nie umiem się z tym pogodzic

[kasia19662]

wczoraj byłam na usg połówkowym.z dzieckiem wszystko ok.dowiedziałam się
również jaka płec.będzie dziewczynka.wstyd się przyznac ale przepłakałam pół
dnia, byłam na 100% przekonana ze będzie chłopak.nie potrafię się z tym
pogodzic.tak bardzo pragnęłam chłopca.mój mąż równiez pragnął chłopca, nawet
o dzidziusiu w brzuchu mówił zawsze"on", ale szybko się przestawił i twierdzi
ze bardzo się cieszy i ze to nawet lepiej.
dziewczyny proszę Was o radę jak się przestawic.czuję się okropnie w stosunku
do tej małej istotki w moim brzuchu.czy ktoś był w podobnej sytuacji?

:)))) Uśmiechnij się po prostu.

[asienka32]

Nic złego się nie stało, rozczarowanie to nie grzech a za kilka tygodni nie
będziesz pamiętać że chciałaś chłopczyka.

Pomyśl, co przeżywają Ci, który właśnie się dowiedzieli, że to czwarta z kolei
córka, zamiast tego upragnionego syncia

I idź do sklepu i kup jakąś super sukieneczkę dla małej /są teraz naprawdę
piękne/ ... zobaczysz, od razu Ci pzejdzie.

Pozdrawiam

[mamand]

> Pomyśl, co przeżywają Ci, który właśnie się dowiedzieli, że to czwarta z
kolei
> córka, zamiast tego upragnionego syncia

baaaardzo zabawne
moi rodzice mają właśnie 4 córki i jakoś nigdy nie rozpaczali z tego powodu

[sabi35]

Nie wiem, może jakbyś tak przeżyła 3-4 poronienia (w tym jedno w 23tc) to
byłoby ci wszystko jedno. Wtedy jedna przepłakana noc to pryszcz.

[asienka32]

sabi35 napisała:

> Nie wiem, może jakbyś tak przeżyła 3-4 poronienia (w tym jedno w 23tc) to
> byłoby ci wszystko jedno. Wtedy jedna przepłakana noc to pryszcz.


Ja sobie myślę, że do zabicia muchy nie trzeba wyciągać armaty ((

[survvivve]

rozumiem Cie doskonale
chciałam chłopczyka zostało we mnie poczucie winy, ze nie potrafie sie
cieszyc tak do konca z dziewczynki...

[sabi35]

To czasem, nie wiem, boli. Są dziewczyny biegające do lekarza z poważnymi
zmartwieniami, nie rozumiejące takich problemów. Ale cóż, każdy ma swoje
doświadczenia i wg nich ocenia świat. Wiadmo, że punkt widzenia...

Oczywiście masz rację, ze punkt widzenia zależy od

[asienka32]

punktu siedzenia.
Obiektywnie patrząc problem rozczarowania płcią dziecka jest niczym w
porównaniu z problemami z jakimi niektórzy muszą się borykać.
Pozostaje życzyć wszystkim cieżarnym tylko takich dylamatów.

Ja uważam, że najlepszym sposobem na rozwiązywanie problemow błachych w ciąży
jest rezygnacja z powszechnie branych zwolnień lekarskich a dla tych co nie
pracują, znalezienie sobie jakiegoś ciekawego zajęcia na 9
miesięcy /niekoniecznie płatnego/
Bo siedzenie przez cały dzień w domu, czytanie ksiazek, czasopism i forum na
temat patologii ciąży, do tego ograniczanie kontaktów tylko do tzw. matek -
polek i rozmów o kupach zupech i pieluchach kończy się wydumanymi problemami
właśnie.

Ostatnia uwaga moja nie dotyczy autorki wątku, bo rozumiem jej rozterki i
poczucie winy, jednocześnie wierzę, ze za parę dni nie będzie pamiętać o
problemie.

Asienka

[atlantis75]

Pozwole sie z Tobą nie zgodzić. W calej rozciągłości. Wiesz dlaczego? Bo tak to już ten swiat
banalnie jest skonstruowany, że są problemy błahe i megapoważne. I ten, co ma problem błahy
bo mu na nosie wyskoczył pryszcz, nie bedzie gryzł się w język z tego powodu, że sąsiadowi
umarla żona. Prawdziwe i szczere. Dla niektorych może do bólu.
Też miałam trudną ciążę, bo od 26 tyg. w pozycji horyzontalnej. I mialam większe zmartwienia niż
dodatkowy kilogram na wadze lub trzeci rozstęp na prawym udzie po lewej stronie. Ale z tego
powodu nie neguję prawa do blahych zmartwień osób, którzy pzrechodzą pzrez ciążę
bezproblemowo. To ich widzenie swiata.
Najlepszym rozwiązywaniem problemów w ciąży nie jest (jak napisałaś) rezygnacja ze zwolnień
(zakladasz, że każda siedzi na zwolnieniu z powodu lenistwa?) - tylko zwykła ludzka życzliwość i
poczucie humoru. I myślę, że tak należaloby potaktować problem autorki postu.
na forum Ciąża i poród przewijają się różne tamaty. Od lekkich i przyjemnych po dramatyczne. Czy
z tego powodu każda ciężarna z wlaśnie takimi problemami (których jej nota bene życzysz) ma bić
się w piersi? Bo co? Bo nie wypada, bo to proste, bo są wielkie dramaty? Nie. Nie powinno tak
być. Owszem, może na forum Trudna ciąża lub Poronienie - taki post zwróciłby moją uwagę. Ale
tutaj? Dlaczego? Bo masz żal? Bo Ci smutno? Bo Ty o tym nie myślisz z powodu dramatycznych
przeżyć, które Cię dotknęły? Bo wydaje Ci się to śmieszne? To napisz, że inaczej wartościujesz
problemy. Nie musisz się na siłę uśmiechać. Bez złośliwości.

[eminka1]

Nie przejmuj się, powoli sie przestawisz. U mnie była odwrotna sytuacja -
nastawialiśmy się na dziewczynkę już nie wspomnę o mojej starszej corci, ktora
od kilku lat marzyła o siostrze. No i oczywiscie będzie synuś. Po kilku dniach
lekkiego rozczarowania nadszedł czas na wielkie szczęście. U Was będzie tak
samo. Na poczatek podejdźcie do tego tak, że dziewczynki są grzeczniejsze,
mniej z nimi kłopotu chociażby w samej pielęgnacji noworodka, a i w późniejszym
okresie łatwiej się je wychowuje. Tzn. ja tak sobie myślę, ze teraz przy
chłopcu będzie trudniej.
Pozdrawiam

[bazylea1]

no cóż, rozumiem zawód, z tym że u mnie to drugie dziecko i drugi syn - więcej
już nie będę miała a marzyłam o córce. z czasem jest lepiej a potem można się
już naprawdę cieszyć z opcji która jest nam dana, cieszyć że dziecko jest
zdrowe - i nie jest to pusty frazes, znaleźć pozytywy danej sytuacji. jeśli
znasz angielski to przeczytaj sobie to:
www.babyzone.com/features/content/display.asp?TopicID=3000&ContentID=1142

u mnie bylo tak

[annam21]

ze ciagle myslalam ze chlopak i do brzucha tez mowilismy "on", no i usg,a
lekasz mowi corcia,mnie zatkalo o mezu nie powiem,az mi wstyd bylo,lepiej maz
powiedzia do mnie :"no to ty sie pewnie cieszysz"jeszcze u lekaza,pozniej
tlumaczyl ze nie mial namysli ze on sie nie cieszy,ale tak mo sie powiedzialo,Z
tym ze czekalismy jeszc na jedmo usg dokladne,ale do brzucha mowilismy juz per
kulka,lub ona,a najczesciej "mala",usg no i potwierdzenie dzieczynka i juz
wielkie zadowolneie na naszych twarzach.Wieeeelkie,a jeszcze wyszlismy od
lekarza a tam stoi na chodniku tak 2 letnia miss swiata w rozowej
sukienusi,usmiechnael sie do nas i uciekla do mamy)) i juz jestesmy
zakochani)).wiec uwierz rozczarownie mija,oile wogole mozna to nazwac
rozczarowaniem.to po prostu zaskoczenie,jedni lubia byc zaskakiwani inni
nie.Zreszta jak przez 20 tygodni ktos mysli ze bedzie chlopak i sie nastawia i
jest prawie peny,no to moze byc troche zbity)

[a_pynia]

Umiesz, umiesz. Po kilku tygodniach będziesz się dziwić, jak można chcieć
chłopca... Moj mąż do chwili urodzin córeczki miał nadzieję, ze zamieni się w
chłopczyka. W ciągu kilku godzin o tym zapomniał, jak zobaczył słodziutką
twarzyczkę...

[kasia19662]

dzięki wielkie za odpowiedzi.powoli przyzwyczajam się do tej myśli.ale mam do
siebie pretensje ze zareagowałam takim rozczarowaniem.

[marta_st]

Rozczarowanie to normalny stan. A tak apropos upragnionego syna czy córki to
zawsze moja mama powtarza (święte słowa), że nie ważne jaka płeć, ważne, żeby
dziecko urodziło się zdrowe.

[mynia0]

dokładnie tak!

nie gniewaj sie, ale ja Cię nie bardzo rozumiem...

jak byłam w ciaży, nie myślałam w ogóle o płci dziecka. po pierwsze - nie
miałam na to zadnego wpływu, a po drugie - ważniejsze było dla mnie jego
zdrowie. płeć była kompletnie nieistotna. jak ktoś mi mówił, ze to MUSI być
syn, bo dziedzic nazwiska i tak dalej / co doprawadzało mnie do szału!!!/, to
kłóciłam się na maxa. mój mąż kocha swoją córeczkę najbardziej na świecie i
wcale nie załuje, ze nie ma dziedzica dla swojego nazwiska.

zajmij się czymś, kochana i nie mysl o głupotach

[cicuta]

Kasiu,
nie miej dos iebie pretensji, jestes juz na plusie w stosunku do innych, ze
ZAREAGOWLAS, zaraz odreagujesz i bedzie git. Gorzej, jak ktos jest
rozczarowany, skrupulatnie to ukrywa, udaje i potem dziecko odczuwa, ze cos
jest z nim nie tak...
Dziewczynki sa super, wiesz? I zaloze sie, ze jak sie urodzi tonapiszesz
nam "jak ja moglam byc tak glupia" i "kocham ja nad zycie".
Ja strasznie chcialam coreczke i mam tak fajna, ze w drugiej ciazy bylismy
oboje przekonani, ze bedzie druga cudna, slodka dziewusia... Wyszedl chlopak i
choc trudno mowic o rozczarowaniu, to przyzwyczajalismy sie do tej mysli przez
ladnych kilka tygodni.
Bedzie dobrze, a emocji sie nie wstydz-lepiej, ze je masz, umiesz nazwac i
przezyc, niz jakbys miala je dusic w sobie, wiesz?

[espressoo]

nie przejmuj się, ja mam podobnie z tym że jeszcze nie znamy płci. Też
strasznie chcemy synka, choć wszyscy mówią żeby się nie nastawiać i wszyscy
jednym tchem powtarzają, że do nas pasuje córeczka i że pewnie to będzie
dziewczynka.

zobaczysz będziesz najszcześliwszą mama na świecie i najbrdziej dumną ze swojej
córeczki, a może za jakiś czas będzie braciszek

[paycza]

Po pierwsze to nic pewnego (zdarzaja sie pomylki!). A po drugie dziewczynki sa
fajniejsze, slodkie, milutkie i grzeczne. Dlaczego akurat chlopak??? Pozdr

[mamadwojga]

U mnie też było dwukrotne rozczarowanie. W pierwszej ciąży chciałam mieć synka.
Czułam że będzie chłopak, mieliśmy wybrane imię dla chłopaka i nastawienie
TYLKO na chłopaka. Jednak na USG okazało się że w brzuchu mieszka mała
kobietka. Szok trwał przez jakiś czas, mieliśmy kłopoty z wyborem imienia ale z
czasem się "pogodziliśmy" że będą kitki i spódniczki zamiast autek. Potem
okazało się że nasza córeczka jest WSPANIAŁA. Nie wyobrażałam sobie siebie jako
matki syna i cieszyłam się że to nie ja decydowałam o płci tylko los. Doszło do
tego że jako drugiego dziecka pragnęłam tylko i wyłącznie córki. Syn nie
wchodził w rachubę. Już w duchu widziałam moje dwie malutkie córeczki jak się
bawią lalkami i są najlepszymi koleżankami. I po raz drugi w życiu przeżyłam
szok kiedy okazało się na USG że moja "córeczka" ma siusiaczka. Nie
przyjmowałam tego do wiadomości. Do końca łudziłam się że to była pępowina, że
jednak będę miała swoją drugą laleczkę. Pani doktor jednak miała rację i teraz
mam ślicznego synka. Kocham go nad życie i nie wyobrażam sobie jak ja mogłam
chcieć dwie dziewczynki i pozbawić się tych autek, klocków i piłek.
Podsumowując, rodzice przyzwyczajają się do dziecka po urodzeniu i wydaje im
się że to właśnie był NAJLEPSZY wybór jaki mógł im się trafić. I Ty pokochasz
córcię i za kilka lat będziesz z niedowierzaniem wspominać swoje rozterki.
Pozdrawiam.

[justa781]

Ja osobiście nie byłam rozczarowana. Wiedziałam, ze urodzę drugiego chłopca.
Czułam to, kiedy robiłam test w domu. Nie wiem, czy to intuicja. Cała rodzina
mojego męża liczyła na dziewczynkę. Sam małżonek również. Jednak wyszło na moje.
Pierwsza zauważyłam "siusiaka" na usg. Teściowa była zrozpaczona, ale mąż się
ucieszył.
Myślę, że jak urodzisz i zobaczysz swojego maluszka, pokochasz go jak nikogo
innego na świecie. Trzymaj się, głowa do góry

[malgosiek2]

Oj justa dokładnie jakbym czytała o sobie )))))))))
Też moja intuicja mnie nie zawiodła.Więc mamy Maksymiliana,Maksia
Pozdrawiam Gosia

[gogo2]

Ja chciałam dziewczynkę, ale w 14tc dowiedziłam się,że będzie syn. Dziś ma 11 m-
cy i nie wyobrażam sobie dziewczynki-jest tak kochany, cudowny....u ciebie
będzie tak samo, jak sie urodzi poczujesz to samo,że nie wyobrażasz sobie
innego dziecka. Muszę ci jeszcze powiedzieć, że mojego męża brat i bratowa też
bardzo, bardzo pragnęli chłopca. W 14, 22tc lekarz powiedział,że będzie
dziewczynka. Teraz poszli na USG w 32tc i pojawił się siusiaczek-szok, już
przyzwyczili się do dziewuszki. Ale cieszą się obojętnie co będzie. Muszę
dodać,że to dobry specjalista od USG.Jeszcze wszystko możliwe

[naturella]

Kasiu kochana, miałam identycznie. Marzyłam o dziewczynce, testy owulacyjne,
seks z myślą o tym, że będzie dziewczynka. Od początku to była "ona", nawet
dwie kreski na teście, to była dziewczynka oglądałam ciuszki dla dziewczynek,
mieliśmy wybrane imię, byłam głęboko przekonana, że mam Olę w brzuchu. Nie
widziałam nigdy małego chłopca, nie wiem, jak sie chłopców wychowuje, jakie
wartości im sie przekazuje - u mnie w rodzinie same dziewczynki od lat.
I co? W 18 tygodniu na usg lekarz mówi, że to chłopiec. Ja nie powiedziałam
nic, moj mąż zdobył się na to, żeby zapytać, czy wszystko POZA TYM w porządku.
Przed kliniką staliśmy jak wariaci, ja płakałam, a mąż palił namiętnie. Pół
wiczoru przepłakałam, czułam sie, jakby mi ktoś ukradł dziecko. Wieczorem były
u mnie koleżanki, nie rozumiałam w ogóle co do mnie mówią, czułam się jak w
jakimś stuporze takim, wszystko docierało do mnie jak przez mgłę. Cała noc nie
spałam. Około 3 w nocy wymyśliłam, że to będzie Maks. Rano byłam w H&M
pierwxsza po otwarciu i kupiłam mojemu synkowi najbardziej męską koszulkę w
rozmiarze 56 i beżowe skarpetki. Od tamtego czasu minęło 14 tygodni i nie
wyobrażam już sobie innego dziecka niż mój synek i nie wiem, jak mogłam kiedyś
myśleć, że jest Olą. Nie mogę się już doczekać, aż go zobaczę

[agao_72]

Hmmm... pogodzisz się predzej niż Ci się wydaje. Bo nie masz wyjścia .
Ale jak czytam takie posty to cieszę się, że nie miałam tego typu problemów. Na
pytania: "czy wolę mieć dziewczynkę czy chłopca?" stwierdzałam, że woleć to ja
mogę surówkę z kapusty lub marchewki w knajpce, gdzie jadam obiady. W tym
wypadku - na szczęście - nie muszę wybierać.
Okazało się, że mój mąż zaklinał brzuch - na dziewczynkę. I będzie córa...
(czarodziej się znalazł )) ) Chłopak, czy dziewczyna - tak sobie naiwnie
myślę, że celem rodziców powinno być wychowanie na kochającego i przyzwoitego
człowieka. I tyle.