POWRÓT DO PRACY CZY BYCIE Z DZIECKIEM?

[nelly77]

Dziewczyny,dopiero planuję dziecko ale paralizuje mnie myśl,że będę musiała
zostawić 4 miesięczne dziecko z obca osobą (nie mam w mieście w którym
mieszkam żadnej rodziny) i wrócic do pracy. Maz zarabia niezle ale na pewno
nie tyle, zebysmy zyli w trójkę bez stresu tylko z jego pensji. Jak patrzę na
moje kolezanki w pracy, młode mamy, na ich totalny stres i dziesiątki
telefonów do opiekunki w ciagu dnia, to wpadam w panikę. Podzielcie się
swoimi doswiadczeniami proszę... Moze jednak warto poświęcić 2-3 lata na
wychowywanie samodzielne maluszka?..

[radowinkaala]

Witaj nelly77.
W ubiegłym roku borykałam się dokładnie z tym samym problemem. Jedna z mam na
forum mi powiedziała, że bez problemu rozstała się z dzickiem i oddała je do
żłobka - jej wystarczyło zobaczenie drugiego kroku dziecka, usłyszenie od
opiekune co dziecko robiło w ciągu dnia. Ja tego nie chcę przegapić - ja chcę
być pierwszą osobą, która zobaczy wszystkie pierwsze ważne wydarzenia w zyciu
swojego dziecka i zda relacje pozostałym członkom rodziny. Założyłam córci
zeszyt, w którym opisuję wszystkie jej osiągnięcia - te duże i te małe.
Zanim zaszłam w ciążę już wiedziałam, że chcę sama wychowywać swoje dziecko.
Potem - jak byłam w ciąży wahałam się, bo stwierdziłam że moze być cięzko
utrzymać dotychczasowy poziom życia. Jak już urodziłam córcię, to doszłam do
wniosku, ze żadne pieniadze nie są w stanie zrekompensować mi czasu, który
spędzę z córką. I choc jestem - można by powiedzieć - w komfortowej sytuacji,
bo rodzice moi i meza mieszkają od nas odpowiednio 50 i 200 metrów, to jednak
nie mogę zostawic córki pod ich opieką bez szkody dla niej samej. Dlatego
postanowiłam, że po zakończeniu urlopu macierzyńskiego wykorzystam jeszcze
zaległy wypoczynkowy, a potem biorę przynajmniej rok wychowawczego. Przyznam
szczerze, że chciałabym wyrwac się do ludzi, poprzewracać trochę papiery w
pracy, ale nie jestem w stanie córci zostawić - ani z rodzicami, ani z nianią
ani w żłobku. Miłość do niej na to nie pozwala. Może za rok ....... Pożyjemy -
zobaczymy. W kazdym razie nikt dziecku nie da tego, co jego rodzice. Uważam, ze
osobista opieka nad dzieckiem w pierwszych latach jego zycia, zaprocentuje w
przyszłości. Życze Ci szybkiego zafasolkowania, bezproblemowej ciąży i
świadomych, a dobrych decyzji. Pozdrawiam

[ese1]

jezeli tylko macie taka mozliwosc materialnie, to radze zostac z dzieckiem
dluzej, to naprawde jest najlepsze dla dziecka!

[anielka25]

Ja obecnie jestem w 38 tygodniu ciąży i też na początku zastanawiałam sie co
mam zrobić jak urodzę - wrócić do pracy, iść na wychowawczy czy jeszcze coś
innego. Sprawa sama się rozwiązała bo szefowa powiedziała mi że umowa nie
zostanie mi przedłuzona po porodzie więc problem z głowy. Może to i lepiej bo
jakoś tak od razu jednak stwierdziłam że damy sobie radę,a ja zostanę z
dzieckiem tak długo jak to będzie możliwe. Po jakimś czasie zamierzam poszukać
innej pracy - z tej i tak nie do końca byłam zadowolona...

[saskiaplus1]

Prawdę mówiąc, gdybym miała wybór, to nawet bym się nie zastanawiała, tylko
została z dzieckiem. Ale wyboru nie ma - za 1200 zł żyć się w wynajmowanym
mieszkaniu w trójkę nie da (choć ustawowego poziomu nędzy jeszcze nie
sięgniemy, więc po wykorzystaniu zaległego wypoczynkowego będę musiała,
niestety, wrócić do pracy. Muszę przyznać, że to moje największe ciążowe
zmartwienie - co zrobić z takim małym, czteromiesięcznym dzieckiem?

[jagodasoft2]

Nie jest tak zle. Ja na poczatku tez sie zastanawialam co zrobie i przez
pierwsze tygodnie bylam pewna ze wroce do pracy, a teraz nawet nie chce o tym
slyszec.
Najpierw masz 16tyg macierzynskiego, potem zazwyczaj wykorzystuje sie caly
urlop wiec to przynajmniej nastepny miesiac. A potem na wychowawczy
(przynajmniej rok). Jezeli twoj maz nie zarabia za duzo to masz jeszcze
rodzinne i zas. wychowawczy.

[kretoszczurek]

Ja też bym chciała zostać z dzidzią jak najdłużej. Niestety dzidziol ma przyjść na świat we wrześniu a w październiku zaczyna sie semestr. Dziekanka nie jest dobrym pomysłem więc dzidzia zostanie z babcią.
Pozdrawiam

[curly2]

Ja właśnie za 10 dni rozpoczynam urlop wychowawczy (przynajmniej roczny). Nigdy
się nie zastanawiałam czy zrobić inaczej. Z kasą się nie przelewa, ale myślę,
że nie to jest najważniejsze. Dla dziecka najważniejsza jest ta jedna, jedyna
osoba, na którą może liczyć i która nagle nie zniknie (zwłaszcza tak wcześnie,
kiedy dziecko nie jest jeszcze w stanie tego zrozumieć).
Pozdrawiam, Kinga

[monismonis]

witam!
Ja równiez zamierzam iść na wychowawczy umowe mam na czas nie określony więc
mam nadzieje że nie będą mi roboić z tym problemu. Ciężko bedzie ale mysle że
damy rade, teraz zarabiam do reki 800zł i szkoda mi zostawić maleństwa dla
takich groszy! Oczywiście mówi sie że lepsze te 800 niz nic ale trudno może
bedzie mi sie należał płatny wychowawczy?? Zobaczymy ale zdecydowana jestem na
100% że po porodzie nie wracam do pracy na najblizsze 2 lata a puźniej zaczne
szukac jakiejś lepszej i lepiej płattnej!
Pozdrawiam!

[ade1]

ja natomiast zaraz po macierzynskim wracam do pracy, podobnie jak przy
pierwszym dziecku i tylko takie rozwiazanie sprawia ze jestem szczesliwa nie
wyobrazam sobie siedzenia z dzieckiem 2 a nawet 3 lata w domu bez kontaktu z
ludzmi. Dziewczyny to moje drugie dziecko wiec jak urodzicie to zobaczycie
jakie ciezkie klimaty sie łapie gdy sie siedzi caly czas w domu. Moj syn mial
super opiekunke, pozniej zlobek (nauczyl sie tam miliona nowych rzeczy ktorych
nigdy siedzac w domu by sie nie nauczyl- chodzi przede wszystkim o kontakty
zrowiesnikami)a ja po przyjsciu z pracy o godz. 16 moglam z usmiechem na ustach
sie nim zajmowac. Pamietam moje sasiadki (2 siedzialy z dziecmi w domu) one
byly zgnusnialy wiecznie zdenerwowane a dzieci wydaje mi sie ze znudzone
siedzeniem z mama w domu. Oczywiscie nie jest to reguła sa kobiety ktore w 100%
sie realizuja bedac Matka na pełny etat ale sa takie jak ja,ktore wybieraja
posrednie rozwiazanie i dopiero wtedy sa szczesliwe. Jednak w pelni jestem
przyeswiadczona o tym ze nic tak dobrze nie robi dziecku jak kontakt w
przedszkolu z dziecmi, zlobek od drugiego roku zycia tez mysle ze nie jest zly.

[maggie2229]

ja zgodze sie z dosc kategorycznym pogladem ade1; po wykorzystaniu wszelkich
mozliwosci, wracam do pracy i uwazam, ze bedzie to dobre i dla mnie i dla
dzidziusia, fakt mam oparcie w swojej mamie, ktora bedzie mogla nam pomoc i
posiedziec z dzieciatkiem, jak z mezem bedziemy w pracy
oczywiscie chcę, po macierzynskim, wykorzystac urlop z 2005 i moze nawet ten
przyszly z 2006 - porod planowany wrzesien 2005- planujac ciaze spory zapas
zaoszczedzilam z 2004, wiec chyba nie bede "zla" mama
natomiast rowniez jak patrze na te niektore ziewajace,znudzone,zgnusniale
mamusie zastanawiam sie, czy sa one takim super wzorcem dla dziecka i czy
czasem po kilku latach nie bedzie ono dumniejsze, ze jego mama ma jakies swoje
plany,ambicje, ze umie pogodzic i czas z dzieckiem i prace zawodowa, i
uwierzcie, znam nie jedna sytuacje, gdy ta mama wracajaca z pracy juz cale
pozne popoludnie do wieczora poswiecala wlasnie dziecku, a ta co caly dzien
siedziala w domu-wcale nie...
pozdrawiam wszystkie pracujace mlode mamusie
p.s. oczywiscie jesli moja pensja starczala by akurat na obca opiekunke i nie
mialabym oparcia w przyszlej babci, tez wybralabym siedzenie przy dziecku

[schaapje]

A ja prawdopodobnie wroce do pracy po 5 miesiacach . Nie wiem, jak sobie z
tym poradze, ale nie mam wyboru. Z kilku powodow:
- jestem zadowolona ze swojej pracy i nie chce jej stracic, a im dluzej mnie
nie bedzie, tym wieksze prawdopodobienstwo
- z jednej pensji nie wyzyjemy, bo to drugie dziecko, a my splacamy kredyt
mieszkaniowy, do tego ja wciaz jeszcze chodze do szkoly, za ktora place niemale
pieniadze (obecnie koncze 4 rok wiec o dziekance nie mysle)
- jestesmy zdani tylko na siebie (i finansowo i pod wzgledem opieki nad
dzieckiem)

nie twierdze, ze dziecko nie traci, gdy zajmuje sie nim babcia/opiekunka, ale
nie uwazam tez, ze moj powrot do pracy bedzie dla dziecka az takim koszmarem. w
koncu ja takze chodzilam do zlobka i do przedszkola, a wyrosla ze mnie
zadowolona z zycia, szczesliwa istota...

[niedzwiedzica_sousie]

ja wracam do pracy. przynajmnej takie mam plany na dziś.

[magda742]

ja tez wracam do pracy

[femalespirit]

Jesli tylko mozesz, zostan z dzieckiem w domu. Pierwsze osiem miesiecy - rok z
matka to najlepsza inwestycja w jego przyszlosc, jego zdrowie emocjonalne,
pewnosc siebie, udane zwiazki z ludzmi w doroslym zyciu. Jesli nawet zarobki
meza wystarcza tylko na skromne utrzymanie, to zdecydowanie warto, bo ten wazny
okres w zyciu dziecka juz nie wroci, a zadna, nawet najbardziej kochajaca
babcia czy najlepiej kwalifikowana opiekunka nie zastapi mamy, bo jest to
zwiazek specyficzny, absolutnie unikalny. Wiem to zarowno z doswiadczenia
prywatnego i zawodowego (jestem psychologiem klinicznym). Niepopularny to
poglad w dzisiejszych czasach, ale jesli tylko przymus ekonomiczny nie
wystepuje, to lepiej ten czas dac dziecku. I nie wierz w opowiesci o koniecznym
zgnusnieniu jakie ma towarzyszyc kobietom, ktore opiekuja sie dziecmi w domu.
To zalezy tylko od Ciebie, a bycie z dzieckiem moze byc tak samo tworcze,
radosne, niezwykle dla Ciebie jak i dla Twojego dziecka.
Planuje zostac z dzieckiem do przedszkola, a co najmmiej rok i chociaz bede
potem zaczynac wszystko zawodowo od nowa, to nie mam watpliwosci, ze warto.

[niedzwiedzica_sousie]

e tam, też jestem psychologiem klinicznym. bez przesady!

[yola13]

Zależy jaką masz pracę, i czy jest ona dobrze płatna czy raczej marnie. Ja
akurat zarabiam tak beznadziejnie mało, że niewiele odczuwać będę fakt że
jestem na urlopie wychowawczym.

[kateszu]

Kazdy jest inny. Rób tak jak czujesz,że będzie najlepiej dla Ciebie i dziecka.
Ja nie wyobrażam sobie siedzieć 2-3 lata w domu i zajmować sie dzieckiem. Po
pierwszym dziecku poszłam do pracy 6 mies.od urodzenia. Miałam juz dziwne
stany. Wracałam stęskniona z pracy ale i bardzo szczęsliwa a dla dziecka tak
naprawdę najważniejszy jest uśmiech i to aby mama była szczęśliwa. Nie ominęły
mnie pierwsze kroczki, czytanie bajek, pieszczotki. Daje mu całą miłość jaką
moge mu dać i mam zdrowe, usmiechnięte i madre dziecko)))))

[eva78]

Jestem w podobnej sytuacji jak ty, tylko ja planuję powrót do pracy, gdy dzidziuś skończy 6m. Nie mam wyjścia. mam umowę na czas określony, do końca sierpnia. Jeśli od 01 września nie podpiszę umowy, to zostaję bez pracy. Jestem nauczycielem. Mam nadzieję, że poradzimy sobie bez opiekunek. Chcę wrócić na pół etatu, a w przypadku nauczycieli to jest 9 godz dydaktycznych- w warunkach idealnych, o ile nie będę miała okienek( do tego muszę doliczyć godz na dojazd)Mąż zwykle pracuje popołudniami więc będziemy się wymieniać przy opiece. Problemem będą popołudniowe rady, szkolenia, wywiadówki- wtedy ewentualnie pozostaje nam opiekunka. Myślę, że przy takim trybie pracy, dziecko nie odczuje mojej nieobecności. A od września 2006, jak już synek będzie miało półtora roku, myślę o żłobku i powrocie na pełny etat.

[jajko54]

to zależy od Waszej sytuacji materialnej i Twojej psychiki - jedne mamy są
nieszczęśliwe w pracy, inne w domu. ja nie wyobrażałam sobie powrotu do pracy
po 4,5 m-cach, nie byłabym w stanie normalnie pracowac. żeby zostac dłużej na
wychowawczym wyjechalismy na rok za granicę gdzie moj mąż miał lepiej płatną
pracę. wróciłam do pracy jak mój synek miał 1,5 roku a on poszedł do żłobka i
to był dobry czas bo już miałam dość siedzenia w domu. najelepiej zostawic
sobie otwarte furtki i w razie potrzeby zdecydowac o pozostaniu dłużej z
dzieckiem czy powrocie do pracy.

[ade1]

no i o to wlasnie ze chodzi ze nia ma reguly to zalezy od osobowsci matki-
jedna zwariuje siedzac w domu z dzieckiem 2 lata, wiec powinna jak najszybciej
isc do pracy, a inna natomiast nei wyobraza sobie oddania dziecka opiekunce-
wiec powinna byc w domu.To zalezy od charakteru.

[lolalilu]

jestem w domu od 14 misięcy i nie jestem zgnuśniałą czy zaniedbaną matką - to
jaka będziesz zależy tylko i wyłącznie od Ciebie i Twojego nastawienia. Fakt
studiuję dzinnie, ale zajęć nie mam zbyt wiele, więc masę czasu spędzam z
małym. Nie nudzę się.

Myślę, że kwestie zostania z dzieckiem przez pierwsze lata jego życia można też
potraktowac jako inwestycję. Wiele badań wskazuje, że WIĘKSZOŚĆ dzieci które
pierwsze lata spędzają pod opieką mamy lepiej się rozwijaja, są zdrowsze,
radośniejsze, później sprawiają mniej kłopotów, mają też znacznie silniejszą
więź z rodziną - oczywiście są od tego wyjątki (mniejszość). Z czysto
ekonomicznego pinktu widzenia możnaby spokojnie policzyć opłacalność takiej
decyzji

Ale sama zobaczysz - po kilku miesiącach z dzieckiem będzie Ci łatwiej podjąć
właściwą decyzję. Do pracy zawsze możesz wrócić. Nie musisz z dzieckiem
siedzieć do 3 roku życia... Ale ten pierwszy rok jest tak cudownym okresem W
pewnej chwili ocenisz czy lepiej jest żyć skromniej, ale opiekować się
dzieckiem trochę dłużej, czy nie odnajdujesz się w domu i wolisz wrócić do
pracy. Zobaczysz też jakie będzie Twoje dziecko. Są dzieci, które lepiej znoszą
opiekę obcej osoby inne gorzej. Myslę, że nie ma co się martwić na zapas, w
chwili narodzin dziecka spojrzenie nasze na świat diametralnie się zmienia.

[martagrz]

ja jestem w 26 tyg. i po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego oraz
wypoczynkowego zamierzam wrócić do pracy. I jest kilka powodów tej mojej
decyzji:
1. Kredyt mieszkaniowy plus bieżące rachunki
2. Jeżeli ja nie będę pracować nie będę w ogóle widywać swojego męża a dziecko
ojca - będzie musiał pracować 24 godziny na dobę żeby zapewnić nam byt
3. Mam całkiem fajną pracę za niezłe pieniądze i blisko domu - więc nie
chcialabym jej stracić

[saskiaplus1]

Kurczę, czasem to nie jest kwestia życia skromnie, tylko kwestia życia
jakkolwiek. A jak bym nie liczyła, moja pensja minus opiekunka nie wyjdzie
tyle, ile ewentualny zasiłek wychowawczy... Nie mogę się z tym pogodzić i
ciągle liczę, że do tego czasu coś się jeszcze wydarzy (totolotek?

[nelly77]

Dziewczyny, bardzo Wam dziękuję za wszystkie wypowiedzi. Ja tak naprawdę
intuicyjnie znam odpowiedź na zadane pytanie, chociaż jeszcze nie jestem mamą.
Chce zostać z maluszkiem w domu i to własnie głownie dlatego, że "chcę
być pierwszą osobą, która zobaczy wszystkie pierwsze ważne wydarzenia w zyciu
swojego dziecka i zda relacje pozostałym członkom rodziny" jak to ładnie któras
z Was napisała. Mieszkamy prawie 400 km od miasta rodzinnego mojego i męża,
więc nie ma szans na opiekę babć. Poza tym mam tak wyczerpującą pracę i
angazującą psychicznie, że już teraz mi trudno gdy wracam do domu o 19.00.Nie
wyobrażam sobie, że miałabym posiecac maluchowi tylko 1-2 godziny dziennie.
Dziękuję wam za pozytywną energię i mam nadzieję, że dołaczę wkrótce jako
fasolkowa mama