samotnosc

[Gość: żona]

a ja chciałam powiedzieć, że barrrrrdzooooo tęsknię za moim mężem ,który jest
na wyspie 41 dni znalazł prace, cieżką i nisko płatną ale jednak, bo tutaj
nie miał wcale.I, że mam nadzieję ,że w końcu wszystko sie jakoś ułoży i,że
może zaczniemy żyć, jak ludzie i jest mi już całkiem obojętnie -tu czy tam -
byle tylko razem!

[malgos_69]

A moj mąż jest tam już 200 dni i też tęsknimy za sobą strasznie. Niestety,
jeśli chodzi o pracę, to nie ma tu po co wracać :( A ja z kolei mam tu w PL
zbyt dobrą pracę aby ją rzucić i wyjechać. Poza tym nasze dziecko jest już za
duże aby je zabrać ze sobą (nie chce wyjeżdżać) a jednocześnie za małe aby
zostało tu samo. Błędne koło.

[Gość: Xena]

To sa trudne wybory dziewczyny, zwlaszcza jak sa dzieci, albo jedno z malzonkow
ma dobra prace w Polsce, a drugi zmuszony jest szukac jej poza granicami kraju.
Coz tu powiedziec? Chyba tylko tyle, ze zycie w wiecznej rozlace nie jest
dobrym wyjsciem (znam z doswiadczenia). Tesknota jest czyms normalnym a
jednoczesnie tak trudnym do zniesienia. Wszystko chyba idzie zniesc jak jest
prawdziwa milosc miedzy ludzmi. Zycze wam dobrych decyzji i zeby sie wszystko
poukladalo jak najlepiej dla was. Pozdrawiam

[Gość: żona]

my też mamy jedno duże dziecko (liceum), jedno szkoła podstawowa, ale jak tylko
będę mogła to jadę! Mam tu pracę, niby prestizową ale za gów...
pieniadze.Jedyny mój dylemat to rodzice 75 i 77lat, którzy do tej pory nam
dzielnie pomagali, no i teraz mam ich na starosc zostawic ? To chyba boli mnie
najbardziej.

[Gość: Xena]

Heh, jakze cie rozumiem! Moja mama tez nie jest juz najmlodsza i tez mysle o
niej caly czas i tesknie! Dobrze, ze mam jeszcze brata - wspanialego - to
zawsze mi troche lzej na duszy, ze nie jest tam w Polsce tak zupelnie sama.
Masz moze rodzenstwo, ktore by rodzicami sie moglo zaopiekowac? Wiem, ze to nie
zastapi Ci bezposredniego kontaktu z rodzicami, ale zawsze to troche lzej na
duchu.

[malgos_69]

Moje dziecko ma 16 lat, właśnie zdaje do liceum. I nie uważam za właściwe
zostawiać je w tym momencie, chociaż mam rodziców na miejscu (tj. w tym samym
mieście). Co innego gdybym nie miała pracy, wtedy to siła wyższa.
Poza tym jednak wyjazd oznaczałby dla mnie znaczne pogorszenie standardu życia,
tutaj mam samochód, pracę w ekskluzywnym biurze itp. Byłam u męża i szczerze
mówiąc, nie bardzo mi się tam wszystko podobało - dzielone mieszkanie, podróże
komunikacją, dźwiganie zakupów z Tesco, poza tym ohydny klimat. Nie wiem czy
dobrze bym to zniosła na dłuższą metę...

[Gość: Xena]

Anglia jest dosc specyficzna, jesli masz dobra prace w Polsce - absolutnie Cie
rozumiem i tez nie podjelabym ryzyka, zeby to poswiecac dla niepewnej
przyszlosci za granica - zwlaszcza, ze musisz myslec za dwoje (siebie i
dziecko). Pytanie powstaje jak pogodzic meza bycie tu w UK i twoje bycie w
Polsce? Nie znam niestety odpowiedzi...

[Gość: wk]

także zostaliśmy sami, mielismy dwóch synów, oba wyjechali,

[malgos_69]

Mąż namawiał mnie do wyjazdu, nawet byliśmy w kilku agencjach poprzeglądać
oferty pracy pod moim kątem. Przeglądam też sobie od czasu do czasu w necie
oferty pracy dla mnie w mieście gdzie przebywa mój mąż. Myślę że nie miałabym
większego problemu ze znalezieniem pracy, i to lepszej niż ma mąż. Mam duże
doświadczenie na stanowiskach asystenckich w międzynarodowych firmach,
angielski jako język korporacyjny. Gdy byłam w odwiedzianch u męża załatwiałam
mu sprawy w banku, Job Center, w przychodni, więc z językiem dużego problemu
bym raczej nie miała. Myślę że mogłabym startować tam na jakiegoś Office
Juniora. Kusi mnie to trochę, ale po rozważeniu wszystkich "za" i "przeciw" -
jednak nie.

[Gość: bbb]

jak masz taką dobrą pracę, z której nie chcesz rezygnować to po co
męża "wysłałaś"? o wszystkim trzeba myśleć przed a nie po!!!!!!
chyba że nie zależy tu komuś na współmałżonku.

[malgos_69]

Dobrą pracę mam ja - mąż nie miał ani pracy ani szans na nią.

[Gość: żona]

jeśli pojade to tylko z chłopcami.Zdaje sobie sprawe ,że nie będzie
łatwo.Starszy mówi biegle po angielsku, młodszy niestety nie, dopiero się
uczy.Liczę sie ztym ,ze moze stracic rok. Mysle jednak ,że tam bedzie nam
lepiej.Musze w to wierzyć.Widziałam jak mąż tu sie męczył nie mogąc znależć
pracy,a moja pensja starczała na zycie ,byle jakie życie.

[vierablu]

> Starszy mówi biegle po angielsku, młodszy niestety nie, dopiero się
> uczy. Liczę sie ztym ,ze moze stracic rok

Nic nie straci. Poziom panstwoej szkoly jest... no... taki sobie.
Bardzo tu dbaja o dzieci cudzoziemcow i ulatwiaja im start. Nic nie straci,
poza moze mozliwoscia zdobycia dobrego wyksztalcenia.... Niestety.

[Gość: panna]

czy mi sie zdaje,czy wyjezdzaja w zdecydowanej wiekszosci mezczyzni, rany to
gdzie ja meza nznajde jak na jednego faceta beda przypadac w Polsce dwie
kobiety:(

[Gość: ghrom]

Luzik, przyjada za to do ciebie Rumuni, Ukraincy i Vietnamczycy ;]

Porady dla emigrujacych do UK

[Gość: dhrs]

I CO JA BEDE TAKIEGO UTRZYMYWAC ALBO PRACOWAC U NIEGO W BUDCE Z POTRAWAMI Z
hANOII:(

ej no...:(

[Gość: chłopak swojej K]

ciekawy watek

[Gość: żona]

a dzisiaj mija 50 dni!Jutro zadzwoni!Piekę sernik i becze.Moze chociaż Polacy
wygrają?

Caly Slask kibicuje Niemca

[Gość: walesa4]

[Gość: DORIS]

oj kobietki.... a ja zostawilam syna (12 lat) i meza oczywiscie rowniez i po
pojutrze, po 60 dniach rozlaki lece sie z nimi ZOBACZYC zaledwie - tylko tak
mozna nazwac moj 7-dniowy urlop wziety z okazji urodzin mojego dziecka :-(
no ale coz.... po 12 latach pracy w pl na stanowisku sekretarki, stracilam ja.
przez pol roku szukalam jej, ale jedyne co bylam w stanie znalezc to to samo
stanowisko, ale raczej nikt nie patrzyl, e ja to doswiadczona jestem i
zasluguje na place, zapewniajaca mi normalny poziom zyciowy, a nie wegetacje,
czyli okolice 1000 pln netto. Postanowilam wiec po dluuuuugich strasznie i
bolesnych przemysleniach wyemigrowac na pol roku w celu szlifowania jeyka
angielskiego. no i tak mi tu lecie miesiac za miesiacem....
najbardziej tesknie ogolnei za atmosfera domowa - jednak 13 letni staz
malzenski niesie za soba pewne przyzwyczajenia :-) nie ma lekko, jak to mawiaja
starozytni gorale :-) traktuje to jednak bardzo przejsciowo i tylko mysl, ze na
poczatku listopada bede z powrotem juz na pare miesiecy [przynajmniej w domu.
trzyma mnie przy zyciu.... no chyba, ze znowu napotkam problemy ze znalezieniem
odpowiedniej dla mnie pracy w pl, zrobi sie wiosna, rozpocznie sie tzw. sezon
tu w irlandii no i zkaupie kolejny bile na samolot..... kto u licha wie co mnie
czeka....

[Gość: żona]

nomen omen też jestem sekretarką z podobną pensją i tez zastanawiam sie co
życie jeszcze przyniesie? Trzymam za Ciebie kciuki.