Wierząca z niewierzącym

[Gość: Marta]

Czy ktoś z was miał do czynienia ze ślubem kościelnym, gdzie jedno z młodych było wierzące a drugie nie? Jak to sie odbywa i jak sądzicie, czy takie małżeństwo ma wogóle sens?

[Gość: Patrycja]

Ja jestem tzw. niepraktykujaca a moj maz i owszem. Zyjemy sobie zgodnie razem i
jest nam dobrze. Slub byl tradycyjny w kosciele, to jest mila uroczystosc, wiec
Twoj narzeczony nie powienien miec jakies "ale". Moze zawsze powiedziec, ze
jest ateista, i po prostu w slowach przysiegi nie bedzie odnosnikow do Boga.
Takie sluby sa czeste.

[Gość: Marta]

Ale on nawet bierzmowania nie ma to może brać normalny slub w kościele?

[Gość: smart]

Marto, u nas była taka właśnie sytuacja. Mój mąż jest niewierzący i zdecydował
sie na ślub kościelny ze względu na to, że dla mnie to było ważne. Sam
natomiast stwierdził, że kłamać nie będzie, że wierzy, skoro tak nie jest.
Ślub (konkordatowy) różnił się tym od normalnego, że mąż nie powtarzał słów
związanych z wiarą, nie przyjmował komunii, i to tyle.
Miał co prawda i chrzest i bierzmowanie i kilku księży próbowało go namówić na
normalny ślub (jakby był osobą wierzącą) ale się nie dał - z tego też powodu
zmienialiśmy kościół. Natomiast nie jest to potrzebne w przypadku gdy osoba
jest niewierząca.
Faktycznie jest takich ślubów coraz więcej. Dużo też zależy od księdza.
Niektórzy zmuszają osoby niewierzące do uczestnictwa w naukach małżeńskich. My
znaleźliśmy księdza, który nas do tego nie zmuszał. Przeprowadził z nami
jedynie długą, szczerą rozmowę, złożył podanie do biskupa i żadnego problemu
nie było....

A poza tym Marto, jeśli kochasz kogoś, nie ważne chyba jest czy ta osoba wierzy
w tego samego Boga, czy innego, ważne żebyście w tych sprawach umieli dochodzić
do kompromisów i przede wszystkim - kochali się.

powodzenia

smart

[Gość: Marta]

Masz rację ale własnie problem w tym żeby takiego księdza znaleźć. Wiekszość niestety nie jest zbyt wyrozumiała i boje się żeby mój mężczyzna juz wogóle nie uprzedził sie do kościoła. Bardzo mi pomogło to co napisałaś. Dziękuję.

[Gość: agnieszka]

Marto - zaglądnij do książki księdza Malińskiego "Zanim powiesz kocham".
On w niej właśnie porusza problem takiego ślubu.
pozdrawiam

[veninde]

Smart,
Nie wiem skąd jesteś. Jeśli z Wawy, napisz proszę w którym kościele brałaś ślub.
pozdrowienia,
a.

[Gość: smart]

Niestety, nie z w-wy.
Ale dziewczyny, serio trzeba chodzić po parafiach i rozmawiać, najlepiej z
młodymi księżmi (nie wiem, czy tak się to odmienia).
My rozmawialiśmy w sumie z czterema, zanim zdecydowaliśmy się na konkretną
parafię. Jeden ksiądz to w ogóle mężowi powiedział, że musi oficjalnie wystąpić
z kościoła, co jest totalną bzdurą jak się później dowiedzieliśmy, bo przecież
chrztu ani bierzmowania mu nie cofną.
I wcale nie jest tak źle znaleźć odpowiedniego księdza. Jak już zaczęliśmy się
rozglądać to się okazało, że moglibyśmy w sumie w trzech parafiach wziąść ślub
bez przeszkód. Musieliśmy co prawda zrezygnować z planów przejscia z kościoła
do hotelu na piechotkę, ale za to mieliśmy piękne kazanie, od serca i mąż
dzięki proboszczowi zaczął inaczej patrzeć na Kościół w ogóle.

Jeszcze raz powodzenia.
smart

[Gość: Bianka]

Inna sprawa, gdy ktos jest ochrzczony i ma bierzmowanie, a inna gdy ktos jest
naprawde niewierzacy i nie ma nawet tych sakramentow. Podobno wtedy jest
mozliwosc taka, ze tylko ta wierzaca osoba slubuje tej drugiej w kosciele. Dla
niej jest to wazny koscielny slub i sakrament. A ta druga nie slubuje w
kosciele.

[Gość: smart]

Tak jak pisałam, w przypadku ślubu konkordatowego, osoba niewierząca
(niezależnie od tego czy ma chrzest i bierzmowanie czy nie), jeśli deklaruje
się jako osoba niewierząca, mówi tekst przysięgi bez słów odnoszących się do
wiary (czyli np. W imię Ojca..., Tak mi dopomóż Panie..).

Pozdrawiam
smart

szczerze nie wyobrażam sobie ślubu tylko kościelnego w takiej sytuacji... tzn.
np. tylko panna młoda ślubuje, a młody milczy - nawet jeśli jest to możliwe, to
chyba troszkę nie miałoby sensu...

[Gość: ulka]

Jestem już przeszło 20 lat po takim jednostronnym ślubie i nasze małżeństwo jest
szczęśliwe.

[Gość: Kasia]

Mam własnie taka sytuację jestem wierzaca a mój mąż to nieochrzczony ateista.
Bralismy ślub konkordatowy w mojej parafii w sierpniu tego roku. Oboje
chodziliśmy na kurs przedmałżeński, musielismy załatwić trochę dodatkowych
formalnosci typu akt znania - mąz deklarował, ze jest kawalerem i nie ma dzieci
a świadkowie to potwierdzali, ja deklarowałam, ze będę wychowywać dzieci po
katolicku i nie dam się odciągnąć od wiary, dyspensa u biskupa. Zapowiedzi były
wygłoszone też w parafii do której należałby mąz z racji miejsca zamieszkania.
Podobno można wystąpić o dyspensę od zapowiedzi ale w naszym przypadku
proboszcz tego nie dopilnował.
W mojej parafii nie robiono żdnych problemów, ksiądz tylko porozmawiał z nami i
zwrócił nam uwagę na możliwośc konfliktów. W parafii męża oraz od spowiednika
za to nasłuchałam się, ze nie warto, że będzie mnie odciagał od wiary itp.
Wiem, ze Kosciół inaczej pod względem prawnym traktuje ateistów, którzy sa nie
ochrzczenia a inaczej osoby, które odeszły od Koscioła. Ta druga sytuacja jest
trudniejsza jeśli chodzi o załatwianie formalnosci. Nieochrzczony ateista jest
traktowany na równi z osobą innej wiary.
Sam ślub jest taki sam jak przy obu osobach wierzacych. Jedynie osoba
niewierzaca nie wypowiada fraz odnoszacych się do Boga podczas przysięgi i nie
przystepuje do Komunii.
Co do pytania o sens to ja nie miałam wątpliwosci. Pochodzą z takiej właśnie
rodziny mieszanej i wiem jakie moga być konflikty i wiem, ze można je rozwiązać
przy dobrej woli obu stron. Byłam zdecydowana, ze jest to mężczyzna, z którym
chcę być, omówiliśmy istotne sprawy: mojej wiary i spraw z nią zwiazanych, jego
prośby, żebym go nie nawracała i wychowania dzieci (w wierze). Jak narazie
wszystko jest dobrze. Musisz też zastanowić sie czym dla Ciebie jest ślub
kościelny czy tylko ładna uroczystość czy chodzi Ci o sakrament.

[andzia_0]

Jeśli macie problem z księdzem to podane niżej linki są dobrą bronią w tej
kwestii:

O małżeństwach mieszanych:
www.mateusz.pl/rodzina/as-mm.htm
www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WR/kongregacje/kdwiary/zbior/t_1_1.html
www.archidiecezja.lodz.pl/czytelni/prawo/k4t7r6.html


Tylko nie stresujcie się na samą myśl o problemach. Też miałam taką sytuację i
naprawdę wszystko odbyło się sprawnie i bez zgrzytów. Ślub braliśmy u
franciszkanów.
Mąż podpisał oświadczenie o wychowaniu dzieci w wierze katolickiej i o nie
odciąganiu mnie od wiary. Ślub był bez mszy, komunii nie było (pomysł księdza -
mi kazał iść rano w sobotę lub w piątek na mszę, wyspowiadać się - nie musiałam
przynosić żadnych papierków, pomodlić za przyszłego męża i przyjąć komunię).
Przy podpisywaniu protokołu przedślubnego ksiądz wypełnił formularz dyspensy
(pozwolenie biskupa na taki ślub) i w ciągu kilku dni przyszła odpowiedź
pozytywna. Zresztą nie słyszałam żeby jeszcze komuś odmówiono.

Ale co parafia to obyczaj.