Stalin nie żyje, więc nie ma winnych

[Gość: Na pielgrzymce]

Nie traccie nadziei

Gdyby Stalin żył teraz

[Gość: momo]

to by Kopla z Chorzowa wywiózł na Syberię
Ale współczucie dla wywiezionych onegdaj.

Rozgoryczenia, że Stalin nie żyje

[Gość: bartek]

Główni sprawcy (są określeni) nie żyją. Tych mniejszych nie dało się ustalić.
Tyle można przeczytać w umorzeniu. Listę ofiar IPN może opublikować w ramach
jakiejś publikacji, nie w umorzeniu. Do oddania hołdu nie trzeba śledztwa.
Czego jeszcze oni chcą? Niech zorganizują obchody ku pamięci, a nie ganią IPN,
że robi co prawo każe.

[Gość: fu(k gw]

Najlepiej w pakiecie z mordercą sądowym Stefanem Michnikiem

No a ci sąsiedzi milicjanci...

[Gość: Karol]

Ci też wymarli?

Hitler tez nie zyje

[Gość: Nena]

Ma to oznaczac, ze jego zbrodnie tez ulegly umorzeniu ?

tekst pisma

[Gość: gosc]

Stowarzyszenie Pamięci
Tragedii
Knurów 1.09.2006
Śląskiej w 1945 roku
Knurów
ul. Dworcowa 1







Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni
Przeciwko Narodowi Polskiemu
w Katowicach





Dotyczy: S 8/00/Zk


W związku z pismem z dnia 21.08.2006 oraz załączonym Postanowieniem o umorzeniu
śledztwa z 30.06.2006 jako Stowarzyszenie pozwalamy sobie na parę uwag, które
naszym zdaniem mogą być znaczące dla sprawy.
Stowarzyszenie nasze było jednym z inicjatorów podjęcia sprawy wywózek Ślązaków
w 1945 roku do ZSRR. Dzięki nam polskie władze państwowe zainteresowały się tym
problemem. W tej sprawie spotkaliśmy się m.in. z ministrem sprawiedliwości w
rządzie Tadeusza Mazowieckiego z Aleksandrem Bentkowskim. Nasze zainteresowanie
władz państwowych sprawą wywózek Ślązaków miało według nas znaczący wpływ na
rozpoczęcie śledztwa w tej sprawie. Co prawda nie było pisma skierowanego
bezpośrednio do Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi
Polskiemu w Katowicach będącego wnioskiem o wszczęcie postępowania
prokuratorskiego, ale zawsze czuliśmy się współinicjatorami tego śledztwa. Może
naiwnie sądziliśmy, że reprezentujemy samych poszkodowanych jak również ich
rodziny wobec władz polskich, które podjęły się próby działań w zakresie
wywózek Ślązaków w 1945 r. Skoro udało się doprowadzić do wszczęcia śledztwa to
uważaliśmy, że sprawy idą w dobrym kierunku. O postępach w śledztwie
dowiadywaliśmy się nie tylko od zaprzyjaźnionych organizacji, ale także od
przedstawicieli IPN, którzy spotykali się z nami nie tylko na organizowanych
przez nas corocznych obchodach w Knurowie, lecz także przy innych okazjach.
Może jednak powinniśmy inaczej zachować sie wobec Oddziałowej Komisji Ścigania
Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach, gdyż obecnie nasze zaufanie
zostaje przez Komisję traktowane jako brak dostatecznego zainteresowania, które
pozwoliło by nadać naszemu Stowarzyszeniu charakteru strony w tej sprawie.
Pomimo powyższego pozwalamy sobie na poinformowanie o naszych przemyśleniach, a
które związane są ze śledztwem.
Zastosowanie w umorzonym śledztwie art. 189 § 2 k.k. z 1997 r. w zw. z art. 2
ust. 1 i art. 3 ustawy z 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej –
Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu naszym zdaniem może mieć
zastosowanie tylko do części wywiezionych Ślązaków. W świadomości społecznej
jest to grupa około 10 % wywiezionych Ślązaków i związana jest ściśle z
osobami, które wróciły z wywózek. W stosunku do tych osób można mówić o
pozbawieniu wolności ze szczególnym udręczeniem. Chociaż trudno się zgodzić, że
intencją osób, które wymienione są w Postanowieniu, a były członkami
Państwowego Komitetu Obrony ZSRR, był tylko zamiar uwięzienia ze szczególnym
udręczeniem osób wywożonych do ZSRR. W związku z pracami, które dotyczyły
zbrodniczej działalności systemu komunistycznego, który miał miejsce w ZSRR,
naszym zdaniem można twierdzić, że pozbawienie wolności osób wywożonych do ZSRR
miało na celu pozbawienie ich życia. System ten miał na celu wyniszczenie osób,
a szczególne udręczenie było jedynie sposobem upodlenia osób, które trafiły w
tryby represji radzieckiego systemu komunistycznego. Potwierdza nasz pogląd
bardzo duża ilość osób, która straciła życie w niewolniczym systemie tzw.
obozów pracy w ZSRR.
W przypadku pozostałych 90 % Ślązaków wywiezionych do ZSRR zastosowano
pozbawienie wolności ze szczególnym udręczeniem w celu pozbawienia życia tych
osób. Pozbawienie wolności i szczególne udręczenie nie było w tym przypadku
celem, ale było jedynie wstępem do pozbawienia życia. Intencją na pewno nie
było pozbawienie wolności i szczególne udręczenie, które przypadkowo kończyło
się śmiercią. Intencją wywózek było pozbawienie życia osób wywożonych, które w
przypadku 10 % osób wywiezionych zostało niewykonane z powodu interwencji władz
polskich, które rozpoczęły starania o powrót tych osób na Śląsk. Bardziej
trafionym byłoby tutaj zastosowanie art. 148 § 2 pkt 1, który mówi: „kto zabija
człowieka ze szczególnym okrucieństwem podlega karze 25 lat pozbawienia
wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności”. Adekwatność tego
artykułu jest naszym zdaniem o wiele większa niż artykuł Kodeksu Karnego
zastosowany w śledztwie.
Nasze wątpliwości budzi fakt zawężenia śledztwa do tzw. sprawstwa
kierowniczego. Z uzasadnienia Postanowienia z 30.06.2006 wynika, że miały w
sprawie miejsce innego rodzaju przestępstwa, które określane są w polskim
prawodawstwie jako zbrodnie komunistyczne.
Z Postanowienia nie można wywnioskować, aby w trakcie śledztwa próbowano
ustalić, czy nastąpiło przestępstwo w innym zakresie. Czy przestępstwem było
przewożenie zimą ludzi na odkrytych platformach na daleki wschód Rosji, gdzie
zimy są siarczyste, a temperatury dla nas prawie śmiertelne? Czy przestępstwem
było wysyłanie ludzi w wagonach nieogrzewanych? Naszym zdaniem zachowanie takie
w stosunku do wywiezionych Ślązaków było przestępstwem.
W śledztwie nie zainteresowano się tym, czy dostatecznie zaopatrzono
przewożonych w żywność i napoje? Czy zapewniono możliwość korzystania z pomocy
medycznej? Czy zapewniono uszanowanie zwłok osób, które zmarły w transporcie?
Czy podjęto próbę ustalenia kto wydał rozkaz zezwalający na strzelanie do osób,
które próbowały uciekać z transportu?
Należałoby ustalić czy pociągi transportujące osoby wywożone do ZSRR
zatrzymywały się na granicy polsko-radzieckiej, czy były dokonywane odprawy
graniczne, a jeśli tak to kto wyraził zgodę na kontynuowanie podróży w tak
skandalicznych warunkach. Przecież nawet wówczas obowiązywały przepisy o
transporcie ludzi, zwłaszcza, że osoby te nie były żołnierzami tylko cywilami.
Kto wydał zezwolenie, na wywożenie obywateli polskich do ZSRR, czyli na
terytorium innego państwa. Znaczna liczba osób według prawa polskiego była
obywatelami polskimi. Polska nie uznawała okupacyjnego prawodawstwa
niemieckiego, a więc nie mogła się zgodzić z sowiecką interpretacją przepisów.
Jeśli nawet śląskie tereny polskie nie od razu zostały przekazane władzom
polskim to jednak inne terytoria polskie były już pod polską administracją.
Ktoś z władz polskich albo musiał wyrazić zgodę, żeby obywatele Polski byli
wywożeni z Polski, albo co najmniej nie wykonał swoich obowiązków by temu
zapobiec. W każdym bądź razie w pewnej części Ślązacy, którzy w ramach
polskiego prawodawstwa byli obywatelami Polski zginęli z powodu osób, które
zajmowały kierownicze stanowiska w Polsce. W tym zakresie należałoby ustalić
jakich funkcji dotyczy odpowiedzialność, jakich konkretnych osób, zakres ich
odpowiedzialności oraz określenie faktycznie złamanych przepisów prawa karnego
wówczas obowiązującego. Takie podejście do śledztwa na pewno rozszerzyło by
listę osób współwinnych wywózkom Ślązaków.
Z relacji osób wywożonych do ZSRR wiadomo, że już na terytorium Polski miały
miejsca zgony osób przewożonych do ZSRR. Ponadto wywożeni prosili na stacjach o
żywność i napoje, Kto wyrażał zgodę na dalszą kontynuację drogi w takich
trudnych warunkach? W tym zakresie należałoby sprawdzić kto był odpowiedzialny
za tak nieludzki transport. Czy były przekazywane informacje, meldunki o
tragicznych warunkach transportu? Czy kierownictwo kolei interweniowało w tej
sprawie? Czy odpowiednio zajmowano się zwłokami? Z uzasadnienia Postanowienia z
30.06.2006 nie wynika, że sprawą próbowano się zająć.
Nasze wątpliwości budzi ograniczenie okresu, który został objęty śledztwem.
Uważamy, że okres od stycznia do kwietnia 1945 r to okres zbyt krótki. Nam nie
jest znany fakt prowadzenia innego śledztwa w sprawie wywózek. Natomiast według
książki wydanej przez IPN „Deportacje Górnoślązaków do ZSRR w 1945 roku” str.
37 i 38 na 13.11.1945 zaplanowano trans

Stalin nie żyje, więc nie ma winnych

[albrecht1]

Ciekawe, dlaczego IPN nie zakończył śledztwa katyńskiego? Główni sprawcy są ci
sami. Czyżby podwójne standardy?

[Gość: heniek]

calkiem prosto polska niema intersu wykryciu prawdy bo moze by weszla prawda
napowieszchnie ze polacy tez wspopracowali z ZSRR bez pomocy miejscowych wladz
nigdy by niedoszlo do tego rodzju deportacji

juz tak na stalina nie zwalajcie

[Gość: oberschlesier]

chcieliscie, poprostu, slazakom ich domy, mieszkania i miejsca pracy zabrac!
mordercy!