Rok Generała W. Andersa

[kwisniewski]

UCHWAŁA SENATU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 20 grudnia 2006 r.

fragment:

Dziś, w przededniu 60. rocznicy pamiętnego wydarzenia i 115. rocznicy
urodzin Generała, Senat Rzeczypospolitej Polskiej ogłasza rok 2007 – Rokiem
Generała Władysława Andersa. Senat Rzeczypospolitej Polskiej czyni to dla
uczczenia pamięci znamienitego Polaka generała Władysława Andersa – wybitnego
dowódcy i polityka, oraz dla uhonorowania pamięci Jego Żołnierzy, których
wyprowadził z „imperium zła” i wiódł zwycięskim szlakiem do Ojczyzny przez
Monte Cassino i Bolonię, Żołnierzy, którym „ojcował” do końca swoich dni na
wychodźstwie.
Uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”.

MARSZAŁEK SENATU
Bogdan BORUSEWICZ

• Gen. Anders Urodził się 11 sierpnia 1892 roku w Błoniu koło Kutna, w
rodzinie ziemiańskiej. W roku 1910 zostaje powołany do służby wojskowej w
armii rosyjskiej, którą kończy w rok później jako oficer rezerwy. W 1911 r.
zostaje przyjęty do Polskiej Korporacji Akademickiej Arkonia.

• Podczas I wojny światowej trzykrotnie ranny, zostaje odznaczony najwyższym
orderem, Krzyżem Św. Jerzego. Kończy kurs Akademii Sztabu w Petersburgu i w
roku 1917 zostaje szefem sztabu 7. Dywizji Piechoty. W czasie rewolucji
rosyjskiej dołącza do tworzącego się w Rosji Polskiego Korpusu generała
Dowbór-Muśnickiego. Bierze udział w formowaniu Pułku Ułanów Krechowieckich,
zostaje dowódcą szwadronu, a następnie szefem sztabu. Wraca do kraju, biorąc
udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie, a następnie w Powstaniu
Wielkopolskim. W kwietniu 1919 r. obejmuje dowództwo 15. Pułku Ułanów
Poznańskich, z którym walczy z bolszewikami w 1920 r. Za postawę zostaje
odznaczony przez marszałka Piłsudskiego Krzyżem Virtuti Militari, niedługo
potem obejmuje szefostwo sztabu Armii Poznań i zostaje dowódcą 15. Pułku
Ułanów Poznańskich.

• W roku 1926, w czasie zamachu majowego staje po stronie rządu i prezydenta
Rzeczypospolitej, wyprowadzając tego ostatniego z Belwederu do Wilanowa. Mimo
to marszałek Piłsudski, doceniając jego zdolności wojskowe, mianuje go
dowódcą Wołyńskiej Brygady Kawalerii. W roku 1934 zostaje generałem brygady.
Obejmuje Brygadę Nowogródzką, z którą wyrusza na front w roku 1939. Brygada
walczy początkowo na granicy Prus Wschodnich, następnie w miarę cofania się
frontu przechodzi w rejon Płocka, a potem coraz dalej na południe. Mimo
odniesionej rany, gen. Anders dowodzi stale swoim oddziałem, docierając w
okolice Lwowa, gdzie zostaje otoczony przez Armię Czerwoną i uwięziony (patrz
obok pierwszy odcinek cyklu o gen. Andersie).
• 12 lutego 1945 r. układ w Jałcie wyznacza Polsce granicę wschodnią na linii
Curzona. Anders wystosowuje dzień później telegram do prezydenta Raczkiewicza
że 2. Korpus nie może uznać jednostronnej decyzji oddającej Polskę i naród na
łup bolszewikom. Zwróciłem się do władz sojuszniczych o wycofanie korpusu z
odcinków bojowych, bo nie mam sumienia żądać w obecnej chwili od żołnierza
ofiary krwi. Podobne oświadczenie kieruje do dowódcy 8. Armii. Alianci
odpowiadają, że ze względów operacyjnych niemożliwe jest wycofanie Korpusu z
frontu. Generał Mark Clark, dowódca 5. Armii Amerykańskiej, podkreśla, że
brak udziału Polskiego Korpusu w momentach przełomowych walk musiałby wpłynąć
ujemnie na dobre losy Polski. Generał Anders decyduje się więc utrzymać
działalność II Korpusu.

• Po wybuchu Powstania Warszawskiego apeluje do najwyższych dowódców
alianckich we Włoszech i Anglii w sprawie zrzutów lotniczych dla walczącej
stolicy. Uzyskuje zgodę, kres lotom kładzie Stalin, odmawiając zgody na
lądowanie samolotów na sowieckich lotniskach. Po upadku Powstania obejmuje w
zastępstwie gen. Bora-Komorowskiego obowiązki Wodza Naczelnego, które pełni
do końca maja 1945 r., czyli do chwili wyjścia Bora-Komorowskiego z niewoli.
• Następnie we Włoszech uzupełnia II Korpus o Polaków zwolnionych z niewoli
niemieckiej. Tworzy „małą Polskę”: warsztaty pracy, szkoły, kursy szkolenia
zawodowego, ukazuje się polska prasa i książki. Dla młodzieży zorganizowano
wyższe studia na uczelniach włoskich. Stan osobowy Korpusu podnosi się do 112
000 ludzi.

• 26 września 1946 r. wraz z 75 polskimi generałami i wyższymi oficerami
zostaje pozbawiony przez komunistyczną Radę Ministrów obywatelstwa polskiego.
• Na Emigracji jest rzecznikiem sprawy polskiej, angażuje się w działalność
polityczną. Na długo przed Sołżenicynem tworzy biuro dokumentów dotyczących
zbrodni katyńskiej, które zgromadziło 18 tysięcy ankiet i relacji dotyczących
zbrodni i przestępstw sowieckich. Łącznie jest to ponad 60 tys. stron.
Dokumentacja ta znajduje się dziś w amerykańskim Instytucie Hoovera.
• 12 maja 1970 roku generał umiera w Londynie. Stosownie do woli zmarłego,
zwłoki zostają przewiezione do Włoch, by spocząć wśród żołnierzy II Korpusu
na cmentarzu w Monte Cassino.

(z niezmiernie bogatego życiorysu generała fakty te wybrał EGO) „Nasza
Polska” Nr 17/2004


W Armii Generała Andersa służył m.in, Władysław Broniewski

[Gość: marat]

na tym koślawym forum nikt nie zna Andersa
a jesli zna to nie zabierzez głosu bo żyja przeciwnicy Andersa i wpis wytną

[kwisniewski]

cytat:
na tym koślawym forum nikt nie zna Andersa a jesli zna to nie zabierze głosu bo
żyja przeciwnicy Andersa i wpis wytną

Myślę że wpisu nie wytną. Po prostu nie będzie komentarzy, co jednoznacznie
świadczy że historia Płocka żyjących w tym mieście mieszkańców jest nikomu
niepotrzebna i niechciana.
Lepsze są igrzyska typu DZIEŃ KASZANKI!!!
Historia się prędzej czy później upomni.

[Gość: polonista-amator]

MOj Kwiśniewski, a jaką ty zaproponowałeś dyskusję? Jak zwykle coś wkleiłeś - i
to cały twój wysiłek. A dyskutują niech inni, tak?

[teufel7]

kwisniewski napisał:
> Myślę że wpisu nie wytną. Po prostu nie będzie komentarzy, co jednoznacznie
> świadczy że historia Płocka żyjących w tym mieście mieszkańców jest nikomu
> niepotrzebna i niechciana.

Inicjatywa Senatu RP jest bardzo cenna. Ciekawe, jak to się przekłada na
wysiłki edukacyjne szkół w tym roku. Do p.kwisniewskiego i innych miłośników
Płocka i historii mam tylko prośbę, by opisali związki Generała z naszym
miastem. Po prostu nie znam ich i pewnie nie jestem jedyny.
:)

[roman_j]

Gość portalu: marat napisał(a):

> na tym koślawym forum nikt nie zna Andersa

Osobiście to pewnie nikt. Poza Tobą, oczywiście. ;-D

[Gość: mn]

może przyblizenie wiedzy pl.wikipedia.org/wiki/W%C5%82adys%C5%82aw_Anders
coś zmieni, w końcu jest cały rok do pisania

[Gość: sd]

Gen.Anders był bardzo zwiazny z płockiem i tymi ziemiami m.in. z Sierpcem
zasłużył sobie po kilkudziesieciu latach na Rok i wdzięczność Polaków

[kwisniewski]

W skład Nowogrodzkiej Brygady Kawalerii którą dowodził Gen. W. Anders weszły
4 PSK, 25,26,27, P.Uł, 9 DAK

9. DAK

Formowanie
1. i 2. bat. 9. Dywizjonu Artylerii Konnej została sformowana w Górze Kalwarii
20 VII 1920 r., w sierpniu tegoż roku w Poznaniu utworzono 3. bat. Dywizjon ten
pierwotnie nosił numer ósmy, jednak w roku 1921 został przemianowany na 9. DAK.
Miejsca walk dywizjonu lub jego pododdziałów w okresie 1919-1920
Miastkowo 1 VIII 1920, Kałki 16 VIII 1920, Ćwiklin 18 VIII 1920, Strzegowo 20
VIII 1920, Mdzewo i Żurominek 21 VIII 1920, forsowanie Bugu w rejonie
Morozowicz 12 IX 1920, wypad za Słucz 5 X 1920, Korosteń 10 X 1920, Chorośna 10
X 1920, Krasnogórka 12 X 1920, Rudnia Baranowicka 12/13 X 1920.
Tradycje
Sztandar został zatwierdzony przez prezydenta Rzeczpospolitej w dniu 11 I 1938
r. Na lewej stronie płatu sztandarowego umieszczono wizerunek Matki Boskiej
Ostrobramskiej i świetej Barbary, godło ziemi Nowogródzkiej, odznakę pamiątkową
artylerii konnej oraz napisy Krasnogórka, Warszawa, Rudnia Bar.
Udział w działaniach bojowych w 1939 r.
Podczas kampani polskiej prowadził działania w ramach Nowogródzkiej BK. Jego
szlak bojowy prowadził przez następujące miejscowości: Rejon Lizbark -
Działdowo 1-3 IX, działanie w kierunku na Mławę 3 IX, przedmoście Płocka 5-6
IX, Mińsk Mazowiecki 13 IX, Krasnobród 22 IX, Broszki 26 IX, Chlipie 26-27 IX.

Tu pochowano żołnierzy II Korpusu gen. Andersa
www.biblioteka.info/pointeclaire/index.html

[kwisniewski]

Rok 1920 był trzecim rokiem walki narodu polskiego o wolność. Na początku tego
roku bolszewicy rozgromili główne siły białych i rozpoczęli przerzucanie
zwolnionych wojsk na front przeciw Polsce. W tej sytuacji organizowano w
pośpiechu nowe jednostki jazdy. Jedną z nich był 115 Pułk Ułanów, którego
pierwszym dowódcą był ppłk. Erazm Stablewski. Pułk uczestniczył w działaniach,
które zaważyły na losach nie tylko Polski, ale i Europy. W grudniu 1920 r.
pułk przeniesiony został do Kalisza. Tam otrzymał nowy numer i dodano
określenie ,,Wielkopolski”. W lipcu 1921 r. 25 Pułk Ułanów Wielkopolskich
przerzucono transportami kolejowymi na Nowogródczyznę, z zadaniem zapewnienia
bezpieczeństwa naruszanego przez bandy bolszewickie. W maju 1921r. pułk
wizytował marszałek Józef Piłsudski i osobiście udekorował kilkunastu oficerów,
podoficerów i ułanów Krzyżem Orderu Wojennego ,,Virtuti Militari”. W roku 1924
Pułk przeniesiono do Prużany na Polesiu.
W okresie pokoju żołnierze intensywnie szkolili się. Doskonalili znajomość
wojennego rzemiosła na strzelnicach, w ujeżdżalniach, na ćwiczeniach bojowych i
podczas manewrów. Pułk należał do czołówki pułków kawalerii. W Mistrzostwach
Armii w 1933 r., które odbywały się w Baranowiczach, ekipa w składzie:
rotmistrz Józef Wolski, porucznik Henryk Roycewicz i porucznik Gerlecki, zajęła
I miejsce. W 1938 r. na zawodach ,,Militari” w Prużanie podporucznik Jan
Błasiński zajął III miejsce. We Wszechstronnym Konkursie Konia Wierzchowego na
Olimpiadzie w Berlinie w 1936 r. zespół, w skład którego wchodził rtm.
Roycewicz, zdobył srebrny medal. 23 marca 1939 r. nastąpiła mobilizacja 25
Pułku i transportem kolejowym ułani zostali przewiezieni z Prużany pod pruską
granicę. Tam wraz z innymi pułkami Nowogródzkiej Brygady Kawalerii otrzymali
zadanie obrony odcinka polskiej granicy i osłony Działdowa oraz Lidzbarka.
Nowogródzka B K wchodziła w skład Armii ,, Modlin” gen. Przedrzymirskiego i
osłaniała lewe skrzydło armii.
1 września 1939 r. o świcie huk dział spod Mławy, a potem nieco słabszy od
Brodnicy poderwał placówkę ppor. Jana Błasińskiego w Jeleniu. Wieczorem w
szwadronach odczytano orędzie prezydenta RP do narodu. Wojsko oficjalnie
dowiedziało się, że wybuchła wojna. 2 września 1939 r. na rozkaz dowódcy
brygady gen. Władysława Andersa nad pruską granicę wyruszyły dwa podjazdy.
Podjazd nr 2 ppor. J. Błasińskiego otrzymał zadanie przejść do Koszelewy i z
wybranego stanowiska rozpoznawać na Żabiny, Tuczki i Rapaty.
W nocy z 3 na 4 września 20 DP zeszła ze stanowisk w Mławie i rozpoczęła
odwrót na południe. 11 września 1939 r. pułk zatrzymał się na postój w lasach
Anin-Miłosna. 13 września o godz. 6.00 żołnierze ruszyli w drogę. Brygada
otrzymała zadanie wyrzucenia Niemców z Mińska Mazowieckiego. Pułk szedł w
odwodzie Brygady. Wieczorem pułk dotarł do Kołbieli, po krótkim odpoczynku- do
Łoskarzewa, skąd przeszedł nocnym marszem do Baranowa. Z Baranowa wysłany
został podjazd pchor. Świdy, który zniszczył niemiecki oddział rozpoznawczy w
pobliżu Kurowa. Pułk dotarł do Samoklęsk i 19 września osiągnął Rejowiec.
Nowogródzka BK podjęła marsz w kierunku Chełma, by osiągnąć rejon koncentracji
wojsk Frontu Północnego, którego dowódcą był generał Dąb- Biernacki. Podjął on
zamiar: osiągnąć rejon Chełma i natarciem otworzyć sobie drogę do pd.-wsch.
Małopolski, a następnie na Węgry. Nowogródzka BK z rejonu wzgórza 222 koł wsi
Karolówka miała uderzyć po osi Majdan Sielecki- Krynice- Polany- las na pd. od
Suchowoli- Krasnobród- Wólka Husińska na Majdan Sopocki i Nowiny. 22 września
pułk rozpoczął bój z oddziałem niemieckim zajmującym Dąbrówkę. Wzięto 30
jeńców. Zabitych Niemców było 15. 23 września 1939 r. o świcie pułk otrzymał
rozkaz natarcia na Krasnobród po osi Krynice- Suchowola. Generał Anders
przekazał płk. Stachlewskiemu decyzję: działać w szyku konnym na wioskę i
klasztor; zejść po stoku na dół i po przejściu Wieprza rozwinąć pułk do
natarcia. Do zdobycia Krasnobrodu dowódca pułku wyznaczył pierwszy szwadron
por. T . Gerleckiego, drugi rtm. H.Roycewicza i szwadron kolarzy ppor. Śrutki.
Edward Falkowski- uczestnik tej bitwy wspominał: ,,Pierwszy szwadron otrzymał
rozkaz zaatakowania tej miejscowości z lewej strony szerokiej drogi wiodącej z
Suchowoli. Por. Gerlecki rozwinął szwadron w ten sposób, że na lewej flance
szedł drugi pluton, na prawej czwarty, a środkiem pierwszy i trzeci. Drogą z
Suchowoli posuwali się kolarze pod dowództwem ppor. Śrutki. Gdy szwadron nasz
dochodził do Krasnobrodu, miejscowość ta była ostrzeliwana przez naszą
artylerię, a z prawej strony trwała walka drugiego szwadronu z piechotą
niemiecką. Zrazu natknęliśmy się na wycofującą się tą piechotę i w bezpośrednim
starciu wzięliśmy do niewoli kilkunastu jeńców. Wówczas na odsiecz piechocie
przyszła niemiecka kawaleria (...). Wywiązała się walka na białą broń, w której
wzięliśmy górę i rozbiwszy oddział niemiecki, liczebnie od nas silniejszy,
ruszyliśmy za nim w pościg, przechodząc przez wzgórze miejscowości Podklasztor.
Uwolniliśmy tam jeńców polskich i personel szpitala. Za Podklasztorem szwadron
wpadł galopem do szerokiego wąwozu kończącego się lasem (...). Dostaliśmy się
tam w bardzo silny ogień broni maszynowej. Jeden z pierwszych padł, będący na
czele porucznik Gerlecki”.
W walce z Niemcami poległ także ppor. Śrutka. Mimo dużych strat poniesionych w
bitwie o Krasnobród, postawione przed pułkiem zadanie zostało wykonane. Zgodnie
z rozkazem gen. Andersa pułk zabezpieczał wywalczone przejście. W dniu 27
września 1939 r. pod Wolą Sudkowską bolszewicy silnym ogniem artyleryjskim
całkowicie rozbili 25 Pułk Ułanów Wielkopolskich.

[amph]

Konkretnie to jak był związany?
Szanowany był i jest od II wojny w wielu polskich rodzinach.To nie jest tak,że
dopireo teraz doceniono jego pracę dla Polski.

[Gość: ak]

www.plock24.pl/fusion/readarticle.php?article_id=217
dla przypomnienia

[Gość: dar.]

„ORLĘTA”

Młodzieżowa organizacja „Orlęta” powstała w Płocku, jesienią 1948 r., w kilka
tygodni po rozbiciu 11 Grupy Operacyjnej NSZ. Inicjatorem powstania, i
jednocześnie komendantem był Andrzej Jędrzejewski „Jerzy”, „Pułkownik”.

Celem organizacji było zwalczanie narzuconego Polsce ustroju komunistycznego
poprzez drukowanie i kolportowanie ulotek wzywających do oporu społecznego oraz
przygotowywanie się do walki z „nowym okupantem” (w tym celu gromadzono także
broń).

Drukowane przez Bronisławę Sumińską i Danutę Dąbrowską ulotki, w formie odezwy
gen. Władysława Andersa, kolportowane były m.in. na terenie Borowiczek[1].

Organizacja była niezależną inicjatywą młodzieży płockiej i nie posiadała
kontaktu z ukrywającymi się żołnierzami NSZ, NZW lub ROAK.

UB zlikwidowało działalność „Orląt” na przełomie 1949 i 1950 r. [2] Członkowie
organizacji sądzeni przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie zostali skazani na
długoletnie wyroki więzienia[3].

[Gość: Sławek]

GEN. ANDERS W SIERPCU
W dniu 23 III 1939 r. zarządzono mobilizację alarmową (cichą) 20 dywizji
piechoty oraz Nowogródzkiej Brygady Kawalerii i przerzucono je w rejon Płocka i
Sierpca. Jednostki te weszły w skład Armii "Modlin", która miała bronić
północnego Mazowsza i osłaniać Warszawę oraz Płock przed uderzeniem z Prus
Wschodnich.
Sztab brygady mieścił się w Domu Katolickim w Sierpcu, zaś gen. Anders
zamieszkał na plebani u księdza dziekana Okólskiego . Poszczególnie pułki
brygady rozmieszczono wokół miasta. Sztab 25 pułku ułanów mieścił się w
Szczutowie, 26 pułku ułanów - w Gójsku, 27 pułku ułanów - w Zielonej, zaś sztab
9 dywizjonu artylerii konnej został rozmieszczony wzdłuż szosy prowadzącej z
Raciąża do Sierpca.
8 sierpnia 1939 roku Nowogródzka Brygada Kawalerii została postawiona w stan
alarmu i skierowana nad niemiecką granicę.

[Gość: marek]

miasta.gazeta.pl/plock/1,39368,1170753.html
miasta.gazeta.pl/plock/1,39368,1170444.html
niesamowite to wszystko, i nieznane

[Gość: asd]

pomni w Płocku jest konieczny zsp.wrzesnia.pl/Klubmc/Anders.html
bo duzo dla Płocka Anders zrobił