Parasolki STARFlex mają ponadto mechanizm samocentrujący
(zestaw nitek łączących brzegi obu parasolek). Oba te zestawy (CS i SF) są na
naszym rynku 2-krotnie tañsze aniżeli nowy typ implantów Hellex, mający podobne
do nich zastosowanie. Przedstawione powyżej doświadczenia własne obrazują
wysoką przydatność kliniczną parasolek CS/SF w zamykaniu wybranych typów ASD,
PFO i PDA. I tak, w przypadku ASD wskazania do zastosowania tej techniki
obejmują ubytki centralne o niezbyt dużej średnicy. Teoretycznie wartością
graniczną będą ubytki o średnicy <19 mm (największy wymiar stosowanych
parasolek to 38 mm). Jak jednak wynika z własnych obserwacji, nawet mniejsze
ubytki o wiotkich brzegach mogą tu być za duże (tak stało się w przypadku
naszych pacjentów z ASD o średnicy 15 i 17 mm, gdzie nie udało się założyć
parasolki SF 38 mm). Jak wspominano powyżej, dużą zaletą implantów CS/SF jest
duża powierzchnia zamykająca i właściwości stabilizujące przegrodę
międzyprzedsionkową. Jest to być może optymalna konstrukcja służąca do
zamykania szczególnych postaci ASD, takich jak wieloperforowane tętniaki
przegrody międzyprzedsionkowej. Wskazują na to optymalne wyniki uzyskane u 12 z
13 pacjentów z taką postacią ASD. W tej sytuacji nie są przydatne inne
implanty, np. standardowe Amplatzery. Inny problem stanowi zamykanie PFO u
młodych pacjentów z kryptogennymi incydentami neurologicznymi. Dane z
literatury wskazują na różny, aczkolwiek wysoki procent zamknięć PFO w
zależności od stosowanego implantu [7]. Dotyczy to również implantu STARFlex.
Własne obserwacje, podobnie jak doświadczenia Steina wskazują na wysoką
użyteczność tych implantów właśnie w przypadkach PFO o krótkim kanale (<8 mm).
W przypadkach PFO z dłuższym kanałem lepsze wyniki (podobnie jak wyżej
wspomniany autor) uzyskiwaliśmy, stosując Amplatzer PFO Occluder [8]. Na
wysokie walory użytkowe implantu STARFlex zwracał ostatnio uwagę Meier i wsp.
[9], wykazując przy tym ich wyższość nad parasolkami typu PFO-Star. Zgadza się
to z naszymi doświadczeniami: w serii ponad 500 pacjentów, u których zamykane
były przecieki międzyprzedsionkowe (głównie właśnie za pomocą Amplatzerów i
STARFlexów) tylko w jednym przypadku zastosowania tego ostatniego zaistniała
konieczność jego usunięcia chirurgicznego. Przyczyną było powstanie dużej
skrzepliny na ramionkach tego implantu w świetle prawego przedsionka. W
przypadkach PDA o dużej średnicy typu okienko najwłaściwszym implantem wydają
się również parasolki Starflex. Udokumentowaliśmy to w naszej poprzedniej
publikacji, dotyczącej tego zagadnienia [6]. Nasze pozytywne doświadczenia są
tu poparte większą liczbą leczonych w ten sposób pts oraz znacznie dłuższym
okresem obserwacji po zabiegu, które aktualnie obejmują już 3–4 lata. W
posumowaniu należy stwierdzić, że w dobrze wyselekcjonowanej grupie pacjentów z
ASD, PFO i PDA zastosowanie parasolek CardioSEAL/STARFlex może by uważane za
leczenie z wyboru.
Piśmiennictwo
1. Białkowski J, Bermudez-Canete R, Ballerini L i wsp. Przeznaczyniowe
zamknięcie przetrwałego przewodu tętniczego u dorosłych. Kardiol Pol 1994; 61:
474-478. 2. Formigari R, Toscano A, Herraiz I i wsp. Late follow-up of
occlusion of the patent ductus arteriosus with the Rashkind device with
emphasis on long-term efficacy and risk for infections. Am J Cardiol 2001; 88:
586-588. 3. Kaulitz R, Paul T, Hausdorf G. Extending the limits of
transcatheter closure of atrial septal defects with the double umbrella device
(CardioSEAL). Heart 1998; 80: 54-59. 4. Hung J, Landzberg MJ, Jenkins KJ i wsp.
Closure of patent foramen ovale for paradoxical emboli: intermediate-term risk
of recurrent neurological events following transcatheter device placement. J Am
Coll Cardiol 2000; 35: 1311-1316. 5. Krichenko A, Benson LN, Burrows P i wsp.
Angiographic classification of the isolated, persistently patent ductus
arteriosus and implications for percutaneous catheter occlusion. Am J Cardiol
1989; 63: 877-880. 6. Bialkowski J, Szkutnik M, Kusa J i wsp. Percutaneous
closure of window-type patent ductus arteriosus: using the CardioSEAL and
STARFlex devices. Tex Heart Inst J 2003; 30: 236-239. 7. Braun M, Gliech V,
Boscheri A i wsp. Transcatheter closure of patent foramen ovale (PFO) in
patients with paradoxical embolism. Periprocedural safety and mid-term follow-
up results of three different device occluder systems. Eur Heart J 2004; 25:
424-430. 8. Stein J. A comparison between the CardioSEAL- STARFlex occluder and
the Amplatzer PFO Occluder. 5th International Workshop: Catheter interventions
in congenital heart diseases. Frankfurt 2002; 25. 9. Meier JM, Berger A,
Delabays A i wsp. Percutaneous closure of patent foramen ovale: head-to-head
comparision of two different devices. Eurointervention 2005; 1: 48-52.

[mandziola]

My mieliśmy operacje na otwartym sercu w narkozie - więc wiadomo, że ryzyko
istnieje zawsze. "Nasze" VSD było dośćd duże, bo u 4 mieisięcznego szkraba
miało około 6 - 7 mm, więc nadawało sie tylko do leczenia operacyjnego. Zatem o
nieoperacyjnym łataniu ubytków niewiele wiem. Wiadomo, że podczas operacji
strasznie się denerwowalismy, ale najgorsze były dni, które nasz syn spędził na
intensywnej. Był podłaczony do respiratora ponad tydzień, bo miał kłopoty z
samodzielnym oddychaniem. Ale lekarz za każdym razem mówił, że każde dziecko
jest inne.
Przede wszystkim VSD to jedna z "łagodniejszych" wad serca i podobno nie tak
bardzo skomplikowana operacyjnie. Także, bądźcie dobrej myśli. W razie jakiś
konkretnych pytań - pytaj, chetnie odpowiem, bo tak nie bardzo wiem co mam
jeszcze napisać.

[polibius]

Mandziolu. Myślę, że powinnaś zapytać się waszego kardiologa prowadzącego. MOja
córeczka niecałe 2 miesiące temu miała operwowane ASDII, ale nasza kardiolog
prowadząca radziła wstrzymać się do 6 miesięcy po operacji z wysłaniem Ani do
żłobka czy przedszkola, z uwagi na okres całkowitego zrastania mostka.
MOgę jedynie napisać, że zdrowe dzieci moich koleżanek w większości strasznie
chorowały ( i chorują nadal) w złobkach, ale to już jest kwestia bardziej
oporności, aniżeli stanu pooperacyjnego.

[mandziola]

Mój mały skończy teraz 8 miesięcy, a żłobek planujemy w przyszłym roku jak
skończy rok. Oczywiscie, że porozmawiam z lekarzem, ale chciałam poznac opinie
i doświadczenia mam z tego forum - bo to Wy jesteście bliżej z codziennymi
problemami dzieci niz lekarz

[mrs.schmidt]

Witaj!
ja mialam syna z VSD w zlobku, a potem w przedszkolu. Pytaj, chetnie odpowiem!

[mandziola]

Witam i pytam
1. Czy dyrekcja żłobka miała jakies obiekcje przy przyjmowaniu dziecka z wada
serca? Jeśli tak to jakie?
2. Jak wyglada taki zwykły dzień w żłobku tzn. co dzieci tam robią? Bo
podejrzewam, że mój to raczej będzie jeszcze nie chodzący.
3. Czy dzieci jedzą to co przynisą rodzice, czy żłobek (podobnie jak
przedszkole) zapewnia wyżywienie?
Na razie tyle, z góry dzieki

[mrs.schmidt]

mandziola napisała:

> Witam i pytam
> 1. Czy dyrekcja żłobka miała jakies obiekcje przy przyjmowaniu dziecka z wada
> serca? Jeśli tak to jakie?

Dyrekcja zlobka po przedstawieniu zaswiadczenia od pediatry nie miala
najmniejszych obiekcji, zalecone zostalo (od lekarza) czestsze mycie rak w
zlobku, ze wzgledu na sklonnosc do infekcji, przy czym panie jak najbardziej
stosowaly sie do tych zalecen.

> 2. Jak wyglada taki zwykły dzień w żłobku tzn. co dzieci tam robią? Bo
> podejrzewam, że mój to raczej będzie jeszcze nie chodzący.

Moj tez jeszcze nie chodzil i nie bylo z tego powodu problemu. Zostawal w
zlobku od 7.30, okolo 9 sniadanie (przy czym w domu pil jeszcze mleko przed
wyjsciem), nastepnie do 12 zabawa, czasem przy ladnej pogodzie wyjscie na
podworko. O 12 obiad, po obiedzie dzieci spia do ok.15, niektore dluzej. Po
przebudzeniu, a jeszcze przed przyjsciem rodzicow dzieci dostaja podwieczorek.
> 3. Czy dzieci jedzą to co przynisą rodzice, czy żłobek (podobnie jak
> przedszkole) zapewnia wyżywienie?
W naszym przypadku zlobek zapewnial wyzywienie i ja nigdy niczego nie nosilam.
> Na razie tyle, z góry dzieki

Dodam tylko, ze poczatki bywaj trudne, okres akceptacji przez dziecko nowego
otoczenia potrwal u nas okolo 2 tygodni, ale potem bylo juz "z gorki".
Zycze wielu radosnych chwil zarowno Tobie jak i malenstwu.

[agamama123]

Nie wiem jak ze żłobkiem bo mój synek do niego nie chodził ale w przedszkolu
jest świetnie. natomiast zamiast do żłobka chodził na terapię do Ośrodka
Wczesnej Interwencji 4 razy w tygodniu, więc miał kontakt z dużą grupą dzieci a
co sie z tym wiąże z infekcjami a mimo to nie chorował (Kacperek jest po
korekcji CAVSD). Tak więc myslę, że wszystko zalezy od dziecka. My
postanowilismy Kacpra zahartować i np w miesiąc po korekcji zapisaliśmy go na
basen (to był styczeń).