być bertrandą ?

[olga_w_ogrodzie]

przyszedł ktoś do mnie skoro świt z ręką pociętą.
psychiczny dół ma.
nie ma głębokich sznytów, opatrzyłam, dałam melisy i waleriany i
spać położyłam.
pytałam przedtem czy może do szpitala - stanowczy sprzeciw.
nie nalegałam, bo wiem co to jest - szpital.
se myślę co dalej.
się boję, że jak nawet do mojej doktorki zadzwonię, to naśle
pogotowie.

[dolor]

Gadać, gadać, gadać. Z dwóch się próbujących zabić osób, o których próbach
wiedziałem, jedna pocięta, druga nałykana, obie żyją i mają się chyba nawet nie
najgorzej. Nie wiem, czy po pogotowiu na siłę mógłbym coś takiego napisać.

[olga_w_ogrodzie]

no właśnie się wie co to na siłę pogotowie - tam nikt nie
psychologizuje tylko dba o własny tyłek, by zaniedbania procedur kto
nie zarzucił.
nie będzie pogotowia.
ani szpitala gównianego.
zwłaszcza, że to sznyty, a nie rany do szycia.
chciałby nie żyć, to by nie przyszedł do mnie.
się wyśpi i się będzie gadać.
ewentualnie się zadzwoni do doktorki u której onegdaj się prywatnie
leczyło.
i do jego przyjaciela chyba też, ale o to się spyta, gdy obudzi się,
by nic nie było na siłę i by poczuł, że bezpiecznie.

[dolor]

Wiem, że wiesz. I że jeśli to nie pomoże, nie pomoże nic; ale to powinno pomóc.
Do mnie z nadgarstkiem do szycia kiedyś przyszła. Ale tylko skóra była przecięta.

[damakier1]

Olgo, tak patrzę i widzę, że strasznie Ty dużo dźwigasz. Żebyś sie
tylko nie zatraciła. Bardzo proszę - nie zapominaj o sobie.

[of.woman.born]

damakier1 napisała:

> Olgo, tak patrzę i widzę, że strasznie Ty dużo dźwigasz. Żebyś sie
> tylko nie zatraciła. Bardzo proszę - nie zapominaj o sobie.

Robię co mogę w tym zakresie. Awantury urządzam, ale ona i tak zrobi swoje.
Imponujące to bardzo, ja wiem, ale jak ona mi się wykonczy przez to rartowanie
świata to pozabijam.

[olga_w_ogrodzie]

dzięki.
macie rację, bo ja wiem, że już było tak nie raz, że się
wplątywałam, była aktywizacja, ale potem mi się przepalały nerwy i
ledwo żyłam.
tym razem mam nadzieję nie mieć powtórki z rozrywki i zachować
kontrolę.
to mój dobry kolega, a nie przyjaciel.
po jego przyjaciela zawdzwoniłam - właśnie wyszli do parku
posiedzieć i pogadać.
widzę już, że lekarz tu zbędny, bo nie depresja to tylko dół
sytuacyjny
się już on nawet uśmiechać zaczął

/a Marcina o ktorym na MŚ pisałam zabrali na Mazury na tydzień -
trochę więc odpadło sprawek/

[damakier1]

> trochę więc odpadło sprawek/

I bardzo dobrze! Ugotuj coś pysznego i zjedz.
U was też takie lato cudne?

[lucyna_n]

no to też pięknie
wogóle ja nie wiem co dzisiaj jest za dzień, ta jesien to chce mnie zabić chyba.

[olga_w_ogrodzie]

dziś jest środa i wciąż kalendarzowe i pogodowe LATO.
się tego trzymajmy.

[dolor]

Chyba nie wolno, ale wkleję, bo to ładne jest:

fragment książki Franka Farrelly'ego i Jeffa Brandsma "Terapia Prowokatywna".
Fragment pochodzi z Rozdziału 8 - "Pytania i Odpowiedzi". (...) 5. P.: Jak
stosujesz terapię prowokatywną w pracy z samobójcami? 5. O.: Ostrożnie. Jednak
jeżeli przyjąć, że większość samobójczych myśli pochodzi z depresji, a część
stanów depresyjnych pochodzi z agresywnych uczuć "wszczepionych" przez inną
osobę, terapia prowokatywna ze swoją zdolnością prowokowania reakcji "walki"
szczególnie odpowiada takim pacjentom. Zarówno sprowokowana u klienta złość, jak
i sprowokowany śmiech stają w opozycji do depresji. Większość klientów pomimo
tego, że "nie mają po co żyć", nagle widzi siebie, jak reagują spontanicznie w
stosunku do terapeuty prowokatywnego i odtąd doświadczają w swoich silnych
reakcjach "tu i teraz" trochę sensu istnienia. (...) Warto tutaj wspomnieć, że
niezależnie od podejścia, które stosujecie, jeżeli stale pracujecie z
pacjentami, którzy mają historię prób i myśli samobójczych, statystyka mówi, że
prędzej czy później ktoś na wasze konto samobójstwo popełni. Specjalnie użyłem
sformułowania "na wasze konto", ponieważ według mnie większość klinicystów
doświadcza tego dokładnie w taki sposób. Jeden z moich klientów powiedział mi
nawet: K. (wpatruje się w terapeutę): Jeżeli popełnię samobójstwo, twoje
nazwisko będzie zniszczone. T. (nonszalancko): Daj spokój. Też tak kiedyś
myślałem, ale za każdym razem, jak mój klient popełnia samobójstwo "moi koledzy
z pracy tak bardzo mnie wspierają, nie uwierzyłbyś. Zazwyczaj mówią coś w
klimacie: "Tak czy siak popełniłby samobójstwo prędzej czy później - nikt nie
mógł go powstrzymać". Albo: "Wyrażam wielki szacunek za odwagę, jaką wykazałeś
pracując z nim - ja po prostu się bałem". Obejmują mnie ramieniem i mówią:
"Frank, nie masz ochoty na filiżankę kawy. Z mlekiem? Ile cukru?" Ja odpowiadam
(terapeuta przyjmuje ton wahania, płaczliwym tonem, ciężko przełyka ślinę):
"Tak, chętnie... tylko... jedną... łyżeczkę... cukru... poproszę". (ociera z
oczu "łzy"). I w tym momencie (terapeuta nagle zmienia ton z płaczliwego na
szczęśliwy) natychmiast czuję się lepiej, a po obiedzie nic już nie pamiętam.
Nawet rodziny zawsze koniec końców mi dziękują: "Zrobił pan wszystko, co w pana
mocy. Jesteśmy wdzięczni". Albo mówią: "No cóż śpi teraz z Jezusem" - co brzmi
trochę pedalsko (klient wybucha śmiechem pomimo starań zachowania powagi) "
ale... nie, nie pozwolę, żeby twój strach przed zrujnowaniem mi zawodowej
reputacji powstrzymał cię przed samobójstwem. K. (czerwony na twarzy, zagryza
wargi, parska śmiechem): Dobra, już dobra. Rozumiem. (P.62) (...)

[olga_w_ogrodzie]

dziś śpi on u mnie w pokoju kota.
tam nie za czysto, bo żwirku nowego nie kupiłam.
nie sprowokowało się złości, ni śmiechu.
ale uparcie twierdzi się, że nie jest to depresja.
silny dotąd facet poleciał w dół, bo okoliczności złe.
se sądzę tylko, że na razie nie powinien być, jak ja, że gdy źle, to
się odcinam.
sam raczej nie powinien być on.

[dolor]

Silnych też rozwala.
A Ty powinnaś mieć większe mieszkanie, żeby się cały trzeci świat zmieścił.