wątpliwości przed ślubem

[Gość: małą]

Po długim okresie narzeczeństwa wyznaczyliśmy datę ślubu.Zawsze marzyłam o
tej chwili a teraz im bliżej wesela tym większe mam nerwy i wogóle nachodzą
mnie różne myśli czy podjęłam dobrą decyzję.Bardzo kocham mojego
narzeczonego,ale nachodzą mnie też różne wątpliwości.Czy któraś z Was ma
podobny problem?Czy wszystkie jesteście na 100% pewne,że to ten jedyny i nie
możecie się już doczekać uroczystości?

[minerwamcg]

Wiesz, sprawa jest wielostronna. Bo z jednej strony tak - jestem pewna, że to
ten i nikt inny, i jak przedtem kpiłam z bajki o dwóch połówkach jabłka, tak
teraz wiem, że wreszcie trafiłam na swoją. Co do tego nie mam wątpliwości. Ale
z drugiej strony - boję się. Czy będę dobrym, pewnym oparciem dla bliskiego
człowieka. Czy w codziennych kłopotach, a wiem, że będzie ich sporo, nie
zapomnimy o tym, co najważniejsze. Czy kłótnie o mniej lub bardziej przyziemne
sprawy (raczej o te mniej przyziemne, do tych bardziej przyziemnych mamy
stosunek taki sam... tzn. "stosunkowy" nie zniszczą naszej miłości. Z
trzeciej strony znowu - teraz już nie wyobrażam sobie życia bez mojego miłego
ani on beze mnie, więc ślub nie będzie żadnym zapadnięciem klamki. Co się miało
stać, już się stało.
Uroczystości doczekać się rzeczywiście nie mogę. Ale z drugiej strony boję się
związanych z nią stresów, targów, wydatków... I tego, że w pewnym momencie
zacznę marzyć, żeby się to wszystko wreszcie skończyło.

[Gość: bellisima]

mogę cię zapewnić, że nietylko ty masz takie wątpliwości.Również nie wiem czy
dobrze robię, ale ja zawsze miałam wiele zastrzeżeń co do instytucji małżeństwa
i tak jest teraz gdy już podjęłam decyzje o ślubie.bardzo kocham mojego
chłopaka i tylko dla niego to chyba robię.gdy pomyśle sobie o tych
ograniczeniach, które są konsekwencją ślubu...ale myśle sobie , że może nikt
inny by mnie nie zechciał - wtedy dopiero bmiałabym kłopot.pozdro bużki

[Gość: mike]

Te wątpliwości będą nękać Cię do końca życia...

[Gość: Luiz]

Nigdy nie marzyłam o ślubie dopiero z nim o tym zamarzyłam i ...stało się jak w
bajce się był oświadczył ja głupia zapomniałam z wrażenia ze winnam się choć na
chwilę dla przyzwotości zastanowić )) za pół roku ślub, sala zamówiona
ukochany gniazdko szykuje a ja zupełnie bezpodstawnie boję sie i już . Moze to
część naszego babskiego rytuału w dawnych czasach na oczepinach wszystkie
ryczały i młoda i kumy czy jak tam je zwano. Ja się najbardziej boję życia
codziennego, czy umie sam sobie wyprasowac wybadałam zanim postanowilismy być
ze sobą na serio, ale czy ja będę umiała znależć sie w roli żony ? Samo
meblowanie czy planowanie gdzie co i jak już mnie przeraża. Boję się że będę
nieszczęśliwa z zupełnie prozaicznych powodów. Jestesmy różni i cieszy mnie to
zazwyczaj, ale jak myślę o małżeństwie to zastanawiam sie na ile będziemy
umieli wypracować kompromisy czy on zaakceptuje ze jestem w zwierzę społeczne i
ze bez włączania w swe zycie przyjaciół to będe mało szczęśliwa czy mi starczy
sił aby mu nieulec i zamknąć sie jedynie w naszym światku ?? Oj Mała mogłam bym
tak snuć te wątpliwości jeszcze przez godzinę albo dwie,ale po co.Spróbuj
pogadać z narzeczonym. Parę tygodni temu byłam tak przestraszona ze próbowałam
odwlec, zmienic, zrezygnować ze ślubu , rozmawa z NIm pomogła rozwiać
wątpliwości wniosek z rozmowy : jak nie spróbujemy nie będziemy wiedzieli jak
to jest).
Jak nie masz lepszych perspektyw (a jak piszesz że kochasz to pewnie nie
masz) )) to ryzykuj tak naprawdę nikt z nas nie ma gwarancji ze podejmie
właściwą decyzję. Ja tam zaryzykuję raz kozie smierć