czy samotna matka ma szanse na adopcję?

[mamaaga5]

witam,

jestem mamą 3,5 letniej córeczki. Pracuję, zarabiam i mam kochającą rodzinę.
zawsze oprócz posiadania własnego chciałam jeszcze daoptować dziecko. Mąż nie
chciał o tym słyszeć. Niestey po kilku latach rozeszliśmy się i w tej chwili
jesteśmy w trakcie rozwodu. Mimo to ja nadal chciałabym w przyszłości (po
zakończeniu procedury rozwodowej) adoptować dziecko. czy będę miała
jakiekolwiek szanse?

[kawka74]

Duże to one nie będą, ale nie zerowe. Próbować zawsze możesz.

[abigajl35]

Mozesz starac sie o bycie rodzina zastepcza .
W Polsce jeszcze do niedawna nie mozna było adoptowac dziecka jezeli
było sie samotna osoba pisze w czasie przeszłym bo nie wiem czy sie
prawo /i kiedy / zmieniło moja poprzedniczka napisała ze masz szanse
moze od niej dowiedz sie skad to wie.
pozdrawiam serdecznie i zycze powodzenia

[kawka74]

Zmieniło się. Adoptować mogą małżeństwa i osoby samotne, natomiast nie mogą dwie
osoby żyjące w tak zwanym konkubinacie.
Także szanse są, ale mniejsze. Dlaczego mniejsze:
www.maluchy.pl/adopcja_i_rodziny_zastepcze/index.php3?show=11

[mamaaga5]

dziękuję

kawka ma racje

[abigajl35]

kawka ma racje zmieniły sie przepisy znalazłam art i go tu wkleje bo
w nim jest wszystko wyszczególnione:
Kto może adoptować dziecko?
Artykuł 1141 §1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego
stanowi: "Przysposobić może osoba mająca pełną zdolność do czynności
prawnych, jeżeli jej kwalifikacje osobiste uzasadniają przekonanie,
że będzie należycie wywiązywała się z obowiązków
przysposabiającego". A więc adoptować może małżeństwo bezdzietne,
bądź posiadające własne dzieci lub też osoba nie będąca w związku
małżeńskim. Jednak przysposobić wspólnie mogą tylko małżonkowie
(art. 115 §1). Nie może ubiegać się o adopcję np. związek
konkubencki.
W celu zbadania kwalifikacji osobistych kandydatów na rodziców
adopcyjnych, sąd podejmuje szereg czynności, takich jak:
przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania
wnioskodawców, wykonanie badań psychologicznych oraz wymaga złożenia
niezbędnych dokumentów - aktu urodzenia (osoby samotne), odpisu aktu
zawarcia związku małżeńskiego (małżonkowie), zaświadczeń lekarskich
o stanie zdrowia, wyników badań WR, prześwietlenia klatki
piersiowej, zaświadczeń z poradni zdrowia psychicznego i poradni
odwykowej, potwierdzenia aktualnych dochodów. W przypadku, gdy
wnioskodawcy byli przygotowywani przez ośrodek adopcyjny, żąda się
również opinii wystawionej przez specjalistów pracujących w tej
instytucji. Osoba starająca się o przysposobienie dziecka musi być
pełnoletnia. Istotna jest również różnica wieku między rodzicami
adopcyjnymi i dzieckiem. Kodeks nie precyzuje tego zagadnienia,
stwierdzając jedynie, że: "Między przysposabiającym i
przysposobionym powinna istnieć odpowiednia różnica wieku" (art.
1141 §2). Praktyka wskazuje jednak, że wymiar tej różnicy nie
powinien przekraczać 40 lat. Oczywiście każda sytuacja jest
rozpatrywana indywidualnie i nie jest wykluczone, że sąd orzeknie
przysposobienie w przypadku np. rodziców 45-letnich i niemowlęcia.

[mars62]

Z małą, formalną uwagą

Interesujące nas tu przepisy (Oddział 2 Dział II K.r.io, w całości dotyczący przysposobienia)zmieniły się, owszem, tyle że... ponad 13 lat temu, z dniem 20 października 1995r. (Dz. U. z 1995r. Nr 83, poz. 417).

[hanna26]

Nie znam się na przepisach, natomiast mam ciocię, która dwadzieścia parę lat temu adoptowała siedmioleniego chłopca. Była (i jest nadal) osobą samotną, niezamężną. Rzecz miała miejsce we Wrocławiu. Teraz chłopiec jest już oczywiście dorosłym człowiekiem.

[mars62]

hanna26 napisała:

> ...dwadzieścia parę lat temu adoptowała ... Była (i jest nadal) osobą samotną, niezamężną...

- bo też i zasady, ustanowione przepisami, o których wspomianają przedmówczynie, a pozwalające przysposobić wspólnie tylko małżonkom, nie stając na przeszkodzie przysposobieniu dokonanemu przez osobę samotną, są od uchwalenia K.r.io, czyli od 1964r., takie same.

Napisz, proszę, coś więcej o tym młodym człowieku - naturalnie jeśli możesz i tylko tyle, ile On by chciał.

[hanna26]

Ponieważ my mieszkamy w Warszawie, a oni we Wrocławiu, nie widywaliśmy się nigdy zbyt często. Ale nasze mamy zawsze się przyjaźniły i teraz też często dzwonią do siebie.
W tej chwili A. jest już po trzydziestce. Wiem, że w przeszłości różnie się układało. Był etap narkotyków, wynoszenia z domu rzeczy itp. Nie było łatwo, ale ciocia zawsze go bardzo kochała i wszystko robiła, żeby go z tego wyrwać. Udało się, A. od lat wyszedł na prostą, ożenił się, mają jedno dziecko. Wiem, że w tym roku A. kończy studia (zaoczne, zdaje się, że coś z informatyką). Dla swojej przybranej mamy jest olbrzymią podporą, bo ciocia jest w tej chwili prawie niewidoma i ma bardzo niską rentę.
Aha, ciotka w swoim przybranym wnuku jest zakochana po uszy. Bez przerwy przysyła mojej mamie jego nowe zdjęcia - aż moją mamę to wkurza. Więc chyba wszystko jest ok.