jak się poznaliście?Wasze historie

[jusia79]

Opowiedzcie jak się poznaliście ze swoimi przyszłymi...oto moja historia:
poznaliśmy się przez internet było to już ponad 5 lat temu, a na dodatek
była to moja pierwsza wirtualna znajomość, a nawet pierwsza osoba, z która
rozmawiałam w sieci, ponieważ byłam wówczas z kimś związana i to na poważnie
(byliśmy zaręczeni) nie traktowałam tego netowego gadlucowania poważnie,
zreszta tych rozmów odbyło się niewiele i szczerze mowiąc, gdyby nie to, że
moj przyszły raz nalegał na spotkanie, raz się wycofywał, co doprowadzało
mnie do takiej irytacji, że postawiłam sprawę jasno tu i tu o tej i o tej..w
przerwie między wykładami wyskoczyłam na spotkanie, które zmieniło bieg
mojego życia...to była miłość od pierwszego wejrzenia, ten i tylko
ten...poprzedni związek rozpadł się naturalnie było to tym łatwiejsze (dla
mnie) bo mój były narzeczony był marynarzem i w ogóle moją pierwszą wielką
młodzieńczą miłością, niestety półroczne rozłąki nie sprzyjały temu
związkowi, dla młodego człowieka pół roku to wieczność...tak rozpoczęła się
nasza historia, niestety zbudowaliśmy nasze szczęście raniąc drugiego
człowieka...zawsze o tym pamiętam

przeznaczeni.pl

[izazdo]

A my sie znamy z przeznaczeni.pl Pierwszy mail: 30.12.06, pierwsze
spotkanie - 10.01.07, pierwsze "kocham" - 03.02.07, oswiadczyny: 10.02.07 (!),
zareczyny - 24.05.07, slub - 24.05.08 Ale wszystkie pary stamtad maja taka
szybka "sciezke awansu". Moze ze wzgledu na ostra preselekcje

[fiolek76]

Pisze pod twoim postem ponieważ w pewnym sensie też mojego R. poznałam
przez "Przeznaczonych.pl" choć może nie zupełnie. Do tego portalu
zaczęłam "należeć" w listopadzie 2005. Wiele się tam nauczyłam i zmieniło to
moje życie. Od wtedy zaczęłam być szczęśliwa w swojej samotności i zaczęłam
rozumieć pewne rzeczy. Pogodziłam się z samotnością i mimo uczestniczenia w tym
portalu zrozumiałam, że nic na siłe. Jeśli jest mi ktoś przeznaczony to mnie
znajdzie. Ale w styczniu 2006 będąc w super nastroju wybrałam się z moją
koleżanką na wiejską zabawe poszaleć bez zobowiązań, (czyt. potańczyć).
Potańczyliśmy i na następną sobotę też umówiliśmy się z naszymi "tancerzami".
Na następnej zabawie tańczyłam z J. i zobaczyłam Roberta, wchodzil na sale.
Nasze oczy się spotkały i zakochaliśmy się w sobie. R zrobił taniec odbijany i
zatańczyliśmy ze sobą 3 razy na tej zabawie. Na drugi dzień spotkaliśmy się w
restauracji i siedzieliśmy tam 8 godzin, tyle mieliśmy sobie do powiedzenia,
czułam się jak nastolatka wpatrując się w jego oczy, które niesamowicie
błyszczały. Później zaczęły się telefony, szybkie bicie serca gdy wjeżdżał na
moje podwórko, itd. Jesteśmy ze sobą 1,5 roku, zauroczenie już mineło, ale
zamieniło się to w wielką miłość, za dwa m-ce ślub. Nigdy nie wierzyłam w
miłość od pierwszego wejrzenia dopuki nie dosięgło to mnie.
Pozdrawiam Was szczególnie, bo zrobiło mi się tak ciepło na sercu, że są tu
również osoby mające podobne poglądy do moich.
Jak chcesz to możesz pisać na priv.

[sputnik_sweetheart]

Hihi ładnie, to chyba znak naszych czasów Bo ja też przez internet, pamiętam
to był mój pierwszy raz na czacie, chciałam zobaczyć co to itp. No i odezwał
się taki jeden, też długo nie gadaliśmy tylko postanowiliśmy się spotkać
Bałam się bardzo ale stwierdziłam, że jak iść na całość to iść ))No i stało
się Teraz często myślę, że Ktoś jednak czuwa nad nami i naszym losem bo nie
przypuszczam, że spotkalibyśmy się w inny sposób. Pozdrawiam!

[strzygula]

u mnie tez byla milosc od pierwszego wejrzenia. bylam w 3 klasie liceum i
zblizal sie polmetek no a kilka dni przed polmetkiem moj obecny wtedy facet
zakonczyl nasza znajomosc no i poprosilam swoja sasiadke zeby mi znalazla
jakiegos faceta na polmetek no i ona przedstawila mi mojego N. w piatek no i
niestety mielismy w tym samym terminie polmetek wiec nie poszlismy razem ale w
poniedzialek moj obecny N. zadzwonil do mnie, spotkalismy sie i od tego czasu
jestesmy razem i trwa to juz prawie 7 lat a najlepsze jest to ze NIKT z
naszych znajomych nie dawal nam wiecej niz rocznego zwiazku bo po tak krotkim
czasie znajomosci itd ale milosc zwyciezyla

[jarzynka17]

mieszkamy od siebie zaledwie kilka kilometrów. w tej samej gminie. oczywiście
kiedys na jakims meczu go widziałam (był bramkarzem i to cąłkiem niezłym) ale
nie przykuwałam do tego (niego) uwagi. kiedys tam 1 lutego 2003r była imprezka
którą sobie zorganizowała młodzież. nie chciałam tam z abardzo iść ale siostra
mnie wyciągnęła. tak samo było z moim N. tylko że kolega go namówił. inny
znajomy założył się z Tomkiem że mnie nie zdobędzie. oczywiście zakład przegrał
o czym się dowiedziałam 3 lata później. a teraz bierzemy ślub. i oczywiście to
wszystko przez znajomego.

[jo_miekka]

Nasza historia? Kiedyś wydawała mi się dość ciekawa.
Mój przyszły mąż był najlepszym kumplem mojego pryzjaciela ze studiów. Ale
osobiście się nie znaliśmy (inne miasta). Natomiast wiedzieliśmy o sobie
nawzajem bardzo dużo, a przede wszystkim... że oboje urodziliśmy się tego
samego dnia
No i kiedy w końcu po kilku latach doszło do spotkania... wszystko było jasne
właściwie od razu.
Były pewne przeszkody (mój przysżły był wtedy w poważnym związku), ale ja
walczyłam ostro, a on zdecydował się w końcu zaryzykować.
To było 4 lata temu. We wrześniu bierzemy ślub. I szczerze mówiąc... od
początku wiedziałam, że to się tak skończy.
I przynajmniej zawsze mamy pewność, że nie zapomnimy o swoich urodzinach ))

[beba.zet]

My poznaliśmy się na przysiędze u mojego kuzyna, a jego kolegi.
Potem ja próbowałam on nie bardzo bo jak się okazało chciał coś w życiu mieć a
potem szukać kobiety.
Ale długo nie wytrzymał
Potem pierwsze kocham, jego wypadek i ponad roczna rehabilitacja. Było ciężko,
ale wytrzymałam mimo tego, że on chciał żebym odeszła. A teraz wspólne plany i
wspólna realizacja marzeń.
Razem jesteśmy od ponad 5 lat, wesele we wrześniu...

nasi ex nas poznali :)

[karolin-k]

było śmiesznie, z małym dreszczykiem, zagmatwanie, ciężko, odbijanie się od
dna, i wdrapywanie się wyżej

ale cały czas było i jest cudownie, i od kiedy się spotkaliśmy wiedzieliśmy że
jesteśmy dla siebie stworzeni

[kingadaw]

hmm, ja nawet nie wiem kiedy, bo jak przyszłam do liceum to nowych ludzi
poznawałam "hurtowo", przypuszczam że jakoś jeszcze we wrzesniu 1997

[przytul.anka]

poznaliśmy się na otrzęsinach, bawiliśmy się razem prawie cały czas, a
następnego dnia mój przyszły mnie nawet nie poznał

[magdalenow]

poznaliśmy sie na czacie na onecie weszlam tam pierwszy raz z ciekawości on
tak samo. spotkanie po miesiącu wirtualnych gadek, ślub dwa lata później czyli
we wrzesniu 2007

[ilka_ka]

hi hi ja i mój N mieliśmy wspólne zajęcia z angielskiego na studiach. po
pierwszych zajęciach on już ode mnie chciał pożyczyć notatki.. a ja się
zastanawiałam co on chce przepisywać! nazwisko profesorki..? a potem jak
już pożyczyłam mu te notatki to nie mógł ich oddać.. ale ciągle przychodził
powiedzieć, że zapomniał tych notatek co mi je miał oddać aż wreszcie
zaprosił mnie na kawe..
a potem zaczeło się.. cudowne hmm w dniu wesela będzie prawie 6 lat w tym 3
wspólnego mieszkania

[ilka_ka]

ja też we wrześniu! 15

[kazulenka18]

Ja już z moim mężem 7 lat jestem w tym od miecha małżeństwem, poznaliśmy się na
studiach razem grzebiąc przy kompie( na elektronice studiowaliśmy) i tak zostało
nasze kompy stoją naprzeciwko siebie i zawsze jak pracujemy patrzymy na
siebietakie spojrzenie sponad ekranu lapka i ta minka mojego Misia bezcenne

[zosiaczek25]

No to napisze jeszcze raz. Poznalismy sie w listopadzie 2002 na zlocie studentow
z wymiany w Finlandii. Od razu sie polubilismy, ale wowczas bylismy tylko
kumplami. Zlot trwal 2 dni. Potem jeszcze spotkalismy sie raz zanim opuscilismy
Finlandie. Mielismy kawal drogi do siebie. Wrocilismy sobie do domow,
skonczylismy studia, znalezlismy prace itd. I ja kiedys tam wybieralam sie w
odwiedziny do mojej siostry, ktora mieszka na polnocy Niemczech. Bylismy z moim
dzis-mezem w kontakcie, wiec mu o tym napisalam. On mieszkal wtedy w Kiel- tez
na polnocy i stwierdzil, ze w takim razie moze sie spotkamy. No i sie
spotkalismy w polowie drogi- w Hamburgu. Po prawie dwoch latach niewidzenia sie.
I od tamtej pory jestesmy para. Rok zylismy w zwiazku na odleglosc. Potem ja
przeprowadzilam sie tu i podjelam na nowo studia. Od niecalego miesiaca jestesmy
po slubie.

[kate.zet1]

U nas było troszeczke inaczej...to ja poderwałam mojego obecnego N hihi Nigdy wczesniej nie praktykowałam takiego sposobu na związek, dlatego początkowo wydawał mi się przelotny i niezobowiązujący, poza tym okoliczności "poderwania" nie wskazywały na nic konkretnego - swiętowałam w knajpie swoje urodziny w moim rodzinnym mieście w otoczeniu najbliższych przyjaciół i znajomych i jakby to delikatnie określić...alkohol lekko uderzał do głowy...i wtedy pojawił się on...
student z Wrocławia, który przyjechał na kilk dni odwiedzić swojego kumpla ze studiów. Zakochałam się od pierwszego wejrzenia...nie mogłam oderwać wzroku..haha! Ośmielona kilkoma drinkami napisałam swój numer na plastrze na odciski..akurat nic innego nie miałam w torebce (do dziś nosi go w portfelu) i wreczyłm mu go nieśmiale jak wychodził. 2 miesiące pózniej zaczełam studia we Wrocławiu i nasza milość trwa już 5 pięknych lat - kto by przypuszczał!!! We wrześniu powiemy sobie sakramentalne "tak".

[annabel_lee]

Ja poznałam swojego N. 6 lat temu, w lipcu. Miał wtedy żonę i syna w drodzei
jeździł busem, który miał końcowy niedaleko mojego domu. Ja byłam wtedy w 3
klasie liceum, a on był dziesięć lat starszy. Nawet mi przez myśl nie przeszło,
że dokładnie 6 lat później(14 lipca) zostanę jego żoną) Muszę przyznać, ze
od początku zrobił na mnie wielkie wrażenie, przede wszystkim tym jak bardzo
kochał swoja żonę i jaki był wobec niej lojalny(nigdy nie doszło między nami do
jakiejkolwiek dwuznacznej sytuacji). Widywaliśmy się raz na jakiś czas na
trasie, bardzo dobrze nam się rozmawiało i tyle. Półtora roku później kontakt
się urwał, bo przestał jeździć na tej linii. I wydawałoby się, ze na tym nasza
znajomość się skończy, ale los mnie strasznie zaskoczył i naprawdę zaczęłam
wierzyć w przeznaczenie. Niecałe dwa lata temu, w autobusie, "podsłuchałam"
rozmowę dwóch pań, które opowiadały o swoim znajomym, któremu umarła żona. Opis
tego nieznajomego mężczyzny bardzo pasował mi do mojego N., tym bardziej, że
wskazały też dom, w którym mieszkał z żoną i dzieckiem. Mimo tego, myślałam, że
to jakaś pomyłka. Ale dwa miesiące później, gdy szłam z domu do kościoła, ktoś
sie zatrzymał samochodem i okazało się, że to właśnie on. Okazało się, ze to
wszystko, co słyszałam w autobusie to prawda. Zaczęliśmy się spotykać, ale długo
trzymałam się na dystans, bo prawdę powiedziawszy bałam się-wdowiec, dwoje
dzieci. Ale w końcu zdałam sobie sprawę, że nie wyobrażam sobie życia bez
niego I tak od roku i trzech miesięcy mieszkamy razem, wychowujemy wspólnie
dwójkę jego dzieci(teraz to już też moje, tak właśnie czuję) a za 26 dni zostanę
jego żoną i jestem naprawdę bardzo szczęśliwa
PS. Przepraszam, że takie to chaotyczne, ale naprawdę nie wiem jak to wszystko
opowiedzieć w jednym krótkim poście

[aaanioleczek]

Ja nie mialam z kim isc na stodniowke wiec zrobilam jak poradzila mi
mama............
Otoz napisalam sms-a do telegazety na tvn
W sumie potraktowalam to jak zabawe bo nie wierzylam ze ta droga mozna spotkac
tego jedynego... Odezwal sie jako pierwszy w piatek ok polnocy Rozmawialismy ok
30 minut przez telefon
Spotkalismy sie po 8 dniach Po miesiacu zauwazylam ze czyje cos do niego i
postanowilam postawic wszystko na jedna karte i napisalam mu sms ze nie mam z
kim isc na sylwestra a moi wszyscy znajomi ida w parach
Odpisal ze chetnie zemna pojdzie Potraktowalalm to jak znak i po kilku dniach
znow zaryzykowalam i powiedzialam mu ze idziemy tam jako para i moja znajoma u
ktorej bedziemy spac przygowala dla nas jedno lozko....( a ja wzielam tylko
jedna posciel) Oczywiscie tamtego dnia do niczego nie doszlo ale to wlasnie
wtedy zaczelismy razem chodzic
Teraz jestesmy zareczeni a slub 16.08.2008

[kaga9]

Ja poznałam męża w dniu swoich 28 urodzin. I bardzo szybko się przekonałam, że
to najpiękniejszy Prezent, jaki kiedykolwiek dostałam

[niepewna85]

my z moim mężem można powiedzieć znaliśmy się odzawsze
on mieszka koło mojej babci i widywaliśmy się dość częśto. Parą byliśmy dwa
razy ale to się rozleciało i dopiero za trzecim razem(postanowiłam zaryzykować)
nam się udało i wtedy wszystko potoczyło się błyskawicznie
czerwiec 2004 zostaliśmy parą
czerwiec 2005 zaręczyliśmy się ale nie myśleliśmy jeszcze o ślubie
listopad 2005 ślub
jesteśmy małżeństwem 19 miesięcy i mamy cudownego 7 miesięcznegi synka

[gatta26]

Poznaliśmy sie w I klasie liceum - chodzilismy do jednej klasy. Kolegowalismy
się, spędzalismy razem dużo czasu, ale nic poza tym. Oczywiście większość
znajomych spekulowało, że to cos więcej niż przyjaźń, ale my uparcie
twierdzilismy że nasza znajomośc ma charakter jedynie koleżeński. I tak to
trwało przez 4 lata. W IV klasie mój N miał jakiś przypływ uczuć i próbował
nawiązać ze mną bliższe relacje, ale ja broniłam się przed tym rękami i nogami.
Chłopak więc w końcu odpuscił - widocznie znudziło mu się zabieganie o taką
oporną babę. Później poznałam kogoś, jednak dzieliła nas dośc duża odległośc,
poza tym czułam że to nie jest to. Głupio mi bo w tym czasie z moim N nadal się
przyjaźnilismy więc opowiadałam mu o moich uczuciach... Na pewno nie było to dla
niego miłe. Po kilku miesiącach "bycia" (widywalismy się raz na kilka tygodni) z
tamtym , w jednym momencie poczułam, że jeżeli nie przytule się do N, to
oszaleję... Przytuliłam się i tak zostało do dziś. Bardzo trudno było nam
przełamać granice pomiędzy przyjaźnią a miłością, trudne były pierwsze
pocałunki, dotyk dłoni. Ale po czasie oboje wiedzieliśmy, że rzeczywiście
jesteśmy sobie przeznaczeni. I zgodnie przyznajemy, że znajimi kilka lat temu
mieli rację .

[pierwszy_poruszyciel]

Hmm... My się poznaliśmy na winie na festynie szkolnym Ale wino kosztowało całe 10 zł + ruski szampan, więc nie było tragicznie . Ja byłam wtedy w 1 klasie, on w 3, koniec roku szkolnego. Mieliśmy sporo wspólnych znajomych, m.in. moja przyjaciółka chodziła z Nim do klasy, ja znałam się z jego najlepszym przyjacielem (który mi się wtedy nota bene podobał) no i razem z tymi znajomymi urwaliśmy się z festynu na winko
Gadałam z Nim i z Jego przyjacielem o komputerach z dobrą godznię, ale na Niego większej uwagi nie zwróciłam. A On na mnie na szczęście tak. Zaczęli mnie z tym kolegom na dworzec autobusowy odprowadzać (podobno dla zabicia nudy...). Ale przyszły wakacje,kontakt się urwał. Po wakacjach zaprosił mnie na swoje urodziny (na które nie poszłam, bo byłam przeziębiona i przekonana, że podoba mu się moja przyjaciółka, a ja mam być przysłowiowym kwiatkiem do korzucha). Uparty był, dzwonił do mnie (nie wiem skąd miał numer do tej pory...), w końcu się z nim umówiłam, ale na taki "szerszy" wypad ze znajomymi - urywaliśmy się z dyskoteki szkolnej... no i na moje nieszczęście dyskoteka się wcześniej skończyła. Moja kuzynka, która uczyła w mojej szkole pojechała do mnie do domu. A mnie nie ma i nie ma (miałam 15 lat). Ja wróciłam do domu na czas, mój obecny N. mnie odwiózł... ale one zdążyły już pojechać na przeszukiwanie knajp w moim miasteczku (niewielkim!). Komedia była straszna! (A w ogóle czemu Ty z obcymi facetami do samochodu wsiadasz?! hehe) Potem już się potoczyło szybko, jesteśmy razem od 7 lat, na przyszłe wakacje planujemy ślub... Choć wielu w nas nie wierzyło (od 2 lat jesteśmy związkiem na odległość, on uczy się i pracuje w Szkocji, ja kończę studia w Polsce... Podobno to się nie udaje, ale nam się uda!) Kocham go strasznie i jest nam razem dobrze. Choć wyznanie 22-latki, że jest od siedmiu lat z tym samym facetem budzi sensację

przepraszam, za długość tego postu... po prostu nie dało się krócej - a uważam, że historia jest dość zabawna, choć dzieciom opowiem ją, jak już pełnoletnie będą

[madnessa]

My poznaliśmy się przez internet ilove.pl. Oczywiście zalogowałam sie na tą
stronę z ciekawości żeby zobaczyć jak takie portale działają. Tomek był pierwszą
i jedyną osobą z którą tam pisałam. Po miesięc u wirtualnej znajomości
spotkaliśmy się i tak się wszystko zaczęło...) W dniu ślubu będziemy razem rok
i 8 miesięcy...

[kocurki_dwa]

tradycyjnie w pracy w przeciwieństwie do internetowego szaleństwa

[periwinkle]

Az sie usmiechnelam gdy przeczytalam Twoja historie poniewaz moja wyglada
bardzo podobnie. Poznalam mojego meza w internecie, i to rowniez byla milosc od
pierwszego wejrzenia. Do tego tak niezwykla ze wciaz wydaje sie
nieprawdopodobna Ja co prawda nie zerwalam mojego poprzedniego zwiazku z
powodu tej znajomosci, ale plynnie przeszlam z jednego zwiazku w drugi.
Gdybym miala druga szanse, zrobilabym dokladnie tak samo, poniewaz teraz
dopiero rozumiem czym jest prawdziwa milosc. Jestem baardzo szczesliwa!!
Mam jeszcze pytanie: kto kogo znalazl w tym gaszczu? (mam na mysli siec). U nas
to ja znalazlam jego I trafilam na faceta o jakim zawsze marzylam. Taka
szansa zdarza sie niezwykle rzadko...

jesteśmy w sporze co do tego...

[jusia79]

ja się upieram, że to On, On, że ja..ale to już dziś bez znaczeniato chyba
jednak znak naszych czasó, te netowe znajomości...chociaż wśród naszych
znajomych uchodzimy za dziwaków..może dlatego, że wśród 30- latków nie jest to
tak popularne... ja do dziś uważam, że to magia a kiedy ślub?

[periwinkle]

Bo to jest magia rzeczywiscie; sama czuje sie jak w bajce i tylko sie
zastanawiam czym sobie zasluzylam na takie szczescie. Slub cywilny juz byl:
5.VI., a koscielny bedzie w sierpniu tego roku.

[justyna.e]

już kiedyś był taki wątek na tym forum...

my poznaliśmy się na studiach i oboje bylismy w związkach...tak o mnie
zabiegał, że nie miałam wyjścia pewnie gdyby mógł zdobyłby dla mnie
gwiazdkę z nieba
jesteśmy razem 6 lat, ślub 22.09.07

[elf_lesny]

ha - poznał nas nasz wspólny kolega, który teraz będzie naszym świadkiem na
ślubie Pare lat znaliśmy się słabo, z widzenia bardziej, a potem gralismy
razem w mini zespole (on z kolega grali, ja śpiewałam) i tak to się zaczęło
Jesteśmy ze soba prawie 3,5 roku, zręczyliśmy się 1,50 roku temu, ślub w
sierpniu. Ja mam 23 lata a on 22.

przeznaczeni.pl

[m.jadlowska]

My też na tej stronce!!

[jola.pedagogspoleczny]

My też poznaliśmy sie na necie ;-P

Prawie 6 lat temu- www.czat.pl Ja pracowałam wtedy w kafejce internetowej i
siedziałam godzinami na internecie (i te stronkę pokazał mi brat, że niby takie
fajne osoby przychodzą...) a M został zaprowadzony do innej kafejki (oddalonej
od mojej o 250km) przez swojego kuzyna i zaciagniety na tego czata.
Zagadałam zupełnie przypadkiem i spedziliśmy 2h na gadaniu o WSZYSTKIM. Wtedy
nie wiedziałam, że tak to wszystko się skończy... Po prostu było miło-
codziennie gadaliśmy zawsze o tej samej porze przez 2h dziennie.
Całe wakacje spędzałam w kafejce, więc pomyślałam, że zaproszę kogoś z czata do
mojego miasta. Zaprosiłam zupełnie innego kolegę mieszkającego dużo blizej, ale
nie mógł przyjechać. Zaprosiłam więc M będąc pewna, że nie będzie mu się
chciało jechać 250km... Od razu sie zgodził!!! Wysłałam mu moje zdjęcia, ale ja
nie miałam pojęcia, jak on wygląda. Kiedy go zobaczyłam na dworcu serce zaczeło
mi bić i pomyślałam ,,Jaki fajny facet. Szkoda, że to nie ten mój'' i
rozglądałam się dalej. Jakież było moje zaskoczenie i uradowanie jednocześnie,
kiedy ten fajny facet podszedł do mnie i powiedział: ,,My się chyba znamy''.
Nogi mi sie ugieły, serce waliło coraz mocniej i drżącym głosm
odpowiedziałam ,,Mam nadzieję...''

Potem przyjeżdżał do mnie co 2-3 tygodnie przez 2 lata (ja do niego rzadziej,
bo to on miał duże zniżki na kolei Wakacje spędzalismy po kilka dni u niego
i po kilka u mnie. Po 2 latach zmieszkaliśmy razem a teraz, po 4 latach od tej
decyzji a po 6 od poznania pobierzemy się- 13.10.2007!!!

[promyczek_k]

A my poznaliśmy się na studiach. On ponoć od początku zwrócił na mnie uwagę, ja
bardzo go lubiłam, ale miłość przyszła później. Łączyło nas koleżeństwo (dla
niego coś więcej, ale się nie przyznawał , dużo rozmawialiśmy, spędzaliśmy
razem czas i w końcu zdałam sobie sprawę, że jestem zakochana po uszy. Ale jakoś
tak nie miałam odwagi się przyznać. Nie wiedziałam, że on jest we mnie zakochany
i bałam się, że go stracę, gdy wyznam uczucia. Wolałam go mieć tylko jako
kolegę, niż wogóle. Aż pewnego pięknego dnia byłąm bardzo, bardzo smutna, życie
straciło dla mnie sens (powód zupełnie niezwiązany z moim Skarbem) i uznałam, że
co mi tam... I wtedy życie odzyskało sens
Spotykamy się od blisko 2 lat, ślub za tydzień

[malda_80]

My też poznaliśmy się przez internet.
Randki.o2. Zaczęłam sie w to bawic z nudów po rozstaniu z kimś z kim byłam
długo związana. Miałam ochotę poprostu z kimś pogadac.
Na początku to była tylko taka internetowa znajomośc, wyżalanie się itd, bo on
z kimś się spotykał. Ale otworzyłam mu oczy na ten związek i został sam.
Wymieniliśmy się numerami telefonów. Zaczęły się sympatyczne smsy od których
uśmiech nie znikał mi z twarzy...
Pewnego razu wprosił się na rogaliki i tak już został. Zjawił się w
najodopwiedniejszym momencie mojego życia, gdy zachorowała moja mama i była w
ciężkim stanie w szpitalu. Był dla mnie ogromnym wsparciem, gdy powtórzyło się
to jeszcze kilka razy.
Poznaliśmy się 24. października 2005 roku. 1 września bierzemy ślub.

A mówią, że przez internet to nie pozna się nikogo ciekawego.

[periwinkle]

Odpisywalam juz na tego posta ale widzac jak niektorzy z was dokladnie opisuja
okolicznosci poznania sie ze swoja ukochana druga polowka, postanowilam dodac
cos wiecej.
Otoz, jak juz wspomnialam, poznalismy sie w necie, a dokladnie na stronce
sympatia.pl i podobnie jak wiekszosc, zajrzalam tam z ciekawosci, szukajac
kogos do pogadania. Trafilam na mojego (teraz juz) meza Po ok. 3 tygodniach
gadulcowania i smsowania, przyjechal do mnie (a raczej przylecial, bo przebywal
za granica). Mial zostac 3 dni, a zostal tydzien Jak odjezdzal ja plakalam,
juz wtedy tak bardzo tesknilam. Rozstalismy sie jednak tylko na 3 tygodnie.
Wtedy przylecial po raz kolejny; tym razem jednak po to zeby mnie zabrac ze
soba. A zatem rzucilam prace, wyprowadzilam sie, pozamykalam wszystkie moje
sprawy w Polsce i... here I am... ulozylam sobie zycie na nowo; lepsze,
ciekawsze i o wiele szczesliwsze.
Zdaje sobie sprawe jak wiele ryzykowalam. Wszyscy dookola dziwili sie myslac ze
chyba mi odbilo. Jednak ja zaufalam swojej intuicji i swoim uczuciom i jak
widac nie pomylilam sie; teraz jestem juz zona tego faceta, ktory jeszcze tak
niedawno byl tylko zdjeciem w internecie; jednym z tysiecy, milionow... Jakie
szczescie ze udalo mi sie trafic wlasnie na niego!