rocznica stanu wojennego

[Gość: Ala]

Jakim prawem pan Boszko się wypowiada na temat braku prześladowań płockich
nauczycieli w okresie stanu wojennego ?! Przecież wiemy , iż były zarówno
zwolnienia z pracy , jak i "karne" przeniesienia do innych szkół (mniejszych
rangą).Czemu służy takie fałszowanie historii?

[roman_j]

Gość portalu: Ala napisał(a):

> Jakim prawem pan Boszko się wypowiada na temat braku prześladowań płockich
> nauczycieli w okresie stanu wojennego ?! Przecież wiemy , iż były zarówno
> zwolnienia z pracy , jak i "karne" przeniesienia do innych szkół (mniejszych
> rangą).Czemu służy takie fałszowanie historii?

Może chodzi o to, żeby podać swoją wersję wydarzeń, zanim ktoś przypomni
prawdziwą działalność w tamtym czasie np. pana Boszko. Może Gazeta z okazji
rocznicy SW powinna przypomnieć różne fakty z nim związane. Ciekaw jestem, ile
osób pamięta, kto był wtedy prezydentem miasta lub że np. Wojciech Hetkowski
był członkiem Miejskiej Rady Narodowej. Niektórym młodym ludziom przydałaby się
taka lekcja historii. Swoiste "who is who" w Płocku.

Wspaniały komentarz wielkiego patrioty

[hkreuz]

13 grudnia
(komentarz wygłoszony w Katolickim Radio Rodzina, 12 grudnia 2002)

123 lata niewoli, krwawe i bezkrwawe wysiłki zaborców, którzy postanowili na
zawsze rozwiązać „problem polski”, wymazać nasz kraj z mapy Europy,
lata „Kulturkampfu”, rusyfikacji, polityka knuta i judaszowych srebrników – nie
przydały się na nic. Kiedy pojawiła się szansa i okazja, Polska
wybuchła. „Kiedy naprawdę Polacy powstaną, to składek zbierać nie będą narody”.
Tak wieszczył Wieszcz i tak powstali. Nie chodzili z czapką w ręce i na
kolanach zabiegać o dopłaty, o dotacje, o wspomożenie przez możnych tego
świata. Pobili wrogów, zbudowali swoje Państwo, ku zdumieniu Leninów i Lloydów
Georgów, którzy się martwili czy przypadkiem ta polska gęś nie udławi się
tłustymi kęskami, jakie jej przypadły w udziale. A nade wszystko wykształcili
swoje dzieci, ucząc ich godności, patriotyzmu, dumy ze swego kraju. Nie uczono
w polskich szkołach jak obchodzić się z koleżankami w ciąży, posługiwać
prezerwatywą czy chronić przed AIDS. Uczono, że melior est pro patria cadere,
ale uczono jak żyć i pracować dla Ojczyzny. I wyuczono dobrze, udowodnił to
rozwój II Rzeczypospolitej i II Wojna Światowa.

Wtedy usiłowali uciąć Polsce głowę, pozbawić ją patriotycznej elity, wycięli
profesorów, wychowawców, kapłanów. Przez 40 lat próbowali nas wyedukować na
swój ład, chcieli z nas zrobić internacjonalistów, ludzi sowieckich. Kazali nam
wyrzec się mrzonek o niepodległości, o suwerenności, kazali nam zapomnieć o
naszej historii, a naszych bohaterów uważać za zdrajców i nikczemników.
Napisali nowe podręczniki, napisali nową historię. Kazali nam wyrzec się naszej
wiary, szydzić z naszych powstań narodowych, kpić z ofiary pokoleń.
Zamiast „Jak długo w sercach naszych...”, zamiast „Legiony, to żołnierska nuta”
kazali nam śpiewać „Sziroka strana maja radnaja” i „Sajuz nieruszimyj”.
Żołnierzom w miejsce rogatywek kazali nosić papachy, a w miejsce orła z koroną
przypinać kurę, zamiast Zwycięstwa nad Wisłą kazali czcić klęskę i rzeź
polskich chłopców pod Lenino.

Wszystko to na nic. Nie wiadomo dokładnie, jak i dlaczego, w sierpniu 1980 roku
Polska wybuchła ponownie. Wróciła zamazana i wymazywana historia, wróciły
pieśni patriotyczne, wrócili bohaterowie narodowi, wróciło potężne pragnienie
wolności, suwerenności, niepodległości. Rozsypała się czterdziestoletnia
sowiecka edukacja. Strach zajrzał w oczy Jaruzelskim, Rakowskim. Kiszczakom,
Kwaśniewskim.

Noc 13 grudnia 1981 była rozpaczliwą próbą zawieszenia wyroku historii, walką o
czas, o zminimalizowanie klęski, o uratowanie skóry. Jeszcze raz wysłali
przeciwko Polsce czołgi, transportery opancerzone, ZOMO i wojsko. Poprzebierali
w mundury dziennikarską żulię i kazali jej straszyć Polaków przez ekrany
telewizorów i reżimowe szczekaczki. Już nie próbowali edukować, wiedzieli
bowiem, że tego upartego narodu na swój ład nigdy wyedukują. Siłę argumentu
zastąpił argument siły, argument, który Polakom nigdy specjalnie nie trafiał do
przekonania.

Na darmo więc marzli chłopcy w mundurach przy ulicznych koksownikach owej
surowej zimy. Na darmo ganiały patrole jawne i tajne. Na darmo tysiącami
zapełnili więzienia, urządzali łapanki i pałowania na ulicach. Naród zaczął
edukować się sam, wytrzebiona, schorowana, kiepsko wykształcona polska
inteligencja stopniowo odkrywała na czym polega prawdziwe powołanie
inteligencji i do czego jest ona narodowi potrzebna. Bez przygotowania, bez
środków, bez papieru, bez farby, bez maszyn drukarskich wydała w podziemiu
tysiące tytułów zakazanych książek, setki czasopism, miliony ulotek,
zorganizowała sieci kolportażu, podziemne biblioteki, podziemne videoteki,
radiostacje. Duch Polski nie dał się złamać ani zastraszyć, nie wyrzekł się
wartości najważniejszych: wolności i niepodległości. W więzieniu w Nysie,
więzienny poeta napisał słowa, które często śpiewaliśmy:

Ta noc się skończy.
Wstanie dzień nad Ojczyzną
Rany zarosną blizną
Przyjdzie wolności czas.

Ta noc się skończy.
Po niej przyjdzie nasz świt
Brat się z bratem połączy
Z was nie będzie już nikt.

Ta noc się skończyła. Potężne armie odjechały na Wschód, rakiety poszły na
złom, a wraz z nimi czołgi i transportery opancerzone. Jelcyn z Putinem poszli
do cerkwi, Jaruzelski z Oleksym i innymi oddanymi towarzyszami pojechali do
Częstochowy. Orłu przywrócono koronę, wojsku rogatywki, 11 Listopada stał się
ponownie świętem narodowym – Dniem Niepodległości. Premierzy i sekretarze jakby
przestali jeździć po instrukcje do Moskwy. Teraz były sekretarz KC PZPR
rozjeżdża po europejskich stolicach, ale już jako premier Wolnej i
Niepodległej, i stawia „twarde warunki” Brukseli i Kopenhadze. Towarzyszy mu
inny sekretarz i niedawny premier, a obecnie przedstawiciel Sejmu
Rzeczypospolitej. Towarzyszą im w tych wojażach całe kohorty twarzy, o których
wieszczyła więzienna pieśń, że „z nich nie będzie już nikt”.

13 grudnia 2002, 21 lat po tamtej „nocy generałów”, to nie tylko koincydencja,
zbieżność dat. Kiedy słucham wypowiedzi naszych „autorytetów”,
wytrawnych „komentatorów”, „profesjonalnych negocjatorów”, mam nieodparte
wrażenie, że chodzi wciąż o to samo: o ujarzmienie Ducha Polski, o rzucenie go
na kolana, żeby sam zapomniał o tym, co stanowiło jego istotę, sedno polskości.
Odnoszę wrażenie, że doszli do przekonania, że to czego nie dokonali knutem i
nahajką, hekatombą krwi, Auschwitz i Birkenau, Katyniem, łagrami, czołgami na
ulicach i obozami internowanych, uda się im rozbudzając w nas chciwość i
pożądanie. Codziennie, na okrągło, we wszystkich mediach roztaczają przed nami
panoramę czekających wspaniałości, gdy tylko wyrzekniemy się wartości, za które
cierpiały, i o które walczyły długie pokolenia naszych przodków. Jeśli tylko
sami, bez przymusu, z dobrej woli wyrzekniemy się niepodległości, wyrzekniemy
się naszego państwa, zrezygnujemy z suwerenności. Tłumaczą nam, że są to
pojęcia i wartości niegodne Europejczyków. To było dobre kiedyś, w
przedhistorycznej przeszłości. Tak uczą Michnik z Geremkiem, Oleksy z Millerem
i Kwaśniewskim a imię ich LEGION. Dzisiaj, powiadają, trzeba być realistą a nie
romantykiem, dzisiaj liczą się tylko pieniądze, dopłaty pośrednie i
bezpośrednie, możliwość jadania ostryg w brukselskich barach, technoparady
miłości, wyzwolenie geyów i pornograficzne pisma dostępne w każdym kiosku.
Nowoczesny Europejczyk chce tylko dobrze zjeść i dobrze się bawić. Jutro, 13
grudnia, mamy pokazać, że Polacy już stali się takimi nowoczesnymi
Europejczykami, a jeśli nawet jeszcze nie, to zasługują, aby nimi być.

Wierzę, że to się nie uda. Wierzę, że Duch Polski nie da się złamać i
skorumpować błyskotkami i czczymi obietnicami. Wierzę, że Polska wybuchnie
znowu. Ułatwmy działanie Duchowi Polskiemu. Niech każdy Polak dowie się dzisiaj
czym i po co są potrzebne jednomandatowe okręgi wyborcze i domagajmy się ich
wprowadzenia. Wytłumaczmy to górnikom i hutnikom, pielęgniarkom i nauczycielom,
kapłanom i katechetkom, profesorom i studentom. Ta wiedza nie boli. Przyda się
nam wszystkim. I może wtedy następne rocznice 13 grudnia przeżywać będziemy w
innym, lepszym nastroju .

[Gość: Elzbieta]

Rada Europy skrytykowała Polskę za karygodne naruszanie zasady wolności mediów
wyraźnie podkreślając, iż w Polsce,, łamane jest prawo niezależnych
dziennikarzy i mediów do wyrażania krytycznej opinii, wywierane naciski a
państwowe media podporządkowywane są interesom lewicy. Przedstawiciele SLD
uczestniczący w obradach żądali usunięcia wzmianki o Polsce z dokumentu. Prawda
w oczy kole?

Przyjęty przez Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy dokument mówi o sytuacji
mediów europejskich. To bardzo ważny dokument, który dość szczegółowo ocenia
sytuację dziennikarzy, wydawców i właścicieli mediów w niemal wszystkich
krajach europejskich. I o to nagle, mimo wazeliniarstwa ekipy Millera, mimo
rozmaitych amorów czynionych przez rodzimych euroentuzjastów unijnym
komisarzom, ku przerażeniu naszych rodzimych lewaków Rada Europy otwarcie
piętnuje Polskę za łamanie wolności mediów mówiąc bardzo wyraźnie o próbach
podporządkowywania mediów rządzącej lewicy, mówi o szykanowaniu niezależnych
dziennikarzy. Raport bardzo dobitnie piętnuje również zdominowanie państwowej
telewizji polskiej przez polityków SLD. Według raportu i rekomendacji
Zgromadzenia Parlamentarnego RE – Polska jest w grupie krajów, którym
zarzucono "nękanie prawne" mediów, obok Azerbejdżanu, Białorusi, Chorwacji,
Rosji i Ukrainy. Spostrzeżenia europejskich parlamentarzystów mówią również
bardzo wyraźnie o naciskach gospodarczych, policyjnych nalotach i presji
podatkowej na niezależne czy też opozycyjne wobec rządzącej koalicji media.
Autorka raportu Tytti Isohookana-Asunmaa z Finlandii podaje, że polska
telewizja publiczna jest zdominowana przez władze - wg cytowanych danych, w
lecie zeszłego roku w obu kanałach TVP rządząca koalicja SLD-UP-PSL miała do
dyspozycji w sumie 15 godzin 4 minuty czasu antenowego; opozycja zaś 2 godz. 53
minuty.

Te przerażające dane pokazujące jak w Polsce przestrzegane są prawa człowieka,
szczególnie te mówiące o równym dostępie do informacji wywołało natychmiastowe
protesty uczestniczących w debacie i reprezentujących nasz kraj postkomunistów.
Zgodnie z zasadą „prawda w oczy kole” wręcz historyczny krzyk podniósł poseł
Piotr Gadzinowski,(SLD) związany również z tygodnikiem „Nie” Urbana, który
kategorycznie zażądał usunięcia z raportu wzmianki o Polsce. Do żądań
przyłączyli się również i inni reprezentanci postkomunistów m.in Aleksander
Małachowski.

Reakcja przedstawicieli rządzącej lewicy na krytyczny wobec nich raport nie
powinna jednak dziwić. Wszak nie od dziś wiadomo, że postkomunistów prawda w
oczy kole, a wszelka krytyka względem nich jest niemile widziana. Przez
kilkadziesiąt lat komuniści- przedstawiciele tego najbardziej zbrodniczego
systemu w dziejach ludzkości utrzymywali ster rządów tylko dzięki tłumieniu
wszelkiej krytyki, „nieprawomyślnych poglądów” cenzurze, zastraszaniu
niepokornych etc. Mimo zmiany sytuacji politycznej w Polsce nie zmieniła się
bynajmniej mentalność starej czerwonej gwardii, która dziwnym dowcipem historii
ponownie rządzi Polską i znów dla elit rządzących w Polsce dopuszczalna i
akceptowalna jest tylko „jedynie słuszna opcja”
_________________
"