Dodaj do ulubionych

Czy widzicie jakiś różnice?

25.06.07, 20:36
Tak się zastanawiam, czy są jakieś wyraźnie zauważalne różnice w sposobie wychowywania dzieci polskich i irlandzkich.
Spotkałam się na przykład z opinią, że dzieci w Anglii mają dużo więcej swobody, są bardziej spontaniczne dzięki temu, ale też trudniej nad nimi zapanować, czy czegoś od nich wymagać.
Na przykład do obcych dzieci jest przyjęte odnoszenie się w formie bezosobowej, zwłaszcza w razie interwencji ('no kicking' zamiast 'don't kick my son').
Czy są w tej materii jakieś zwyczaje, które były dla Was zaskoczeniem?
Obserwuj wątek
    • tomsmom Re: Czy widzicie jakiś różnice? 25.06.07, 21:37
      Dla mnie na ten przyklad nadal takie troche dziwne jest, ze dzieci zwracaja sie
      do doroslych po imieniu... To troche wynika z tego angielskiego "you" i w ogole
      braku respektu dla wszelkiego rodzaju tytulow w kulturze anglosaskiej, ale
      czasem jak widze np taka babcie i male dziecko, ktore mowi do niej per "Mary"
      no bo ona ani ciocia ani babcia tylko znajoma, to tak wlasnie dziwnie mi.
      • olliesmum Re: Czy widzicie jakiś różnice? 25.06.07, 22:32
        A mnie sie to mowienie po imieniu bardzo podoba! Bo to jest taka pure
        communication ;). Zreszta przyzwyczailam sie do tego tak bardzo po 6-u latach
        zycia tutaj, ze wydaje mi sie to bardzo naturalne; tylko w kontaktach z
        Polakami, mam pewne trudnosci co do powiedzenia dziecku idz do X. zamiast idz do
        pani X. Chyba poprostu czuje to inaczej w kazdym jezyku, co potwierdziloby
        teorie, wedlug ktorej jezyk odzwierciedla tez myslenie :)).

        A propos, moj synek niedawno do mnie powiedzial w autobusie, ktorym jechala
        takze pewna daleka znajoma Polka: mamo, moge usiasc kolo tej polskiej pani? :))
      • ika_jen Re: Czy widzicie jakiś różnice? 26.06.07, 00:24
        To może być odmładzające, zwłaszcza jak się ma już trochę lat:-)
        • ika_jen Re: Czy widzicie jakiś różnice? 26.06.07, 00:26
          Oczywiście mówienie po imieniu...
    • zapytajnick Re: Czy widzicie jakiś różnice? 26.06.07, 08:05
      Ja osobiscie widze roznice w wychowaniu dzieci irlandzkich i polskich. Dzieci
      irlandzkie sa wychowywane bardziej bezstresowo niz polskie, chociaz i to sie
      tez zmienia w Polsce. Jednak caly czas roznica jakas mala jest.
      Rezulat jest taki, ze dorosli irlandczycy maja wiecej pewnosci siebie niz
      Polacy. Sa pogodniejsi i bardziej otwarci na swiat.
      Juz kiedys pisalam, ze ja staram sie zachowac jakis zloty srodek, ale czy mi
      sie uda czy nie to sie dopiero okaze.
      Co do mowienia 'per ty', to mam zdanie takie jak Gosia i ika_jen, mi sie podoba
      jak sie mowi po imieniu. Chociaz ucze Maje, zeby do polskich Pan i Panow Maja
      mowia per Pani/Pan. Jak jestemy w Polsce to Maja mowi, ze ta Pani to cos tam
      cos tam... Wiec chyba dziala.
      Tak samo jak Gosia ja mam troche klopot z mowieniem Pani/Pan tutaj do Polakow.
      Chociaz bardzo czesto jest tak, ze szybko oferuja mowienie 'per Ty' i juz jest
      lepiej.
      • ika_jen Re: Czy widzicie jakiś różnice? 26.06.07, 11:09
        Bezstresowe wychowanie ma wg mnie swoje granice, ale to co mi się podoba w
        stylu wychowywania małych Francuzów, czy Szwajcarów, to ogólnie przychylny
        stosunek do dziecka w społeczeństwie. Zawsze kiedy wracamy do Polski po jakichś
        wojażach, początkowo stresuje mnie np. wyjście do sklepu z dziećmi. Nie
        dlatego, że źle się zachowują, ale z powodu różnych starszych pań, czy panów,
        dla których dziecko jest nie człowiekiem, lecz kandydatem na człowieka, którego
        trzeba stale pouczać i strofować. Przeważnie ktoś zwraca dzieciom uwagę, gdy
        sięgają po słodycze, które przecież właśnie po to są wystawione przy kasach na
        wysokości ich wzroku. Coś takiego nie zdarzyło mi się jeszcze za granicą, nawet
        gdy mój rasowy wówczas dwulatek pokazywał różne sztuczki dla tego wieku typowe.
        Raz, gdy wrzeszczał wniebogłosy, przystanęła przy nas stareńka włoska babcia,
        wyglądająca na jakieś 120 lat, w eleganckim kostiumie, z pełnym makijażem i
        biżuterią, mówiąc: "Che voce! Cantante!" (" Co za głos! Nadaje się do
        śpiewania!). Dla odmiany, gdy moja córka zawołała brata na polskiej ulicy,
        jedna z pań odwróciła się i "Czego się drzesz?!" odpaliła.
        Ale... nie demonizujmy. Nie wszyscy tutaj na szczęście uważają, że dzieci i
        ryby nie mają głosu. I, tak jak Gosia zapytajnick napisała, rzeczywiście powoli
        się zmienia na plus:-)
    • tomsmom Zwracanie sie po imieniu 26.06.07, 10:38
      Tak, macie racje, to odmladzajace, mile, towarzyskie etc etc. TYLKO... Jest
      male ale: dzieci, a szczegolnie mlodziez nie do konca potrafia wyczuc roznice
      pomiedzy kolega swoim a kolega na ten przyklad taty, gdy do obydwoch moga
      zwracac sie w ten sam sposob. No dlaczego wobec tego jednak w szkole mowia do
      nauczycieli "Ms" i "Mr"? Wlasnie dlatego, ze gdy robia to po imieniu (a tez
      takie szkoly sa) to problemow z utrzymaniem dyscypliny jest tyle, ze az boli
      • tomsmom Re: Zwracanie sie po imieniu 26.06.07, 10:40
        No ale ma sie rozumiec, nie bede z nich robic dziwakow i kazac im tutaj uzywac
        form grzecznosciowych...
        • ika_jen Re: Zwracanie sie po imieniu 26.06.07, 11:19
          No właśnie:-)
          To chyba trudne do wyważenia, ale wydaje mi się, że szacunek do innych wpaja
          się dziecku niezależnie od używanych form. Chyba rzeczywiście chodzi po prostu
          o granice w zachowaniu, w reagowaniu, w tonie...

          Tak się zastanawiam, na co przygotować te nasze dzieciaki, na co im pozwalać,
          gdy znajdą się w irlandzkiej rzeczywistości, ale to chyba przyjdzie naturalnie -
          staną się pyskate i już:-)
          Ale też i może bardziej wolne i spontaniczne...
          • maja92 Re: Zwracanie sie po imieniu 26.06.07, 12:42
            W Polsce sie strasznie krzyczy na dzieci i nimi szarpie.
            Zauwazylam to po moich kuzynkach: nie idz tam, siedz tu, nie wybrudz sie...a co
            za roznica - spodnie i tak trzeba prac codziennie - czy z jedna plama czy z
            osmioma.
            Nie krzycz; nie mam czasu na twoje pytania; itp, itp....jak przyjdzie tata to
            ci dupe spierze...na moje pytanie, dlaczego straszy dziecko ojcem i robi z
            niego potwora nie potrafila odpowiedziec. To nie jest sposob na wyrabianie
            dziecku respektu do ojca tylko lek przed nim.....

            Moje dzieci sa wychowane po irlandzku przez Irlandke i wcale nie sa bardziej
            rozpuszczone niz dzieci moich kuzynek.
            A ze 10 latek zaczyna dyskusje w stylu "ja wiem lepiej"...coz okres buntu
            wszystkie dzieci przechodza bez znaczenia jak bardzo sie nimi szarpalo i sie je
            stresowalo gdy byly male.
      • olliesmum Re: Zwracanie sie po imieniu 26.06.07, 13:15
        A ja mysle, Haniu, ze dzieci po prostu wiedza, kto jest dla nich autorytetem
        niezaleznie od uzywania slowa pan czy pani... zwlaszcza po angielsku, gdzie
        slow tych rzadko sie uzywa. W przypadku Miss i Mister w szkole, to slowa te po
        prostu oznaczaja, ze ktos jest nauczycielem, ale jesli ten nauczyciel i tak
        sobie da wejsc na glowe, to samo slowo Mister moim zdaniem nie pomoze.
        Moj Ollie mowi Claire do sasiadki po 50-e, ktorej nigdy nie okazal braku
        szacunku. Natomiast kiedys powiedzial, ze nienawidzi Miss A., ktora jest
        dyrektorka jego szkoly, bo czyms go tam zdenerwowala ;). Owszem boi sie tej
        osoby, ale to wynika z tego, ze krzyczy ona na dzieci, gdy cos przeskrobia.

        A tak na marginesie kiedys czytalam ciekawy artykul i moj malzonek Anglik to
        potwierdzil, ze uzywajac slowa "you" w jez. ang. mozna wieloma innymi sposobami
        wyrazic panujaca hierarchie czy szacunek do innej osoby, nie zawsze sa to nawet
        konkretne slowa, moze to byc ton, caly kontekst itd.

        Poniewaz j.polski rozni sie pod wieloma wzgledami od angielskiego, za czym jak
        mowilam tkwia tez roznice w mentalnosci i mysleniu, trudno jest pewne rzeczy
        porownac czy przeniesc na inny jezyk. Dlatego nie ma idealnego tlumaczenia (no
        moze oprocz tlumaczen czysto technicznych).

        Moze i w jezyku polskim slowo pani czy pan oznacza szacunek (a moze przede
        wszystkim dystans?), choc rowniez sluzy ono do odroznienia plci :).
        Ale mysle, ze nasze dzieci, te dwujezyczne, uzywajace imion w jez. angielskim
        (zreszta chyba nie wymaga sie w Twojej irlandzkiej rodzinie, by mowily one
        Mister czy Miss do sasiadow czy znajomych?) nie robia tego z braku szacunku
        tylko calkiem naturalnie i czesciowo moga to robic w odniesieniu do polskich
        znajomych tu mieszkajacych (Zwlaszcza, ze ci sie tego wrecz domagaja!)
        Natomiast bedac w Polsce pewnie calkiem naturalnie beda mowic Pani Kowalska na
        sasiadke dziadkow, bo wszyscy tak mowia. Czy przez to automatycznie beda ja
        szanowac? I czy nie beda obdarzac szacunkiem naszych znajomych tutaj, do
        ktorych mowia po imieniu? Nie sadze :)).
    • mamaemilii Re: Czy widzicie jakiś różnice? 27.06.07, 00:13
      Czy ma to wpływ na wychowanie - chyba raczej nie, ale zaskoczeniem dla mnie było
      i jest nadal podawanie 3-letnim i starszym dzieciom smoczków.

      Zauważalna jest również różnica w ubieraniu dzieci polskich i irlandzkich. Może
      powinnam napisać rozbieraniu, bo noszenie skarpetek i krótkich rękawów w 15
      stopniową pogodę nadal jest dla mnie nie do pomyślenia :)

      Ale zdaje się, że znowu oderwałam się od tematu wychowania... Ale na razie tylko
      takie różnice znajduję...
      • ika_jen Re: Czy widzicie jakiś różnice? 27.06.07, 12:41
        Słyszałam coś o tym zimnym wyspiarskim chowie:-) POdobno jest skuteczny...

        NIe wiem jak wygląda kwestia smoczków, ale dla mnie na przykład szokująca jest sprawa pampersów w Szwajcarii. Średnia wieku 'ściągania ich z pupy' wynosi tam 4,5 roku(!). Najstarszy syn naszych znajomych, który wtedy miał prawie 5 lat i sprawnie rozmawiał w czterech językach, kiedy się załatwił do swojego pampersa, nigdy nie informował o tym mamy. Ona dopiero musiała wyczuć zapach. Niejednokrotnie tłumaczono mi, że tak jest tam przyjęte, żeby dzieciom traumy nie robić...
        Mój mały miał wtedy 2,5 roku i od kilku miesięcy obywał się bez pampersa, wzbudzając podejrzenia, że ma okrutną matkę:-)

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka