Odeszła jedna z nas...

[aniael]

forumowiczek Zastanawiałam się, czy tu linkować, ale chyba
trzeba... Bo po pierwsze tutaj pisała, a po drugie - ku przestrodze.
Euforia w którymś momencie po porodzie opadnie, bądźmy wyczulone ma
symptomy, uczulmy mężów, żeby na czas nie zabrakło pomocy. Depresja
może się przydarzyć także wiele miesięcy po porodzie

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=36868&w=83613773&a=83919419
(*)

[henia76]

nie wiem poprostu co mam powiedzieć((( brak mi słów...

[katarina775]

(*)(*)Brak mi słów.

[monikaa1982]

aż trudno w to uwierzyć...

zatkało mnie.

[corkaswejmamy]

szok

[aniulekq]

[ewik_751]

Strasznie przykre, ale tak naprawdę dotyczy coraz większej ilości
kobiet. Może nie zawsze kończy się z tak tragicznym skutkiem.

Ja nie miała depresji, a bardziej nerwicę. I jak doszłyśmy z
lekarką, że to jednak podłoże psychiczne, a nie astma, arytmia
serca, itp. to powiedziała jedno zdanie, jest pani kolejna.
Żyjemy w świecie równouprawnienia, kształcimy się, robimy awanse
zawodowe, rodzimy dzieci, zarządzamy domem. Organizujemy wakacje,
zabieramy dzieci na dodatkowe zajęcia i nie mamy czasu żeby sobie
odpocząć, podrzucić dzieci dziadkom lub opiekunce, bo przecież damy
radę, tylko, że niemoc przychodzi jak złodziej i nagle czujemy się
tak przytłoczone życiem i obowiązkami, że jedyną ucieczką zaczna być
trumna.
Może to koszmarne, ale niestety dopada wiele kobiet. Powstają
ostatnio fajne bazy czasu matek, mogą w jakiś sposób pomóc, ale
powinny być raczej jak środek zaradczy niż leczniczy, bo przy
poważnych problemach potrzebna jest pomoc spcalisty i farmacji,
cięzka depresja czy nerwica to choroba psychiki, nawet wsparcie
bliskich to za mało, to jak rak zjada trzeźwość myślenia i człowiek
jako jedyen wyjście uważa ucieczkę od świata.
Obok tego, że wiele potrafimy powinnyśmy się nauczyć, że należy nam
się pomoc, odpoczynek, mamy prawo do niewyprasowanych ubranek,
bałaganu w domu czy braku obiadu dla męża.
Też mi łatwo pisać, a trudniej realizować, niestety...

[sympatyczna1980]

współczuje i zycze duzo sily na kazdy kolejny dzien...

[mama-ola]

To straszne...

Też słyszałam, że depresja dotyka KAŻDĄ kobietę. I ostrzegałam
koleżanki w ciąży, że tak będzie. Oczywiście patrzyły na mnie
sceptycznie, bo mówiłam im to, gdy "radośnie oczekiwały słodkiego
bobasa". Ale mówić trzeba, może komuś to pomoże.

[liwilla1]

nie wiedzialam, ze depresja poporodowa moze doprowadzic do tego, ze mloda,
atrakcyjna kobieta, majaca malutkie dziecko, moze chciec sie zabic... padlo
najwidoczniej na podatny grunt niska samoocena, kompleksy, brak
samoakceptacji, byc moze konflikty w rodzinie, przemeczenie organizmu. ogromny,
ogromny zal
z calego serca wspolczuje rodzinie, w szczegolnosci mezowi i synkowi

[*] Na depresję nie ma mocnych:(

[pestka_ks]

Współczucie dla męża i synka
[*]

Naprawdę nie trzeba mieć niskiej samooceny i problemów, żeby popaść w
depresję-szczególnie tę poporodową.
Po porodzie szaleją hormony, a kobiety często (jak już wspomniał tu ktoś) żyją w
biegu, do samego porodu pracują i oczywiście super sobie ze wszystkim radzą...
ale...
gdy przychodzi diametralna zmiana trybu życia- tak jak właśnie po porodzie-
zaczyna się walić świat...
Wiem bo sama przeszłam- tak depresję, która leczyłam ponad 2 lata jak i depresję
poporodową.
Ważna jest pomoc kogoś bliskiego (nie koniecznie męża, który często nie bardzo
rozumie kobiecy "smutek"- w moim przypadku była to mama) i leczenie...

[liwilla1]

nie chce sie wymadrzac, bo to nie miejsce i watek, ale popasc w depresje, a
targnac sie na swoje zycie nie jest z soba tozsame. w depresje wpasc jak
najbardziej - moze kazdy. ale pod jej wplywem zrezygnowac z zycia, z milosci
bliskich, z calej przyszlosci... do tego potrzeba jednostki o bardzo wrazliwej i
watlej psychice.
nie chce o tym tutaj dyskutowac, ale sporo wiem o depresji, chociaz sama takowej
nie doswiadczylam. mam z nia jednak do czynienia od pierwszych lat mojego zycia
i doskonale wiem, jak wielka krzywde potrafi wyrzadzic.

[memphis90]

> nie chce sie wymadrzac, bo to nie miejsce i watek, ale popasc w depresje, a
> targnac sie na swoje zycie nie jest z soba tozsame.

Nie masz pojęcia o czym mówisz. Mówimy o depresji- o chorobie w sensie
klinicznym, a nie o kilku dniach chandry z powodu deszczu czy kłótni z mamusią.
A depresja- jako choroba psychiczna- właśnie ma to do siebie, że pojawiają się
myśli samobójcze, próby samobójcze, a nawet psychoza. Depresję leczy się lekami
(bynajmniej nie persenem, jak mówią reklamy), często konieczne są
hospitalizacje. Przyczyny mogą być różne- tak stresy dnia codziennego, jak i
zmiany hormonalne czy przeróżne zmiany w mózgu.

> nie doswiadczylam. mam z nia jednak do czynienia od pierwszych lat mojego zycia
> i doskonale wiem, jak wielka krzywde potrafi wyrzadzic.
No widzisz, a ja doświadczyłam... Może jeszcze nie depresji, ale byłam już
blisko. Też spowodowanej gwałtownymi zmianami hormonalnymi- ale w moim przypadku
nie po porodzie, a po intensywnej terapii choroby tarczycy. Dopiero koleżanka
uświadomiła mi co się właściwie dzieje, zmniejszyłam dawki leków i wróciło do
normy... Ale nie jest to coś, nad czym można sobie zapanować, nie jest to spadek
nastroju, który poprawia kupno nowej sukienki czy przytulenie. I nie ma
najmniejszego związku z samooceną, słabą psychiką czy czymkolwiek w tym stylu.

[liwilla1]

niestety wiem o czym pisze. chociaz wolalabym nie wiedziec.

oczywiscie mialam na mysli depresje kliniczna, a nie zadna chandre z powodu
zlamanego paznokcia. jednak nawet potwierdzona medycznie depresja kliniczna nie
prowadzi kazdej jednostki, ktora jej doswiadcza do wprowadzenia mysli
samobojczych w czyn. do tego porzeba albo specjalnych uwarunkowan psychicznych,
albo jakiegos konkretnego zdarzenia jako katalizatora.
i to chyba Ty nie wiesz co piszesz, bo skoro osobiscie prawie doswiadczylas
choroby na wlasnej skorza, a jak twierdzisz choroba ta niewatpliwie prowadzi
kazdego, kto jej doswiadczyl bez wyjatku do przynajmniej prob samobojczych,
polowy kobiet na tym forum powinnysmy wystawiac podobne jak ten watki.

i jeszcze jedno - to, ze ktos nie przezyl depresji na wlasnej skorze, wcale nie
oznacza, ze nie padl jej posrednia ofiara. czasem nawet to jest jeszcze gorsze,
ale o tym moge podyskutowac z Toba na prv.

[liwilla1]

tak, moge wiele napisac o depresji. o
moge napisac jak to jest znalezc bliska osobe przypadkiem po wpakowaniu w siebie
"zaoszczedzonych" przez miesiace paczki tabletek antydepresyjnych.
moge napisac jak wyglada swiatlo karetki w nocy, gdy wiesz ze od smierci kogos
waznego dziela cie minuty.
a pozniej o pilnowaniu bliskiej osoby by przy Tobie polknela tabletke, by nie
schowala jej gdzies i pozniej nie sprobowala znowu zrezygnowac z Ciebie, ze
wspolnego zycia, z calej milosci ktora dajesz.
moge wiele napisac o atakach agresji, o pobytach w psychiatryku, moge napisac
jak wyglada osoba po serii elektrowstrzasow.
moge wiele napisac, jak czuje sie osoba, ktora przez cale zycie jest odtracana
przez bliska, chora na depresje osobe.
nadal chcesz podyskutowac memphis?

[memphis90]

Wiem, jak wygląda depresja. Potrafię sobie wyobrazić jak czuje się człowiek z
depresją. Ale nie zamierzam dyskutować na temat, czy taka osoba ma "słabą
psychikę" czy inne "specjalne uwarunkowania". Dla mnie takie szufladkowanie jest
obraźliwe dla chorej osoby, która o chorobę nie prosiła, nie zapracowała na nią
jak palacz na raka płuc, a często bagaż jej życiowych doświadczeń znacznie
przewyższa wszystko to, co może wyobrazić sobie przeciętny zjadacz chleba.
Rozmawiałam z kobietami, które przez kilkadziesiąt lat znosiły w życiu piekło,
zanim zanim poddały się zniechęceniu i popadły w chorobę- i jestem pełna podziwu
dla SIŁY ich ducha...

[liwilla1]

przykro mi memphis, ale nie zgodze sie z Toba. nie szufladkuje nikogo piszac o
pewnych okolicznosciach sprzyjajacych skrajnemu rozwojowi tej choroby, ani tym
bardziej nie obrazam. takie insynuacje uwazam za wyjatkowo wstretne i bezczelne
z Twojej strony.

[memphis90]

Nigdzie nie napisałam, że każda osoba z depresją koniecznie musi popełnić
samobójstwo- to tylko Twoja nadinterpretacja- ale że myśli czy próby samobójcze
są składową tej choroby i każdemu choremu mogą się przydarzyć. Ale nie trzeba
być człowiekiem o słabej psychice, żeby rozważać czy podjąć próbę samobójczą. W
samym tym określeniu brzmi jakaś pogarda dla osób, które chorują. To nie zależny
od naszej woli, można mieć najsilniejszą psychikę i wpaść w psychozę poporodową,
mieć halucynacje i widzieć w mężu mordercę. Można w 100% akceptować siebie, być
szczęśliwą matką i żoną- a pod wpływem spadku hormonów czy zmian w
funkcjonowaniu mózgu nagle targnąć się na życie.

memphis90 masz rację

[pestka_ks]

a Tobie liwilla współczuję, bo sama wiem co znaczy "pilnować" bliskiej
osoby...jednocześnie nie zgadzam się z Tobą, co do osób bardziej lub mniej
podatnych na depresję- ja zachorowałam choć byłam silna i był to odruch obronny
organizmu na ciągły strach o bliska osobę... poczytaj trochę na ten temat- ja
naprawdę znam to od "podszewki" niestety...
bardzo często depresja nawet po wielu latach- dotyka osoby z bliskiego otoczenia
chorego i tu nie ma reguł, a chorują tez osoby o wyjątkowo silnej osobowości,
dużym poczuciu humoru i wydawało by się jak burza idące przez życie

[golfstrom]

Brak mi słów

[deodyma]

na pozor szczesliwa kobieta, matka, zona, szczesliwa rodzina i nagle
taka tragedia... to jest wlasnie najbardziej przerazajace

[ad57]

Aż nie wiem co napisać (( przyjrzałam sobie profil i jej i jej mężą na NK wygladała na taką szczęśliwą! szok!!!! (((

(*)(*)(*)

[pychu]

Też weszłam na NK.... Aż nie chce się wierzyć.... Tacy są tam szczęśliwi,
cudowna rodzina, piękne dziecko i taki finał. Dziewczyny błagam reagujmy
wcześnie na wszelkie nasze dolegliwości przypominające depresję. Mamy prawo
wołać o pomoc. Rodzina musi nas rozumieć i być dla nas wsparciem.

[zamszowa]

ja tylko tak ku przestrodze....miałam depresję poporodową, nikt nie wziął tego
na poważnie...przestałam podchodzić do synka, przewijać, kąpać, przestałam jeść.
A pediatra wrzeszczał, że mam karmić piersią (to było głównym zrodlem mojej
depresji),karmiłam,zagrzewana jeszcze do tego przez internetowe militantki
karmienia piersią. jadłam coraz mniej, wreszcie przy 42 kg na 170 wzrostu lekarz
rodzinny u ktorego poryczałam się w gabinecie (a zaciągnął mnie tam mąż) dał
namiar na psychiatrę...dostałam leki.przestałam karmić....poszłam na
terapię...udało się, ale byłam bliska decyzji, którą podjęcła Aneta...i nikt
oprócz mojego męża mnie nie słuchał. Mama mówiła: weż sie w garść, koleżanki: co
ty masz z tym karmieniem, wszystkie karmią i żyją, forumowe mądrale: rób to dla
dobra dziecka, musisz karmić...gdyby nie mój mąż nie byłoby mnie dzisiaj.
Wyrazy współczucia dla męża Anety i ich synka.

[pychu]

Dokładnie. Zgadzam się z Tobą. Często najbliżsi nie traktują naszego
samopoczucia poważnie. Przechodziłam przez to (nie z powodu ciąży), zaczęłam na
własną rękę brać jakieś tabletki, coraz więcej i więcej aż stałam się wrakiem, a
rodzina - słyszałam tylko - o co Ci chodzi, chyba przesadzasz, wkręcasz sobie
coś. Czasem nikt nie zdaje sobie sprawy jaki człowiek czuje się samotny..

[memphis90]

Bardzo mi przykro, to straszna tragedia dla rodziny Ze wszystkich
istniejących chorób depresja jest chyba najgorsza, bo odziera nas z podstawowego
narzędzia walki- z woli życia... Wciąż jeszcze mówi się o niej za mało,
niestety Dziewczyny, bądźmy uważne, uwrażliwiajmy rodziny i same też miejmy
oczy szeroko otwarte...

[agatacardiff]

Dziewczyny przeciez jestesmy tu zeby sobie pomagac!!!!!!
Ja tez mialam watpliwosci bylam wystraszona w ciazy i przed porodem,niestety
zycie czasami wcale nie wyglada kolorowo a rzeczywistosc moze nas przerastac.
Mi pomoglyscie gdy mialam watpliwosci gdy sie balam porodu,dzieki waszym
doswiadczeniom ,udalo mi sie rozpoznac pierwsze oznaki porodu,starac sie
zrelaksowac i urodzic.dzis jestem szcesliwa mama miesiecznego Gracjana.
Pomagajmy sobie bo "zycie choc piekne tak kruche jest..."

wyrazy wspolczucia dla rodziny Anety.

Agata

[lilith76]

Choć to pewnie większość przyszłych mamuś zepsuje forumowy nastrój, to trzeba przełamywać tabu i przyznawać się, że ciąża nie zawsze to czas radości, oczekiwania, ale też smutku, apatii, ambiwaletntych uczuć i strasznego zastanawiania się, czy aby to była dobra decyzja. A po porodzie bywa gorzej. Słodki obrazek pachnącej mamusi, karmiącej jak zawodowa mamka, z wydolnością organizmu chińskiego medalisty olimpijskiego. A jesteśmy tylko ludźmi - zmęczonymi, niewyspanymi.
Strasznie smutne to co się stało. Jeszcze smutniejsze, że otoczenie nic nie zauważyło. Z doświadczenia wiem, że osoba w depresji potrafi na zewnątrz być uśmiechnięta, towarzyska, ale na litoścć boską - w domowym zaciszu nie da się już grać. Ale bywa.

[marta2202]

(*)
Czytałam to wczoraj i do dzisiaj jakoś tak mi dziwnie, chociaż jej
nie znałam
Taka ładna, uśmiechnieta, młoda dziewczyna.
Bardzo szkoda mi jej synka!

[*]][*][*]

[agn22]

[olik1980]

Opowiedziałam mężowi o tym przypadku. Przeraził się i obiecał że będzie b.
czujny. Całkiem niedawno skończyłam terapię psychologiczną, więc mam tendencje
do depresji, dlatego jak tylko coś będzie się dziać to wracam do swojego
terapeuty...

(*)(*)(*)

[gonia28b]

poryczałam się...
jest mi strasznie przykro.

[przeciwcialo]

Straszne.
Dobrze ze coraz więcej mówi się o depresji a wizyta u psychiatry nie
jest powodem wstydu. Mam kolezanke która wyszła z depresji, leczyła
się ponad rok, choroba rozwijała sie powoli, podstepnie, maskujac
się. A po porodzie w tej burzy hormonów tak latwo stracic równowage.

[lavia78]

a ja przeczytałam tylko tytuł...myślałam że chodzi o to ,ze ktoś zrezygnował z
pisania o boże!!!!
strasznie mi przykro!! nie wiem co napisać płakać mi się chce....
więc zawsze PROŚMY o wsparcie....

[beatkaa32]

(*) spoczywaj w pokoju Anetko

[marina0706]

Straszna tragedia
Sama przechodzilam depresję ale nie będąc w ciąży, teraz jestem w 28
tygodniu i niby jest ok, czasem miewam różne lęki, boję się bardzo
porodu, ale mój największy lęk to wlaśnie czy depresja nie powróci?
czy nic złego się nie stanie mnie ani dziecku????
Ta historia mnie zmroziła, jest mi bardzo przykro i smutno

[matylda_28]

To straszne , a najbardziej mi szkoda jej synka...

[anna11233]

Straszna tragedia.. Wyrazy współczucia dla Pana i synka.

[*]

[tiuia]

Biedna... Ciężko coś napisać w takiej sytuacji. Fotki na NK pokazują fajną, kochającą się rodzinę... Wyrazy współczucia dla męża i synka. A Aneta niech spoczywa w spokoju...

[irbise]

tak strasznie mi przykro...

[artka20]

Myślę o tym, jak bardzo musiało być jej źle, jak bardzo czuła się
nieszczęśliwa skoro miłość do własnego dziecka przegrała z tym
przytłaczającym uczuciem beznadziei... Bardzo mi przykro...

[asienka28035]

wiem co to jest depresja...sama ją przeszłam mimo młodego wieku!
dwie próby samobójcze teraz mam dla kogo żyć...czytałam wszystkie
wasze "komentarze" i naprawde niewiem co mam napisac...[...]
współczuje!

dobry atrykuł o depresji

[ewik_751]

Znalazłam artykuł o depresji poporodowej, trochę długi, ale wiele
wyjaśnia, może komus pomoże:

Taka smutna, choć mama...

Najpiękniejszy okres w życiu kobiety – narodziny dziecka – może być
również jej największym koszmarem. Dzieje się tak, gdy matkę dotknie
depresja poporodowa. Kto jest na nią najbardziej narażony i jak
pomóc depresyjnej mamie?
Oczekiwaniu na dziecko często towarzyszy – jak każdej zmianie w
życiu człowieka – stres, lęk i niepewność. Niektóre kobiety przez
całą ciążę mają obniżony nastrój: boją się o przebieg porodu, o
zdrowie dziecka i wspólną przyszłość. Martwią się o to, czy sprawdzą
się w roli matki. Po porodzie szybko okazuje się, że kreowany przez
media obraz szczęśliwego macierzyństwa, atrakcyjnej, doskonale
ubranej i zadbanej matki z uśmiechniętą rodziną, przeważnie ma się
nijak do rzeczywistości! Jak wynika z badań, ponad 90 procent kobiet
przeżywa swoje macierzyństwo inaczej niż sobie wyobrażały i
przewidywały.

Łzy nad kołyską

Zjawiskiem depresji związanej z okresem porodowym badacze zajmują
się od około 30 lat. Wyróżnili oni trzy rodzaje stanów depresyjnych
poporodowych, które różnią się częstotliwością występowania w
populacji, nasileniem objawów oraz patogenezy.

Najłagodniejszy, to tzw. smutek poporodowy (postpartum blues).
Doświadcza go ponad połowa kobiet. Pojawia się między 1. a 14. dniem
po porodzie, a apogeum osiąga między 3. a 7. dniem. Młode mamy nie
mogą spać, boli je głowa, odczuwają lęk, ciągle płaczą i nie mają
apetytu. Łatwo je wtedy urazić, bo są nadwrażliwe. Smutek poporodowy
powinien ustąpić najpóźniej w trzecim miesiącu po urodzeniu dziecka.
Nie wymaga on leczenia psychiatrycznego, wystarczy by bliscy
zapewnili kobiecie wsparcie.

Około 10-20 procent kobiet zapada na depresję poporodową (postpartum
blues depression) o różnym nasileniu. Najczęściej cierpią na łagodną
formę tego zaburzenia. U niektórych mogą też pojawić się ciężkie
stany depresyjne – dotykają one co piątą kobietę, u której wystąpiła
wczesna faza depresji poporodowej. Najtrudniejszą postacią depresji
jest psychoza poporodowa. Pojawia się ona raz na 500-1000 przypadków
i wymaga opieki psychiatry.

Narażone na depresję

Z przeprowadzonych przeze mnie w 2000 roku badań wynika, że
szczególnie narażone na wystąpienie objawów depresyjnych po porodzie
są kobiety tuż przed lub po trzydziestce, dobrze wykształcone, które
w okresie ciąży narażone były na ciąg stresujących wydarzeń (czyli
wszelkich poważnych zmian w życiu, niekoniecznie nacechowanych
ujemne). To również panie, które oczekując na dziecko miały bardzo
zmienne i przeważnie złe samopoczucie. Charakteryzowały się również
wysokim poziomem lęku – co może oznaczać wyższy poziom neurotyzmu, a
więc również większą skłonność do przeżywania nastrojów negatywnych.

Depresja poporodowa częściej spotyka pesymistki, lękliwie lub wrogo
nastawione do otoczenia, które nie radzą sobie ze stresem, mają dużą
skłonność do introspekcji i często narzekają na wiele dolegliwości o
podłożu psychosomatycznym. Do grupy ryzyka należą również kobiety
cierpiące na napięcie przedmiesiączkowe i te, które w ciąży często
zapadały na przeziębienia i infekcje, a także po patologicznym
przebiegu ciąży (chorujące na zaburzenia tarczycy, z zagrażającym
przedwczesnym poronieniem, z nadciśnieniem, ciążą przenoszoną).
Ważne są również ich relacje z bliskimi – na depresję poporodową
zapadają głównie żony pozbawione wsparcia rodziny i będące w
wyraźnym konflikcie z mężem.


Koszmar macierzyństwa

Często depresja występuje u kobiet już w czasie ciąży. Nawet u ośmiu
na dziesięć kobiet depresja ta przedłuża się na okres poporodowy,
zwłaszcza że na ogół mają one trudniejszy poród. W związku z tym nie
wolno lekceważyć zmiennych nastrojów kobiet w okresie ciąży, a w
przypadku długotrwałego obniżenia nastroju najlepiej zwrócić się po
pomoc do psychologa.

Przeżywające depresję kobiety zarówno w okresie przed-, jak i
poporodowym potrzebują wsparcia ze strony bliskich i partnera. Uwagi
typu: "Wyzwól się z tego, masz kochającego męża i zdrowe dziecko,
czegóż więcej można chcieć?", wcale nie pomagają, a powodują, że
kobiety izolują się psychicznie i fizycznie, bo czują, że nie
sprostały oczekiwaniom otoczenia.

Matki z depresją poporodową często fantazjują: "Co by było, gdyby
mąż i dziecko zginęli w wypadku? Takich myśli doświadczałam
najczęściej w chwilach najgorszych ataków lękowych".
Odpowiedzialność za dziecko przytłacza je i powoduje, że nie są w
stanie zająć się nim: "Bałam się i przez cały czas chciałam być z
moją mamą, nieustannie potrzebowałam pomocy".

Jakiego wsparcia od rodziny potrzebuje kobieta cierpiąca na depresję
poporodową? Przede wszystkim akceptacji, zrozumienia, troski i
miłości. Nie powinno się atakować kobiet radami, żeby przestały
tkwić w smutnym nastroju i nie przeżywały tego, co właśnie czują.
Warto z nimi rozmawiać (wysłuchać je!) i spędzać jak najwięcej
czasu, raczej towarzysząc im w ich smutku niż walcząc z nim, bo to
jedynie wzmaga u matki z depresją poczucie winy. Gdy nastrój
depresyjny przedłuża się (powyżej 14 dni), trzeba udać się po pomoc
do specjalisty.

Dr Monika Wasilewska jest psychologiem i psychoterapeutą. Interesuje
się psychologią rozwojową i kliniczną, jej praca doktorska
poświęcona była depresji poporodowej. Pracuje w Instytucie
Psychologii Stosowanej na Uniwersytecie Jagiellońskim.