Dwie święte z PŁocka

[kwisniewski]

1.

galeria.plock24.pl/displayimage.php?pos=-5915
www.plock24.pl/fusion/readarticle.php?article_id=194
W dniu 18 każdego miesiąca w kościele św. Bartłomieja odprawiana
jest Msza z prosbą o beatyfikację Siostry Jóżefy Hałacińskiej -
Pasjonistka z Płocka. Dopóki nie dojdzie do beatyfikacji, trumienka
będzie przysłonięta marmurową płytą; dopiero po wyniesieniu na
ołtarze płyta zostanie usunięta.


2.

galeria.plock24.pl/displayimage.php?pos=-5259
plock24.pl/fusion/readarticle.php?article_id=21
Każdego 22 miesiąca w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia odprawiana
jest uroczysta Msza Świeta.

[Gość: ares]

czy kiedys da sie wyjśnic tajemnica tego Świetego ?
www.wsm.gdynia.pl/~testep/andreas/

Chciałam się dowiedzieć czegoś bliższego

[Gość: ola]

O S. Jóżefie (pisownia jak w poscie) Hałacińskiej. Czy była tak jak
S. Faustyna chora psychicznie, czy też była tylko zwykłą dewotką?

[prostolinijny_grubianin]

Olu, dziecko drogie... zacznij ty lepiej pakować się do szkoły, kredki zatęperuj, tornister przetrzyj szmatką, włóż kapciochy do worka, a nie snujesz się po forum jak smród po gaciach

forum opanowaly religijne niedorozwoje

[Gość: płocczanin.]

sio do kosciola modlic sie a nie smrodzic na forum

[Gość: kaktus]

Gość portalu: płocczanin. napisał(a):

> sio do kosciola modlic sie a nie smrodzic na forum

Popieram i podpisuję się wszystkimi kończynami.
A KYSZ!!!!!!!!!!!

[Gość: tez]

do tego dochodzi dwóch biskupów

[kwisniewski]

Dokładniej - Błogosławieni
1
Abp Antoni Julian Nowowiejski (1858-1941)

Biskup płocki, znakomity profesor liturgista, historyk, animator
studiów kościelnych w odrodzonej po rozbiorach Polsce, żarliwy
pasterz. Aresztowano go w 1940 r. razem z grupą duchownych z Płocka,
a potem osadzono w obozie koncentracyjnym w Działdowie. Strażnicy
obozu jakby chcieli się prześcignąć w upokarzaniu biskupa, 83-
letniego starca: zrywano mu z głowy kapelusz, by napełnić go błotem
i później wcisnąć mu na głowę, czy też, dla większego upokorzenia,
odzierano go zupełnie z ubrania i zmuszano kijami do biegu. Był
torturowany, gdyż odmówił podeptania rzuconego w błoto przez
esesmanów swego biskupiego krzyża. W czasie męki udzielał dyskretnie
błogosławieństwa innym udręczonym, zachęcając ich, by wszystko
przyjmowali jako wolę Bożą. Zmarł 28 maja 1941 r. w obozie na skutek
ustawicznego, wyrafinowanego maltretowania. Z wypowiedzi abp.
Nowowiejskiego: "Chrystus dał życie za owce swoje; tegoż samego żąda
od swoich zastępców - pasterzy. Niechaj przykładem będą nam owi
męczennicy pierwszych wieków, którzy w chwilach najtrudniejszych
zapominali o sobie, pytali o jedno tylko, co by mogli dla Boga
uczynić".

2
Bp Leon Wetmański (1886-1941)

Biskup pomocniczy diecezji płockiej, bardzo żarliwy pasterz,
człowiek głębokiej wiary, oddany najbardziej potrzebującym.
Aresztowano go razem z abp. Nowowiejskim, a potem osadzono w obozie
koncentracyjnym w Działdowie, gdzie zakończył życie w wyniku udręk
obozowych i chorób. Był żywym przykładem dla kapłanów, jak
przyjmować cierpienia i śmierć w duchu miłości Boga i Kościoła. W
testamencie z 14 kwietnia 1932 r. zapisał: "Jeślibyś, Boże
Miłosierny i Dobry, dał mi łaskę, którą nazywają śmiercią męczeńską,
przyjmij ją głównie za grzechy moje i za tych, którzy by mi ją
zadawali, aby i oni ciebie, Boże Dobry i Miłosierny, całym sercem
kochali".


Do świętych z Płocka mozna zaliczyć Św. Andrzeja Bobolę, który przez
pewien czas przebywał w Płocku

Święty Andrzej Bobola urodził się prawdopodobnie 30 listopada 1591 w
Stachocinie (Ziemia Sanoka). Jako 20 letni uczeń jezuickiej szkoły w
Braniewie zgłosił się do litewskiej prowincji Towarzystwa
Jezusowego. Wstępując w progi nowicjackiego domu wpisał
własnoręcznie do specjalnego zeszytu oświadczenie: „Ja, Andrzej
Bobola, Małopolanin, zostałem przypuszczony do odbycia pierwszej
próby, dnia ostatniego lipca 1611 r., zdecydowany za pomocą Boga
wypełnić wszystko, co mi przedłożono”. 10 sierpnia otrzymał suknię
zakonną i rozpoczął właściwy nowicjat, który ukończył złożeniem
ślubów prostych w dniu 31 lipca 1613 r. Jeszcze tego samego dnia
Andrzej Bobola przeniósł się do kolegium akademickiego, by odbyć
studia filozoficzne, które ukończył w 1616 r. Nowo upieczonego
magistra skierowano na praktykę najpierw do kolebki polskich
jezuitów – Braniewa, a następnie do Pułtuska gdzie próbował swoich
sił jako pedagog w szkole synów magnackich. Po dwuletniej praktyce
Bobola rozpoczął studia teologiczne na Akademii Wileńskiej.
Święcenia kapłańskie otrzymał w dniu kanonizacji pierwszych
jezuitów: Ignacego Loyoli i Franciszka Ksawerego, 12 marca 1622 r.

Pierwszy rok swojej pracy apostolskiej podjął w
Nieświeżu, gdzie został rektorem kościoła. Okazał się doskonałym
administratorem oraz jeszcze lepszym duszpasterzem: świetnym
spowiednikiem i dobrym kaznodzieją. Podejmował wyprawy misyjne
głosząc słowo Boże po okolicznych wioskach, chrzcił, łączył pary
małżeńskie, nawracał prawosławnych. Pełnił także obowiązki prefekta
bursy dla ubogiej młodzieży.

Wcześnie zyskał sławę wybitnego kaznodziei i dlatego dom
profesorów w Warszawie starał się go pozyskać, aby tamtejszej elicie
zapewnić dobrego mówcę. Prowincjał posłał jednak Bobolę do Wilna
gdzie, w latach 1624-1630, kierował Sodalicją Mariańską mieszczan.
Powierzono mu ambonę, konfesjonał, administrację kościoła św.
Kazimierza oraz popularne wykłady z zakresu Pisma Świętego i
dogmatyki. Już wtedy przyszły święty okazał zadatki heroizmu. Kiedy
w czerwcu 1625 r. nawiedziła Wilno epidemia, nie zważając na
niebezpieczeństwo zarażenia się, pospieszył wraz z innymi na posługę
chorym. Przykładem heroicznego poświęcenia jezuitów nawrócono 26
innowierców oraz wysłuchano 8000 spowiedzi.

2 czerwca 1630 r. Andrzej Bobola złożył uroczystą
profesję zakonną i jak podają hagiografowie, odczuł na sobie jedną z
cech jezuickiego charyzmatu: przenoszenie z miejsca na miejsce.
Najpierw został posłany do Bobrujska zamieszkałego, przede wszystkim
przez prawosławnych, gdzie w 1630 r. jezuici otworzyli tutaj
placówkę, a jej pierwszym przełożonym mianowano Bobolę. Dzieło,
którego dokonał było robotą pionierską zarówno w wymiarze
materialnym, jak i duchowym. Ignorancji religijnej towarzyszył zanik
życia sakramentalnego oraz obniżenie poziomu moralności. Nikły
odsetek katolików rozproszonych w innowierczej społeczności ulegał
wpływowi otoczenia i przystawało do schizmy. Pisząc w tym okresie
opinię do Rzymu, prowincjał Mikołaj Łęczycki podkreślił u Boboli
zdrowy rozsądek, dobre wykształcenie, łatwość obcowania z ludźmi
oraz wywieranie dodatniego wpływu na otoczenie.

W latach 1633-1635 był moderatorem Sodalicji Mariańskiej
wśród młodzieży w Płocku. W roku 1636 został mianowany kaznodzieją w
Warszawie. Po roku powrócił do Płocka przyjmując tym razem obowiązki
prefekta studiów w kolegium oraz głoszenie słowa Bożego. Z Płocka
przeniesiono Andrzeja do Łomży (do 1642 r.), następnie do Wilna i
Pińska. W 1646 r. ze względów zdrowotnych został przeniesiony do
Wilna, gdzie pracował przez sześć lat. W lepszym stanie zdrowia
powrócił do Pińska, gdzie od 1652 r. praktycznie przebywał do końca
życia.

W ostatnim okresie życia Andrzej Bobola pracował przede wszystkim
jako misjonarz na Polesiu. Tam też poniósł śmierć męczeńską.

Czasy, w których przyszło pracować św. Andrzejowi, były
bardzo burzliwe. Nieustanne wojny w Rosją, ze Szwecją, z Kozakami i
Tatarami niszczyły kraj. Do napięć politycznych dołączyły się
religijne. Stąd apostołowanie utrudniały zarówno okoliczności
zewnętrzne, jak i atmosfera duchowa. Brak dróg utrudniał dostęp do
ludzi żyjących na piaszczystych ziemiach, wśród grząskich bagien.
Stan religijno-moralny Poleszuków był opłakany, gdyż hołdowali oni
przeróżnym zabobonom, a w kościele lub cerkwi zjawiali się w
niedzielę, ale tylko na błogosławieństwo przed końcem Mszy św.,
resztę czasu spędzali w karczmie. Początkowo nieufni wieśniacy
zaczęli się jednak licznie gromadzić na naukach głoszonych w
wiejskich chatach Pińszczyzny. W swej duszpasterskiej posłudze
Andrzej niejednokrotnie stawał w szranki z duchownymi prawosławnymi,
w czym pomogła mu znajomość pism Ojców Kościoła greckiego. Pewnym
osiągnięciem świętego było przejście na katolicyzm dwóch wiosek:
Bałandycze i Udrożyn.

Owocność pracy ewangelizacyjnej drażniła ludzi wrogo
nastawionych do religii katolickiej oraz do kojarzonej z
katolicyzmem polskości. Różnice religijne pomiędzy katolikami a
prawosławnymi, zostały wykorzystane w rozgrywkach politycznych. W
rzekomej „obronie” prawosławnych wystąpili Kozacy z Bohdanem
Chmielnickim na czele, mordując katolików bez względu na wiek, płeć
czy pochodzenie społeczne. Kierowali się oni swoistą dialektyką i
mieli własne normy moralne, zgodnie z którymi, brak uległości wobec
przemocy klasyfikowali jako winę. Życie na wschodnich rubieżach
przerodziło się w piekło.

Pińsk jako miasto pogranicza był szczególnie narażony. W
maju 1657 roku Pińsk zajął oddział kozacki, dowodzony przez Jana
Lichego, bezpośrednio zagrażając misjonarzom tam pracującym. W
czasie jednej z misyjnych wypraw, w środę 16 maja 1657 r., Andrzej
Bobola dowiedział się o grożącym mu nieb

[kwisniewski]

dokończenie

Pińsk jako miasto pogranicza był szczególnie narażony. W maju 1657
roku Pińsk zajął oddział kozacki, dowodzony przez Jana Lichego,
bezpośrednio zagrażając misjonarzom tam pracującym. W czasie jednej
z misyjnych wypraw, w środę 16 maja 1657 r., Andrzej Bobola
dowiedział się o grożącym mu niebezpieczeństwie. Usiłował umknąć
przed czyhającymi na jego życie. Najpierw schronił się w Janowie
(odległym od Pińska 30 km), jednak dalszą ucieczkę udaremnili Kozacy
dopadając go w miejscowości Predyła. Namowami i groźbami starali się
zmusić Andrzeja, aby wyparł się wiary katolickiej. Najpierw go
obnażyli i zaprowadzili pod płot, do którego został przywiązany.
Skatowali nahajkami, dostał w twarz kilka kułaków tak silnych, że
posypały się zęby. Świadkami jego męczeństwa byli wieśniacy
pracujący w tym czasie w polu. Następnie Kozacy odwiązali od płotu
ofiarę, skrępowali mu ręce powrozem i przytroczyli do pary koni,
które ruszyły w kierunku Janowa. W czasie czterokilometrowego biegu
pomiędzy końmi wlekli Andrzeja po drodze okładając batogami, cięcie
szablą po lewym ramieniu oraz kilka ukłuć lancą pozostawiło głębokie
rany. W Janowie Bobola nadal nie wyrażał chęci przejścia na
prawosławie. Zawleczono go do pobliskiej, miejskiej rzeźni. Z
gałązek dębowych upleciono wieniec i wciśnięto mu na głowę,
następnie rzucono go na stół i zachęcając do wyparcia się
katolicyzmu, ogniem przypalano jego ciało, wbijano drzazgi za
paznokcie, zdzierano skórę z rąk, piersi, pleców i głowy. Odcięto
palec wskazujący lewej dłoni i końce dwu innych palców, wydłubano
prawe oko, świeże rany posypano plewami, odcięto nos i wargi. Kiedy
stale wzywał imienia Jezusa, w karku zrobiono nożem otwór i wycięto
mu język, wreszcie powieszono u powały za nogi. Po dwóch godzinach,
żyjącego jeszcze, zdjęto ze sznura. Dwukrotne cięcie szablą w szyję
zakończyło ziemską wędrówkę Andrzeja Boboli. Kozacy w popłochu
zostawili zmasakrowane zwłoki uciekając przed nadciągającym
oddziałem wojska polskiego. Jezuici pińscy powiadomieni o okrutnej
śmierci Andrzeja przybyli po ciało i złożyli w drewnianej trumnie,
umieszczając ją w podziemiach kościoła.

Ciało ks. Andrzeja Boboli stało się przedmiotem kultu religijnego,
choć wyniesienie na ołtarze szło opornie. Ostatecznie w październiku
1853 r. Pius IX ogłosił Andrzeja Bobolę błogosławionym. Dnia 17
kwietnia 1938 roku w uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego papież
Pius XI dokonał uroczystej kanonizacji błogosławionego Andrzeja.

Święty Andrzej Bobola od roku 2002 jest obok św.
Stanisława Kostki drugorzędnym patronem Polski. Głównymi patronami
Polski są Matka Boża Królowa Polski, św. Wojciech i św. Stanisław
Biskup–Męczennik.

Święto św. Andrzeja Boboli, prezbitera i męczennika,
Patrona Polski obchodzimy 16 maja.
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
Miasto nad Wisłą, sięgające korzeniami czasów pogańskich, w XI wieku
zostało stolicą Mazowsza oraz biskupstwem. Od lat niepamiętnych
istniał w mieście klasztor benedyktyński, w XII wieku postawiono
kościół katedralny, w XIII wieku osiedlili się w Płocku dominikanie
i wybudowali kościół św. Trójcy, w 1356 r. wybudowano kościół farny
św. Michała. Od panowania Kazimierza Wielkiego do "Potopu" miasto
przeżywało apogeum.

Na początku XVII wieku w pełni rozwoju były rzemiosło i handel,
ulice pokryte brukiem, funkcjonowały także wodociągi. Miał też Płock
w tym czasie dwie szkoły: kolegiacką i katedralną. Wobec trudności,
jakie sprawiała rekrutacja odpowiednich nauczycieli, bp Marcin
Szyszkowski sprowadził do Płocka jezuitów w 1611 r. Powierzył im
ambonę w katedrze, oddał do dyspozycji kościół św. Michała, jakąś
kamienicę na klasztor, istniejącą już od XII wieku szkołę
kolegiacką, ostatnio prowadzoną przez benedyktynów, oraz kilka domów
na plac, pod przyszłe kolegium. Działalność dydaktyczną rozpoczęli
jezuici w 1616 r., realizując program szkół średnich. Uczęszczało do
niej od 300 do 450 uczniów. Dwukrotnie (1623, 1627) gościła szkoła
Zygmunta III Wazę.

W 1615 r., wprowadzono kurs teologii moralnej dla kleryków
diecezjalnych, a w 1620 powstała przy szkole Bursa Muzyków.

Jezuici płoccy mieli też stacje misyjne w Lutobroku, Nadarzynie i
Walendowie.

Po pożarach w 1641 i 1651 r., następnie po spustoszeniu miasta przez
wojska Karola Gustawa rozpoczął się jego upadek. Jezuici jednak -
mimo dalszych doświadczeń, jakimi były kolejne pożary oraz
wyniszczające epidemie, pociągające za sobą straty personalne i
materialne - szkody szybko naprawiali i dalej prowadzili działalność
oświatową, a w 1678 r. do szkoły średniej dodali roczny kurs
filozofii z matematyką i fizyką.

[Gość: radek]

W 1820 roku opiekę nad trumną z ciałem Boboli przejęli oo.
dominikanie. Gdy w 1922 roku na tereny te wkroczyli bolszewicy,
pomimo protestów hierarchii i wiernych, zerwali pieczęcie z
relikwiarza, ze zwłok zdarli biret, ornat i albę. Ku zdziwieniu
wszystkich zwłoki się nie rozsypały.
www.przk.pl/przewodnik.php?id_art=7057

Święci z PŁocka

[kwisniewski]

Litania do św. Andrzeja Boboli



Kyrie, eleison. Chryste, eleison. Kyrie, eleison.

Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas.

Ojcze z nieba, Boże,

- zmiłuj się nad
nami.

Synu, Odkupicielu świata, Boże,

Duchu Święty, Boże,

Święta Maryjo,

- módl się za nami.

Święty Andrzeju Bobolo,

Święty Andrzeju, wierny naśladowco Dobrego Pasterza,

Święty Andrzeju, napełniony Duchem Bożym,

Święty Andrzeju, czcicielu Niepokalanie Poczętej Maryi Panny,

Święty Andrzeju, duchowy synu świętego Ignacego Loyoli,

Święty Andrzeju, miłujący Boga i bliźnich aż do oddania życia,

Święty Andrzeju, w życiu codziennym oddany Bogu i bliźnim,

Święty Andrzeju, zjednoczony z Bogiem przez nieustanną modlitwę,

Święty Andrzeju, wzorze doskonałości chrześcijańskiej,

Święty Andrzeju, Apostole Polesia,

Święty Andrzeju, powołany przez Boga do jednoczenia rozdzielonych
sióstr i braci,

Święty Andrzeju, gorliwy nauczycielu dzieci i ludzi religijnie
zaniedbanych,

Święty Andrzeju, niezachwiany w wierze mimo gróźb i tortur,

Święty Andrzeju, wytrwały w największych cierpieniach,

Święty Andrzeju, męczenniku za jedność chrześcijan,

Święty Andrzeju, męczenniku i apostole,

Święty Andrzeju, apostołujący po śmierci wędrówką relikwii
umęczonego ciała,

Święty Andrzeju, wsławiony przez Boga wielkimi cudami,

Święty Andrzeju, chlubo naszej Ojczyzny,

Święty Andrzeju, wielki Orędowniku Polski,

Święty Andrzeju, proroku zmartwychwstania Polski po trzecim
rozbiorze,

Święty Andrzeju, nasz wielki Patronie,

Abyśmy wszyscy chrześcijanie stanowili jedno,


- uproś nam u Boga.

Abyśmy nigdy od naszej wiary nie odstąpili,

Abyśmy żadnego grzechu ciężkiego nie popełnili,

Abyśmy za popełnione grzechy szczerą pokutę czynili,

Abyśmy dla naszego zbawienia gorliwie z łaską Bożą współpracowali,

Abyśmy Bogu wiernie służyli,

Abyśmy Najświętszą Maryję Pannę jako Matkę miłowali,

Abyśmy w znoszeniu wszelkich przeciwności wytrwali,

Abyśmy z Tobą nieustannie Bogu chwałę oddawali,



Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata,


- przepuść nam, Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata,


- wysłuchaj nas, Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata,


- zmiłuj się nad nami.



K. Módl się za nami, święty Andrzeju Bobolo,

W. Abyśmy się stali godni obietnic Chrystusowych.



Módlmy się:

Boże, nasz Ojcze, Ty przez śmierć umiłowanego Syna
chciałeś zgromadzić rozproszone dzieci. Spraw, abyśmy gorliwie
współpracowali z Twoim dziełem, za które oddał życie święty Andrzej,
Męczennik. Prosimy o to przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

czy onanizm religijny daje wieksza satysfakcje ?

[Gość: pyt.]

kwisniewski, odpowiedz