Okiem mrówki, okiem ptaka

[Gość: Piotr Badura]

Tytuł tego wątku nawiązuje do mojego tekstu, opublikowanego w numerze 5-6
(89-90) z maja-czerwca 2008 pisma "Indeks", wydawanego przez Uniwersytet
Opolski. W kolejnych postach napiszę o tym obszerniej.

Dlaczego napisałem do "Indeksu"

[Gość: Piotr Badura]

Od marca 2008 prowadzę na tym forum dyskusję poświęconą tematowi "Marzec 1968".
Moje poglądy na ten temat trochę odbiegają od powszechnie przyjętych. Można się
z nimi zapoznać w wątkach:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=65&w=77072277
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=65&w=81700211
Redakcja "Indeksu" też miała okazję zapoznać się z tymi wątkami i uznała
zapewne, że warto pokazać swym czytelnikom, iż w sprawie Marca 1968 zdarzają się
też poglądy odbiegające od powszechnie przyjętych. Dlatego napisałem do
"Indeksu" krótki tekst, sygnalizujący tylko główne punkty mego stanowiska. Tekst
ten wkleję w kolejnym poście, a tu podaję adres, pod którym forumowicze znajdą
wydanie "Indeksu", w którym on się ukazał:
www.indeks.uni.opole.pl/pdf/indeks-8990.pdf

Tekst "Okiem mrówki..." z "Indeksu" 5-6/2008 (1)

[Gość: Piotr Badura]

Marzec’68 – okiem mrówki, okiem ptaka
Czy w sprawie Marca’68 mamy do czynienia z jakąś ogromną manipulacją? Dla mnie
jest to wyjątkowo niejasny etap naszych dziejów, tymczasem wciąż spotykam się z
nadzwyczaj łatwym formułowaniem kategorycznych wypowiedzi, których nie popiera
się mocnymi dowodami.
Bardzo uproszczona, ale też bardzo popularna interpretacja Marca’68 jest taka,
że młodzież i intelektualiści zaprotestowali przeciwko zdjęciu z afisza
„Dziadów”, a władze w odwecie rozpętały kampanię antysemicką, wypędzając z kraju
kilkanaście tysięcy Żydów. Zawsze dziwiłem się, że ludzie, słysząc taką
interpretację, nie pytają, dlaczego wypędzono właśnie Żydów, a nie np. Niemców.
Czy Żydzi pełnią rolę chłopca do bicia?
Dziwiło mnie też co innego. Być może moja młodość upłynęła w jakimś nietypowym
środowisku, ale pamiętam, że przed 1968 wielu ludzi, których znałem, marzyło o
tym, by móc wyemigrować z Polski. Nieliczni, którym pozwalano wyjechać, jechali
pod zastaw rodziny. Gdyby nie wrócili, to nikt z rodziny nigdy by już nie wyjechał.
Zdarzało się, że ktoś „wybierał wolność” za cenę rozłąki z rodziną. Miałem w
klasie kolegę, którego ojciec nie wrócił, chyba jeszcze wtedy, gdy ten kolega
był przedszkolakiem. Jego matka przez długie lata starała się o wyjazd wraz z
synem do męża i ojca. Gotowa była zostawić tu wszystko państwu. Dostali
pozwolenie po kilkunastu latach starań, a w międzyczasie jakoby wypędzano Żydów.
To nie bardzo da się zrozumieć.
O rozpętanie „haniebnej kampanii antysemickiej” oskarża się Władysława Gomułkę.
Nie jest przecież tajemnicą, że żona Władysława Gomułki była działaczką
żydowską, zarówno przed, jak i po II wojnie. Czy nie dziwi, że ktoś, kto od
młodości do śmierci pozostaje w trwałym i silnym związku z Żydówką, miałby być
antysemitą?
Przy omawianiu Marca’68 dokonuje się wielu manipulacji. Pierwsza z tych
manipulacji polega na odrywaniu Marca’68 od wojny izraelsko-arabskiej 5-10
czerwca 1967, tzw. wojny sześciodniowej. W wyniku tej wojny Polska zerwała
stosunki dyplomatyczne z Izraelem. To oznaczało stan ogromnego napięcia między
naszymi państwami. Czy można więc przemilczać ten element sytuacji, skoro
Marzec’68 był powiązany z Izraelem?
Druga manipulacja polega na zmniejszaniu znaczenia sprawy „Dziadów” i marcowych
protestów. Tzw. kampanię antysemicką 1968 roku tłumaczy się w tym przypadku
głównie wojną sześciodniową. Tymczasem dynamika wydarzeń była zupełnie inna
przed marcowymi protestami, a zupełnie inna po nich.
Trzecia manipulacja to abstrahowanie od sytuacji na świecie. W 1968 gorąco było
nie tylko w Polsce. Pogląd, że był to czysty przypadek i wszystkie te wydarzenia
nie miał ze sobą żadnego związku razi naiwnością. Jeśli jednak te wydarzenia
miały jakiś związek ze sobą, to nie można chyba analizować tego, co działo się w
Polsce w oderwaniu od tego, co działo się w innych krajach.
Czwarta manipulacja polega na zapominaniu o istnieniu państwa Izrael i o
stosunku tego państwa do Polski. Bardzo łatwo formułuje się pogląd, że
proizraelskie sympatie okazywane przez część polskich obywateli po wojnie
sześciodniowej „rozwścieczyły Moskwę”, a Gomułkę „wprowadziły w stan skrajnego
szaleństwa”. Gdybyśmy jednak chcieli znaleźć tak barwne określenia reakcji
Izraela na zerwanie z nim przez Polskę stosunków dyplomatycznych, to pewnie nie
znaleźlibyśmy.
Czy dla Izraela było rzeczą obojętną zerwanie z nim przez Polskę stosunków
dyplomatycznych? Odpowiedź twierdząca dowodziłaby pewnie naiwności. Reakcja
Moskwy na wojnę sześciodniową była do przewidzenia, więc trudno by budziła
wielkie emocje. Reakcja Warszawy chyba nie była taka oczywista. Skoro tak, to
musiała polityków izraelskich bardzo zaboleć. Przecież Rumunia odmówiła zerwania
stosunków dyplomatycznych z Izraelem. Dlaczego Polska nie postąpiła tak, jak
Rumunia?
Jeśli jednak przyjęlibyśmy, że stanowisko Polski wywołało w Izraelu złość, to
musielibyśmy zapytać: i co dalej? Czy politycy izraelscy policzyli do dziesięciu
i spokój wrócił? Myślę że nie. Myślę, że jakieś działania w sprawie polskiej
były przez Izrael podejmowane. W takim razie, analizując wydarzenia z lat
1967-1968 nie można zapominać o państwie Izrael.
Manipulacją może też być stawianie znaku równości między antysyjonizmem i
antysemityzmem. Syjonista to jednak nie to samo, co Żyd. Lata 1967-1968 dość
słabo pamiętam, ale nie odnosiłem wtedy wrażenia, że syjonista oznacza Żyd.
Jeśli chce się oskarżać głoszących antysyjonizm, że chodziło im naprawdę o
antysemityzm, to trzeba przedstawić jakieś dowody. No chyba że przyjmiemy
zasadę, iż dowodzić trzeba niewinności a nie winy. Nigdy nie trafiłem na żaden
dowód, że np. Władysław Gomułka uważał, iż syjonista to inna nazwa Żyda.
Z relacji osób, uczestniczących w przygotowaniu inscenizacji „Dziadów”, można
wywnioskować, że zarówno przygotowanie tej inscenizacji, jak i późniejszy
przebieg kolejnych spektakli, miały wyczuwalny charakter prowokacji. Problemem
dla osób w tym uczestniczących było jednak zrozumienie, kto stoi za tą
prowokacją i przeciwko komu jest ona wymierzona. Czy umielibyśmy dziś
odpowiedzieć na te pytania?
Demonstracja, która odbyła się po zdjęciu „Dziadów” też sprawiała bardzo dziwne
wrażenie. Czy możemy analizować wydarzenia lat 1967-1968, skoro nie odpowiadamy
na pytania: kto, przeciw komu i po co te prowokacje wokół „Dziadów” organizował?
(cd. w następnym poście)

Tekst "Okiem mrówki..." z "Indeksu" 5-6/2008 (2)

[Gość: Piotr Badura]

(dokończenie tekstu z poprzedniego postu)
Wielki park można opisywać z perspektywy mrówki, a można też z perspektywy
ptaka. Mrówka widzi bardzo dokładnie szczegóły. Mogłaby drobiazgowo opisywać
napotykane na swej drodze kamyki, patyczki, jakieś źdźbła trawy etc. Ptak tego
wszystkiego nie widzi. On nie zna szczegółów. Który opis parku uznalibyśmy
jednak za lepszy?
Przypominam sobie z dawnych lat maleńki fragment wywiadu telewizyjnego, chyba z
Melchiorem Wańkowiczem. Powiedział on, że fakty są jak kamyki na plaży. Są ich
miliony. Nie ma takiej mozaiki, której nie można by ułożyć z kamyków zebranych
na plaży. Ta wypowiedź zapadła mi głęboko w pamięć. Cóż z tego, że każdy fakt z
osobna jest prawdziwy, skoro wybrano je i zestawiono tak, by ułożony obraz był
fałszywy. Mrówka oglądająca w parku szczegół po szczególe nigdy nie wie, czy te
szczegóły składają się na prawdziwy, czy fałszywy obraz parku.
Jaki obraz wydarzeń 1967-1968 będzie mieć mrówka, która trafi np. na taki fakt,
jak opublikowany w „Gazecie Wyborczej” wywiad Teresy Torańskiej z Anną de
Tusch-Lec. Rodzina pani Anny wyjechała jako „wypędzona” do Izraela. Pani Anna
mówi jednak Teresie Torańskiej, że po latach w Izraelu ojciec wyznał jej, że
wcale nie wyjeżdżali z powodu antysemityzmu, ale dlatego, że on w czasach
stalinowskich był w UB. Z tego powodu chciał wyjechać z rodziną do Izraela już
po 1956, ale go nie wypuszczono. Skorzystał więc z okazji po Marcu’68.
A co ma powiedzieć mrówka, która trafia na informację, że premier Izraela Golda
Meir na posiedzeniu Międzynarodówki Socjalistycznej broniła Władysława Gomułki
jako tego, który w 1968 pozwolił Żydom wyjeżdżać do Izraela, podczas gdy np. w
ZSRR musieli w tym celu porwać samolot, bo nie chciano ich wypuścić. Dla premier
Izraela Władysław Gomułka był tym, który wypuścił Żydów, a nie wypędził Żydów.
Jeśli zatem nie chcemy w swych poglądach zależeć od przypadku, to trzeba chyba
podjąć się trudu szerszego badania faktów. Trzeba np. ustalić ilu konkretnie
Żydów zwolniono z pracy i czym uzasadniano te zwolnienia. Przecież zwalniany
dostaje jakiś dokument. Gdy uzasadnienie zwolnienia jest fałszywe bądź
niedopuszczalne, to idzie się do sądu. Trzeba więc sprawdzić, ile było takich
spraw sądowych, jakie zapadały wyroki, kto je wydawał etc.
Na koniec jeszcze jedna uwaga. Gdy stanie się coś złego, a w Polsce w 1968 stało
się coś złego, i trudno ustalić sprawcę zła, to stosowana jest taka praktyka, że
zakłada się, iż sprawcą jest raczej ten, kto ma motyw. Jaki motyw miała Polska?
Przecież w 1968 poniosła ogromną stratę. Straciła kilkanaście tysięcy obywateli,
w tym wielu w sile wieku i dobrze wykształconych, a ponadto mocno nadwerężono
jej reputację. Z drugiej strony np. Izrael zyskiwał. Za darmo przybyli mu nowi
obywatele (parę lat później RFN musiał za takie coś płacić), a ponadto jego
przeciwnik (a tak należy widzieć relacje polsko-izraelskie po wojnie
sześciodniowej) stracił na reputacji. Nie można tego nie widzieć.
Piotr Badura

"Polemika" pana Zbigniewa Bereszyńskiego

[Gość: Piotr Badura]

W "Indeksie" nr 7-8 (91-92) z września-października 2008 ukazała się "polemika"
pana Zbigniewa Bereszyńskiego z moim tekstem. Wspomniane wydanie "Indeksu" jest
dostępne pod adresem:
www.indeks.uni.opole.pl/pdf/indeks-9192.pdf
Pan Bereszyński pisze o moim tekście: "został napisany w konwencji polemicznej,
ale nie bardzo wiadomo, z kim właściwie autor polemizuje". Taka też była moja
intencja. Nie zamierzałem polemizować z nikim. Chciałem wyłącznie zasygnalizować
czytelnikom "Indeksu", w których miejscach obiegowa interpretacja Marca 1968
kłóci się ze zdrowym rozsądkiem. Jeśli więc z kimś polemizowałem, to z obiegową
opinią.
Skoro pan Bereszyński trafnie odczytał, że z nikim konkretnym nie polemizuję, to
nie bardzo wiem po co postanowił umieścić w "Indeksie" swą "polemikę" ze mną.
Poglądy pana Bereszyńskiego na temat Marca 1968 są jak najbardziej prawomyślne i
mają wszelkie błogosławieństwa od wszystkich kierownictw. Są to poglądy stadne,
w tym sensie, że jest ogromne stado publicystów wygłaszających takie właśnie
poglądy. Jaki jest więc sens kolejnego ich prezentowania, i to jeszcze pod
hasłem, że to jakoby "polemika" z moim tekstem.
Jest pewna sprawa, która mnie łączy z redakcją "Indeksu" a pana Bereszyńskiego
dzieli. Ja jestem redaktorem pisma, a pan Bereszyński nie. Punkt widzenia
redaktora jest inny niż autora. Autor zwykle nie myśli kategoriami
odpowiedzialności za pismo. Nie myśli, czy jego publikacje rozwijają pismo, czy
je niszczą. Myślę, że mój skromny tekst "Okiem mrówki, okiem ptaka" był
korzystny dla "Indeksu", bo czytelnicy są zwykle zainteresowani poznawaniem
punktów widzenia, odmiennych od powszechnie przyjętych. Myślę też jednak, że
"polemika" pana Bereszyńskiego, a zwłaszcza ciągnięcie jej w nieskończoność,
niszczyłoby "Indeks", bo zabierałoby cenne miejsce na łamach, skupiając uwagę
coraz wątlejszej garstki czytelników. Jako redaktor "Beczki" nie zgodziłbym się
na takie "ciągnięcie tematu" na łamach mojej gazety.
Umieściłem tu na forum bardzo wiele tekstów. Wdawałem się w liczne dyskusje. To
zabiera mi czas, który mógłbym poświęcać "Beczce". Ale ja tych wszystkich
dyskusji nie mógłbym przenieść do "Beczki", bo to by ją wykończyło. Forum
internetowe to zupełnie co innego. Tu nie ma problemu szczupłych łamów. Dlatego
tu odpowiem na tekst pana Bereszyńskiego z "Indeksu", a w "Indeksie" mogę co
najwyżej odesłać czytelników do tego forum.
Piotr Badura

Przerzut milonów dolarów przez granice do Izraela

[smerfix]

Czy wiecie jak to zrobili??
Bardzo chytrze.
Pamiętam jak w tym czasie skupowane były dolary, sprzedawane złoto -
miałem mnóstwo znajomych ze szkoły żydów, którzy szykowali sięd o
wyjazdu.
Zebrano dolary - spisano numery banknotów - spalono w obecności
przedstawiciela banku amerykanskiego - wydrukowano nowe i przekazano
do banku izraelskiego.
Proste , zadziwiło wielu.

[Gość: mik]

To forum tez nie wytrzyma trzeciego wątku Piotra Badury na temat
Marca 1968. Nie tylko Indeks i Beczkę można tak wykończyć.
To się nazywa idee fix.

[Gość: swój]

Forum nie wykończy , odporne , a nie musisz tego czytać po co ma cię głowa boleć
Czytaj NTO .

Tekst "Polemika na bakier..." z Indeksu 9-10/2008

[Gość: Piotr Badura]

(Zamieszczony niżej tekst ukazał się w wydaniu papierowym "Indeksu". Nie jest
ono jeszcze dostępne na stronie UO. Gdy będzie, zamieszczę odsyłacz.)

W "Indeksie" z maja-czerwca 2008 ukazał się mój tekst "Okiem mrówki, okiem
ptaka". Pisałem, że Marzec’68 jest wciąż niejasny i zwracałem uwagę, że tak
złożone zjawiska lepiej czasem oglądać okiem ptaka niż okiem mrówki.
Mrówka, chodząc po parku, ogląda kamyki, patyki, źdźbła trawy etc. Ptak, wysoko
nad parkiem, nie widzi tych szczegółów, ale to on widzi park, a nie mrówka.
Mrówka jest kompetentna w sprawie konkretnego patyka, czy kamyka, które ogląda,
ale to nie znaczy, że wie, jaki wygląda park.
Z mojego tekstu wynikało, że na Marzec’68 próbuję patrzeć okiem ptaka. Podałem
wprawdzie kilka szczegółów, nie pasujących do popularnych opisów marcowych
wydarzeń, ale tylko po to, by pokazać, jak zawodne bywa spojrzenie mrówki.
W "Indeksie" z września-października 2008 ukazał się tekst Zbigniewa
Bereszyńskiego "Okiem mrówki, okiem ptaka – polemika z Piotrem Badurą".
Zdziwiłem się, bo trudno mi ten tekst uznać za polemikę.
Ja pisałem, że przy omawianiu Marca’68 dokonuje się wielu manipulacji.
Wymieniłem pięć: 1) pomijanie wojny izraelsko-arabskiej 5-10 czerwca 1967, 2)
pomijanie sprawy "Dziadów", 3) pomijanie związanych z Marcem’68 wydarzeń za
granicą, 4) pomijanie reakcji Izraela na zerwanie z nim przez Polskę stosunków
dyplomatycznych, 5) stawianie znaku równości między antysyjonizmem i antysemityzmem.
Pan Bereszyński „polemizując” ze mną, wymienia autorów, którzy podobno nie
stosują tych manipulacji. Nawet gdyby tak było, a nie jest, to ja nie pisałem,
że wszyscy dokonują wszystkich manipulacji. Nie mogłem tak napisać choćby
dlatego, że manipulacje z punktów 1 i 2 wzajemnie się wykluczają.
Gdybym pisał np., że Polacy jedzą kapustę, to zaprzeczeniem mojej wypowiedzi nie
byłoby pokazanie jakiegoś Kowalskiego, który nie je kapusty. Trzeba by wykazać,
że mało kto w Polsce, je kapustę. Błąd logiczny pana Bereszyńskiego polega
właśnie na tym. By zaprzeczyć mojemu twierdzeniu o manipulacjach, musiałby
wykazać, że mało kto takie manipulacje stosuje. Trudno to wykazać.
Co zatem mógł zrobić pan Bereszyński? Mógł zapytać mnie o przykłady manipulacji.
Gdybym nie podał, okazałoby się, że jestem gołosłowny. Gdybym podał jakieś
marginalne wypowiedzi, okazałoby się, że robię z igły widły. Ale pan Bereszyński
chyba nie uznaje pytań.
Przykładem pierwszej manipulacji może być np. informacja na bardzo popularnej
stronie internetowej www.sciaga.pl (pomaga ona gimnazjalistom, licealistom,
maturzystom, studentom i nauczycielom). Hasło "Marzec 1968" zawiera tam obszerne
kalendarium, rozpoczynające się dopiero od premiery "Dziadów" (25 listopada
1967). Objaśnianie Marca’68 bez wojny izraelsko-arabskiej to manipulacja.
Przykładem drugiej manipulacji może być np. tekst Leopolda Ungera "Z Mengele na
sztandarach", opublikowany w "Gazecie Wyborczej" z 5 czerwca 2007, dostępny w
internecie. Marzec’68 wyjaśnia Unger wyłącznie wojną izraelsko-arabską z
całkowitym pominięciem sprawy "Dziadów". To także manipulacja, a przecież
Leopold Unger nie jest mało ważnym autorem, zaś "Wyborcza" nie jest byle jaką
gazetą.
Tekst pana Bereszyńskiego wywołał też inne moje zdziwienie. Jestem wydawcą i
redaktorem pisma "Beczka". Rozumiem, że redakcja "Indeksu" zamieściła mój tekst,
jako odmienny od powszechnie przyjętych punkt widzenia. To bywa ciekawe dla
czytelnika. Ale niekończące się polemiki niszczą pismo, bo interesują już
nielicznych. Miejscem na nie są raczej fora internetowe.
Od pół roku wałkujemy z panem Bereszyńskim temat Marca’68 na opolskim forum
"Gazety Wyborczej". Po co przenosić tę dyskusję na łamy "Indeksu"? Jeśli kogoś z
czytelników "Indeksu" interesuje moja z panem Bereszyńskim polemika, to na
opolskim forum "Gazety Wyborczej" znajdzie wątek "Okiem mrówki, okiem ptaka".
Tam może nawet sam włączyć się w dyskusję.
Piotr Badura

manipulacje i cenzorskie zapędy p. Badury

[z.bereszynski]

Pan Piotr Badura zarzuca mi rzekomą nielogiczność postępowania. W
rzeczywistości to on sam postępuje w sposób skrajnie nielogiczny.
Wypowiada się przeciwko ciągnięciu polemiki na łamach „Indeksu”, a
mimo to sam przedłużył dyskusję na łamach tego pisma, odpowiadając
tamże na napisany przeze mnie tekst polemiczny. Gdzie sens, gdzie
logika, gdzie konsekwencja?

Logiki i konsekwencji nie ma tu żadnej, ale pewien – osobliwie
pojmowany – sens chyba jednak tu jest. Taki mianowicie, że pan
Badura bardzo chciałby mieć ostatnie słowo w dyskusji na
łamach „Indeksu”. Chciałby pozostawić wrażenie, że jest niezmiernie
oryginalnym tropicielem nieznanych prawd i odważnym demaskatorem
rzekomych manipulacji. Tymczasem ja popsułem mu szyki, wykazując
czarno na białym, że jego wcześniejszy tekst na temat Marca’68
stanowił jedno wielkie nieporozumienie. Z jego najnowszego tekstu
wyraźnie przebija żal do redakcji „Indeksu”, że opublikowała
napisaną przeze mnie polemikę. Niby to w trosce o
poczytność „Indeksu”, pan Badura sugeruje redaktorom „Indeksu”, by
więcej takich polemik nie drukowali i zakończyli sprawę na
zamieszczeniu jego ostatniego tekstu, w którym jakoby odpiera on
moje uwagi i opinie. Krótko mówiąc chodzi mu o to, by drukowano p.
Badurę, ale nie Bereszyńskiego. Bereszyński, jak chce, może sobie
polemizować z p. Badurą w internecie, ale na łamach „Indeksu”
ostatnie słowo ma należeć do p. Badury. Ot i cały sens nowej
sztuczki polemicznej, do jakiej uciekł się pan Badura. Sprytne to,
choć mało logiczne i bardzo nieeleganckie, ale przecież nie o logikę
i elegancję tu chodzi, tylko o to, „czyje będzie na wierzchu”.

Domagając się szczególnego traktowania przez redakcję „Indeksu”, pan
Badura powołuje się na to, że jego tekst jest wart publikacji,
bowiem prezentuje „odmienny od powszechnie przyjętych punkt
widzenia”. Nie powinno się natomiast drukować tekstów polemicznych,
prezentujących inny, mniej „oryginalny” punkt widzenia, bo to nudne,
nieciekawe itp. Innymi słowy pan Badura może bez przeszkód uprawiać
dezinformację, wprowadzając w błąd innych czytelników „Indeksu”,
którzy niekoniecznie są pasjonatami historii najnowszej, dobrze
znającymi podstawowe publikacje naukowe i popularnonaukowe na temat
Marca’68. Nie powinno się natomiast drukować tekstów o charakterze
sprostowania, wykazujących bezzasadność tego, co wymyśla i wypisuje
p. Badura. To mniej więcej tak, jak gdyby ktoś wysłał do jakiegoś
pisma artykuł „wykazujący”, że suma kątów w trójkącie różni się od
180 stopni, i domagał się, by nie publikowano żadnych polemik na ten
temat.

Pismo, które zaczęłoby spełniać tego rodzaju postulaty, szybko
zeszłoby na psy. Spadłoby do poziomu brukowca, drukującego przeróżne
bzdury i nonsensy, tylko po to, by epatować czytelników
kolejnymi „sensacjami” i „oryginalnymi” pomysłami. Zero weryfikacji
i rzeczowych polemik, a za to nieustanna licytacja, kto bardziej
zaskoczy i zaszokuje czytelników wytworami swojej wyobraźni. Być
może jest to dobra recepta na sukces wydawniczy. Pan Badura jest
fachowcem w zakresie wydawania prasy i zakładam, że dobrze zna się
na tych sprawach. Nie mam nic przeciwko temu, by sam wydawał gazetę
według takiego przepisu. Jego sprawa. Ja jego gazety czytać nie
muszę. Uniwersytecie pismo „Indeks” powinno jednak spełniać inne
standardy. W przypadku takiego pisma rzetelność informacji powinna
mieć absolutne pierwszeństwo przed „oryginalnością” pomysłów. Jeżeli
ktoś pisze bzdury, to w takim piśmie nie można tego pozostawiać bez
polemiki i komentarza, bo oznaczałaby by to nieuprawnioną
nobilitację owych bzdur oraz przykładanie ręki do ogłupiania
lokalnych elit intelektualnych. Dlatego cenzorskie zapędy pana
Badury w odniesieniu do publikacji na łamach „Indeksu” uważam za
niedopuszczalną uzurpację. To brzydka próba szerzenia bardzo
nieładnych obyczajów prasowych, nie przynosząca zaszczytu
redaktorowi „Beczki”. Fe, panie Badura! Może Pan robić co chce w
swojej własnej gazecie, ale próba dyktowania innym, co mają robić na
własnym podwórku, to naprawdę gruby nietakt.

Inna sprawa, że pan Badura wcale nie jest oryginalny w swoich
wypowiedziach na temat Marca’68. Jego opinie na ten temat to jedynie
intelektualne popłuczyny propagandy uprawianej w 1968 r. przez
środowisko „PAX”, z którym to środowiskiem był w późniejszym czasie
związany p. Badura. Pan Badura nie wymyślił praktycznie niczego,
czego nie głosiliby PAX-owcy już 40 lat temu. Różnice dotyczą co
najwyżej formy wypowiedzi.

Pan Badura po raz kolejny obraża mnie pisząc w tym wątku: „Poglądy
pana Bereszyńskiego na temat Marca 1968 są jak najbardziej
prawomyślne i mają wszelkie błogosławieństwa od wszystkich
kierownictw. Są to poglądy stadne, w tym sensie, że jest ogromne
stado publicystów wygłaszających takie właśnie poglądy.” To
zwyczajne kłamstwo. O Marcu’68 pisałem już ćwierć wieku temu w
obszernym opracowaniu, wydrukowanym w redagowanym przeze mnie
biuletynie „Opolitechnik”, wydawanym przez NZS przy Wyższej Szkole
Inżynierskiej w Opolu. Prezentowałem wówczas takie same opinie na
temat Marca jak obecnie. Od tego czasu moja wiedza historyczna
znacznie się wzbogaciła dzięki dotarciu do nowych, niedostępnych
dawniej źródeł informacji, ale opinii i ocen nie zmieniłem, bo nie
znalazłem po temu żadnych podstaw. Zawsze pisałem i mówiłem to, co
sam uważałem za słuszne, nie oglądając się na to, czy to komuś
dogadza czy nie. Głównie w związku z wydawaniem wspomnianego
biuletynu „Opolitechnik” trafiłem w stanie wojennym na dziesięć
miesięcy do obozu dla internowanych. Tak wygląda mój
rzekomy „koniunkturalizm”. Nie piszę tego po to, by się chwalić
swoją przeszłością, ale dla wykazania, jak bardzo niedorzeczne i
obraźliwe są zarzuty stawiane mi przez p. Badurę.

Pan Badura pomawia innych o rzekome manipulowanie historią wydarzeń
marcowych. W rzeczywistości to on sam próbuje manipulować tekstami,
na które powołuje się w swojej najnowszej wypowiedzi na
łamach „Indeksu”.

Tekst Leopolda Ungera nie jest artykułem historycznym o genezie i
uwarunkowaniach wydarzeń marcowych. Jest to jedynie krótki felieton
prasowy, zawierający subiektywne refleksje na temat politycznych
następstw wojny sześciodniowej oraz początków kampanii
antysyjonistycznej w PRL. Nie stanowi on żadnej przeciwwagi dla
przytoczonych przeze mnie na łamach indeksu publikacji naukowych i
popularnonaukowych. Przywoływanie go w takim kontekście na poparcie
tez p. Badury to zwykła manipulacja.

Kolejna manipulacja p. Badury polega na selektywnym przywołaniu
materiałów dostępnych na stronie www.sciaga.pl. Pan Badura powołuje
się na umieszczone tam kalendarium wydarzeń marcowych, w którym
wymienia się sprawę „Dziadów”, ale nie pisze się o wojnie
sześciodniowej. Jego zdaniem to przejaw manipulacji. W
rzeczywistości na tej samej stronie internetowej, oprócz
kalendarium, znajduje się także inny tekst na temat wydarzeń
marcowych, poświęcony w szczególności ich genezie i konsekwencjom. W
tekście tym pisze się zarówno o sprawie „Dziadów”, jak też o wojnie
sześciodniowej.
www.sciaga.pl/tekst/59275-60-marzec_1968
Oba teksty nawzajem się dopełniają. Fakt ten w oczywisty sposób
zadaje kłam twierdzeniom p. Badury na temat rzekomych manipulacji na
stronie www.sciaga.pl. Jedyna manipulacja, o jakiej można mówić w
tym wypadku, polega na tym, że p. Badura powołuje się na kalendarium
w oderwaniu od drugiego tekstu histo

manipulacje i cenzorskie zapędy p. Badury - c.d.

[z.bereszynski]

Jedyna manipulacja, o jakiej można mówić w tym wypadku, polega na
tym, że p. Badura powołuje się na kalendarium w oderwaniu od
drugiego tekstu historycznego na tejże stronie.

Nie chce mi się wierzyć, by p. Badura nie dostrzegł owego drugiego
tekstu i nie zauważył, że stanowi on informacyjne dopełnienie
kalendarium. Myślę, że świadomie „przeoczył” on ten tekst, by na
siłę wykreować jakiś argument dla podbudowania swojej tezy o
rzekomych manipulacjach historycznych. W rzeczywistości to p. Badura
sam ucieka się do manipulacji, próbując – po raz kolejny - usilnie
dopasować fakty do swoich teorii.

Bardzo nie podoba mi się taki sposób prowadzenia polemik przez p.
Badurę. Manipulowanie tekstami, wypaczanie ich obiektywnej wymowy i
charakteru, wyrywanie z kontekstu itp., a do tego jeszcze zapędy
cenzorskie, by zabezpieczyć się przed głosami krytyki. Tak nie
postępują ludzie pewni swoich racji. Tak może postępować tylko ktoś,
kto świadomie służy złej sprawie.

Zbigniew Bereszyński

Czasem lepiej policzyć do dziesięciu

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
Czasem lepiej jest policzyć najpierw do dziesięciu i dopiero wtedy zabrać się za
pisanie odpowiedzi.
1) Ma Pan chyba początki manii prześladowczej, skoro uznał Pan, że "chciałem
mieć ostatnie słowo w dyskusji na łamach Indeksu". Jest wprost przeciwnie.
Poinformowałem redakcję i czytelników Indeksu, że na kolejny Pana tekst nie
odpowiem już na łamach tego pisma, ale na forum internetowym. Tym samym prawo do
ostatniego słowa na łamach pozostawiłem właśnie Panu, choć oczywiście decyzja w
tej sprawie należy do redakcji Indeksu. Przypuszczam, że redakcja Indeksu
trafnie odczytała moje intencje, gdyż pod mym tekstem nie ma uwagi: "Od
redakcji: Tym tekstem zamykamy polemikę między...".
2) Ilustracją niszczenia pisma (Indeksu) może być Pana polemika z T.K. W wydaniu
z marca-kwietnia 2008 T.K. zamieścił krótkie sprostowanie podanych przez Pana
nieprawdziwych wiadomości, dotyczących bliskiej mu osoby. Sprostowanie to zajęło
niewiele ponad ćwierć strony Indeksu. Pan natychmiast dołożył do tego swoją
odpowiedź o objętości całej strony. W następnym wydaniu T.K. odpowiedział więc
Panu na blisko trzy strony, a Pan mu w jeszcze następnym wydaniu na ponad pięć
stron. Gdyby redakcja Indeksu tego nie zastopowała, to w krótkim czasie całe
wydania tego pisma zajmowałyby już tylko polemiki między Panem a T.K., które
interesowałyby zaledwie kilka osób. Łatwo się dewastuje nie swoje pismo. Gdybym
nie zapowiedział, że nie będę już Panu odpowiadał na łamach Indeksu, to i tak
redakcja, w trosce o pismo, przerwałaby wkrótce naszą polemikę, a mnie byłoby
wstyd, że nie potrafiłem sam się powściągnąć.
3) W sprawie Marca 1968 pisał Pan obszernie (8 stron) w Indeksie z
marca-kwietnia 2008, gdy przypadała 40. rocznica. Nie wdałem się z Panem w
polemikę, choć nie podzielam Pana poglądów na ten temat. Mój znacznie krótszy
tekst ukazał się, gdy rocznicowe obchody należały już do przeszłości. Nie ukazał
się on przy tym z mojej inicjatywy. Tekst, który został przez redakcję opatrzony
nadtytułem "Marzec'68 - inny punkt widzenia", nie miał charakteru polemiki z
kimkolwiek konkretnym, co sam Pan dostrzegł. Czy nie sądzi Pan, że czytelnicy
Indeksu mają prawo wiedzieć, że są ludzie patrzący na Marzec 1968 inaczej niż
Pan? Czy uważa Pan, że w sprawie Marca 1968 należy prezentować tylko jeden,
stadny punkt widzenia?
4) Zupełnie nie pojmuję Pana uwag, jakoby publikacja tekstów takich jak moje w
sprawie Marca 1968 sprowadzała pismo do poziomu brukowca. Już sam temat Marzec
1968 nie za bardzo nadaje się do brukowca. Jeśli nawet, to tylko w wersji
sprymitywizowanej. W brukowcu trzeba by przedstawiać Marzec 1968 w sposób
prostacki, sprowadzający się do tego, że jakiś Iksiński chciał zająć stołek
Igrekowskiego, więc informował SB, że Igrekowski to wstrętny Żyd i wróg Polski.
Odnoszę wrażenie, że to Pan właśnie specjalizuje się w takich nieco prostackich
interpretacjach, opartych o esbeckie dokumenty. Ja nawołuję na tym forum, by
sprawy Marca 1968 nie prymitywizować, by rozpatrywać ją w możliwie szerokim
kontekście międzynarodowym, by uwzględniać rozliczne gry, prowadzone przez wiele
ośrodków. Jeśli Pan uważa, że to jest brukowcowe podejście do tematu, to
najwidoczniej słowo brukowiec rozumiemy skrajnie odmiennie.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura
PS. Do spraw merytorycznych odniosę się, gdy tylko czas mi pozwoli.

łatwiej dawać rady innym niż sobie samemu?

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Wielka szkoda, że nie stosuje się Pan sam do rad, jakich udziela Pan
innym osobom. Najwyraźniej to Pan po raz kolejny nie zastanowił się
spokojnie nad treścią swojej odpowiedzi i zamiast przygotować
solidną polemikę, uciekł się Pan do ewidentnie nieprawdziwych i
wykrętnych stwierdzeń, co z łatwością mogę tutaj wykazać.

To nie ja na łamach "Indeksu" wyrażałem zdziwienie z powodu
opublikowania Pańskiego tekstu i nie ja sugerowałem, by nie drukować
polemik. To Pan dziwił się, że opublikowano moją polemikę,
sugerując, by nie kontynuować polemiki na łamach tego pisma. Proszę
nie odwracać kota ogonem.

Szanuję Pańskie prawo do prezentowania własnych opinii i nigdy nie
przyszłoby mi do głowy, by sugerować ograniczanie Panu tego prawa.
Chodzi mi tylko o równość praw. Jeżeli Pan ma prawo publicznie
prezentować wytwory swojej wyobraźni, to ja mam prawo publicznego
konfrontowania owych wytworów ze znanymi mi faktami. To Pan w
niedwuznaczny sposób sugerował ograniczenie mi tego prawa na
łamach "Indeksu". Nie podobają mi się takie uzurpacje i w związku z
tym napisałem, co o tym myślę. Także w tym wypadku proszę nie
odwracać kota ogonem.

Pismo brukowe ma to do siebie, że próbuje epatować czytelników
sensacjami i wytworami bujnej wyobraźni, uchylając się od
poważniejszych analiz i dyskusji. Pańskie sugestie pod adresem
redakcji "Indeksu" zmierzały właśnie w tym kierunku. Oczywiście Pan
może inaczej rozumieć pojęcie brukowości. Nie pierwszy i zapewne nie
ostatni to przypadek, gdy nasze poglądy i odczucia okazują się
rozbieżne.

Znowu używa Pan mocnych słów w odniesieniu do mojej osoby, choć
przydałaby się raczej odrobina krytycznej refleksji na temat
Pańskiego własnego postępowania. Zarzuty na temat prymitywnego i
prostackiego pisania o Marcu'68 może Pan odnieść do własnych
wypowiedzi na ten temat. Nie do mnie. Ja staram się pisać o faktach,
bazując na zachowanych źródłach historycznych. Pan tymczasem
fantazjuje w oderwaniu od źródeł i ucieka się do przeróżnych
manipulacji, byle tylko przesłonić rażący rozziew między faktami a
Pańskimi teoriami.

"Esbeckie dokumenty", o których pisze Pan z przekąsem, są nie mniej
wartościowym źródłem historycznym niż publikacje prasowe,
wspomnienia itp. Z całą pewnością są one dużo bardziej wiarygodne
niż np. cenzurowana prasa z czasów PRL, służąca dezinformowaniu i
propagandowemu urabianiu społeczeństwa. Prostactwem i przejawem
ignorancji jest aprioryczne negowanie informacyjnej wartości owych
źródeł. Niekiedy kryje się za tym także osobisty interes osób,
obawiających się ujawnienia całej prawdy o przeszłości. Oczywiście
także w dokumentach SB można natknąć się na różnego rodzaju błędy,
nieścisłości, nieporozumienia itp. To samo dotyczy jednak również
innych źródeł historycznych. To nieprawda, że akurat ta grupa źródeł
jest mniej wiarygodna od innych. Pogląd taki, usilnie propagowany
przez pewne środowiska, nie ma żadnych podstaw natury
merytorycznych. Jego forsowanie ma zupełnie inne
przyczyny.

Proszę nie przeinaczać faktów związanych z działaniami T.P. na
łamach „Indeksu”. Pan ten na wstępie okrasił swoje sprostowanie
złośliwymi uwagami ad personam. Odpowiedziałem mu w zakresie spraw
merytorycznych, oświadczając jednocześnie, że nie zamierzam wdawać
się w polemizowanie z insynuacjami na mój temat. Wtedy pan T.K.
napisał kolejny tekst – obszerny elaborat o charakterze paszkwilu,
którego treść nie miała nic wspólnego z przedmiotem sprostowania.
Zmusiło mnie to do napisania stosownej repliki, w której odniosłem
się do fałszywych informacji i opinii na mój temat. To nie ja
wprowadziłem personalne ataki na forum „Indeksu” ale pan T.K.

Nigdy nie prezentowałem poglądów „stadnych”. Nie funkcjonuję w
żadnym „stadzie”. Zawsze chodziłem własnymi drogami i tak jest
nadal. Zawsze miałem odwagę mówić i pisać to, co sam myślę.
Zapłaciłem za to internowaniem w stanie wojennym, a obecnie jestem z
tego samego powodu ostro atakowany z różnych stron – zarówno przez
fanatycznych wrogów lustracji, jak i przez zaślepionych fanatyków z
przeciwległej strony barykady. Świadczą o tym m. in. rozmaite ataki
na mnie na tym forum, a także wspomniane powyżej działania T.K. na
łamach „Indeksu”. Gdybym faktycznie chodził w „stadzie”, to zapewne
nie miałbym podobnych problemów. Przypisując mi jakieś
zachowania „stadne” pisze Pan nieprawdę i po prostu mnie Pan obraża.
To bardzo brzydki sposób polemiki, Panie Badura.

Szkoda, że po raz kolejny uciekł się Pan wycieczek natury
personalnej, zamiast odnieść się do meritum sprawy. Ale tak to bywa,
gdy ktoś działa pod dyktando emocji. Faktycznie lepiej zacząć od
policzenia do dziesięciu.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

Zapomina Pan o moich prawach

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
Jest Pan tak skupiony na swoich prawach, że nie widzi Pan praw innych ludzi.
Zabawnym, choć mało istotnym przykładem tej postawy może być Pana wypowiedź o
T.K., który, wg. Pana, napisał do Indeksu "obszerny elaborat", czym zmusił Pana
"do napisania stosownej repliki". Dlaczego liczący dwie i pół strony tekst T.K.
to "obszerny elaborat", a liczący ponad pięć stron Pana tekst to "stosowna replika"?
Jest moim słusznym prawem wyrażać krytyczną opinię o publikowanych przez Pana
tekstach. Skorzystałem z tego prawa i wyraziłem krytyczną opinię o Pana
"polemice" z moim tekstem w Indeksie. Chce Pan wprowadzić zasadę, iż o Pana
tekstach nie wolno pisać krytycznie?
Jest moim słusznym prawem wyrazić pogląd, iż prowadzone przez Pana tzw. polemiki
niszczą Indeks, bo zajmują sporo miejsca na łamach, a interesują niewielki krąg
osób. Chciałby mi Pan zabronić wygłaszania takich poglądów?
Jest moim słusznym prawem nie polemizować z Panem na łamach Indeksu, choćby Pan
tego chciał. Polemika na łamach pisma wymaga zgody obu polemistów i redakcji.
Mojej zgody nie ma, bo dobrze Indeksowi życzę i nie chcę go wykańczać
niekończącymi się tzw. polemikami. Do tego służą fora internetowe.
Rozważałem niereagowanie na Pana "polemikę" z moim tekstem w Indeksie, ale
uznałem, że mogliby się zdarzyć czytelnicy Indeksu, których ta sprawa jednak
interesuje, a nie wiedzą o naszej obecności tu, na opolskim forum "Gazety
Wyborczej". Dlatego rezygnując z polemiki na łamach Indeksu, odesłałem ich tu na
forum, gdzie mogą oni poznać nie tylko moje i Pana stanowisko, ale także innych
osób, które zabierały tu głos.
Nie rozumie Pan chyba, co to jest cenzura. Błądzi Pan, uważając, że redakcje
mają obowiązek publikowania nawet materiałów o małej wartości, bo inaczej mogą
być oskarżone o stosowanie cenzury. W PRL redakcje miały obowiązek publikowania
materiałów wartościowych (którego z różnych przyczyn często nie przestrzegały).
Teraz redakcje nie mają nawet tego PRL-owskiego obowiązku i mogą wyrzucić do
kosza nawet najbardziej wartościowy materiał. Nigdy nie było tak, że redakcje
mają obowiązek publikować materiały o małej wartości, bo inaczej można je
oskarżyć o cenzurę.
Sprawa cenzury to ciekawy temat. Jeszcze w PRL prowadziłem walkę z różnymi
formami cenzury. Napiszę o tym obszerniej, ale nie teraz, bo do Nowego Roku nie
będę miał już wolnego czasu.
Pozdrawiam serdecznie, życząc radosnych Świąt Bożego Narodzenia
Piotr Badura

proszę nie ograniczać moich praw

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Znowu próbuje Pan przypisywać sobie jakieś szczególne prawa, co ja
odbieram jako nieuprawnioną uzurpację. Napisał Pan: "Polemika na
łamach pisma wymaga zgody obu polemistów i redakcji. Mojej zgody nie
ma, bo dobrze Indeksowi życzę i nie chcę go wykańczać". Nie
potrzebuję Pańskiej zgody na to, by napisać replikę na Pański
ostatni tekst w Indeksi. Pan miał prawo napisać polemikę z moją
polemiką. Ja mam prawo napisać drugi tekst w odpowiedzi na drugi
tekst z Pańskiej strony. W tym zakresie obowiązuje zasada
wzajemności. Nikt nie zmusza Pana do ciągnięcia polemiki na
łamach "Indeksu". Może Pan z tego zrezygnować w dowolnym momencie -
to Pańskie święte prawo. Jeżeli Pan nie będzie relikować, to
dyskusja sama się wyopali i nie są w tym celu potrzebne żadne
deklaracje z obu stron. Proszę natomiast nie wywierać nacisków na
rzecz ograniczenia moich praw w tym zakresie, bo to pachnie
cenzurą, a tego zapachu bardzo nie lubię. Bardzo nie podoba mi się
taki sposób rozstrzygania sporów.

Nie boję się krytyki ani polemik. Może Pan sobie pisać na temat
moich tekstów co się Panu podoba. Ja także nie mam wysokiego
mniemania na temat Pańskich tekstów. Uważam, że zdarza się Panu
pisać kompletne bzdury - może czasami oryginalne, ale jednak bzdury.
Dotyczy to w szczególności z tego, co ostatnio wydrukowano Panu
w "Indeksie" (mam na myśli zwłaszcza Pańskie manipulacje w
odniesieniu do zawartości strony www.sciaga.pl!). Nigdy jednak nie
wpadłbym na pomysł sugerowania komuś, by ograniczyć Panu możliwość
publikacji. Pańskie zapędy w tym zakresie w odniesieniu do mojej
osoby uważam za gruby nietakt.

Co do "polemiki" z T.K., to tak już niestety jest, że dla
zniesławienia kogoś wystarczy napisać dwa-trzy zdania. To bardzo
łatwe. Aby wyjaśnić sprawę, trzeba niekiedy zapisać kilka stron. Na
tym polega przewaga oszczerców nad ludźmi przez nich szkalowanymi.
Łatwiej atakować niż się bronić. Życzę Panu, aby nie musiał Pan
przekonywać się o tym na własnej skórze.

Wzajemnie pozdrawiam i życzę Wesołych Świąt

Zbigniew Bereszyński

Mam nadzieję, że do Bereszyńskiego dotarło

[Gość: Piotr Badura]

Mam nadzieję, że z faktu, iż ten wątek zdechł, Bereszyński wyciągnął wniosek, że
jego polemika ze mną na temat Marca 1968 nikogo nie interesuje. Gdyby "Indeks"
dalej zamieszczał jego nudziarskie kobyły, to straciłby wszystkich czytelników
(z wyjątkiem Bereszyńskiego).
Mam też nadzieję, że z losów tego wątku właściwy wniosek wyciągnie pan Behemot,
który w innym wątku napisał: "Najlepiej by było gdyby Badura w Beczce zaczął
drukować Bereszyńskiego. W ten sposób Beczka zwiększyłaby nakład...".
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=65&w=92649413&a=92712697
Gdyby "Beczka" zaczęła drukować Bereszyńskiego, to by się zajechała. Mało kto by
ją kupił. Myślę że do innych gazet ta prawda też już powoli dociera.
Pozdrawiam Wszystkich
Piotr Badura