Wakacyjna szkoła przetrwania

[Gość: Eeeee]

Super artykul, poza bezsprzecznie cennymi uwagami "jak przetrwac" urlop,
skutecznie zniecheca do jakichkolwiek dzialan w kierunku tego zeby miec
dzieci..
Jak czytam te fora o dzieciach i rozne artykuly dochodze do wniosku, ze niema
wiekszej kary niz posiadanie dzieci. Same problemy. Mega light. Dzieki.

[Gość: voo_voo_seth]

no to nie miej, za 30 lat bedziesz juz tylko balastem, nikomu ni potrzebnym, w
szpitalu beda patrzec kiedy wreszcie wyciagniesz kopyta

[Gość: barbara]

A mnie sie ten artykul spodobal i nie odstraszyl od proby posiadania takiego
rozbieganego szkraba. I mysle, ze rady byly tez przydatne.

[Gość: eeee?]

Gość portalu: voo_voo_seth napisał(a) costam..

na ciebie w szpitalu beda patrzec twoje dzieci.. i tez wyciagniesz kopyta, tez
mi argument.
ty wolisz byc balastem dla twoich dzieci? najpierw one balastem dla ciebie
teraz ty balastem dla nich i rachunki wyrownane )

teraz juz wiem poco miec dzieci.. dzieki seth..

[Gość: alicja]

Oddalabym wszystko zeby moc wlasnie tak spedzac wakacje, mysle tu o dzieciach,
albo chociarz o jednym dziecku. Zamienilabym wszystko co mam na dziecko. Ci co
maja dzieci powinni byc z tego powodu najszczesliwszymi ludzmi na swiecie. Nie
twierdze ze ja nie jestem mam wspanialego meza, i usilnie staramy sie o
dziecko. Moze za rok (oby) albo za dwa lata na wakacje wyjade juz z takim
baraszkujacym bobaskiem bardzo tego bym chciala.

[Gość: Ozzy]

Trzymajcie się. My już mamy i były różne wakacje. Ale nawet te najbardziej
rozbiegane i w nerwach wspominamy miło.

[monia420]

super artykuł... ja w tym roku zabieram sama moje dwie pociechy nad morze (i
przyjaciółkę do pomocy)i strrrrrasznie się tego wyjazdu boję... Na szczęście
moje maluchy są najbardziej kochane na świecie i się uda, na pewno. Muszę
pamiętać tylko o pozytywnym podejściu i dobrym humorze (to moim zdaniem
pierwszy i najważniejszy klucz do sukcesu), czego wszystkim na forum życzę
serdecznie

[fede]

i ja w tym roku spedzam pierwsze wakacje z moim osmiomiesiecznym synkiem nad
naszym polskim morzem,wybieramy sie z dziadkami napewno bedzie fajnie!jestem
optymistycznie nastawiona pozdrawiam MONIKA

[dorota.alex]

no coz, ja w zeszlym roku sama spedzilam takie wakacje nad morzem. Roczniak i trzylatek na dzialce nad
morzym i dwa tygodnie deszczu! Odliczalam dni, kiedy maz przyjedzie i zabierze nas do domu. Ze
starszym juz bylo ok, ale roczna corcia pelzajaca na kolankach nie mogla wyjas z domku na mokra trawe.
Kupilam jej kalosze i byl szybki kurs chodzenia za raczke. Ale po 15minutach byla juz zmeczona i znowu
na kolanka To byly najgorsze wakacje w moim zyciu. Ale za to w tym roku... rewelacja! Dzieciaki bawia
sie pieknie same. Wystarczy pilnowac z boczku zeby nie zrobili sobie krzywdy. No i piekna pogoda!

[domifil]

Ja byłam z moją rodzinką w zeszłym roku po raz pierwszy nad morzem. Dzieci
miały 4 i 2 lata. Juz podróż samochodem była niezwykle męcząca bo dzieci nie są
przyzwyczajone do długiej jazdy. Dodatkowo w Koszalinie trafiliśmy na korek i
jeszcze upał. No ale jakoś dojechaliśmy do Chłopów. Pokój mieliśmy nawet duży z
łazienką oczywiście, było miejsce na łóżeczko turystyczne. Pierwsze co
zrobiliśmy to poszliśmy gdzieś na obiad, potem było rozpakowywanie całego
samochodu bagaży łącznie z jedzeniem (jechaliśmy na 2 tygodnie).Wieczorem
zaczęło się usypianie dzieci, starsza córka nie miała z tym problemu natomiast
mój dwulatek odczuł zmianę otoczenia. Po wszystkim byłam tak zmęczona, że
położyłam się spać tak jak stałam. Stwierdziłam, że jutro też jest dzień. Z
każdym dniem było trochę lepiej, chociaż o spacerach po plaży mogliśmy
zapomnieć bo dzieci chiały byl noszone na "barana" a nie chodzić o własnych
siłach. Na plaży jakoś dziwnie mało było dzieci, budowanie zamków specjalnie
ich nie interesowało. Ostatecznie wyjechaliśmy dzień wcześniej bo zrobiło się
potwornie zimno dzieci sie przęziebiły. Nieraz w czasie tego pobytu
powtarzałam, że po takich wakacjach rodzicom należy się sanatorium. W tym roku
zabrałam się do planowania wakacji wcześnie - zarezerwowałam apartament z
kuchnią w domu kóty jest przyjazny dzieciom, jest ogrodzony i ma plac zabaw. Do
tego namówiłam koleżankę by ze swoimi dziećmi pojechała w tym samym czasie co
my. Wiem, że nie będzie łatwo ale myślę, że damy radę. Pozdrawiam wszystkie
mamy bardzo ruchliwych maluchów.

[piastka]

Mam trójkę dzieci i każde wakacje wspominam baaardzo miło, tym bardziej ze
pracuję i te chwile więcej z dziećmi zawsze były bezcenne.
Najwięcej problemów stwarzają najmłodsze dzieci (np raczkujące i biorące do
buzi piasek i różne inne "drobiazgi") i jak sądzę - chłopcy - bardziej
energiczni (statystycznie) od dziewczynek. Ja mam same córki...
Poza tym bardzo ważna jest pogoda - w ciepłe, słoneczne dni jest o wiele
fajniej.

[bp309068]

Ja mam dwójkę dzieci i nigdy nie miałam takich problemów. Na pierwsze wakacje
polecieliśmy z pierwszym synem na Rodos gdy miał 3 miesiące i potem co kilka
miesięcy albo gdzieś lataliśmy albo jechaliśmy. Poza tym, że trzeba mieć mniej
bagażu dla siebie a więcej dla dziecka, zawsze się kupi jakieś niepotrzebne
zabawki czy książeczki oraz trzeba wszystko robić o wiele wolniej i z
przerwani - wakacje z dziećmi są takei same jak bez dzieci. Bez obaw i z dużym
poczuciem humoru!

Wakacyjna szkoła przetrwania

[m.tomaszek5.1]

Dzieci mam dorosłe ,wnuki prawie też,ale pamiętam,że zawsze brały
udział w naszych wyprawach,bez względu na odległość .Nawet nasze
wyjazdy za granicę Polski ,nigdy nie obywały się bez nich.Nawet
służby graniczne często nam zarzucały brak troski /szczególnie
wbrew pozorom radzieckie,bo tam dzieci zawsze były bardzo troskliwie
chronione/,były to lata 70-te.Moje dzieci z nostalgią wspominają te
podróże i z radością oglądają zdjęcia z tego okresu.Nie były to
tylko przejazdy na czas,np.w drodze przez Karpaty na Węgry często
zatyrzymywaliśmy się w różnych zajazdach przed
granicą ,węgierską ,co wzbudzało ogromne zdziwienie ze strony
obsługi,mile to wspominamy,ich życzliwość,stosunek do nas i dzieci
do tej pory został mi w pamięci.Pamiętam zimę 76-77 przejazd przez
karpaty/Tam dopiero zobaczyłem co to zima/,na stronie radzieckiej
zatrzymałem się n ieopodal małej mieściny ,ponieważ podróżowaliśmy
przeważnie nocą,zasypiałem za kierownicą.Żona czuwała ,dzieci spały
koło niej, a ja spałem pod kierownicą dużego fiata,i ok 23godz ktoś
zastukał ,z zapytaniem ,czy nie zamiorzli.Było to dla nas wszystkich
ogrom nym przeżyciem,moje dzieci/wtedy kilkulatki/,do dziś
wspominają to wydarzenie ,że nie należy być ob ojętnym na innych
ludzi i ich los.Każda wyprawa czegoś uczy,nawet ta najbardziej
prymitywna ,uczy dzieci spojrzenia na świat wokół nas,że są inni ,że
inaczej żyją ,myślą i mają inne niż my możliwości.Tego nie da się
przekazać w suchych słowach,obrazy są lepsze ,a jeszcze lepsze jest
uczestnictwo w tym innym życiu.I to by było na tyle marian z krakowa

Wakacyjna szkoła przetrwania

[sisley84]

a ja własnie wróciłam z wakacji z moja 21 miesięczną córeczką i ma wrażenie że
jestem bardziej zmęczona niz przed urlopem.Pojechalismy w trzy rodziny.Każdy z
dzieckiem.dwóch 4-5 latków cały czas biło się o zabawki a moja niunia
wkraczała w te kłotnie w najbardziej nieoczekiwanym momencie.Mimo wszystko
bawilismy się dobrze, bo gdy dzieci szły spać siedzieliśmy na tarasie
grillując i popijając piwko lub winko....

dopiero ostatnie wakacje z pięciolatką były znośne

[uknown]

przedtem pojechałam z blisko rocznym dzieckiem na Kretę - porażka totalna!
wszystko było problemem, zmiana otoczenia, klimatu, tona bagażu, jedzenie,
upał, spacerowanie, plaża, kupa, odparzenia, przyplątała się biegunka,
wróciliśmy (z problemami bo przesuwaliśmy lot!) przed czasem zmordowani
bardziej niż przed urlopem z mocnym postanowieniem że póki co nigdy do
ciepłych krajów! z tak małymi dziećmi niestety jest więcej problemów niż
radości, już lepiej darować sobie jeden czy dwa urlopy, bo o prawdziwym
wypoczynku nie ma mowy, ja np. kąpałam się dwa razy wczesnym rankiem jak
dziecko spało z ojcem, potem zmiana i tyle, jak dziecko wstawało kończyły się
możliwości kąpielowe, bo bało się plaży!
Niestety, złamaliśmy słuszne postanowienie i zostaliśmy za to ukarani! za rok
znowu daliśmy się skusić i pojechaliśmy do Władysławowa, bo znajoma
reklamowała go jako "świetne miejsce dla dzieci" - megaporażka! milion ludzi
tam "wypoczywających" praktycznie uniemożliwiał normalny odpoczynek, większość
część dnia spędzaliśmy na poszukiwaniu skrawka wolnego miejsca na plaży, potem
miejsca przy stoliku w knajpie, bo w stołówce obiady były niejadalne (w
knajpach wydaliśmy majątek - dwa razy więcej niż planowaliśmy, potworna
drożyzna!), potem staliśmy w kolejkach do miejscowych atrakcji typu wesołe
miasteczko czy latarnia morska. Dziecko stale za rękę, bo strach gdzieś
spuścić z oczu w tłumie ludzi i praktycznie zero relaksu, zero spokoju i
odpoczynku!
Nauczeni tymi doświadczeniami unikamy kurortów, wybieramy raczej mniej
turystycznie popularne okolice i jeździmy do gospodarstw agroturystycznych
gdzieś na wsi, gdzie jest cisza, ładna spokojna okolica do spacerów, las,
jezioro, zdrowe jedzenie, mało gości, warunki dla dzieci i w końcu nareszcie
odpoczywamy. W tym roku z pięciolatką byliśmy w Bieszczadach, zatrzymaliśmy
się z dala od hałaśliwych miejscowości, w ustronnym pensjonacie na uboczu i
dużo chodziliśmy po górach, bo tutaj trasy są łagodne i nawet dziecko jest w
stanie przejść krótką wycieczkę na niedużą górę, z tych największych
oczywiście zrezygnowaliśmy ale bawiliśmy się dobrze i wreszcie nie było
wiekszych problemów z dzieckiem.
Moja rada - obecnie jest bardzo popularne ciąganie nawet noworodków w tropiki
i udawanie że nie zmienimy stylu życiu bo mamy dziecko - to bzdura i mordęga i
dla dziecka i dla rodziców - po prostu dziecko do wakacji musi dorosnąć i
dopiero wtedy odpoczynek może się udać, przedtem to tylko pozory wakacji,
zmieniamy otoczenie (na gorsze, bo pokój hotelowy, upał, inna dieta) ale
dziecko nie zmienia swoich nawyków i potrzeb i w efekcie funduje wakacyjny
koszmar!

[sefirotek]

Moja rada - obecnie jest bardzo popularne ciąganie nawet noworodków
w tropiki
> i udawanie że nie zmienimy stylu życiu bo mamy dziecko - to bzdura
i mordęga i
> dla dziecka i dla rodziców - po prostu dziecko do wakacji musi
dorosnąć i
> dopiero wtedy odpoczynek może się udać, przedtem to tylko pozory
wakacji,
> zmieniamy otoczenie (na gorsze, bo pokój hotelowy, upał, inna
dieta) ale
> dziecko nie zmienia swoich nawyków i potrzeb i w efekcie funduje
wakacyjny
> koszmar!



Święte słowa. Rodzice myślą, ze wypoczną w ten sam sposób i w tym
samym stylu, jak nie byli rodzicami.

[patria5]

Zgadzam się z przedmowcami
wakacje w ciepłych krajach z małymi dziećmi to nie najlepszy pomysł...
my zabraliśmy 1,5roczną córkę do Egiptu - oczywiście dzis bym tego nie zrobiła,
ale mądry Polak po szkodzie.... w efekcie 3/4 urlopu spędziliśmy biegając po
lekarzach z powodu powaznej biegunki u dziecka i w efekcie odwodnienia, i co z
tego, ze woda była ciepła a piasek czysty - chyba żadna mama, nie odpoczywa
dobrze gdy jej maluch choruje

Na zachętę opowiem o tegoroczych wakacjach - były super
dzieci juz podrosły,mają 4,5 i 7,5lat
byliśmy na łódce na Mazurach, jeszcze z obawami jak to będzie, ale udało się -
dzieci dobrze sie zaadoptowały do życia łódkowego, podobało im się to, ze
codziennie nocujemy w innym miejscu, kąpiele w jeziorach, ogniska wieczorne....
potem jeszcze dla odmiany spędziliśmy kilka dni w górach - tam zabraliśmy ich na
3 niezbyt długie wyprawy, takie do 10km, zeby i młodszy dał radę - to też im się
podobało

wnioski - do udanego urlopu potrzebne są 3 rzeczy zdrowie, pogoda i "atrakcje"
rozumiane jako umiejętne zagopodarowanie czasu na aktywności które wszystkim
odpowiadają; w naszym przypadku zjeżdżalnie, karuzele, lody itp też oczywiscie
były, ale nie one były celem samym w sobie

w kazdym razie dla naszej rodziny nie wyobrażam sobie udanych wakacji z dziećmi
polegających tylko na plażowaniu i wieczornych spacerach po deptaku

pozdrawiam i zyczę UDANYCH wakacji!

zgadzam się również w całej rozciągłości

[geehee]

Ja też dałam się namówić i pojechaliśmy do Tunezji kiedy synek miał rok i 2
miesiące i żałowaliśmy tego przez cały pobyt. Było koszmarnie gorąco, tak bardzo
że na plażę wychodziliśmy na godzinę i wracaliśmy biegiem do hotelu bo baliśmy
się udaru, zwłaszcza dla dziecka. Mały nie bardzo chciał i umiał się bawić w
piasku, marudził, płakał, więc kąpaliśmy się tylko i z powrotem. Poza tym nudy,
bo ile razy można spacerować tymi samymi trasami w turystycznym kurorcie i to
tylko wieczorami, gdy temperatura spada? No i problemy z jedzeniem, grymaszenie,
również odparzenia na pupie, ogólnie bardzo zła reakcja na zmianę klimatu i
trybu życia. W efekcie cały urlop przesiedzieliśmy w hotelu, o wycieczkach
fakultatywnych mogliśmy zapomnieć, bo rezydent od razu uprzedzał, że z takim
małym dzieckiem to kiepski pomysł jechać gdzieś w pustynię czy zwiedzać ruiny,
więc byliśmy wściekli i rozczarowani i na następny wyjazd wybieramy się dopiero
jak synek będzie miał ze 4 lata, nie trzeba będzie już specjalnego jedzenia,
targać pieluch, martwić się odparzeniami i będzie na tyle duży, że chodzenie,
zwiedzanie i klimat nie będą już przeszkodą.

mądre słowa

[chubbba]

Jako pediatra co roku spotykam rodziców, którzy pytają mnie czy mogą
kilkumiesięcznego malucha wlec gdzieś na koniec świata, gdzie planują wakacje i
zawsze im odpowiadam: dzisiaj dziecko pewnie przeżyje nawet w dżungli czy na
lodowcu, ale czy faktycznie będzie to udany wyjazd i czy nie lepiej poczekać aż
będzie większe i też coś z tego wyjazdu wyniesie? Ale rodzice zwykle wiedzą
swoje i nie mają ochoty rezygnować z wakacji "tylko" dlatego, że urodziło im się
dziecko! I ciągną niemowlaka do Indii albo Meksyku, gdzie na miejscu okazuje
się, że woda tylko z butelki, w powietrzu miliony insektów, piekielny upał,
kiepsko działająca klimatyzacji w hotelu, przegrzania, odparzenia, biegunki,
zatrucia i z urlopu robi się walka o zdrowie dziecka i jak najszybszy powrót do
domu. Oczywiście pewnie są dzieci, które zniosą taki wyjazd lepiej i dadzą
trochę pozwiedzać czy poplażować. Ale ja zawsze jak widzę taką rodzinę z
maleństwem na plaży czy na turystycznej trasie to im współczuję, bo widzę ile
osprzętu targają ze sobą, ile kłopotów nastręcza płaczące poirytowane upałem
dziecko, które na zmianę noszą, uciszają i usypiają niewiele widząc z tego co
jest wokół nich i w sumie jak się szarpią aby pogodzić urlop z potrzebami malca.
Tymczasem wystarczyłoby posłuchać swojego pediatry i nie fundować sobie i
dziecku niepotrzebnego stresu i pojechać tam za dwa, trzy lata, kiedy dziecko
podrośnie i nie będzie już tak problematyczne i wszyscy na tym wyjeździe
rzeczywiście odpoczną.

Wakacyjna szkoła przetrwania

[kol.3]

Ten artykuł to cała prawda o tym, że morze dla bardzo małych dzieci wcale nie
jest zachwycające. Dzieci się męczą, małe nóżki grzęzną w piachu, albo jest za
gorąco i po 2 godzinach są wykończone, albo za zimno. Nie wszyscy rodzice
potrafią zorganizować dobrze dziecku dzień, w odpowiednim momencie zejść z
plaży, położyć dziecko spać w ciągu dnia aby złapało oddech.

[mal_art]

Hmm, jak dla mnie to z artykułu i dyskusji poniżej płyną wnioski o tym, że są
różne dzieci i różne sposoby na udane wakacje, co dla jednych będzie koszmarem,
dla innych superprzygodą, co dla jednych warunkami w sam raz dla dziecka, dla
innych nudą nie do opisania. I tak dalej. Ciekawe, że osoby, które wypowiadają
się tak krytycznie o wakacjach w "ciepłych krajach" nie piszą nic o urokach
długich deszczowych tygodni nad Bałtykiem
Z moich doświadczeń wynika, że i w kraju i za granicą (nawet, o zgrozo, całkiem
daleko, gdzie denga i malaria) można spędzić świetne wakacje, tylko trasę
wycieczki i atrakcje trzeba dopasować do oczekiwań wszystkich uczestników
wyprawy - bo gdybym ja miała siedzieć 3 tygodnie na plaży i tylko lepić babki z
piasku, to chyba bym zwariowała, a gdyby moje dzieci miały wyłącznie zwiedzać to
co mnie interesuje, to też nie byłyby szczęśliwe. Złoty środek jak zwykle najlepszy.
Pozdrawiam

[kol.3]

Nie rozumiem ludzi którzy zabierają dziecko do kraju gdzie jest +40 stopni. Co z
tego dobrego dla dziecka ma wyjść?
Do kraju gdzie jest malaria bym się nie wybrała, odkąd żona znajomego zeszła w
tydzień po powrocie z takiego egzotycznego urlopu. Wyszło wtedy, że nasze
szczepienia są niewystarczające, co sanepid dyskretnie przemilczał.
Małym dzieciom jest dobrze nad morzem wtedy, gdy rodzice raczą zauważyć, że
dziecko ma inne potrzeby niż oni, że należy mu się więcej wypoczynku i spędzenie
całego dnia w pełnym słońcu na plaży specjalnie mu nie służy.

Wakacyjna szkoła przetrwania

[k-o-t-k-a2]

Ja ze swoją córeczką na pierwsze wakacje wybrałyśmy się jak miała
1,5 roku. Robiłam babki z piasku, a ona chodziła za mną i je
rozwalała. Bardzo miło wspominam te chwile.