Czy wracacie do pracy po urlopie macierzyńskim?

[amoran]

Witam serdecznie

Mam takie pytanie. Czy po urlopie macierzyńskim wracacie od razu do pracy,
czy też bierzecie urlop wychowawczy?

Ja sama stoję przed taką dezycją i nie wiem co mam zrobić. Z jednej strony
nie chcę zostawiać maleństwa 3 miesiecznego pod opieką opiekunki (mieszkamy
w innym mieście niż dziadkowie) i płacić jej po 800-900 zł miesięcznie. Nie
opłaca mi się to też za bardzo ze względów finansowych.

Z drugiej strony zostanie przerwany ciąg pracy, mogę miec później problemy z
jej znalezieniem. Proszę, napiszcie jak Wy sobie radzicie z tym problemem.

Pozdrawiam

Ania i 20 tygodniowy Bąbelek/Bąbelka

[ulanka_k]

Cześć Ania.
Ja niestety po urlopie macierzyńskim będę musiała wrócić do pracy, jeżeli wezmę
wychowawczy, to na powrót już będą szanse znikome, więc nie zaryzykuję.
Przeraża mnie myśl o pozostawiniu 3-4,5 miesięcznego dziecka (no bo jeszcze
chcę wykorzystać urlop wypoczynkowy) pod opieką obcej osoby, ale nie mam
wielkiego wyboru, też mieszkamy w innym mieście niż dziadkowie, więc jestem
skazana na opiekunkę. Nie mogę być pewna, że nie stracę tej pracy po powrocie z
macierzyńskiego, ale przeraża mnie sytuacja mojej koleżanki, która już 3 rok
jest w domu z dzieckiem i jej szanse znalezienia pracy chyba maleją, zresztą
jak sama twierdzi, po takiej przerwie będzie jej trudno odnaleźć się w
środowisku osób pracujących, ponieważ teraz najczęściej utrzymuje kontatky
z "mamami z piaskownicy", więc jestem zdecydowana na powrót do pracy, jak
wszystko ułozy się to zobaczymy.
Pozdrawiam
Ula + 19 tygodniowa Kruszynka.

[boenia]

Hej, dziewczyny. Z podobnych jak Wy powodów wracam po macierzyńskim i w
całości wykorzystanym wypoczynkowym do pracy. Ale przeraza mnie zostawianie
dziecka z obcą osobą Poza tym - jak znaleść dobrą nianię?
Z drugiej strony muszę powiedzieć, że bardzo lubię swoją pracę i naprawdę z
przyjemnością do niej wrócę. Trochę nie wyobrażam sobie siedzenia w domu na
długim wychowawczym, chociaż gdybym mogła- to z rok pewnie bym posiedziała..

[asialub1]

raczej trzeba wrocic bo nie ma wyjścia z przyczyn finansowych. Wiekszośc kobiet
raczej nie dostanie płatnego wychowawczego a jesli juz jej przysługuje ze
wzgledu na niskie dochody na głowe w rodzinie to zasilek taki wynosi ok 330 zl
na reke. dodac do tego pensje mężz i nawet na rachunki by mie nie starczylo.
Takie jest zycie i wtedy nie ma dylematów czy wrocic czy zostac w domu.

[asiula12]

Po urodzeniu pierwszego dziecka wrocilam do pracy po 4 msc (skrocilam
macierzynski ((. Decyzja trudna, bardzo trudna. Mala byla pod opieka mojej
mamy, wiec w dobrych rekach. Co nie zmienia faktu - decyzja trudna. I nie
podejmuj jej zanim dziecko nie zakonczy 1 msc. Bedziesz "czula" co zrobic.
Teraz jestem w drugiej ciazy i w pracy ustalilam, ze wracam po ok 5 msc od
porodu, na poczatek na pol etatu. Nie porywam sie na zludne obietniece, ale tak
organizuje prace, aby nic sie nie wazalilo, ale tez, abym nie powtorzyla bledu
z piewszego dziecka. Z biegiem czasu oceniam, ze podejelam dobra decyzje - Mala
dobrze sie chowa, a ja - osiagnelam zawodowo na tyle duzo, ze nie boje sie ani
o prace, ani o pieniadze. Jestem zadowolona z zycia, choc czasami trudno laczyc
kilka rol na raz.
Zastanow sie czy widzisz siebie siedzaca w domu, czy lubisz pracowac, dzialac,
czy w ogole lubisz swoja prace i pomysl o tym kto zajmie sie dzieckiem.
Podejmij dobra decyzje nie tylko dla dziecka ale i dla siebie. Bo sfrustrowana
mama nie jest wcale lepszym rozwiazaniem od mamy pracujacej.pzdr
asia

[larvva]

nie planuje wracac do dotychczasowej pracy w ogole - wiec mam o jeden problem
mniej. po macierzynskim bede szla na wychowawczy, poniewaz zaczynam pisac
doktorat - bede wiec pracowala w domu. dopiero po napisaniu i obronie
doktoratu (pewnie za jakies 2-3 lata) podejme sie nowej pracy - tym razem juz
tej wymarzonej (mam nadzieje) na uczelni.
a w tak zwanym miedzyczasie junior urosnie

taki mam w kazdym badz razie plan. chytry plan - bo nie rozwiazuje umowy z ta
firma i mam ciaglosc pracy, jestem z dzieckiem a przy okazji jestem aktywna
zawodowo.

nie zazdroszcze rozterek

pozdrawiam

larvva i 12tyg junior

[katarzyna.br]

Ja też myślałam że wrócę do pracy zaraz po urlopie macierzyńskim (właśnie mi
się skończył tydzień temu), ale teraz sobie nie wyobrażam jak można zostawić
taką małą dzidzię i to jeszcze pod opieką obcej osoby. Karmię piersią, a
zalecenia lekarzy są takie żeby karmić minimum 6 miesięcy, więc kto wymyślił
urlop macierzyński trwający tylko 4 miesiące. Ja też boję się o swoją pracę
(jestem prawnikiem) i nie chciałabym wypaść z obiegu, ale myślę że szybko
nadrobię zaległości, ponadto cały czas staram się być na bieżąco z tematami
którymi się zajmuję.

Pozdrawiam

[ainer1]

Czesc,
ja juz jestem w domu 6mcy, co mzoe oznaczac brak powrotu
Ryzyko zawodowe, a po porodzie chce byc z dzidzia 8 miesiecy.
Pozniej powrot do starej pracy i jesli zwolnienie - to nast praca.

Takie ryzyko.

Renia

[agnesm1]

Ja juz teraz wiem, ze zostane z malenstwem
Po pierwsze dlatego, ze przy obecnych dochodach nic by nie zostalo po oplaceniu
opiekunki, albo prawie nic
a zreszta nie jest to zajecie jakim chcialabym sie zajmowac przez cale zycie

Na razie nie mysle jak to bedzie gdy bede chciala wrocic, bo po co martwic sie
na zapas
Pozdrawiam Agnesm

[asia_k2]

ja nie zamierzam wracać do pracy po macierzyńskim z podobnych powodów, o
których piszą moje poprzedniczki - nie mam serca zostawić maleńkiego dziecka
pod opieką obcej osoby, a do tego wiedzieć je późnym wieczorem jak śpi. Pracuję
nieprzerwanie od 2-go roku studiów (to już 9 lat) i powiem szczerze chyba już
chce mi się odpocząć i oddać się chyba najtrudniejszej życiowej pracy, jaką
jest wychowanie dziecka. Wiem,że jeśli z powodów finansowych nie miałabym
wyboru, to musiałabym wrócić...
Po ok. 2 latach opieki nad pierwszym dzieckiem chyba pomyślimy o drugim więc
trochę w domu pobędę. Oczywiście czasami zastanawiam się jak to będzie z
powrotem do pracy po tak długim okresie, ale liczę na to, że moje wykształcenie
oraz doświadczenie zawodowe nie przekreśli szans matki dwojga dzieci na rynku
pracy.
Takie są moje plany, ale jak będzie...
Dam Ci radę - nie patrz na to co robią inne dziewczyny, tylko wybierz takie
rozwiązanie, które Twoim zdaniem jest dla Ciebie i dziecka najlepsze.
Pozdrawiam,
ASia

[amoran]

Cześć Asiu

Dziekuje za odpowiedź. Masz rację, ze powinnam przede wszystkim słuchać
własnego głosu i on od początku mówi mi, żebym została z dzieckiem w domu. W
końcu nikt nie zastąpi mamy a ja będę miała możliwość uczestniczyć w
rozwijaniu się mojego dzieciatka i pielęgnować je przez całe dnie. Martwię się
tylko, czy potem uda mi się znaleźć pracę. Jestem 1,5 roku po studiach i od
tego czasu pracuję na pełen etat. Obawiam sie, czy potem znajdę zajecie.
Chciaż jeśli obecnie pracuję w serwisie internetowym, a techniki informacyjne
cały czas sie rozwijają to powinnam znaleźć sobie jakąś pracę. Najwyżej będę
uczyć informatyki w szkole .

Pozdrawiam,

Ania

[dorota.gdynia]

Witajcie!
No widzę, ze trafiłam na wątek, który też bardzo mnie interesuje.
Jestem w 30tyg. ciąży - od dwóch tygodni na zwolnieniu lekarskim, co pewnie
będzie trwało już do końca...
Termin: kw/2004. Potem macierzyński i cały mój urlop - mam jeszcze zaległy,
więc powrót do pracy byłby na początku września. I nie wiem, co zrobic???
Pracuję 5 lat - w tym w obecnej firmie trzy lata (mam 24lata). W przyszły roku
będę bronić pracę magisterską Myślałam, żeby wziąć od wrzesnia urlop
wychowawczy - chociaż rok, w tym czasie skończyć studia i wtedy wrócić do
pracy, a jak się nie uda, to przedłużyć wychowawczy - wtedy będzie czas na
drugie dziecko - kolejny macierzyński, wychowawczy ok. 2 lat i wtedy powrót do
parcy. Będę wtedy miała jakiś 28-29 lat. Ale jak będzie nie wiem - bardzo się
boję. I myślę ze ostateczna decyzja zapadnie jak Mały przyjdzie na świat.
Pozdrawiam serdecznie i życzę trafnych i rozsądnych decyzji!!!
Dorota i Mały facet.

[asiula12]

Odpowiem Wam na Wasze dylematy z pkt widzenia potencjalnego pracodawcy. Jezeli
ktos przyszedlby do mnie i powiedzial: zostalam z dzieckim na wychowawczym i
nic nie robilam - nie wiem czy zatrudnilabym taka osobe, natomiast jezeli ktos
powiedzialby, ze owszem bylam na wychowawczym, ale w tym czasie skonczylam
studia i podszlifowalam jezyk - bralalbym pod uwage wspolprace. Wiedzialalbym,
ze osoba taka lubi sie rozwijac, podejmuje trudne decyzje, ale znajduje sie w
nich. Natomiast przerwa dluga - kilka lat jest niebezpieczna, bo wypada sie z
obiegu (wazne, aby przez ten czas nie uwstecznic sie, a wrecz isc do przodu)
pzdr
asia

[lidszu]

Cześć dziewczyny,
Widzę, że nie tylko ja mam taki sam dylemat. Mi jak na razie (odpukać) udało
się dogadać z moją szefową i do pracy wrócę po7,8 miesiącach. Jak na razie
takie są obietnice i mam nadzieję, że dopóki jest moja szefowa mogę być pewna
tego, że to miejsce (a jestem odpowiedzialna za wszystkie sprawy kadrowo-
płacowe w firmie) będzie na mnie czekać. Oczywiście dużo się może wydarzyć
przez ten okres czasu, ale jak na razie nie rozpatruję żadnych czarnych
scenariuszy.
Jak na razie nie wyobrażam sobie, że mogłabym zostawić moje 3,5 miesięczne
dziecko pod opieką obcej osoby. Co prawda nasi rodzice mieszkają w tym samym
mieście, ale również pracują, więc pozostanie nam tylko opiekunka.
Stać mnie również na to, aby pójść na wychowawczy, ale uważam, że pozostawanie
w domu dwa, trzy lata (pomimo jakiś chęci) jest w obecnych czasach nierealne, w
szczególności, że potem jest trudno znaleźć dobra pracę.
Trzymam za was kciuki i mam nadzieję, że podejmiecie najlepsze dla was i
dziecka decyzje.
Lidka i 31 tyg. krasnal

[asikx]

Ja jestem dopiero w 13 tyg. ale już wiem, że napewno po macierzyńskim (+
wypoczynkowy) wracam do pracy. Na szczęście mama męża właśnie przeszła na
wcześniejszą emeryturę i nie będziemy musieli płacić za opiekunkę.
Ale gdy rozmyślaliśmy wcześniej o tym problemie, to całkiem na serio braliśmy
pod uwagę możliwość pójścia męża a wychowawczy. Po prostu - względy finansowe.
Stosunek pensji moja - jego 2:1, i kredyt mieszkaniowy na 25 lat.
No i zdecydowanie on ma bardziej "domowe" podejście do życia. Ja odnajduję się
w wirze pracy i jestem nieszczęśliwa musząc sprzątać i gotować -
brrrrrrrrrrrrrr.
On kocha swoją pracę - ale do tego jest Domatorem (przez duże D) i na dodatek
potrafi gotować (czego ja nie umiem i nie lubię). Tak więc gdyby nas do tego
życie zmusiło - to on by był Tatą na full etat.
Czy ktoś z Was brał takie rozwiązanie pod uwagę?!

[melka12]

U mnie stosunek płacy męża do mojej 3:1 a zaznaczam, że nie zarabiam mało
pozwala mi na bezstresowe myslenie o tym co będzie. Jest dopiero w 11 tyg.
Myślę, że chciałabym zostać z dzieckiem rok (ale podobno po porodzie wiele się
może zmienić w naszym nastawieniu). Przez ten rok będe kontynuowała nauke
języka (ile to juz lat?) i współpracowała na zlecenie z inna firmą (co robie
takze teraz dla wielkiej przyjemność pracując normalnie na etacie gdzie
indziej, co tez jest przyjemne). A potem pomyślę, albo wrócę na etat tu gdzie
jestem (jeśli będzie dla mnie miejsce, ale wiem, że jestem dobra i moga chciec
moich usług ponownie więc najwyżej poczekam kilka miesięcy aż się coś zwolni).
Pójdę na część etatu tam gdzie pracuję na zlecenie (już mi proponowali ale
byłam w ciązy i nie chciałam rezygnować z pełnego i juz pewnego etatu). I mam
jeszcze jeden pomysł na własny biznes więc może wreszcie sie odważę. W każdym
razie jestem dobrej myśli i mam komfortową sytuację (a mąż cudowny i problem
moich twoich pieniędzy nie istnieje - juz mnie raz utrzymywał jak kończyłam
ostatni rok studiów). Życzę wszystkim takiej sytuacji a tym z Was, które muszą
wrócić życzę wytrwałości (najważniejsze to zadowolona z zycia mama )

[mabrulki]

Cześć dziewczyny!
Zauważyłam że większość z was porusza problem ewentualnej straty pracy po
wychowawczym,no i mniejszej szansy znalezienia nowej. A mnie nurtuje problem
pieniędzy.W czerwcu skończy mi się wypoczynkowy,który wezmę zaraz po
macierzyńskim.BARDZO chcę zostać z malutką przynajmniej do roku/akurat koniec
roku kalendarzowego/.Wczoraj w Pytaniu na śniadanie rozmawiano o opiekunkach do
dzieci i się rozpłakałam...W moim mieście opiekunka to koszt powiedzmy 400zł.Ja
zarabiam 800zł.czyli zostanie 400.Mąż 1500zł.Proszę,jesli któraś z was ma takie
doświadczenia,niech napisze czy można się utrzymać/żyjemy całkowicie
samodzielnie,bez pomocy rodziców/za 1500zł. i czy jest różnica między 1500 a
1900?Czy to mozliwe?
Pozdrowienia ode mnie i mojej małej Brukselki

Do mabrulki

[ewetka]

Mam dokładnie ten sam dylemat. Właśnie skończył mi się macierzyński. Na razie
jestem na zwolnieniu lekarskim. Przysługują mi jeszcze dwa miesiące urlopu
wypoczynkowego, ale boję się, że dostanę na nim wypowiedzenie (redukcja etatów
w firmie). Tego nędznego zasiłku wychowawczego (318 zł) też nie dostanę na
ewentualnym wychowawczym, bo mąż minimalnie przekracza dochody. Gdybym wróciła
do pracy i wynajęła opiekunkę, to tez mi nic nie zostanie. Utrzymujemy się sami
i do tego spłacamy kredyt mieszkaniowy. Samych opłat mamy powyżej 1000 zł, więc
zostało by nam ok 600 zł na nas trójkę na utrzymanie. A pieluszki i kosmetyki
dla Maćka kosztują. Mały ma AZS więc na te wszystkie mazidła do skóry idzie
majątek. Na razie dostaję 80 % wynagrodzenia, ale nie wiem jak długo będę na
zwolnieniu. Jestem przerażona tym co nas czeka. Planowałm powrót do pracy po
roku. Powiedzmy, że pół roku o jednej pensji jakoś byśmy przeżyli, ale zaszły
ogromne zmiany w firmie i nie mogę liczyć na powrót. Problem w tym, że o
ustawach decydują w większości pryki, których problem macierzyńskiego nie
dotyczy. To państwo jest chore.

[kulka50]

ja natomiast nie mam żadnych dylematów i żadnego wyboru
mam dobrą pracę, doskonale płatną i za nic w świecie nie mogę jej przerwać, a
co za tym idzie pewnie stracić, bo kogoś by na pewno przyjęli na moje miejsce
wracam do pracy natychmiast po porodzie, tydzień, dwa, jak tylko się dobrze
poczuję
z dzieckiem będzie cały czas teściowa, a po jakiś 6 miesiącach opiekunka
wiąże się to z dodatkowymi zarobkami, bo będę oficjalnie teraz na chorobowym a
potem na macierzyńskim, więc zasiłek z ZUSu i normalne wynagrodzenie za moją
pracę
muszę sobie jakoś radzić finansowo bo mąż już od dawna jest bez pracy

[elwirka26]

Zdecydowałam się na dziecko dopiero wtedy, jak dowiedziałam sie, że mama idzie
na zasiłek przedemerytalny. Normalnie czekałabym do 2006 roku, kiedy
przysługuje jej emerytura. Nigdy nie zostawiłabym dziecka pod opieką nieznanej
osoby. Mama to co innego. Mam do niej całkowite zaufanie. Co prawda rodzice
mieszkają 10 km od nas, ale myślę że nie jest to najgorszy problem do
rozwiązania.
Po macierzyńskim muszę wrócić do pracy. U nas oficjalnie się mówi, że szefowie
dopuszczają chorowanie w czasie ciąży, macierzyński, ale wychowawczego już nie.
Decydując się na to straciłabym pracę. Pracujemy oboje z mężem, ale we dwoje
cięzko nam się utrzymać, a co dopiero gdy na świat przyjdzie maleństwo!

[malika5]

Dziewczyny, szukajcie też jakichś możliwości samozatrudnienia. Ja z siostrą
zakładam teraz nasz wspólny biznes- jak wypali to nie będziemy musiały się
martwić o powrót do pracy. Ja wiem, że to nie jest łatwo, ale zawsze warto
zaryzykować i próbować. Mój mąż też przez 2 lata ciągnął jednocześnie pracę i
swoją firmę, na początku nie było wiele zamówień... Jak stwierdziliśmy, że damy
radę finansowo- to się zwolnił. Ja planuję zrobić tak samo.
Pomysłów jest wiele, zależy co kto potrafi, a nie wszystko wiąże się z dużymi
kosztami inwestycyjnymi.
Namawiam Was bardzo serdecznie, pochodzę z rodziny gdzie prawie nikt nie
pracuje na etacie- każdy ma jakąś swoję firmę i wszystkim się dobrze powodzi.
Do tego trzeba tylko trochę odwagi. Powodzenia!!!

[dorolika]

hej, ja tez mam nadzieję, że w przyszłości urlop wychowawczy i siedzenie w domu
pozwoli mi wreszcie rozwinąć skrzydła i zmusi do założenia własnej firmy. Boję
się tego (a raczej brakuje mi prawdziwego "kopa") mając stałą, bezpieczną
pracę etatową, "najemną". Ale nie chcę żyć ze świadomością, że zostawiam dzieci
w domu pod opieką obcej osoby, tylko dlatego, że BOJĘ SIĘ , że mnie zwolnią.
Jak będą chcieli zwolnic i nadarzy się ku temu okazja to i tak to zrobią, i
nawet nie wspomną i nie docenią tego, że miesiąc po porodzie już siedziałyscie
za biurkiem.

Także patrzę na urlop wychowawczy jak na szansę wygrania w życiu czegoś
ważnego, własnego, przezycia wspaniałej przygody. I od początku będzie w tym
uczestniczyć maluch, którego jesczez nie mam, ale planuję w najbliższym czasie.
Pomysłów jest mnóstwo. Boję się...czy się uda itp.Mój partner bardzo się cieszy
na myśl o tym, że bedę prowadzic biznes w domu, wychowywac dziecko itp. Wspiera
mnie w tym - i wcale nie chodzi mu o to, że bedzie w domu posprzątane i
ugotowane itp - bo na to chyba nie wystarczy mi w tym wszystkim czasu )))
Zyskam niezależnośc i problem zwolnień, wyścigu szczurów spadnie mi z barków.
Czego i Wam życzę gorąco!!!!!