Czy to depresja

[piotr111981]

Wysiłek intelektualny, który w zwiększonej objętości wymaga stresu w dłuższym czasie powoduje spore napięcie a potem uczucie wypalenia i zniechęcenia
Unikam sytuacji, kontaktów z ludźmi, które nawet wydają się ryzykiem przeżycia drugi raz podobnych emocji skutkujących bezsennością, lękiem, wypaleniem.
Osoba , która próbuje nawiązać ze mną kontakt, lub jest zainteresowana mną postrzegam o złe intencje, chociaż świadom jestem z drugiej strony że wcale tak nie musi być.
Trudno mi zaufać ludziom.

[sodwadniony]

Wiara w złe intencje działa depresyjnie. Wiara w intencje dobre również. Można więc wysnuć wniosek, że źle na głowę robi sama wiara w intencje. Ludzie nie są ani szczególnie źli, ani tym bardziej szczególnie dobrzy. Z akcentem na MY ludzie, a nie ludzie oni. Drugi akcent należy położyć na ludzie, co już jest dość optymistyczne i działa antydepresyjnie. Tak więc mamy ludzi i nie mamy szczególnych intencji. Mało dramatycznie, można by powiedzieć nudno i banalnie, ale z drugiej strony mniej wypalająco dzięki temu.

[piotr111981]

Coś w tym jest... bo jak za bardzo nie pokłada ślę wiary o dobre intencje to potem nie jest się rozczarowanym. Czyli sceptycznie podchodzić może, tylko jakie to ma wady i zalety.

[sodwadniony]

sceptycznie owszem, ale do własnych opowieści o innych ludziach, a nie koniecznie do ludzi. konkretnych ludzi. taka była raczej moja wymowa. to nie post o tym jak żyć, tylko o tym, że raczej żyć przed wiedzieć i propozycji wyrzeczeniu się rojeń o świecie, które niepotrzebnie angażują emocje. bokser wyobrażający sobie walkę przed walką spala się i może wejść do ringu oklapnięty z sił. zwierzę pozbawione tego wątpliwego czasem daru przewidywania w razie potrzeby walki jest gotowe na 100 procent.

[piotr111981]

Nie do końca tak jest, przewidywanie i planowanie to bezpieczeństwo własne. Nikt nie mówi o ocenianiu innych.

[sodwadniony]

I bokser trenuje. Różni się to jednak od wirtualnego przeżywania rzeczywistości, które angażuje emocje.

Jednak faktem jest, że rozpoznanie własnej nieadekwatności to tylko połowa sprawy i wcale nie główna. Emocje są wcześniejsze. I nie do końca da się je ukoić poznaniem. Czasem trzeba w drugą stronę, zwłaszcza jeśli wracają nieustannie.

--

Przekonanie o końcu jest iluzją. Aczkolwiek rzucenie na stół ogolonej kury i od niej nie uwalnia.