Fundacje

[rita100]

z czego żyją ?

Czy "ktoś " wie ?

[Gość: Ofiara]

Z ofiar jednego albo innych!
Przewaznie jak ktos fundacje zaklada , to ma na koncie pare milionow a z
oprocentowania bedzie nagroda "fundowana"

[rita100]

własnie - nie rozumię dlaczego darczyńca kiedy wysyła przekaz pienięzny pocztą
na fundaję dla bardzo chorego dziecka musi na poczcie opłacać przekaz 3.50 gr
jak za inne opłaty ?
Czy fundacja nie powinna dołożyć starań by taki przekaz był bezpłatny ?

Bulwersuje mnie wiele spraw w funadacji - nie ufam im !

[Gość: ofiara]

Prywatnie sa czesto zakladane fundacje, ktore sluza tylko oszustom, szegolnie
wtedy, jak prezes jakiejs tam fundacji, kasuje za to "prezesowanie" grube
pieniazki, a jak wiesz dzisiaj licza sie dla wielu tylko pieniadze!
Nie wiesz fundacjom zakladanym w Internecie.

[rita100]

mało kto je kontroluje, a i o aferach nic nie slychać,a przecież obracają
pieniędzmi

dobra, nie zbawię świata
wszyscy milcza o fundacjach, a przeciez są to pieniądze chorych dzieci

[oso1]

Fundacja jest bardzo starą instytucją prawną, kształtującą się od czasów
średniowiecza. Umożliwiała ona realizację określonych zadań niegospodarczych (w
dziedzinie dobroczynności, nauki czy kultury) w oparciu o majątek przeznaczony
w tym celu przez jej założyciela, często w formie testamentu. Fundacje były
najbardziej dogodną formą bezpośredniego wsparcia potrzebujących, miały też
najmniejsze koszty własne. Jedną z pierwszych samodzielnych polskich fundacji
wyznaczył Bartłomiej Nowodworski – na rzecz stypendiowania studentów i
uposażania profesorów Akademii Krakowskiej (1617), a następnie na druk ksiąg i
kolonię Akademii w Tucholi (1621).Rolę polskiego Nobla spełniała fundacja
Erazma Jerzmanowskiego, dzięki której przyznano 17 nagród na prace literackie
(1915-38). Istotna była ofiarność tysięcy darczyńców, ale szczególną rangę
uzyskały fundacje narodowe. W latach 1747-95 działała Biblioteka Załuskich w
Warszawie. Józef Maksymilian Ossoliński ufundował w 1817 roku Bibliotekę,
przeniesioną po jego śmierci z Wiednia do Lwowa. Nadano jej miano Zakładu
Narodowego. W 1926 roku rozdzielono na dwie jednostki działalność Biblioteki i
Wydawnictwa. W 1881 roku byli profesorowie i studenci Szkoły Głównej założyli w
Warszawie Kasę Pomocy dla Osób Pracujących na Polu Naukowym imienia doktora
Józefa Mianowskiego. Od tego czasu odgrywała rolę nie tylko największej
fundacji, ale i „prywatnego ministerium nauki”. Możliwości i kwoty fundacyjne
zredukowała powojenna inflacja (1919-23). Pojawiła się jednak wola odbudowy
ruchu fundacyjnego. Powstawały też nowe wielkie inicjatywy: Zakłady Kórnickie ,
powołane przez Zamojskich w 1925 roku, czy powstała w tym samym roku za oceanem
Fundacja Kościuszkowska, mająca za cel wspieranie polsko-amerykańskich
kontaktów naukowych i kulturalnych. Państwo polskie też wystąpiło w roli
mecenasa, uruchamiając w 1928 roku Fundusz Kultury Narodowej. Kolejna, druga
wojna światowa unieruchomiła fundacje i fundusze oraz spauperyzowała
darczyńców – jednak nie osłabiła woli działania. Dopiero najbardziej bezrozumny
i barbarzyński akt władz komunistycznych – dekret z 24 kwietnia 1952 roku –
zniósł wszelkie istniejące w Polsce fundacje i uniemożliwił na przyszłość
powoływanie nowych. Szczególnie bolesne dla rodzin darczyńców były bezprawne
dyspozycje majątkiem fundacji, po których nawet ślad miał zaginąć.
Uzasadnieniem zniesienia fundacji miało być to, że cele, którym służyły
fundacje w okresie feudalizmu i kapitalizmu, były w ustroju socjalistycznym
realizowane - i to w najszerszym zakresie – przez państwo, co czyniło te
instytucje zbędnymi, o ile nie szkodliwymi. W tej sytuacji do przywrócenia
instytucji mogło dojść dopiero w warunkach przyznawania się do faktu
strukturalnego charakteru kryzysu socjalizmu, co nastąpiło po 1980 roku.
Bezpośrednią przyczyną przywrócenia były starania Kościoła o utworzenie
fundacji rolniczej . Przywrócenie nastąpiło na mocy ustawy z dnia 6 kwietnia
1984 r. o fundacjach.

[Gość: Ed]

Doskonały rys historyczny. Gratuluję.