hiro
29.09.02, 14:30
HISTORIA STANÓW ZJEDNOCZONYCH
Pierwotnymi mieszkańcami obu kontynentów amerykańskich byli Indianie, których
przodkowie ok. 50-20 tys. lat temu przywędrowali do Ameryki z kontynentu
azjatyckiego. Indianie północnoamerykańscy dzielili się na liczne plemiona,
tworząc większe związki, m.in. Dakota, Irokezi, Huroni. Nowoczesna historia
Ameryki rozpoczęła się w 1492, kiedy do wybrzeży Nowego Świata dotarła
wyprawa K. Kolumba.
Kolonizacja kontynentu
Wkrótce rozpoczęła się kolonizacja kontynentu amerykańskiego, jako pierwsi
pojawili się konkwistadorzy hiszpańscy. 1513 J. Ponce de León wylądował na
Florydzie obejmując ją w posiadanie hiszpańskie. W latach 30. XVI w. Francuz
J. Cartier zbadał rozległe obszary wybrzeży atlantyckich.
Pierwsza grupa osadników angielskich przybyła w 1585 i założyła kolonię na
ziemiach dzisiejszej Karoliny Północnej. Na początku XVII w. Anglicy
posiadali już kilka kolonii, m.in. Nową Anglię, Wirginię, Pensylwanię oraz
Karolinę Północną i Południową. 1614 w miejscu współczesnego Nowego Jorku
Holendrzy założyli Nowy Amsterdam, który jednak pół wieku później przeszedł w
posiadanie Anglików.
W podziale kontynentu amerykańskiego wzięli także udział Francuzi, którzy
zdobyli rozległe terytoria w Kanadzie. Hiszpanie oprócz Florydy posiadali
także kolonie w Nowym Meksyku (Santa Fé). W początkach XVIII w. na terenie
dzisiejszych USA istniało 13 kolonii angielskich: Connecticut, Delaware,
Georgia, Karolina Południowa, Karolina Północna, Maryland, Massachusetts, New
Hampshire, New Jersey, Nowy Jork, Pensylwania, Rhode Island, Wirginia.
Łączną liczbę mieszkańców kolonii angielskich w 1750 szacuje się na 1350 tys.
osób, wśród których 200 tys. stanowili niewolnicy pracujący głównie w
koloniach na południu kontynentu.
Struktura kolonii
Na czele każdej kolonii (z wyjątkiem Connecticut i Rhode Island) stał
gubernator mianowany przez brytyjskiego monarchę lub rząd. W latach 50. XVIII
w. wybuchła wojna brytyjsko-francuska o dominację nad północnymi obszarami
kontynentu. Brytyjczycy podjęli próbę narzucenia swym posiadłościom
zwiększonych obciążeń podatkowych.
1765 w londyńskim parlamencie przegłosowano ustawę (tzw. ustawę stemplową)
wprowadzającą we wszystkich koloniach brytyjskich nowy rodzaj podatku
pobieranego od każdego oficjalnego dokumentu wystawionego przez władze
administracyjne kolonii. Przyjęcie ustawy spowodowało wybuch zamieszek w
Bostonie i protesty pozostałych kolonii.
Wojna o niepodległość
1773 wybuchł kolejny spór, wywołany wysokimi cłami nałożonymi przez
Brytyjczyków na herbatę sprowadzaną do Ameryki. Tzw. bostońska herbatka
(wrzucenie całego ładunku herbaty do morza) stała się zarzewiem wojny o
niepodległość 13 kolonii amerykańskich (1775-1783). 1775 utworzono armię
amerykańską pod dowództwem G. Washingtona. Bohaterami wojny byli m.in.: T.
Jefferson, B. Franklin, T. Kościuszko, K. Pułaski, M.J. La Fayette.
4 VII 1776 Kongres uchwalił Deklarację niepodległości Stanów Zjednoczonych
angielskich kolonii w Ameryce. 1781 pod Yorktown (stan Wirginia) rozegrała
się ostatnia bitwa tej wojny, w której skapitulował dowódca Brytyjczyków lord
Ch. Cornwallis. 1783 w Paryżu podpisano traktat pokojowy, w którym Wielka
Brytania uznawała niepodległość swoich amerykańskich kolonii. We wrześniu
1787 obradujący w Filadelfii Konwent Konstytucyjny (Kongres Kontynentalny)
ogłosił konstytucję, którą ratyfikowały wszystkie stany, z wyjątkiem Karoliny
Południowej i Rhode Island.
Przeprowadzono pierwsze wybory prezydenckie, w których zwyciężył G.
Washington. Wybrano delegatów do parlamentu (Kongresu), który w 1789 zebrał
się na pierwszym posiedzeniu. W ciągu następnego roku do Unii przystąpiły
Karolina Północna i Rhode Island. 1790 przeprowadzono pierwszy spis ludności,
zgodnie z którym kraj zamieszkiwało 3170 tys. osób, w tym 750 tys.
niewolników. Spis nie uwzględnił ludności Vermont, Kentucky oraz Tennessee,
które wkrótce dołączyły do federacji jako kolejne stany.
Przed krajem stanęły dwa główne problemy: kwestia podziału kompetencji między
władzami stanowymi a rządem federalnym (federaliści, np. A. Hamilton, chcieli
maksymalnego rozszerzenia kompetencji rządu federalnego, antyfederaliści, np.
T. Jefferson, opowiadali się za silnymi władzami stanowymi i rządem
federalnym o ograniczonych kompetencjach. Z toczących się sporów zwycięsko
wyszli federaliści i sprawa niewolnictwa (różny był status Murzynów
zamieszkujących północne i południowe stany: mieszkańcy Północy byli ludźmi
wolnymi, podczas gdy Murzyni z Południa - niewolnikami).
1823 prezydent J. Monroe ogłosił dokument, nazwany doktryną Monroe,
zawierający wytyczne zagranicznej polityki USA. Doktryna uznawała kontynent
amerykański za teren zakazany dla politycznej penetracji Europy, jednocześnie
gwarantowała, że USA nie będą mieszać się do wewnętrznych spraw żadnego z
mocarstw europejskich. Przyjęte wówczas tezy stworzyły podstawy amerykańskiej
polityki izolacjonizmu w kontaktach z krajami europejskimi.
Ekspansja terytorialna USA
Przez pierwsze kilkadziesiąt lat istnienia USA powiększały swoje terytorium.
1803 za rządów prezydenta T. Jeffersona odkupiono francuską Luizjanę, 1821 od
Hiszpanów kupiono Florydę. 1848 po wojnie z Meksykiem USA powiększyły się o
terytoria na południowym zachodzie, obejmujące współczesne stany: Nowy
Meksyk, Arizonę, Teksas, Kalifornię, Nevadę, Utah, część Kolorado i Wyoming.
Wojna secesyjna
Od XIX w. działały dwie partie polityczne - Partia Demokratyczna i Partia
Republikańska. Wybrany w 1861 na prezydenta republikanin A. Lincoln był
zdecydowanym przeciwnikiem niewolnictwa (1860 w skład Unii wchodziło 31
stanów, 16 z nich było "wolnych", w 15 obowiązywało niewolnictwo). Jego wybór
stał się bodźcem do zgłoszenia przez Karolinę Południową secesji z Unii.
Wkrótce śladem Karoliny poszło 11 innych południowych stanów, które utworzyły
rząd federalny i proklamowały powstanie nowego państwa.
Prezydent Lincoln nie uznał secesji południowych stanów i dla przywrócenia
jedności kraju powołał pod broń 75-tysięczną, ochotniczą armię Unii. Wybuchła
trwająca 4 lata wojna domowa (wojna secesyjna), która przez długi czas
określana była przez mieszkańców Południa jako wojna o niepodległość. W
rezultacie walk lepiej rozwinięta gospodarczo Północ pokonała rolnicze,
słabsze Południe.
Po kapitulacji konfederatów do amerykańskiej konstytucji wniesiono trzy
poprawki, dzięki którym Murzyni uzyskali pełnię praw obywatelskich, m.in.
prawa wyborcze.
Rozwój przemysłowy USA
W ciągu półwiecza, które nastąpiło po zakończeniu wojny domowej, USA
rozwinęły się w największą potęgę przemysłową świata. W okresie tym do Unii
przyjęto 17 nowych stanów. Rozwinięto sieć połączeń kolejowych, budując m.in.
pierwsze linie łączące wybrzeża obu oceanów.
W gospodarce na szeroką skalę zastosowano energię elektryczną i rozbudowano
przemysł energetyczny. Powstały pierwsze gigantyczne korporacje produkujące
m.in. stal, maszyny, okręty.
1898 wybuchła wojna amerykańsko-hiszpańska, wygrana przez USA. W jej trakcie
doszło jedynie do kilku starć zbrojnych na Kubie. W wyniku wojny pod kontrolę
USA dostały się Filipiny i szereg mniejszych wysp na Oceanie Spokojnym.
Udział USA w I i II wojnie światowej
W początkach I wojny światowej USA rządzone przez Th.W. Wilsona pozostały
wierne zasadom izolacjonizmu, 1917 przystąpiły jednak do wojny przeciwko
Niemcom. W ciągu roku wystawiły i wyekwipowały armię złożoną z 4 mln
żołnierzy, zbudowały potężną flotę wojenną, wspomagały swoich sojuszników
dostawami żywności i sprzętu wojennego. USA wyszły z wojny jako państwo o
największym w świecie potencjale gospodarczym, umacniając swoją pozycję
mocarstwa.
1929 od krachu na nowojorskiej giełdzie rozpoczął się ogólnoświatowy Wielki
Kryzys, który przyniósł załamanie gospodarcze także USA. Zainicjowana w
latach 30. XIX w. przez prezydenta F.D. Roos