doceniam

[canoine]

umiejętność zaciskania zębów w podobnych chwilach
jakkolwiek jeśli się rozejrzeć
to na pustyni i tak nie ma do kogo tej gęby otworzyć.

można by teoretycznie swobodnie krzyczeć.

ale jednak strach.

[mskaiq]

Kiedy zaciskasz zeby to nie przynosi to wielkiej ulgi. Czy jest cos
co kochasz, do czego moglabys sie przytulic ?
Serdeczne pozdrowienia.

[canoine]

od dziecka przytulałam się do ścian i przedmiotów. zostało mi to do dziś. być
może kiedyś coś kochałam. może kogoś. ale chyba dawno. albo nawet wcale. zęby
zaciskam odruchowo. czym skorupka za młodu nasiąknie.. to już potem z automatu.
wzajem serdecznie pozdrawiam.

[szarodziejka]

o co chodzi?

[canoine]

o to, że choćby mi Wszechświat spadł na głowę, można przyjąć założenie, że sobie
poradzę. a jeśli nie to i tak niewielką by zrobiło różnicę.

[lucyna_n]

a ja nie doceniam zaciskania zębów, niepotrzebna męka dla zaciskającego a
reszcie i tak to wsjo rawno, nawet czasem lepiej żeby ktoś krzyczał bo
przynajmniej też można,

[szarodziejka]

a ja uczę się ostatnio
i podoba się - daje dystans
po co dawać innym wiedzę o sobie
wtedy nawet po latach będą przeciw wyciągać
po co.

[canoine]

nie umiem krzyczeć. znaczy umiem. ale jakoś mi nie wychodzi. ciężko się krzyczy
przez zaciśnięte gardło.
z zaciskaniem zębów to taka śmieszna historia, że aby ich nie zaciskać, trzeba
móc sobie na to pozwolić. a ja już widzę te tłumy, które by mi pospieszyły z
pomocą, gdybym sobie w którymś momencie jednak nie poradziła.

[szarodziejka]

canoine napisała:

> a ja już widzę te tłumy, które by mi pospieszyły z
> pomocą, gdybym sobie w którymś momencie jednak nie poradziła.

są ludzie, na których krzyk nie robi wrażenia
za to nieustanne zaciskanie zębów przestrasza

[canoine]

tak źle i tak niedobrze.

[szarodziejka]

Twoje (w sensie każdego z nas) dobrze
to umiejętność wyciągania się z bagien za grzywkę
bagien mijania lub stąpania po nich na modłę jezusową

[canoine]

wszystko fajnie. ale jestem już naprawdę niewąsko zmęczona.

[szarodziejka]

wcale nie miało być fajnie
oczekiwałaś interwencji typu ręką odjął?

[canoine]

masz dość irytujący zwyczaj przypisywania mi treści wg swojego uznania.

[szarodziejka]

zapytuję przecież

[canoine]

możliwe, że to tylko zmęczenie, ale dziś wydaje mi się, że pogubiłam się w tym,
co się dzieje. choć od wczoraj jest względnie spokojnie. ale trudno w świetle
ostatnich tygodni snuć opowieści o normalności.. przyszła mi dziś do głowy myśl
o psychiatrze. tylko.. tylko właściwie nie wiem z czym bym miała do niego
pójść.. dzień po dniu rozszarpuję się na kawałeczki i czasem przemknie mi przez
czaszkę niepokój ile tak jeszcze dam radę.. ale siły mam jeszcze sporo. i
materiału do szarpania. albo to wszystko jedno wielkie moje urojenie.

nie macie czasem wrażenia, że to, co uważacie za rzeczywistość, jest jakby nie
do końca realne? nie odczuwacie czasem niepokoju na myśl, że oto zaraz
przyjdzie, podejdzie do Was ktoś, nie wiadomo kto, ale ktoś i położy dłoń na
ramieniu i to wszystko, w co wierzyliście, co dotąd było Waszą rzeczywistością,
okaże się jedynie snem nieprawdziwym, mglistym urojeniem? to jakby się ziemia
spod nóg miała za chwilę nagle usunąć gwałtownie.

a może jestem po prostu zmęczona.

[lucyna_n]

ja w takich chwilach jednak uważam że clono nei takie złe.
ale ja to słaba jestem, mazgajowata generalnie niezbyt skłonna do znoszenia
jakiegokolwiek cierpienia.

[canoine]

clono zostawiam raczej na chwilę kiedy zaciśniętymi zębami mimo zaciśnięcia
radośnie dzwonię niczym bożonarodzeniowymi dzwoneczkami. albo kiedy zaczynam
odnosić wrażenie, że jakby mijamy się ze światem o dobre parę kilometrów, a ja
zdecydowanie nic nie piłam.

[lucyna_n]

ja tam taka twarda nie jestem

[canoine]

naprawdę chciałabym zmienić swoje życie Lucy. zawsze brakowało mi jakiejś
zdolności oceny sytuacji. albo to jakiś mechanizm obronny, że na mnie mój stan
robił zawsze dużo mniejsze wrażenie niż na osobie, której go miałam opisać.
biorąc i poprawkę na umniejszanie. chciałabym zmienić. znaleźć spokój. nauczyć
się zaspokajać potrzeby. także i te podstawowe. tylko nie wiem jak. już mnie
chwilami rezygnacja dopada. jakieś dwa tygodnie temu skłonna byłam uznać, że mam
depresję. ale gdzie tam, jak jutro pójdę znów do pracy i znów będę w stanie
robić tam nawet za dwie inne osoby jak dam nieco na gaz. to nie tak, że nic się
nie zmienia. wrócę w środę na terapie i już samo to będzie jakąś zmianą. tyle
razy wcześniej rzucałam, odchodziłam, zmieniałam, uciekałam. ale to powoli
strasznie się ten proces dzieje. a ja jestem z tym wszystkim sama. i chwilami to
jestem zwyczajnie okropnie zmęczona.

potrzebowałam się wygadać trochę. wbrew podejrzeniom - niczego nie oczekuję.

[mloda.starsza.najstarsza]

Zrobiło na mnie wrażenie Canoine. Może dlatego, że parę lat temu mogłabym się
pod tym postem podpisać, pod każdym słowem, obiema rękami.
Nie wiem, chyba nie jestem najwiarygodniejszym przykładem,że można to o czym
pisałaś zmienić, bo przecież choruję. Z drugiej strony czy bez zmian mogłabym
tak długo siedzieć w tym depresyjnym dole mając cały czas nadzieję, że to
wkrótce minie? Czy umiałabym sama siebie pocieszać, zamiast się obwiniać i
krytykować. Na pewno nie.
W stosunku do Ciebie mam więcej niż nadzieję. Mam pewność, że zmienisz swoje życie.
>ale to powoli strasznie się ten proces dzieje.
Bo inaczej nie można, inaczej się nie da. W końcu jednak, pewnie ze zdziwieniem
zauważysz, że jesteś całkiem inna i świat wokół jest inny i relacje z ludźmi też.
Na jedno tylko chciałam zwrócić uwagę:
>jak jutro pójdę znów do pracy i znów będę w stanie
> robić tam nawet za dwie inne osoby jak dam nieco na gaz.
To też moje i to był błąd, którego już się nie udało naprawić. Może dziś mam tą
moją dystymię, bo na luz za późno wrzuciłam?

[canoine]

Nawet nie o depresję chodzi, bo tej jako takiej nie mam. Raczej. Acz zdarzają
się chwile, kiedy wypisz wymaluj. Jednak nawet mnie to nie przekonuje. Ja jestem
zwyczajnie popieprzona. Ekhm - zaburzona znaczy. Z zaburzoną osobowością.
Charakter po przejściach. Bujanie się na emocjonalnej huśtawce opanowałam
całkiem dobrze. I nie tyle smutek, co permanentna złość i lęk mi towarzyszą.
Wkurw właściwie. Teraz nawet wstałam, zrobiłam kawę. Po czym usiadłam z tą kawą
i przyszła mi do głowy myśl "zabiję się". Skąd ona, po co, dlaczego akurat teraz
od rana? Może po prawie nieprzespanej kolejnej nocy. Mózg już durnieje. I jestem
wściekła. Od samego otwarcia oczu. Dla zasady już chyba, bo nie wiem na co, na
kogo i z jakiego powodu. Znów wpuszczę tę parę wściekłości w gwizdek pracy. Choć
taki pożytek. I może będę potem zbyt zmęczona, by chwycić wieczorem za żyletkę.
To się wszystko ze sobą łączy. Jak i to, że z rozpaczliwego braku, po raz
kolejny przytulę się dziś wieczorem do zimnej ściany.
Moje życie jest dość smutne, jeśli się mu przyjrzeć głębiej niż na pierwszy rzut
oka. Bo tak to całkiem ok. I czasem jedyne co mnie tu trzyma to głupia nadzieja,
że uda mi się to wszystko kiedyś naprawić..
No więc - do dzieła. Miłego dnia.

[mskaiq]

Nie przychodza mi juz do glowy mysli typu zabije sie. Kiedys
przychodzily, ba glosy bardzo zachecaly.
Strasznie sie zyje z permanetna zloscia i lekiem, nie mozna wtedy
spac. U mnie kazda noc to ucieczka przed lekiem, zloscia, glosami i
bolem w swiat milosci. Wtedy nie obchodzilo mnie co sie dzieje
wokol, nie analizowalem, nie sluchalem glosow i zasypialem. Budzily
mnie w nocy wiele razy ale wlaczalem moj mechanizm obronny i
ponownie zasypialem.
W dzien wiedzialem co bedzie. Glosy beda probowaly mnie sprowokowac
do zlosci, nienawisci, leku albo zalu. Czasem sie im udawalo,
szczegolnie na poczatku. Wtedy bylo tak zle jak u Ciebie obecnie.
Byly we mnie dwa swiaty, jeden zly jak pieklo drugi dobry, pelen
milosci, bezpieczenstwa, radosci. Uciekalem w ten dobry, tam byla
normalnosc i zycie. W drugim byla tylko smierc.
Serdeczne pozdrowienia.

[szarodziejka]

canoine napisała:

> albo to jakiś mechanizm obronny, że na mnie mój stan
> robił zawsze dużo mniejsze wrażenie niż na osobie, której go miałam opisać.
> biorąc i poprawkę na umniejszanie.

robisz postępy w pisemnej mocy komunikowania cierpienia
i nadawania mu poloru niezwykłości
niedostępnej innym śmiertelnikom

[canoine]

> i nadawania mu poloru niezwykłości
> niedostępnej innym śmiertelnikom


nie lubię patosu. daleko mi.

[szarodziejka]

piszesz, że jesteś zaburzona.
jak długo leczysz się regularnie. rok, dwa, trzy lata?

dziwi Cię, że niedobre wraca i mocno trzyma za twarz? -
tym razem pytanie zadane w chmury

[canoine]

nie dziwi mnie. nie o zdziwienie chodzi, a o pewien brak zrozumienia. wiem wiele
więcej niż parę lat temu. niby wiem jak to działa, niby widzę którędy biegnie
jaki schemat. ale nijak nie przeszkadza mi to powielać je w nieskończoność. a
można by przypuszczać, że nawet średnio inteligentna jednostka uczy się na
błędach. zwłaszcza własnych. więc nie rozumiem, dlaczego mimo posiadanej wiedzy,
ciągle nie udaje mi się pewnych rzeczy w życiu naprawić. przestałam już nawet
wymagać efektów swej pracy od razu. nauczyłam się, że na pewne rzeczy potrzebny
jest czas, a niekiedy bardzo dużo czasu. więc dzielnie próbuję. ale jednak
ciągle mi jakby w tym czegoś brakowało.

czasami zwyczajnie trochę siły.

[szarodziejka]

zamiast mielić to na forum, skonfrontuj z żywymi ludźmi
tu nie znajdziesz odpowiedzi. ani siły.
za to ciekawie obserwuje się postęp własnej degeneracji

canoine napisała:

> wiem wiele
> więcej niż parę lat temu. niby wiem jak to działa, niby widzę którędy biegnie
> jaki schemat. ale nijak nie przeszkadza mi to powielać je w nieskończoność. a
> można by przypuszczać, że nawet średnio inteligentna jednostka uczy się na
> błędach. zwłaszcza własnych. więc nie rozumiem, dlaczego mimo posiadanej wiedzy

tu nie o wiedzę chodzi
to taki kierat i koleiny. ale podobno da się wyjść
jeśli jest dokąd potem iść
powodzenia.

[canoine]

skonfrontuję jutro na terapii.
to w zasadzie jedyny mój poligon. jednym z utartych traktów jest tendencja do
izolowania się i schodzenia światu z oczu, gdy mi się robi źle. do przełamania
jak i reszta. ale już nie dziś.
dzięki.

[szarodziejka]

canoine napisała:

> jednym z utartych traktów jest tendencja do
> izolowania się i schodzenia światu z oczu, gdy mi się robi źle.

a to akurat rozsądne.
nic gorszego niż dzielenie się / okazywania własnego złego
albo sami się rozchorują, albo wbiją w odwecie na pal.

[canoine]

wszystko ma swoje dobre i złe strony.