Nadzieja

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090723.htm
"„Każdy stosownie do własnych darów i zadań winien bez ociągania
kroczyć drogą wiary żywej, która wzbudza nadzieję i działa przez
miłość” (KK 41). To stanowi dynamizm życia chrześcijańskiego
opartego całkowicie na cnotach teologicznych. Wiara nie tylko
upewnia człowieka o istnieniu Boga, lecz także mówi mu, że Bóg jest
dobrocią, pięknością, mądrością, opatrznością, miłością
nieskończoną, która pragnie się mu dać jako jego dobro, własność i
szczęśliwość wieczna. Wówczas zapala się w sercu pragnienie
posiadania tego Boga, tak wielkiego i dobrego. Czy to będzie
możliwe? Tak, ponieważ sam Bóg zechciał być celem i najwyższym
dobrem człowieka. Bóg jest celem człowieka również jako zwykłego
stworzenia, lecz jedynie na płaszczyźnie przyrodzonej: zachowując
prawa nadane w chwili stworzenia, człowiek mógłby osiągnąć pewne
posiadanie przyrodzone Boga, jednak nie mógłby pragnąć posiadania
Boga w samym sobie ani dostąpić uczestnictwa w wewnętrznym życiu
Boga, w Jego życiu jako Trójcy. Tylko teologiczna cnota nadziei,
udzielona mu darmo „przez moc Ducha Świętego” (Rz 15, 13), daje to
prawo. Nadzieja odpowiada wyraźnemu powołaniu, jakie człowiek
zawdzięcza szczodrobliwości Bożej: „Jest jedna nadzieja, do jakiej
zostaliście wezwani” (Ef 4, 4), mówi św. Paweł, nadzieja
początkowego posiadania Boga, już tutaj na ziemi, przez łaskę i
cnoty teologiczne, i posiadania pełnego i wiecznego w szczęśliwości
niebieskiej. Każdy chrześcijanin jest powołany do nadziei
teologicznej, która ma za przedmiot Boga, a dzięki której stał się
zdolny do osiągnięcia tego najwyższego celu. Cudowna to łaska Boga,
który stworzył człowieka dla siebie, uczynił go swoim dzieckiem i
uczestnikiem swojej boskiej natury właśnie dlatego, by móc być
przedmiotem jego nadziei, ostatecznym celem życia i szczęśliwości
wiecznej. Toteż prawdziwy chrześcijanin żyje „oczekując
błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i
Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za
nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości” (Tt 2, 13-14)."

http://mateusz.pl/czytania/2009/20090723.htm

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090724.htm
"„W owym czasie byliście... bez nadziei i bez Boga na tym świecie”
(Ef 2, 12) napisał św. Paweł do Efezjan wspominając czas, kiedy żyli
jeszcze w pogaństwie. Jak wielki smutek cechuje życie „bez nadziei”!
Jedyną trwałą nadzieją człowieka jest Bóg, prawdziwy Bóg, który od
zarania ludzkości przedstawił się jako Bóg Obietnicy, Bóg zbawiciel
swojego ludu. Wężowi oszustowi, który skusił człowieka do grzechu,
zapowiada porażkę ze strony „nasienia niewiasty”, czyli jej
potomstwa (Rdz 3, 15): jest to pierwsza obietnica pozwalająca
domyślać się Mesjasza. Obietnica zostaje ponowiona
Abrahamowi: „Uczynię z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił...
Sprawię, że będziesz niezmiernie płodny... Przymierze moje zawieram
pomiędzy Mną a tobą oraz twoim potomstwem... jako przymierze
wieczne, abym był Bogiem twoim, a potem twego potomstwa” (Rdz 12, 2;
17, 6-7). Kiedy po ludzku mówiąc zawiodły wszystkie nadzieje,
niespodziewane narodziny Izaaka dają początek obiecanemu potomstwu:
oto lud Izraela, który Bóg wybiera jako „swój naród”, chroni przed
bałwochwalstwem, zachowuje od wojen, zniszczenia, niewoli i poprzez
zmienne koleje losu w ciągu wieków prowadzi do spełnienia się
obietnicy: narodzin Odkupiciela. Całe dzieje Izraela są nastawione
na nadzieję spełnienia” się obietnicy i na służeniu jej. Kościół
założony przez Chrystusa Odkupiciela jest nowym Izraelem, nowym
Ludem Bożym, dziedzicem obietnicy. Opierając się na tej myśli, św.
Paweł poucza: „Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy,
bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę” (Hbr 10, 23),
Podstawą nadziei jest obietnica Boga, Jego wierność i wszechmoc
wspomagająca, którą oddał na usługi ludzi, by doprowadzić ich do
zbawienia. Szczęśliwszy od dawnego Izraela, nowy Lud Boży ma w
Chrystusie najwyższy dowód wierności Boga. Jeśli nadzieja Izraela
postępowała trochę po omacku, gdyż obietnica była jeszcze zakryta i
wypełniała się powoli, to nadzieja chrześcijańska jest już jasno
określona i pewnie skierowana do „Jezusa, naszej nadziei” (1 Tm 1,
1)."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 439

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090727.htm
"Abraham „wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się ojcem wielu
narodów” (Rz 4, 18). Cnoty teologiczne ściśle się wiążą: wiara budzi
nadzieję, a nadzieja podtrzymuje wiarę. I jak chrześcijanin daje
dowód stałości w wierze trwając w niej mimo ciemności, tak daje
dowód stałości swojej nadziei nie przestając ufać wśród
przeciwności. Owszem, same te przeciwności umacniają nadzieję.
Dlatego św. Paweł może mówić: „Chlubimy się także z ucisku, wiedząc,
że ucisk wyrabia wytrwałość, a wytrwałość — wypróbowaną cnotę,
wypróbowana cnota zaś — nadzieję”. I kończy: „a nadzieja zawieść nie
może” (Rz 5, 3-5). Nadzieja chrześcijańska nie zawodzi nigdy, nawet
gdy utrapienia przepełniają życie ludzkie. W życiu każdego człowieka
miłego Bogu ponawia się w pewien sposób historia Hioba,
doświadczonego na majątku i dzieciach, opuszczonego przez żonę i
przyjaciół, doprowadzonego do ostatecznej nędzy i osamotnienia,
okrytego trądem od stóp do głowy. Dlaczego Bóg dopuszcza tak wielkie
cierpienie na swoich przyjaciół? „Bóg śmierci nie uczynił — mówi
Pismo — i nie cieszy się ze zguby żyjących. Stworzył bowiem wszystko
po to, aby było... bezbożni zaś ściągają śmierć na siebie” (Mdr 1,
13-14.16), Śmierć i cierpienie są skutkami grzechów, nie tylko jako
kara, lecz także jako oczyszczenie, jako zbawcze wynagrodzenie za
siebie i za innych w łączności z męką Chrystusa. W tym świetle
nietrudno dostrzec konieczność i zadanie cierpienia. Lecz kiedy
człowiek ugina się pod jego uderzeniami, plan Boży, plan miłości i
zbawienia, nie jest mu bynajmniej jasny i nie może pozbyć się
bolesnego odczucia, że Bóg go opuścił. Wówczas jest to
najodpowiedniejsza chwila, by wierzyć wbrew wszelkiej nadziei,
pamiętać, że „nadzieja nie zawodzi”, liczy bowiem na miłość Boga,
już rozlaną w naszych sercach „przez Ducha Świętego, który został
nam dany” (Rz 5, 5). Miłość Boża, Jego łaska, co więcej, Duch Święty
to zadatek życia wiecznego, które czeka na nas j do którego
cierpienie nas przygotowuje."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 454