Lista nazwisk

[Gość: Klon]

IPN ma ogłosić listę nazwisk pracowników słuzb specjalnych (SB) Nie mam nic
przeciw temu. Ale podejrzewam, że jak zwykle spaprają robotę. Ludzi o tym
samym inieniu i nazwisku jest wiele. Będą wielkie nieporozumienia. Trzeba by
było podawać dokładne dane personalne. Ponadto należałoby mieć dane z USC, po
co komu nazwiska zmarłych 20-30 lat temu? Ale czy to będzie zgodne z ustawą o
danych osobowych?

[Gość: Ja]

Gorąco popieram. Oprócz list SB-ków podać również listę Tajnych
Współpracowników SB !!!

[Gość: Klon]

Rzecz nie w tym, że to będzie opublikowane, tylko w jaki sposób. Czy będzie
mozna wiedziec kto jest kim, czy TW XY to mój sąsiad, proboszcz mojej parafii,
czy też jakiś facet z Wybrzeża niezyjacy od 20 lat, bo samo nazwisko nie
identyfikuje.

[agnostyk11]

Że to proboszcz Twojej parafii to masz na 30% pewne.

[Gość: Bolek]

Lista będzie zawierać rownież tzw. "źródła informacji" czyli np. robotnika
produkującego amunicję, gdyż uzyskując dostęp do tajemnicy państwowej musiał
podpisać zobowiązanie do współpracy z SB i donosić gdyby ktoś chciał dotrzeć do
tych tajemnic.A co zawarł w teczkach które mu załozono prowadzący zakład SB-k
to się okaże dopiero teraz. I pewnie do smierci i po niej robol pozostanie
agentem służb specjalnych.

[Gość: Klon]

Jeśli to prawda co piszesz, to pewnie pół Skarżyska i okolic będzie na liście.
Słyszałem, że w okresie zimnej wojny pracowało tam ok. 30 tys ludzi.

[Gość: Bolek]

może nie wszyscy ale od majstra w górę napewno

[Gość: Klon]

Dzisiaj szef IPN mowił, że przy 400tyś nazwisk jakie będą poddane lustracji
sprawdzanie potrwa 4-5 lat. Jesli znajdzie sie czyjeś identycznie brzmiące imię
i nazwisko w zaproponowanym wykazie, to zanim sie wytłumaczy ze to nie on tylko
jakiś ubek np. z Olsztyna zmarły 10-20 lat temu, to środowisko zdązy go zgnoić.
Mnie osobiście to wisi zdechłym nietoperzem, ale będę kibicował tym igrzyskom.

[Gość: Bolek]

w lepszej sytuacji są ci z listy Wilsteina, oni już przeszli gehenne, tyle że
teraz mogą ich wylać z roboty. Jak wszyscy ci agenci i pseudo agenci założą
partię to będzie liczniejsza niż PiS z koalicjantami.

[Gość: Klon]

Nawet nie zdajemy sobie sprawy ile jest ludzi o tym samym imieniu i nazwisku.
kiedys dla zabawy przegladalem kielecka książke telefoniczną. Osób o tym samym
nazwisku (xyz..) znalazłem 96 Dodac do tego ich rodziny, oraz tych co nie mają
telefonów napewno bym znalazł identycznych. jak odróznic który był w UB TW ?

[Gość: obo]

o to właśnie chodzi, niech naród się gryzie i nie zwraca uwagi na rządzących i
ich synektury

[Gość: berta]

Nie ma chleba, muszą być igrzyska...

[Gość: obserwator]

Dziś, na Wrocławskim rynku-wystawa twarzy wrocławskiej bezpieki.U nas bezpieka-
bezpieczna.

[Gość: Klon]

Zdjęcia owszem, robią wrażenie, ale jak sądzę, pochodzą z zasobów archiwalnych,
czy więc istnieje mozliwość rozpoznania na nim kata z lat 50-tych dziś
bogobojnego, jowialnego starszego pana wyprowadzajacego pieska na spacer, który
mieszka po sąsiedzku?

[Gość: Katon]

wiadomosci.onet.pl/1360019,11,item.html
osobowym źródłem informacji będzie napewno pełniący do roku 1990 funkcje:
kierownik hotelu, kierownik poligrafii, kierownik biura turystycznego,
kierownik centrali telefonicznej itp. tyle że był to ich obowiązek zawodowy
strzec placówki przed wrogimi siłami, a że siły nie docierały to sami
przepisywali gazety albo SB coś tworzył w papierach. Teraz za to wylecą z
roboty, która ich w tą kategorię wkręciła. Bravo

[Gość: Klon]

Może nie mam racji, ale moim zdaniem powinny byc otwarte archiwa dla każdego.
Kto chce niech zagląda, bez żadnej służbowej lustracji, zaświadczeń itp. Jak
nalezy interpretować taki przypadek. Złapano kogos na roznoszeniu
antykomunistycznych ulotek. Przyprowadzono na przesłuchanie, odczytano art. kk
o zagrożeniu karą pozbawiania wolności za składanie fałszywych zeznań. Człowiek
zeznał prawdę. Zaprotokołowano. Ofiara to czy donosicieł?

[agnostyk11]

A tu macie ciekawostkę. Samopis ma zamiar dyrygowć całą Unią Europejską.
wiadomosci.onet.pl/1,15,11,21659494,60446339,2370473,0,forum.html

[Gość: Klon]

Co to za oberlustrator? W unii liczy się fachowość i nikomu w życiorys nie będą
zaglądać.

[agnostyk11]

Widzisz Kolonie, to taki klon prymitywa-prostaka-kablarza-babetki.

[Gość: Klon]

ustawę łatwo jest klepnąć, natomiast jej wykonanie bedzie b. trudne. Wystarczy
wskazac na kogoś palcem "to agent bezpieki" i niech sie facet tłumaczy, że nie
jest wielbłądem. Dostanie zaświadczenie "o czystości" po 2-3 latach. Wskazany
może wylecieć z pracy, bo na to prawo zezwala, zanim sie oczyści, padnie z
głodu.

[Gość: IPN]

Kiedy wreszcie będziemy mogli taką wystawę zobaczyć w Kielcach?

[Gość: wtajemniczona]

Podejrzewam ,ze w kielcah nie warto organizować takiej jak we Wrocławiu wystawy
ze względu na .znikome zainteresowanie tym tematem....

[Gość: Ja]

Za malo zainteresowanych z czyjej strony - poszkodowanych , SB-eków czy TW?

[Gość: maro]

Napewno było by to najwyższego lotu wydarzenie kulturalne w naszej pipidówie. A
może by tak wywiesić zdjęcia wszystkich bezrobotnych ofiar transformacji ?
Nie ma wolności bez żywności !!!!!

[Gość: RE]

Tutaj są prawie sami UB SB TW i ich rodziny a mniejszość to zastraszeńcy!!!

Lista nazwisk wg KAI

[Gość: Zastraszony ?]

Zbrodnicza działalność Grupy "D" MSW i jej funkcjonariusze (dossier)

Grupa "D" była samodzielną jednostką w Departamencie IV Ministerstwa Spraw
Wewnętrznych, wyodrębnioną w latach siedemdziesiątych. Jej istnienie zostało
objęte tajemnicą nawet dla innych funkcjonariuszy SB, działania były nielegalne
nawet z punktu widzenia prawa obowiązującego w PRL, a jej członkowie nie
prowadzili żadnej szczegółowej dokumentacji podejmowanych akcji. Właśnie z
działalnością tej grupy historycy wiążą największe akty terroru wobec Kościoła,
włącznie z zabójstwem ks. Jerzego Popiełuszki i innych księży.

Choć od upadku komunizmu minęło już 17 lat zbrodnicza działalność Grupy "D" nie
została wyjaśniona, a jej członkowie osądzeni, choć ich nazwiska pojawiają się
publicznie, np. przy okazji lustracji duchownych.

Próbę ujawnienia zbrodniczej działalność SB podjęto zaraz po wyborach 4 czerwca
1989 r. Już 17 sierpnia 1989 r. Sejm powołał Komisję Nadzwyczajną do spraw
Zbadania Działań Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, na jej czele stanął Jan Maria
Rokita.

Komisja ta nie miała jednak uprawnień śledczych, nie mogła gromadzić dowodów,
które potem mogły zostać wykorzystane w procesie karnym, a zeznający przed nią
świadkowie nie ponosili odpowiedzialności karnej. Członkowie komisji nie mieli
też pełnego dostępu do dokumentów MSW. Pomimo tych trudności 26 września 1991
r. komisja przedłożyła Sejmowi sprawozdanie ze swej działalności, tzw. Raport
Rokity.

Część IV tego dokumentu poświęcona jest niewyjaśnionym zgonom księży. W trakcie
prac komisji poseł Rokita zwrócił się do ministra spraw wewnętrznych o
powołanie specjalnej, wewnątrzresortowej jednostki, która ustaliłaby nazwiska
pracowników byłego Departamentu IV MSW, mogących posiadać wiedze na temat
działań operacyjnych wobec Kościoła. Jednostka ta przekazała komisji sejmowej w
lutym 1991 r. raport o działalności Grupy "D", jednoznacznie wskazujący, że
grupa ta prowadziła w stosunku do księży działalność przestępczą.

Dokument ten, noszący tytuł: "Informacja o działalności komórek "D" pionu IV
byłej Służby Bezpieczeństwa", w wersji skróconej został włączony do części
IV "Raportu Rokity". Całość "Informacji..." utajnił ówczesny minister spraw
wewnętrznych Henryk Majewski. Wersja skrócona "Informacji..." wraz z
całym "Raportem Rokity" jest dostępna w archiwum Sejmu.

W 1999 r. doszło do odtajnienia całego "Raportu Rokity", "Informację..." w
wersji rozszerzonej, zawierającą m.in. nazwiska funkcjonariuszy Grupy "D" w
centrali i komórek "D" w terenie oraz opis ich działalności, opublikował
Instytut Pamięci Narodowej w Biuletynie ze stycznia 2003 r. Dane o działalności
i nazwiska publikowane w tym opracowaniu pochodzą właśnie z
wersji "Informacji..." opublikowanej w Biuletynie IPN.


Powstanie

Samodzielną Grupę "D" w ramach Departamentu IV MSW powołał 19 listopada 1973 r.
minister spraw wewnętrznych Stanisław Kowalczyk. Podlegała bezpośrednio
dyrektorowi Departamentu IV, jej zadaniem było koordynowanie i organizowanie
działań dezintegracyjnych wobec Kościoła na szczeblu centralnym.

Początkowo liczyła 5 osób, a jej pierwszym szefem i twórcą był płk. Konrad
Straszewski, ówczesny dyrektor Departamentu IV. Ze względu na rozszerzenie
działalności dezintegracyjnej w 1977 r. została ona przekształcona w osobny
Wydział VI Departamentu MSW.

W miarę rozszerzania zakresu działań zwiększał się także stan liczebny
Grupy "D" i pracowników zaangażowanych w działalność dezintegracyjną. W 1977 r.
K. Straszewski wnioskował o zwiększenie dla 20 województw etatów w Wydziałach
IV z uwagi "na potrzebę podjęcia na szerszą skalę aktywnych i kompleksowych
przedsięwzięć specjalnych mających na celu ograniczenie i likwidację
politycznie negatywnych działań kleru w duszpasterstwie akademickim oraz
rozwijającym się ruchu oazowym". Wnioski te musiały być rozpatrywane
pozytywnie, bowiem już w marcu 1980 r. działalność "D" była prowadzona całej
Polsce, poza Warszawą na pewno w Częstochowie, Katowicach, Lesznie, Opolu,
Ostrołęce, Przemyślu, Płocku, Rzeszowie, Wałbrzychu oraz Krakowie.

Po zabójstwie ks. Jerzego Popiełuszki w 1984 r. zmieniono nazwę Wydziału VI
Departamentu MSW na Wydział Studiów i Analiz. Jak czytamy
w "Informacji...": "Zmiany organizacyjne pionu IV wiązały się ze sprawą
zabójstwa ks. J. Popiełuszki. Na podstawie rozmów z byłymi pracownikami
Departamentu IV MSW można wnosić, że zmiany te miały na celu "ZAMAZANIE"
poprzedniej struktury i utrudnienie ewentualnych badań działalności tego
pionu". Oczywiście Wydział Studiów i Analiz prowadził dokładnie taką samą
działalność jak Grupa "D".


Zadania i metody

Choć większość materiałów operacyjnych SB dotyczących działalności całego pionu
IV zostało zniszczonych, jednak autorom "Informacji..." udało się ustalić jego
główne cele i zadania na podstawie zachowanych dokumentów, a także rozmów i
przesłuchań świadków w ramach toczących się na początku lat 90. postępowań
przygotowawczych.

W pierwszym okresie do 1980 r. Grupa "D" podejmowała przede wszystkim zadania
dezintegracyjne i dezinformacyjne, mające na celu osłabienie Kościoła od
wewnątrz. Realizowała także zadania o charakterze przestępczym, których liczba
wzrastała od początku lat 80., osiągając apogeum w październiku 1984 r. Po
zabójstwie ks. Popiełuszki nastapiło wyhamowanie działań "D", a wszelkie plany
tego typu przedsięwzięć zostały zniszczone.

Według "Informacji..." wśród zadań realizowanych przez komórki "D" MSW można
wyróżnić m.in. pogłębianie tendencji odśrodkowych wśród duchowieństwa;
osłabienie autorytetu czołowych przedstawicieli hierarchii; inspirowanie księży
i wiernych do pisania listów o treści pożądanej przez władze; wysyłanie
anonimowych listów oraz wykorzystanie spreparowanych informacji do osiągania
założonych celów; a także rozpowszechnianie wśród kleru i aktywu działaczy
świeckich wiadomości spreparowanych celem wywołania fali krytyki pracy
Episkopatu.

Ponadto komórki "D" wykorzystywały osoby występujące ze stanu kapłańskiego i
seminariów duchownych do kompromitowania stosunków panujących w Kościele.
Opracowywały też pisma i rysunki szkalujące księży i inne osoby z nimi
związane. Ważną częścią działalności "D" było inspirowanie i pogłębianie różnic
oraz konfliktów między zakonami, a także tworzenie kontrolowanych przez siebie
grup kontestacyjnych. Wreszcie komórki "D" tworzyły grupy przestępcze,
działające np. w czasie trwania pielgrzymek, dokonujące pobić, zniszczeń, czy
odurzeń środkami narkotycznymi.

Do najczęstszych metod działań dezintegracyjnych jakie stosowały komórki "D"
można zaliczyć: anonimy szkalujące osoby ze środowiska kościelnego, podsycanie
antagonizmów za pośrednictwem tajnych współpracowników, publikacje specjalnych
pism kontrolowanych przez MSW, np. "Ancora", "Nowa Droga" czy "Forum
Katolików", kolportaż ulotek, plakatów itp., czy fałszowanie materiałów
pamiętnikarskich w celu szkalowania osób w nich występujących.

Do działań specjalnych należały: pobicia, uszkodzenia mienia, uprowadzenia,
groźby, odurzenia, napady na mieszkania i podpalenia. Autorzy "Informacji..."
nie znaleźli dowodów na przypadki zabójstw, jednak obecnie historycy zgodnie
przypisują Grupie "D" i terenowym komórkom "D" zamordowani nie tylko ks.
Popiełuszki, ale także wiele innych kapłanów np. Stefana Niedzielaka czy
Sylwestra Zycha.


Działalność

Trudność w odkryciu prawdy o zbrodniczej działalności Grupy "D" i postawieniu
przed sądem jej członków wynika ze sposobu jej funkcjonowania. Działania
dezintegracyjne prowadzono z zachowaniem szczególnej konspiracji. Polecenia
dotyczące konkretnych akcji wydawał bezpośrednio dyrektor Departamentu IV.
Sprawy operacyjne realizowano nie prowadząc dokumentacji przewidzianej
przepisami obowiązującymi w resorcie spraw wewnętrznych. Choć Grupa "D" miała
opracowan

Lista nazwisk wg KAI cz. 2

[Gość: Zastraszony ?]

W latach 70. Wydział I Departamentu IV MSW prowadził szeroko zakrojone
działania dezintegrujące wobec kard. Stefana Wyszyńskiego. Polegały one na
celowym obniżaniu autorytetu Prymasa Polski w społeczeństwie oraz wśród
hierarchii Kościoła rzymskokatolickiego. W tym celu wykorzystywano np. wszelkie
konflikty na styku Prymas-Episkopat, Prymas-biskupi, czy Prymas-Watykan. Z
uwagi na wiek kard. Wyszyńskiego członkowie Grupy "D" próbowali doprowadzić
do "walki" o sukcesję prymasowską. Np. zaplanowali wydrukowanie w jednym z
poczytnych tygodników ("Polityka" lub "Perspektywy") spreparowanego artykułu-
wywiadu z byłym księdzem, w którym miał on zdyskredytować postawę Prymasa i
Episkopatu w społeczeństwie. Projekt artykułu został zatwierdzony przez twórcę
Grupy "D" K. Straszewskiego.

Działania "D" miały także na celu osłabienie pozycji kard. Karola Wojtyły.
Podejmowały je Wydziały I i VI Departamentu IV oraz Wydział IV KW MO w
Krakowie. Pracownicy tych jednostek m.in. próbowali dyskredytować kard. Wojtyłę
w oczach księży za pośrednictwem tajnych współpracowników, rozpowszechniając
nieprawdziwą informację, że kupił on doktorat przebywając przez pewien czas na
Zachodzie.

Gdy kard. Wojtyła został Papieżem, szukano dotarcia do kręgu jego przyjaciół i
znajomych, aby doprowadzić do "wypracowania" sytuacji, która pozwoliłaby w
jakiś sposób skompromitować go w oczach społeczeństwa polskiego i całego
świata. Taki był cel spreparowanych przez Departament IV "Pamiętników" Ireny
Kinaszewskiej - osoby przez wiele lat blisko związanej z kard. Wojtyłą, która
będąc sekretarką "Tygodnika Powszechnego" nagrywała i dokumentowała wszystkie
jego publiczne wystąpienia. Grupa "D" "opracowała" pamiętnik kobiety z
wiadomościami, które miały być kompromitujące dla Jana Pawła II.

SB zaplanowała podrzucenie pamiętnika do mieszkania asystenta
kościelnego "Tygodnika Powszechnego" ks. Andrzeja Bardeckiego. Później podczas
rewizji przeprowadzonej w tym mieszkaniu pamiętnik miał być "znaleziony" i
zarekwirowany w celu opublikowania lub innego wykorzystania operacyjnego.
Przebieg prowokacji był następujący. 2 lutego 1983 r. do mieszkania ks.
Andrzeja Bardeckiego przyszły dwie funkcjonariuszki SB - Barbara Borowiec i
Barbara Szydłowska, które przedstawiły się jako działaczki charytatywne i
pozostawiły paczkę żywnościową. Jedna z nich zajęła rozmową gospodynię księdza,
a druga podrzuciła spreparowany pamiętnik. Jednak akcja nie powiodła się, nie
doszło do rewizji i odnalezieniem pamiętników. Powód był prozaiczny, po
podrzuceniu pamiętników członek Grupy "D" Grzegorz Piotrowski, późniejszy
zabójca ks. Popiełuszki, wraz z obiema funkcjonariuszkami udał się na mocno
zakrapianą alkoholem kolację, a potem wsiadł do służbowego samochodu i rozbił
się na najbliższym słupie. Wobec rozgłosu, jaki ta sprawa uzyskała, szefostwo
Departamentu IV lub kierownictwo MSW zdecydowało o przerwaniu całej akcji.

Przykładem działalności dezintegrującej środowisko Kościoła były ingerencje
Grupy "D" w działalność zakonu oblatów. Podjęto je w 1981 r. w związku ze
zbliżającą się kapitułą prowincjonalną tego zgromadzenia, na której miano
wybrać nowego prowincjała. Aby doprowadzić do wyboru przełożonego pożądanego
przez władze państwowe opracowano "Plan czynności operacyjnych...", w jego
ramach m.in. sporządzono listy-anonimy, które wysłano do kard. Wyszyńskiego,
aktualnego prowincjała i generała zakonu. Akcja doprowadziła do wyboru
kandydata wytypowanego przez Służbę Bezpieczeństwa.

Innym obszarem, na którym prowadzono działania "D" były pielgrzymki do
Częstochowy. Oprócz pracowników Wydziałów IV MSW z poszczególnych jednostek
terenowych działała wokół pielgrzymki także specjalna grupa z Departamentu IV
MSW oraz niektórych pracowników Wydziałów IV z terenu, która podejmowała
działania przestępcze. Np. w 1978 r. specjalnymi środkami odurzyli oni kilku
pielgrzymów.

Dezorganizowali także transport, m.in. poprzez przebijanie opon samochodów. SB-
ecy kradli także pielgrzymom dowody osobiste, zanieczyszczali im śpiwory,
rozpowszechniali pornografię, czy zatruwali pojemniki z napojami. W sierpniu
1982 r. na polecenie Dyrektora Departamentu MSW Zenona Płatka, kierujący
działaniami specjalnymi Janusz Dróżdż, zorganizował przestępczą grupę
dokonującą w Częstochowie pobić i zniszczeń. Po zakończeniu realizacji zadań
specjalnych z grupą Janusza Dróżdża spotkał się Z. Płatek, który dziękował za
dobrze wykonane zlecenia.

Dziełem Grupy "D" było także pobicie doktoranta Katolickiego Uniwersytetu
Lubelskiego Janusza Krupskiego. Był on jednym z założycieli i redaktorów,
wydawanego na terenie Lublina w okresie stanu wojennego, kwartalnika
opozycyjnego o nazwie "Spotkania". 21 stycznia 1983 r. na schodach przed
Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie został on zatrzymany przez 3 mężczyzn,
wśród których jednego rozpoznał jako znanego mu z Lublina pracownika Służby
Bezpieczeństwa. Następnie został wywieziony samochodem poza Warszawę do Puszczy
Kampinoskiej, w pobliże miejscowości Truskaw, gdzie kazano mu się rozebrać i
położyć na ziemię. Leżącego Janusza Krupskiego i jego odzież oblano płynem
żrąco-cuchnącym i pozostawiono w lesie. W wyniku oblania J. Krupski doznał
oparzę I i II stopnia.

Z ramienia Departamentu IV MSW rozpracowywaniem J. Krupskiego zajmował
się Wydział VI, a konkretnie Grzegorz Piotowski i Bohdan Kuliński. Aktywnie z
nimi współpracowała Hanna Borucka, która stwierdziła, że porwaniem kierował
Bohdan Kuliński, a bezpośrednimi wykonawcami byli Grzegorz Piotrowski, Waldemar
Pełka oraz Ryszard Skokowski.

W ramach realizacji działań "D" pracownicy pionu IV SB w centrali i w terenie
zajmowali się też pisaniem listów, których treść miała modyfikować zachowania i
poglądy księży oraz wiernych. Np. na polecenie kierownictwa Departamentu IV MSW
niektórzy pracownicy Wydziału VI napisali około 20 listów solidaryzujących się
z treścią artykułu pt. "Czerwona Rzodkiewka", szkalujących ks. Henryka
Jankowskiego z Gdańska i jego rodzinę. Artykuł ten został napisany z inspiracji
KC PZPR i ukazał się w połowie 1983 r. w "Głosie Wybrzeża". Następnie został
przedrukowany przez inne wydawnictwa prasowe m.in. przez "Express Wieczorny".

W celu pobudzenia i podtrzymania ruchu kontestatorskiego w łonie Kościoła
rzymskokatolickiego rozszerzono na cały kraj zasięg pisma pt. "Ancora",
związanego z istnieniem "polskiego centrum odnowy soborowej", a w
rzeczywistości redagowanego pod ścisłą kontrolą Departamentu IV. Pismo to miało
przyczynić się do tworzenia kontestatorskich grup terenowych i wytwarzania
fermentu w Kościele rzymskokatolickim.

Apogeum działalności "D" wobec Kościoła był początek lat 80., a szczególnie
okres Solidarności.

Wprowadzenie stanu wojennego przyniosło nasilenie najbardziej ofensywnych metod
operacyjnych wobec Kościoła, m.in. podpalanie obiektów sakralnych, czy
organizowanie napadów na księży, a nawet zabójstwa. SB w sposób szczególny
inwigilowało grupę ok. 100 duchownych, których oceniło jako najbardziej wrogo
nastawionych do państwa. Wśród nich był m.in. ks. Jerzy Popiełuszko, którego 19
października 1984 r. zamordowali właśnie członkowie Grupy "D". W latach 1982-89
doszło do 7 niewyjaśnionych do dziś zabójstw kapłanów: wspomnianego już ks.
Popiełuszki, a także ks. Stefana Niedzielaka, ks. Sylwestra Zycha, ks.
Stanisława Suchowolca, ks. Stanisława Palimąki, ks. Antoniego Kija i ks.
Stanisława Kowalczyka.

Zabójstwo ks. Popiełuszki nie osłabiło antykościelnych działań służb
bezpieczeństwa, wkrótce po nim minister spraw wewnętrznych gen. Czesław
Kiszczak wydał zarządzenie w sprawie zakresu działań departamentu IV MSW, które
przewidywało kontynuowanie ofensywy operacyjnej wobec Kościoła.

Działalność ta była prowadzona niemalże do ostatnich chwil PRL, jeszcze w 1988
r., w związku z obchodami 1000-lecia chrztu

Lista nazwisk wg KAI cz. 3

[Gość: Zastrzszony ?]

Działalność ta była prowadzona niemalże do ostatnich chwil PRL, jeszcze w 1988
r., w związku z obchodami 1000-lecia chrztu Rusi i Ukrainy, SB prowadziła
intensywną pracę operacyjną w środowiskach Kościoła greckokatolickiego,
rzymskokatolickiego i prawosławnego, a marcu 1989 r. planowała kolejne werbunki
agentury wśród Świadków Jehowy.

Oddzielny podrozdział "Informacji..." stanowi raport o kontaktach
funkcjonariuszy Departamentu IV MSW ze służbami specjalnymi innych krajów.

Wynika z niego m.in., że pracownicy Grupy "D" w okresie od 1971 do 1987 r. aż
25 razy oficjalnie wyjeżdżali do ZSRR, a pracownicy KGB gościli w Departamencie
IV MSW 4 razy. Szczególnie interesujące są wyjazdy twórcy Grupy "D" Konrada
Straszewskiego, który w listopadzie 1975 r. pojechał wraz z 3 współpracownikami
do Moskwy, w celu podpisania wspólnego planu przedsięwzięć operacyjnych Zarządu
V KGB i Departamentu IV MSW w zakresie zwalczania Kościoła rzymskokatolickiego
oraz rozpracowywania Watykanu. Choć nie wiadomo dokładnie na czym miały polegać
te działania operacyjne, warto zwrócić uwagę, że nasiliły się one po wyborze K.
Wojtyły na Papieża.

K. Straszewski był np. w ZSRR w kwietniu 1980 r. Być może szczegóły tych
kontaktów ujawni śledztwo w sprawie udziału służb bezpieczeństwa PRL w zamachu
na Jana Pawła II, które wszczął pion śledczy Instytutu Pamięci Narodowej w
Katowicach 12 czerwca 2006 r. Historyk Marek Lasota z krakowskiego oddziału
Instytutu Pamięci Narodowej, który zajmuje się m.in. działaniami służb
bezpieczeństwa PRL, a więc także komórek "D", wobec Karola Wojtyły w rozmowie z
KAI wyraził opinię, że materiał archiwalny znajdujący się w IPN zawiera
przesłanki wskazujące na związki między zamachem na Jana Pawła II z 13 maja
1981 r. a PRL-owskim Departamentem IV MSW i podległymi mu strukturami.


Pracownicy Grupy "D"

W samodzielnej Grupie "D", a później Wydziale VI w centrali w Warszawie
pracowało w różnych okresach ok. 30 osób, w całym kraju liczba ta była znacznie
większa bowiem działania "D" w terenie wykonywali funkcjonariusze SB w
wydziałach IV komend wojewódzkich MO. Grupę "D" utworzył Konrad Straszewski,
jej pierwszym kierownikiem był Zenon Płatek; kolejnymi Tadeusz Grunwald,
pełniący obowiązki naczelnika do sierpnia 1982 r.; jego następcą został
Grzegorz Piotrowski, który pracował na tym stanowisku do lutego 1983 r.;
zastąpił go Wiesław Fenicki, lecz z uwagi na stan zdrowia jego obowiązki pełnił
często Waldemar Pełka. 10 maja 1984 r. naczelnikiem został mianowany Romuald
Będziak, ostatnim szefem Grupy "D" był Robert Szczepański.

Pracownikami Samodzielnej Grupy "D" lub Wydziału VI przez różne okresy byli:

Bogdan Karlicki od lipca 1980 r. z-ca naczelnika Wydziału VI, poprzednio pełnił
obowiązki z-cy naczelnika Wydziału I, gdzie był odpowiedzialny za prowadzenie
działań dezintegracyjnych realizowanych przez ten Wydział. Od połowy lat 70-
tych rozpoczął prace nad wydawaniem pisma o nazwie "Ancora", które redagowane
było pod ścisłą kontrolą Departamentu IV. Pismo to ukazywało się do maja 1983
r. Osobami współpracującymi przy wydawaniu "Ancory" byli: Zbigniew Miściorak i
Emil Stafiej.

Waldemar Pełka to jeden z najdłużej zajmujących się dezintegracją pracowników
Departamentu IV (od października 1976 roku). W swojej pracy zajmował się m.in.
wydawaniem pisma "Samoobrona Wiary". Na zlecenie dyrektora Z. Płatka prowadził
działania specjalne wobec ks. Henryka Jankowskiego w Gdańsku, brał też udział w
porwaniu Janusza Krupskiego.

Piotr Grosman wraz z Ludwikiem Gładychem zajmował się wydawaniem pisma "Nowa
Droga". Nadzorował z ramienia Departamentu IV działalność dezintegracyjną na
terenie województw: katowickiego, częstochowskiego oraz bielskiego.

Bohdan Kuliński do września 1977 r. był pracownikiem Wydziału IV KW MO w
Krakowie. Był tam oceniany jako pracownik niezrównoważony, dyspozycyjny, zdolny
do wykonania każdego zadania. Do Departamentu IV został przeniesiony 1
listopada 1977 r. na wniosek K. Straszewskiego. Pracując w Wydziale VI zajmował
się problemami związanymi z pielgrzymkami i ruchem oazowym. Do jego zadań
należało wyselekcjonowanie odpowiednich wiekowo i dyspozycyjnych pracowników
Wydziałów IV Komend Wojewódzkich szkół resortowych, którzy po przeszkoleniu w
Wydziale VI Departamentu IV prowadzili pod jego kierownictwem działania
specjalne w czasie trwania pielgrzymek. W sierpniu 1982 r. był w składzie
przestępczej grupy dokonującej pobić i zniszczeń na terenie Częstochowy w
czasie wejścia pielgrzymki do miasta. Kierował rozpracowaniem oraz porwaniem
Janusza Krupskiego.

Hanna Borucka w 1980 r. brała udział w działaniach specjalnych podczas trwania
pielgrzymki pieszej do Częstochowy. Także w latach 1981-82 uczestniczyła w tego
rodzaju działaniach. W listopadzie 1981 r. została przeniesiona do pracy w
Wydziale VI Departamentu IV, gdzie aktywnie uczestniczyła w rozpracowaniu
opozycyjnego pisma "Spotkania". W tym czasie była na etacie niejawnym.

Janusz Dróżdż pracę w Wydziale VI rozpoczął w 1978 r., po przeniesieniu z
Częstochowy. W wydziale tym pracował do 1982 r., kiedy został z-cą Naczelnika
Wydziału I. Organizował i kierował działaniami specjalnymi prowadzonymi w
czasie trwania pielgrzymek pieszych. W sierpniu 1982 r. z polecenia dyrektora
Z. Płatka zorganizował grupę przestępczą dokonująca pobić i zniszczeń. W skład
tej grupy wchodzili pracownicy Wydziału VI: Bohdan Kuliński i Ryszard Skokowski
oraz pracownicy niektórych Wydziałów IV Komend Wojewódzkich. J. Dróżdż
nadzorował także realizację działań operacyjno-technicznych w kilku obiektach
należących do naczelnych instytucji kościelnych.

Ryszard Skokowski pierwszy kontakt z Wydziałem VI nawiązał w 1979 r., kiedy
będąc pracownikiem Wydziału IV KW MO we Włocławku brał udział w pielgrzymce
pieszej do Częstochowy. Za realizację zleconych zadań został wyróżniony nagrodą
pieniężną. W tym też roku w raz z m.in. pracownicą Wydziału IV KW MO w
Rzeszowie i Bohdanem Kulińskim prowadził na terenie województwa nowosądeckiego
działania zmierzające do dyskredytacji ks. Franciszka Blachnickiego oraz
tworzącego się ruchu oazowego. Na wniosek Naczelnika Wydziału VI Departamentu
IV Grzegorza Piotrowskiego 1 grudnia 1982 r. został inspektorem tego Wydziału.
Do jego zadań należało rozpracowywanie kontaktów Kościoła rzymskokatolickiego z
masonerią. Zadania realizowane przez R. Skokowskiego zostały poszerzone o inne
działania specjalne, a w tym udział w porwaniu J. Krupskiego.

Janusz Grzybowski był pracownikiem Wydziału VI od 1978 r., który organizował
wydawanie pisma "Forum Katolików", drukowanego w drukarni MSW przy ulicy
Miłobędzkiej w Warszawie. Nadzorował działalność "D" prowadzoną przez Wydział
IV KW MO w Gdańsku.

Henryk Mrowiński był jednym z pierwszych pracowników Samodzielnej Grupy "D".
Problematyką dezintegracji zajmował się od 1 stycznia 1975 do maja 1978 r.,
kiedy to odszedł z Wydziału VI.

Ponadto w Grupie "D" lub Wydziale VI pracowali: Winicjusz Bucyk, Jan Wróbel,
Waldemar Chmielewski, Ryszard Kupisz, Henryka Bogus-Zdunek - rysowała plakaty
ośmieszające ks. Czesława Sadłowskiego ze Zbroszy Dużej i przepisywała artykuły
do "Ancory", Bożena Krzyżewska - przepisywała artykułu do "Ancory", Wiesława
Czerepińska, Beata Marszczek-Czeszak - sekretarka, Adam Barański, Jarosław
Wilczyński.


Pracownicy komórki "D" w województwie krakowskim

Działalność dezintegracyjną wobec Kościoła na terenie województwa krakowskiego
w latach 1973-1984 zajmowali się następujący pracownicy Wydziału IV KW MO w
Krakowie:

Kazimierz Aleksanderek działalnością "D" zajmował się już do końca lat 70.
Prowadził i nadzorował te działania jako pracownik, a następnie jako kierownik
sekcji i zastępcą Naczelnika Wydziału. W toku realizacji czynności wobec ks.
Kazimnierza Jancarza zlecił Wydziałowi "T" (m.in. podsłuch) dokona

Lista nazwisk wg KAI cz. 5

[Gość: Zastraszony ?]

rozeznania możliwości zainstalowania podsłuchu pokojowego w kościele
administrowanym przez tego księdza. W ciągu swojej pracy wielokrotnie
uczestniczył w naradach przygotowujących szeroko pojmowane działania
dezintegracyjne, aktywnie uczestnicząc w rozpracowywaniu ks. Andrzeja
Bardeckiego.

Barbara Borowiec brała udział w działaniach podczas przygotowań do realizacji
napadu na mieszkanie ks. Bardeckiego. Była bezpośrednim świadkiem rozbicia
samochodu służbowego przez Grzegorza Piotrowskiego 2 lutego 1983 r.

Barbara Szydłowska była jednym z najaktywniejszych pracowników Wydziału
zajmujących się działaniami typu "D". W ramach dezintegracji Kościoła
rzymskokatolickiego uczestniczyła w przygotowaniu, jak też w realizacji napadu
na mieszkanie ks. Bardeckiego. Zajmowała się także ks. Adolfem Chojnackim oraz
innymi dostojnikami kościelnymi na terenie Krakowa.

Andrzej Lipiński brał czynny udział w pielgrzymkach krakowskich do Częstochowy
i był bliskim współpracownikiem Bohdana Kulińskiego. Prawdopodobnie był
uczestnikiem działań realizowanych przez grupę specjalną.

Tadeusz Sułkowski realizując zadania dezintegracyjne napisał na
podstawie "Monachomachii" wiersz ośmieszający kler. Pisał tez listy do
Episkopatu i Kurii, mające podsycić konflikty w środowisku duchowieństwa.

Jerzy Gądek w ramach działań "D" brał udział w pielgrzymkach do Częstochowy w
latach 1983-1985.

Działalnością dezintegracyjną środowiska Kościoła rzymskokatolickiego w
województwie krakowskim zajmowali się także: Józef Juszczyk, Józef Czerwiński,
Tadeusz Czerwiński, Władysław Tylek, Andrzej Szwaja, Marian Skraba, Adam
Wypasek, Marek Dybiński, Marek Gębka, Tadeusz Rak, Józef Dyśko, Czesław
Leśkiewicz, Tadeusz Grabowski.


Pracownicy komórki "D" w Katowicach

Działalnością "D" w Katowicach zajmowała się utworzona w 1978 r. Sekcja VI
Departamentu IV MSW, która działała w Wydziale IV KW MO w Katowicach. Z
zachowanych dokumentów wynika, że w 1983 r. Sekcja VI liczyła 6 osób.
Kierownikiem był Tadeusz Chmielewski. Osobami kierującymi i koordynującymi
działania dezintegracyjne na terenie województwa katowickiego byli: Jerzy
Birnbach - były naczelnik Wydziału IV w latach 1977-1983; Kazimierz Goraj -
zastępca naczelnika Wydziału IV oraz Edmund Perek - zastępca Naczelnika
Wydziału IV.

Na początku kwietnia 1980 r. na bazie Sekcji VI powstała nieformalna grupa
specjalna pod dowództwem Edmunda Perka, która przeznaczona była do prowadzenia
działań dezintegracyjnych i specjalnych ukierunkowanych przeciwko klerowi
rzymskokatolickiemu i katolickiej opozycji na terenie województwa katowickiego.

Od 1980 roku w skład nieformalnej grupy specjalnej E. Perka weszli m.in.
następujący pracownicy Służby Bezpieczeństwa:

Jerzy Bojkowski w Służbie Bezpieczeństwa pracował od 1978 r. Od marca 1980 r. w
Sekcji VI zajmował się prowadzeniem działań dezintegracyjnych w stosunku do
kleru rzymskokatolickiego. Od tego roku wchodził w skład 3-osobowej grupy
specjalnej podległej tylko E. Perkowi. W 1982 r. wszedł w skład zespołu
analitycznego mającego koordynować zadania operacyjne pionu SB w zakresie
rozpracowywania i likwidacji ugrupowań "antysocjalistycznych". 6 kwietnia 1985
r. poniósł śmierć w wyniku postrzelenia się z pistoletu maszynowego będącego na
jego stanie.

Ryszard Suchojad od 1976 r. pracował w Wydziale "W" (kontrola korespondencji)
jako kontroler do zadań specjalnych. Po wejściu w skład grupy Wydziału IV jego
głównym zadaniem jest przeglądanie korespondencji osób wskazanych przez E.
Perka. Zajmował się także powielaniem ulotek i innych dokumentów dotyczących
kleru rzymskokatolickiego oraz wysyłaniem ich bez pośrednictwa poczty.

Adam Cichopek prowadził działania o charakterze specjalnym, w których osobiście
brał czynny udział. Od 1 grudnia 1981 r. awansowany na stanowisko kierownika
Sekcji VI Wydziału IV. W okresie gdy był kierownikiem Sekcji VI przyczynił się
do usunięcia od pełnienia obowiązków diecezjalnego duszpasterza akademickiego.

Stanisław Skręt od 1 lutego 1982 r. przeniesiony został z plutonu specjalnego
ZOMO do Wydziału IV KW MO w Katowicach celem wzmocnienia grupy specjalnej. Od
połowy 1982 r. pracował na stanowisku młodszego inspektora tego wydziału. Brał
czynny udział w działaniach o charakterze specjalnym. W 1982 r. został
wyróżniony przez Naczelnika Wydziału IV za uzyskanie wybitnych osiągnięć w
działaniach specjalnych podejmowanych przez Grupę Operacyjno-Interwencyjną w
Dąbrowie Górniczej.

Jędrzej Przybylik w okresie od 1 do 15 sierpnia 1979 r. brał czynny udział w
działaniach operacyjnych związanych z pielgrzymką warszawską, za co - na
wniosek dyrektora Departamentu IV MSW K. Straszewskiego - został nagrodzony
przez Wiceministra Spraw Wewnętrznych. Od chwili utworzenia grupy specjalnej
był jedną z bardziej zaufanych osób E. Perka, wykonując zadania o charakterze
specjalnym zakonspirowane nawet przed innymi członkami grupy. Równocześnie
aktywnie uczestniczył w działaniach Batalionu Operacyjno-
Interwencyjnego. W uznaniu zasług w realizacji zadań od 1 grudnia 1983 r.
mianowany został kierownikiem Sekcji V Wydziału IV.

Leszek Hyla - absolwent WSO MSW w Legionowie od 1 kwietnia 1981 r. pracował na
stanowisku starszego inspektora Sekcji V Wydziału III. W tym samym roku wszedł
w skład grupy specjalnej dowodzonej przez E. Perka. Był wielokrotnie wyróżniany
za zaangażowanie i rzetelną realizację zadań specjalnych. Swoimi działaniami
doprowadził do neutralizacji działalności prowadzonej przez figurantów spraw
operacyjnych.

Edward Zegarowicz od 1981 do 1984 r. pracował w Wydziale V, a od 1984 r. do
1987 r. w Wydziale II. Mimo tego został włączony do grupy specjalnej E. Perka.
Za aktywne uczestniczenie w działaniach o charakterze specjalnym na wniosek E.
Perka otrzymał talon na samochód osobowy marki FIAT 126p. W czerwcu 1983 r.
uczestniczył w pobiciu działaczy "Solidarności", zatrzymanych w czasie wizyty
Papieża na Górze św. Anny. Był jednym z prowodyrów incydentu przed kościołem
św. Piotra i Pawła w Gliwicach w 1984 r., w trakcie którego pobito kilka osób.

Marek Leśniak jako pracownik Wydziału III w 1981 r. wszedł w skład grupy
specjalnej. Wykazywał się zaangażowaniem w prowadzonych bezpośrednich
działaniach specjalnych na terenie województwa katowickiego. Wyróżniony za
szczególne osiągnięcia przy realizacji nałożonych zadań związanych z
zabezpieczeniem pobytu Jana Pawła II w Krakowie w 1987 r. W grupie specjalnej
pełnił rolę kierowcy.

Leszek Siekański od 1 grudnia 1978 r. był pracownikiem grupy operacyjnej
Wydziału IV w Tychach. W latach 1981-1983 pracownikiem Sekcji V Wydziału, a
następnie Sekcji VI. Aktywnie działał w grupie dowodzonej przez E. Perka
wykazując wiele inwencji i własnej
inicjatywy.

Jerzy Paliwoda od 7 grudnia 1978 r. pracował jako inspektor grupy operacyjnej
Wydziału IV w Bytomiu, a następnie w Sekcji VI Wydziału IV KW MO w Katowicach,
zabezpieczając operacyjnie rozpracowanie duszpasterstwa akademickiego.
Wielokrotnie wyróżniany za osiągane wyniki w pracy, w której wykazał
się "bezwzględną ideowością i zaangażowaniem przy realizacji zleconych zadań".
Od 16 sierpnia 1983 r. został kierownikiem Sekcji III Wydziału III-1, w której
nadal był odpowiedzialny za organizację pracy operacyjnej wobec duszpasterstwa
akademickiego.

Ponadto w skład nieformalnej grupy specjalnej od 1980 r. wchodzili: Andrzej
Nowak, Marek Senderowicz, Marek Bielec, Jerzy Zemełka.


Inne województwa

Wydzielone komórki "D" funkcjonowały także w kilku innych województwach.
Komórka w Wydziale IV KW MO w Lublinie prawdopodobnie obejmowała swoim
zasięgiem teren województw tarnobrzeskiego, chełmskiego i zamojskiego. Podobną
rolę o charakterze koordynacyjnym i organizacyjnym dla województw legnickiego,
wałbrzyskiego i jeleniogórskiego pełniła komórka "D" funkcjonująca w Wydziale

Lista nazwisk wg KAI cz. 4

[Gość: Zastraszony ?]

Inne województwa

Wydzielone komórki "D" funkcjonowały także w kilku innych województwach.
Komórka w Wydziale IV KW MO w Lublinie prawdopodobnie obejmowała swoim
zasięgiem teren województw tarnobrzeskiego, chełmskiego i zamojskiego. Podobną
rolę o charakterze koordynacyjnym i organizacyjnym dla województw legnickiego,
wałbrzyskiego i jeleniogórskiego pełniła komórka "D" funkcjonująca w Wydziale
IV KW MO we Wrocławiu.

Działania dezintegracyjne prowadzone były także w Częstochowie. W niektórych
województwach problematyką "D" zajmowały się inne sekcje Wydziału IV. Tak było
w 1980 r. w Lesznie, Opolu, Ostrołęce, Płocku, Przemyślu i Wałbrzychu.

W marcu 2006 r. Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi
Polskiemu IPN w Warszawie powołała zespół prokuratorski do zbadania zbrodniczej
działalności SB. Na czele zespołu stanął prok. Marek Klimczak. W skład zespołu
wszedł m.in. prok. Andrzej Witkowski, który w lubelskim oddziale IPN prowadził
śledztwo w sprawie funkcjonowania związku przestępczego w resorcie spraw
wewnętrznych w latach 1956-89. Teraz jego śledztwo zostało włączone do zakresu
prac zespołu warszawskiego. Prok. Klimczak powiedział KAI, że zespół ten ma
także zbadać działalność Grupy "D", ujawnił przy tym, że przedmiotem analiz
prokuratorskich będą informacje i wnioski sformułowane w sprawozdaniu "Komisji
Rokity", jednak wymagają one procesowego potwierdzenia i prawno-karnej oceny.

Bogumił Łoziński

Lista nazwisk wg KAI

[Gość: Zastraszony ?]

Co skończyły się posty ?
Szkoda.