Abba, Ojcze...

[eilan]

Kiedyś Ojciec Święty pomachał do mnie. Miałam lat chyba 5, a on przyjechał do
Polski i jechał Krakowskim Przedmieściem. Trudno było się dopchać
gdziekolwiek, tłum wiwatujący na Jego cześć stał kilka godzin wzdłuż trasy
przejazdu, żeby tylko doświadczyć choć trochę Jego obecności. Tata wziął mnie
na barana i przyszedł ten wyczekiwany moment – papamobile zamajaczył gdzieś w
oddali, nawoływania ludzi się nasiliły. I nadjechał – machał, uśmiechał się,
emanowała z niego niesamowita siła. W pewnym momencie odwrócił się w moim
kierunku i, mogłabym przysiąc, pomachał właśnie do mnie i właśnie do mnie się
uśmiechnął.

W sobotę pani ambasador Hanna Suchocka powiedziała, że on naprawdę słuchał, że
nie udawał, ale naprawdę słuchał. A potem mówił, niby do wszystkich, ale każdy
z tłumu czuł, jakby mówił właśnie do niego.

Świat wstrzymał oddech. Czy był kiedyś człowiek, którego kochało, a
przynajmniej szanowało, tylu ludzi? Świat zastanawia się, co będzie dalej.
Wszyscy deklarują, że na pewno to coś w nich zmieniło. Wielu ludzi mówi, że
dopiero teraz, gdy Go zabrakło, rozumieją, jak bardzo był im potrzebny, jak
wiele stracili.

Dużo osób mówi, że teraz w końcu sobie odpocznie. A on nie lubił odpoczywać.
Mówił „każą mi odpoczywać”, „nie pozwalają mi”... A ja myślę, że on teraz
nadal będzie pracował i będzie się modlił, bez tego wszystkiego, co go
ograniczało.

Dużo można by o Nim pisać. Długo można by po nim płakać. Zima jego życia
zamroziła prawie cały świat w modlitwie. Ale powinniśmy pamiętać, że dla Niego
była to tylko zapowiedź Wiosny Zmartwychwstania, jak sam kiedyś powiedział.
Wielkie były plony Jego nauki i działalności za Jego życia. Mam nadzieję, że
po Jego śmierci będą jeszcze większe i gdy zdejmiemy żałobę, nie odłożymy Go
do szuflady razem z czarnym szalikiem.

Wszyscy trąbią, że umarł. Ja wolę stwierdzenie, że odszedł. Że odszedł i że
będzie z nami poprzez to, co w nas zmienił swoją obecnością.

Abba, Ojcze. Dziękuję, że byłeś. Trwaj.