Pomocy!!! Piszę pracę

[Gość: baltazar]

Witam. Piszę pracę licencjacką - wstępny temat to "Obyczaje kulinarne w
PRL-u". Napiszcie proszę jak to wtedy wyglądało - jakie były restauracje,
przyjęcia, stołówki, jak się bawiono i co jadano (na codzień i od świeta),
itp. Z góry dzękuję!!!!

[czaroffnica24]

Może tu coś znajdziesz:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=77&w=15350760&v=2&s=0

[Gość: Fabian]

W tamtych latach mozna bylo sie spotkac ze wszystkim co bylo mozliwe.
Mianowicie: balaga w jakiejs knajpie z gorzalka, cieple dania itd. itd.
Pozny wieczor a wlasciwie juz noc. Facet dobrze "napity" zamawia schabowego z bigosem i kartoflami. Oczywiscie dostaje wszystko, ale oprocz tego schabowego.
Schabowy to - tektura obtoczona w bialku i bulce tartej. Smazono to na glebokim tluszczu z najgorszego oleju i podawano taki talerz temu amatorowi "schabowego".
Oczywiscie zamawiajacy musial byc w dobrze "skazujacym stanie"
Robil to moj kolega - kelner ktory dzialal na pol. wybrzezu.
Kasa byla, ale co mozna bylo za to kupic? W sklepach ocet, musztarde i gole polki.
Za to ruskie granice byly obladowane dostawa z tej naszej kochane bratniej POLSKI.
No, coz - brata sie w tamtych czasach nie wybieralo.
Za to dzis PUTIN ma 70 mld. dolarow majatku osobistego.
Poza tym chce wspomniec o tym jak byl "stan wojenny"
Pomoc szla z kazdej strony. Szwedzkie ciezarowe samochody jechaly z miesem, ubraniami, i wieloma innymi darami. Wiesz gdzie kazali tym samochodom podjezdzac?
Na rampy do statkow z ruska bandera.
Taka byla nasza POLSKA gastronomia i polityka.

[gonia225]

Zajrzyj tutaj:

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=16256

[Gość: figa]

www.republika.pl/printo/warszawa/bylo_i_niema_3.htm

wspaniala strona , znajdziesz tu duzo wskazowek

[Gość: OLO]

zMIEŃ TEMAT LUB GO POWAZNIE ZAWĘZIJ. mAM watpliwosci czy twój promotor bedzie
w stanie ci pomóc. Co to za uczelnia że wpuszcza w takie obszary licencjata.
A swoja droga ten temat wybrałes sam czy ci narzucono.?

Pisz pracę

[kwieta4]

pisz na ten temat i nie ociagaj sie!! bo 'nie wszystko bylo zle, nie
wszystko...' jak widzisz - mimo wszystko zachowalismy dobra pamiec i smak, bo
dobrego smaku niczym nie mozna stepic, a wspomnnienia moga tylko pobudzic
kreatywnosc. dosc sporo jest na Forum prosb o przepisy wlasnie z tamtych lat,
dlaczego?:))
ja bylam wtedy mloda, zdrowa i szczesliwa, mialam swoje smaki i pragnienia -
bardzo poprosze mi nie sugerowac, ze nie powinnam byc wtedy pogodna, bo w
sklepach bylo to czy tamto, czy potem tego nie bylo. kuchnia w domu byla zawsze
smaczna i polska, delikatesy i kolonialne sklepy tez byly, najrozniesze potrawy
mozna bylo wykreowac, jesli sie mialo smak na cos extra. jedzenie nie powinno
byc nudne, ale codziennie jesc tylko 'wyszukane' i nowe to nawet niezdrowo -
grozi depresja.

[Gość: wini3]

Moja młodość też była pogodna. Przygotowywałam się do życia w rodzinie,
kończyłam kurs garmażeryjny i pieczenia/ chodziło się raczej w celach
towarzyskich- przynosiłyśmy produkty , a potem zjadało się to co wyprodukowało-
organizowało PSS/ . Notatki zachowałam i mogę nimi służyć.
Z przepisów korzystam do dzisiaj, a wejście do delikatesów w tamtych czasach to
było przeżycie. Ten niezapomniany zapach - palona kawa i pyszne wędliny i sery!
Zresztą właściwie najlepiej zapamiętałam zapachy - od delikatesów po bar
mleczny. Czym pachniało w sklepach w rynku i okolicy w Krakowie i czym w barach
mlecznych od Siennej po Basztową , jak pachniały cukiernie i miodosytnia a jak
kosztele wyborowe i gruchy na straganach mogę opowiadać ciągle bo te zapachy
były niezapomniane jak młodość. Szkoda że nie piszesz pracy z zapachów PRL-u.

[Gość: Hela]

Nie musi nasz Licencjusz zawezac tematu, jak sobie PRL na epoki podzieli i
obyczaje opisze w kazdej z osobna, to ma piatke murowana, a my juz mu
pomozemy...

[brunosch]

tak czy inaczej niezła pracka socjologiczna wyjdzie.

obok dzielenia na epoki (moim zdaniem najciekawszy kulinarnie okres to może być
1956-1976) należałoby jeszcze podejść "klasowo" - znaczy kto, co i jak jadł.
Prześledzić kulturotwórczą rolę Przekroju i pierwszej rubryki kulinarnej Jana
Kalkowskiego - "kuchnia prosta, lekka i nieco nonszalancka". Pierwsza, bo nie
liczę namaszczonych receptur prwawidłowego odżywiania, które pojawiały się
gdzie indziej. Kalkowski był takim pre-Makłowiczem, gawędziarzem kuchennym, a
jego przepisy uczyły improwizacji.
następnie oddzielić żywienie zbiorowe (z podpodziałami na kategorie lokali) od
kuchni domowej.
Kuchnię codzienną od świątecznej
Zasady zdobywania produktów :
1. rynek oficjalny;
2. pewexy;
3. baba z cielęciną;
4. rodzina na wsi;
5. w końcu lat '70 sklepy komercyjne (pamięta ktoś ten twór?);
6. bony towarowe na cukier '75;
7. na wszystko '81
Do tego pojęcie
Mięso jako produkt strategii społecznej różnice w zaopatrzeniu ośrodków
przemysłowych i innych
Prześledź ówczesne książki kulinarne, zwłaszcza Iskier przewodnik... i
wydawnictwa Watra. Serię Świat na talerzu - jak eksperymentowano z kuchniami
egzotycznymi.
Nie traktuj tego zbyt dosłownie, to takie luźne spostrzerzenia: jakby brunosz
napisał taką pracę. Bardzo ciekawy temat!

[Gość: gabor]

Witam, chętnie napiszemy prace maturalne, zaliczeniowe, licencjackie, magisterskie. Bardzo przydatne materiały dydaktyczne. Czas realizacji to nie problemem. Już nie musisz się martwić, że nie zdążysz w terminie oddać swojej pracy [e-mail] strona pisanieprac-online.edu.pl. Przystępne ceny i solidne wykonanie.

spam i prokuratura!

[roseanne]

[jolunia01]

Zamiast wyciągać archiwalne wątki i proponować pomoc w przestępstwie popracuj, niedouczony debilu, nad swoją polszczyzną. Może przestaniesz pisać "Czas realizacji to nie problemem."

[Gość: Nobullshit]

Nie rozumiem, dlaczego ma sobie nie poradzić.
Ja pisałam pracę magisterską o średniowieczu, którego jako żywo
pamiętać nie mogłam. Chyba że z poprzednich wcieleń. :)

[Gość: olo do Nobullshit]

Niw wpuszczaj licencjata w maliny i nie porównuj obecnej pracy licencjackiej z
magisterska . Temat ,,obyczaje kulinarne,, to zagadnienie z pogranicza
kulturoznawstwa, socjologii i kilku jeszcze dziedzin stosunkowo słabo jeszcze
opisanych. Samo pojęcie ,,obyczaj,, odnoszace sie do niedawnego czasu bedzie
trudne do zdefiniowania. Bo obyczajem kulinarnym bedą weselne przyjęcia w
poszczególnych regionach, stypy, imieninowe przyjatka a także niedzielne obiadki
z jednej strony. Z drugiej cała gastronomia państwowa, stołówki
zakładowe,szkolne,uczelniane iwiele, wiele innych. Na to bedzie sie nakładał
zróznicowany w poszczególnych latach model tego obyczaju, kierunki i mechanizmy
jego zmian itp. Obyczaj ten będzie min. kształtowany tradycja domową,regionem,
srodowiskiem zamieszkania i wieloma trudnymi do zbadania przez licencjata
uwarunkowaniami. Zakładajac że praca licencjacka to 30 -40 stron maszynopisu
to takszerokiego zagadnienia ,bez zawężenia np do jakiegoś regionu czy okresu
czasu badz okreslonej grupy społecznej napisac nie sposób. Dodatkowo zdajmy
sobie sprawe, że poziom wielu tych uczelni jest w duzej częsci żenujacy.
Potwierdzałyby to pierwsze kroki przyszłego licencjata /internet/. Co z tych
postów dowie sie ciekawego o obyczaju kulinarnym ? Mam zreszta wątpliwo`s`c
czy jest jasność i jednoznacznośc tego pojęcia? Jesli taki temat zaakceptował
promotor, proponuję sprawdzic co uczony na ten temat napisał.Boje sie ze nic
ale zbiera jakies materiały do swojej pracy.

[Gość: zadumana]

Tylko spokojnie z tymi zapachami delikatesów w prl. W latach największej
obfitości (za kredyty z zachodu), czyli w latach siedemdziesiątych asortyment
tych delikatesów nie dorastał do pięt dzisiejszemu najmarniejszemu małemu
sklepikowi spożywczemu. Jednym słowem była to niestety niby obfitość i każdy
wyjazd na zachód (a te były oczywiście tylko "jakoś tam" możliwe od 1956 roku)
pozwalał stwierdzić jaka u nas bieda, bo tam w tych ich małych sklepikach
właśnie było licho wie co i jeszcze trochę, czyli tyle co nareszcie u nas teraz.
Oddzielenie nostalgii i sentymentów młodości od rzeczywistych faktów
przeszłości jest dla niektórych skrajnie trudne.
Proponuję się zgodzić co do tego, że jak byliśmy młodsi było nam ogólnie biorąc
z tego właśnie powodu lepiej i fajniej, ale co do otoczenia materialnego, to
bądźmy trzeźwi...:)

[Gość: klips]

To prawda,że do okresu naszej młodości odnosimy się z sentymentem,ale nie
przypominam sobie abyśmy w tym czasie głodowali[rodzice byli rzemieślnikami-
rodzina2+2+dziadek].To prawda jadało się mniej mięsa,więcej było potraw
mącznych,ale my je lubiliśmy.W domu zawsze była szynka wędzona(oczywiście
własnej roboty)i ciastka- herbatniki lub francuskie.Jasne,że tych wiktuałow nie
jadało się codziennie.

[Gość: zadumana]

O głodzie w prl trudno pisać oczywiście. Chociaż był to chyba wówczas temat
tabu. Ja pamiętam w szkole podstawowej dożywianie dzieci "niezamożnych" - kubek
kakao plus sucha bułka. Część dzieci z klasy rzucała się na to z obłędnym
impetem, reszta pozostawała ze swoją własną kanapką w ręku z boku. Kiedy? Lata
sześćdziesiąte, centrum dużego miasta, w pobliżu ulica-slumsy.
A moje stwierdzenie, że w prl-u głodu nie ma, koleżanka z pracy w latach 80-
tych podsumowała krótko: mówisz, bo nie wiesz. I tu nastąpił opis jej przeżyć z
dziciństwa z ubogiej wsi. Nie będę cytować, ale zrobiło mi się wtedy bardzo
głupio. Dowiedziałam się przy okazji co daje się zrobić z mąki i wody.

[Gość: Monika]

My dzięki wsi przeżyliśmy, a to kupiło ze wsi kaczkę, a to kurczaka, a to gęś, a czasami nawet spory kawał świni.

[Gość: Monika]

Ups, to 2004, nie 2014:-)

[Gość: zadumana]

A restauracje? Różne bardzo. Najlepsze orbisowskie we wszystkich największych
miastach. Czyste, urządzone ze smakiem dość prosto, ale jednak jakoś schludnie
i w miarę przestronnie. Bardzo drogie dla kogoś ze zwykłą pensją. W karcie nie
za dużo dań. Jak któregoś nie było, to cena zostawała niewypełniona - turyści
zachodni nie bardzo mogli to pojąć i zwykle domagali się wszystkich
uwidocznionych dań. Elegancka zastawa plus lniane serwetki. Na imprezach np.
typu wesele (ogromny koszt) pojawiały się przy nakryciach dwie pary sztućców -
ewenement w tamtych czasach całkowity. Tam właśnie po raz pierwszy w
restauracji zobaczyłam nóż do ryby w 70-tych latach. A w osiemdziesiątych
latach takie noże zobaczyłam w każdym tanim barze z rybami w Niemczech
Zachodnich.
A dania w karcie orbisowskiej? Dzisiaj chyba więcej i atrakcyjniej jest w
każdej restauracji z ambicjami, która nie chce zbankrutować po miesiącu -
chociaż kuchnia orbisowska była polska, smaczna i do dziś sobie wspominam kilka
rzeczy naprawdę świetnych. Te lokale miały jednocześnie nieźle wyszkolonych
kelnerów i generalnie występujące wśród kelnerów prl zjawisko pt. "kolega zaraz
przyjdzie" raczej tam nie występowało - czyli wszyscy klienci byli traktowani
nieźle.
I tak z grubsza wyglądała jedna strona restauracyjnego życia, czyli taki jasny
promyk słońca - powiedzmy. A druga strona. No cóż... W latach siedemdziesiątych
po przylocie z Anglii (powrót z wycieczki) jadłam obiad na jednym z dworców
warszawskich - miałam mało czasu przed dalszą podróżą. Zdecydowałam się na
schabowego, oczywiście. Co może chcieć skonsumować Polak po paru tygodniach w
objęciach brytyjskiej kuchni? Stolica - wizytówka kraju, więc mięso na te
dworcowe schabowe było. Dostałam naprawdę przepiękny i przesmaczny kotlet (co
tam fakty, wrażenia się liczą), ale nóż był tylko jeden w bufecie. Musiałam
sobie pokroić "na miejscu" i grzecznie udać się do stolika w celu podjęcia
dalszej, przesmacznej konsumpcji. I teraz ile razy widzę komediową scenę z
filmu - jedna łyżka na łańcuszku przy stoliku restauracyjnym - zawsze widzę
siebie stęsknioną nieprzytomnie za schabowym z głupią miną usiłującą pojąć
dlaczego barmanka pokazuje mi automatycznym ruchem brody używany tłusty nóż
leżący na ladzie, a ja stoję z widelcem w ręku i z uporem maniaka próbuję
wypatrzyć, gdzie też jest ten cholerny pojemnik z nożami.

Sceny restautacyjne ze stanu wojennego

[Gość: siostraheli]

1. Krakow, restauracja Staropolska: w karcie niespotykana obfitosc dan z k.
Wybieramy bryzol. Pytamy uprzejmie kelnerki, co to jest bryzol z k.? -Jakto,
co, z konia - odpowiedziala kelnerka.
2. Krakow, restauracja Hawełka: zamawiamy rozne rzeczy, kolega rybe. Kolega byl
bywaly-polbrytyjczyk po matce. Poprosil kelnerke o noz do ryby, a ta oburzona
postanowila nauczyc go kultury: -W naszej restauracji noza do ryby nie podajemy!
3. Rajcza, lokal, ktory na froncie ma napisane w jezyku angielskim, niemieckim
i rosyjskim: sniadania, obiady, kolacje. Slowem: swiatowo. Zamawiamy koltlety
schabowe dla 4 osob, kotlety byly, noza ani jednego w lokalu. kolega mial
scyzoryk (chyba kielczanin!), pokroilismy po kolei. Pod koniec obiadu kelnerka
biegnie i z triumfem krzyczy: mam!, machajac 1 nozem nad glowami.
5. Katowice, hotel Warszawa: kelnerka nakladajac frytki wywalila mi na spodnie
cala zawartosc. grzecznie pozbierala z kolan i wrzucila mi na talerz i
powiedziala: nic nie szkodzi. A na koniec zrugala mnie, ze powieszilam torebke
na oparciu krzesla i ona nie ma gdzie chodzic.

ach! aż kusi by rozwinąć to w doktoracik!

[Gość: Jesienny Pan]

[jottka]

po licencjacie to troche trudno będzie

a może byśmy się habilitowali...

[Gość: zadumana]

:))))))))

[brunosch]

przy czym "Historię polityczną kulinariów PRL"
od razu zaklepuję dla siebie :D

[kocio-kocio]

a napiszesz o aferze mięsnej?

[brunosch]

Oczywiście, bo bez tego nie sposób pojąć końca lat '60.

[Gość: bazylka]

ja chętnie przedstawię zarys strategii aprowizacyjnych typowego gospodarstwa
domowego okolicy stanu wojennego z perspektywy dziecka służacego jako rekwizyt
kolejkowy
cóż to były za przygody w tych kolejkach...

[kocio-kocio]

Też mogę.
Ja czasy kolejkowe bardzo dobrze wspominam.
Miałam więcej koleżanek niż inne dzieci, nawet te chodzące do przedszkola :o)

[kocio-kocio]

Zgadzam się.
A temat mnie fascynuje od kiedy kilka lat temu przeczytałam, że tata Pana Pawła
Wawrzeckiego dostał karę śmierci w związku z jakimś przekrętem. Chyba nawet nie
jego.
Ja gó..ara jestem i wcześniej o temacie słyszałam tylko tyle, że afera była.

[Gość: Hela]

Wyglada na to, ze zamiast powiesci w odcinkach napiszemy Baltazarowi prace.
Uczta Baltazara!

[brunosch]

Mówiąc prosto - był mord sądowy. Żadnej "afery" nie było. Po prostu naród był
ostro wkuropatwiony na zaopatrzenie sklepów, więc żeby skanalizować wściekłość,
znaleziono kozła ofiarnego i zrobiono z niego odpowiedzialnego za wszelkie
braki (tak jakby on jeden, a nawet w kilku mógł oczyścić całą Warszawę z
towaru) i skazano na śmierć. Jak się można domyśleć, cały proces był mocno
sterowany.

[kocio-kocio]

"mocno sterowany" hihihi ;o) ładne

[brunosch]

a jak inaczej nazwać proces polityczny, w którym wyrok zapada PRZED
sformułowaniem aktu oskarżenia?
:(

[kocio-kocio]

Nie mam pojęcia.
Manipulacją?
Nie wiem.

[Gość: baltazar]

Dziękuję wszystkim i proszę o jeszcze!!!

[Gość: aniel]

poszukaj na allegro ksiazek kulinarnych z tamtych lat. sa za grosze, a wiele w
nich fajnych roznosci (np.co czym zastapic) itp
ja mam np. "kuchnie oszczednej gospodyni"

[nobullshit]

Jeśli nie widziałeś, obejrzyj jako "lekturę dodatkową"
"Misia" Barei.

[mala_mala]

jak byłam mała to kelnerzy mnie nauczyli robić "piekło niebo" z serwetek
papierowych
kelnerzy byli sympatyczniejsi przynajmniej ja takich pamiętam, choć zanim
doszłam do potrawy z karty która była "dostępna" to większość już "wyszła"
braki w zaopatrzeniu

moje historyjki

[Gość: jo.hanna]

Pamietam przyjazd do Polski w 1989, czyli w czasie ostatnich pogrygow PRL-u.
Hotel w Gdyni: inne sniadania dla nas, czyli dewizowych, inne dla Polakow
placacych zlotowkami. w restauracjach rezerwacje robilam po angielsku bo inaczej
slyszalam, ze nie maja miejsc. Kolacja w hotelu Poznan: zupa pomidorowa zimna,
salata ciepla. Kalafior pelen muszek.

No i jeszcze wspomnienia z prowincji, lata 70.: pomarancze 'rzucali' na boze
narodzenie. To samo z cytrynami. Bananow nie bylo. Ananasa zobaczylam na zywo po
raz pierwszy gdy kolezanka wrocila z Berlina. W internacie przez tydzien, dzien
po dniu, byly pieczone kurczaki. Luksus, wydawaloby sie. Potem dowiedzielismy
sie, ze jakiemus wlascicielowi fermy padaly kurczaki.

Matka kolezanki byla kierowniczka cukierni pod tezniami w Ciechocinku. Od czasu
do czasu dostawalysmy wiec puszke brzoskwin lub ananasow z nielegalnego uboju.

[Gość: siostraheli]

mam "Kuchnie zdrowa i tania " z '57, sluze cytatami.
I jescze jedno wspomnienie stanu wojennego: Kupilam swojemu kilkumiesiecznemu
synowi Milupe bananowa w Pewexie, a coreczka czteroletnia zapytala: dlaczego te
palce sa tak dziwnie wygiete? a to byla kisc bananow

[Gość: Hanna]

Zbieram sie powoli i Ci napisze. Mam duzo wspomnien z tych czasow, bo ur. sie
ponad 50 lat temu, wiec duzo pamietam. Mama lubila gotowac, duzo sie w domu
robilo, az pojawily sie platy tortowe, mrozonki itp.Jutro zasiade-Hanna

[kwieta4]

rzucilam okiem na fantastyczne spostrzezenia. ja bym juz wlasciwie na podstawie
tego zmajstrowala spory esej:)
poskutnialam czytajac o biedzie. ja tez pamietam jak bywalam glodna, ale to
tylko dlatego, ze nie zabralam sniadania do szkoly, albo akurat mamy w domu nie
bylo...ale wiecie co, ludzi biednych 'z natury' to ja zawsze spotykalam, takze
za juz tzw.'lepszych czasow' w Kraju. tu tez sie z nimi na codzien mijam /ja
jak zwykle zagladalam zawsze przede wszystkim w garnki/. nie wszyscy sa
finansowo niezamozni, a dzieci glodne, i to jak!!!
matek Polek za malo mamy i tyle:)

[Gość: szopen]

Ja to chyba jak bazylka tylko schylkowy PRL pamietam ale to tez byly ciekawe
czasy.

Historia opowiedziana mi przez rodzicow:
Ja bylem raczej gadatliwym dzieckiem
Tata mysliwy przywiozl do domu strzelonego dzika, dzik zostal oprawiony i po
podzieleniu na kawalki jedlismy tego dzika dluzszy czas.
Aby nie wzbudzac powiedzmy to niezdrowego zainteresowania nasza dieta w
przedszkolu mi tata powiedzial ze jadamy mieso z lwa. Oczywiscie w przedszkolu
opowiedzialem wszystkim ale i tak nikt nie uwierzyl.
O to wlasnie chodzilo.

[Gość: b]

ja pamiętam jakąś świnkę, z której cała rodzina wyrabiała w kuchni wędliny
pamiętam raczej słabo (zresztą prawdopodobnie od samych zwłok byłam izolowana),
ale wędliny to już owszem (kiełbasy, salceson)
do przedszkola jeszcze wtedy chyba nie chodziłam

potem, już znacznie później były domowe szynki i balerony wędzone na wielkanoc
w wędzarni przy domu wujka. nigdy potem takich nie jadłam

to pisałam ja, b czyli bazylka ;-)

[Gość: bazylka]

[libra.a]

a jak to szkoła, uczelnia? socjologia? czy inny kierunek?

[mantha]

Moje pierwsze skojarzenie po przeczytaniu to byla: lorneta i meduza - chyba
jestem nienormalna :-)))) ale wspomniec mozna o przymusowym zamawianiu
konsumpcji do wódeczki (jajo w majonezie, wspomniana meduza, i inne wyroby
garmazeryjne na widok ktorych odechciewalo sie jedzenia w ogole).
pozdrawiam

[Gość: bruno]

Ta chińska restauracja to Szanghaj :)
Do restauracji raczej się nie chodziło (lata '70) to znaczy nie "jadało się na
mieśćie" - jadało się wyłącznie w domach, a lokal był na największe, uroczyste
okazje.
***
I mam pytanie do rówieśników: czy w latach osiemdziesiątych, w lokalach
odcinano z kartki na mięso kupon na 10 dag mięsa z kością, czy nie? A może to
były zwyczaj regionalny?

to była awangarda

[giezik]

protoplasci hołmingu

[Gość: Hanna]

Musisz pamietac jedno, w PRL-u ludziom sie roznie wiodlo, jedni jedli
skromnie , ale dbali o wystroj i atmosfere, inni- nawet, jak wydawali duzo,
jedli byle jak. To zalezalo od ich kultury. A roznice w tem wzgledzie byly
duze. Mysle, ze z czasem sie zmniejszyla.
Moja rodzina nalezala do takich, gdzie zawsze byl obrus na stole, noze i
widelce,serwetki i obowiazkowalo dobre zachowanie. Mama gotowala po przyjsciu z
pracy, obiady byly po 4-tej po poludniu. Zazwyczaj tato wracal pierwszy,
wstawial ziemniaki (wtedy makarony byly tylko do zup), mam dokonczala mieso i
warzywa.Czesto tez byla zupa gotowana co najmniej na dwa dni. Wieczorem ,na
kolacje kanapki.Pilo sie duzo herbaty, parzonej w czajniczku.
Poniewaz pracowali oboje, nikt nie robil pierogow, kopytek czy temu podobne,
byle nalesniki , czasem makaron z owocami i smietana.Ryz tez tylko do zup ,
albo na slodko z jablkami.
Byla tez duza roznica, jezeli chodzi o warzywa. Pomidory zaczynaly sie w maju,
kupowalo sie jednego lub dwa i jadlo kanapki z maslem i pomodorem. Te pierwsze
to byl przysmak nie lada. To samo salata, nim przyszla szklarniana, byla
zwiastunem wiosny.
Na zime zostawala nam kapusta kiszona, marchew, kapusta biala i czerwona,
buraki, ogorki kiszone.
Na niedziele byl zawsze rosol, pieczone kurczaki czy schabowe-taki bardziej
odswietny obiad. Schab byl drogi i nie jadalo sie go na codzien.Zjawialy sie
babcie na obiad , ciocia z wujkiem na kawe, ktora byla obowiazkowo na 5-ta.
Ciasto bylo domowe lub z pobliskiej kawiarni(eklery, bezy i inne pysznosci).
To byla na prawde frajda, jak mama nas wyslala po te ciastka. Kazdy jedno-byly
zamowienia.
Co do swiat, to byl to czesto wysilek calej rodziny, aby zgromadzic co sie da
najlepszego . A wiec kolejki po ryby( potem te ryby plywaly w wannie do wigilii
rano). Czesto oprocz karpia byla inne ryby, bo rodzice byli blisko ze Zwiazkiem
Wedkarskim. Mama byla po prostu szczesliwa, jezeli udalo jej sie kupic
pomarancze(1 kg-wiecej ci w kolejce nie dali), jakies bakalie-lubila piec
keks,cytryny-z tymi nie bylo tak tragicznie.Pieczenie tortow, ciast- cala
rodzina cos robila.Nie kupowalo sie gotowych na swieta.
Co roku bylo pytanie, czy statki na czas te pomarancze do kraju dostawcza!!

Co do restauracji- nigdy z rodzicami do nich nie chodzilam.A o ile mnie pamiec
nie zwodzi, i oni nie chodzili. Ja zaczelam czasem chodzic do resturacji w
Warszawie, kiedy tam studiowalam. To byly poczatki lat 70-tych i pamietam taka
wspaniala w tamtych czasach restauracje chinska na Marszalkowskiej( na pietrze--
-ale mi uciekla nazwa). Jak wtedy mowiono "Francja-elegancja". W polowie lat 70-
tych czesto byly tam kolejki, trzeba bylo czekac. Obsluga byla wspaniala. Byly
tez inne-ale roznie z obsluga bywalo.I byly knajpy- niebezpiecznie bylo tam
wchodzic.
Oczywiscie jadalo sie w stolowkach. W szkole podstawowej i sredniej jadalam
obiady , niektore dzieci mialy i sniadania. Jedna potrawa mi sie kojarzy z tymi
stolowkami-zupa z kiszonej kapusty, czesto niemilosiernie kwasna.
Jadalam tez w latach 70-tych obiady w stolowkach studenckich. Sniadania i
kolacje-wlasnych pomyslow. To byly czasy wedlin w filii, pokrojonych w
plasterki-nowosc, mrozonki sie pojawily-rewolucja-moglam miec pierogi i knedle,
na ktore moja mam nie miala czasu.
Jedno jest pewne, ogolnie nie grymasilo sie przy jedzeniu,jadlo sie co bylo i
juz. Pod koniec miesiaca czesto byl to chleb z powidlami, lubie to do dzis. Na
obiad-ziemniaki i maslanka, placki ziemniaczane-ziemniakow nie brakowalo i
kazdy mial w piwnicy. Czesto tez kupowalo sie jablka na zime, i lezakowaly na
szafie. Co za piekny to byl zapach!!
Rewolucje kuchenne-gdy pojawil sie prodiz, folia aluminiowa, mrozonki,kuchnie
elektryczne.
Watra wydawala mnostwo ksiazeczek kucharskich, byle tam przystepne przepisy,
czsem proste, ale do dzis siegam po te, niekolorowe kopalnie wiedzy. Jadwigi
Klosowskiej"Kuchnia dla wszystkich", czy Sabiny Witkowskiej-"Kolacje na caly
rok"---sa dla mnie nie do zastapienia. Mialam gdzies tez jeszcze "Kuchnie dla
zakochanych"-mala ksiazeczke, ale uczyla od podstaw gotowania i kultury
kulinarnej .

Switowalo sie hucznie imieniny, pierwsze komunie, byly brydze, na ktore robilo
sie kanapki.Maniu podstawowe na uroczyste okazje to :
salatki ziemniaczane, drob w galaretce, krojone wedliny, jajka w
majonezie,nozki w galaretce,bigos, chleb , maslo ,ogorki kiszone lub
konserwowe,grzybki w occie, latem -pomidory i ogorki w plasterkach, czasem
posypane drobno posiekana cebulka.
Nauke gotowania zaczelam przez telefon, dzwonic w czasie wakacji i gotujac pod
dyktando mamy. Ale jak wracala z tata z pracy-obiad byl gotowy.
Zdaje sobie sprawe, ze to temat-rzeka, i mam nadziej,ze nie zanudzilam-Hanna

[kwieta4]

dziekuje za wspolne wspomnienia.

[Gość: klips]

Dzięki za wycieczkę do przeszłości!
Ponieważ moja mama bardzo krótko pracowała zawodowo ,więc mieliśmy szczęscie i
jadaliśmy pierogi i knedle.
Ciasta piekło się tylko na niedzielę - w karnawale były pączki lub
faworki ,późnym latem i jesienią szarlotka a w pozostałe niedziele ciasto
drożdżowe(różne strucle) i piernik.
Z mięs pamiętam pieczeń wołową(była mięciutka)z buraczkami i pieczeń cielęcą z
muszelkami i białym sosem.
U nas w zimie zdarzały się gorące kolacje np.smażona cebula lub odsmażane
ziemniaki,które zostały z obiadu z surówką z kwaszonej kapusty.
A jak Wasze mamy radziły sobie z przechowywaniem żywności,przecież nie było
lodówek?Moja sporo wkładała do wecków.

[Gość: zadumana]

Nie było lodówek? O jakich latach piszesz? Pamiętam pierwszą w domu. Mała.
Nazywała się "Śnieżka". To był początek lat 60-tych. Wtedy też w prl-u pojawiła
się pierwsza pralka. Znowu oczywiście nie dla wszystkich. Opowieści o
ówczesnych urawniłowkach między bajki można włożyć. Kiedyś wyczytałam, że w
Chinach w sytuacji noszenia przez wszystkich takich samych szarych koszmarnych
mundurków działaczki partyjne wysokich szczebli miały pod nimi piękne jedwabne
białe bluzki. I gdzie tu szukać sprawiedliwości...:)

[Gość: klips]

Zgadzam się pierwszą pralkę(nie miała jeszcze nazwy - Franie były później) w
naszej wsi kupili rodzice a było to pod koniec lat 50-tych.
Ale lodówki nie mieliśmy nie tylko my,siostry mamy mieszkające w mieście też
nie miały.

[Gość: Hanna]

Jak bylo zimno to balkon byl w uzyciu, latem pamietam tylko maslo w osolonej
wodzie!!

przetwórstwo i wyroby własne

[Gość: Mia]

A mi tamte czasy kojarzą się z Babcią przy piecu robiacą zaprawy. Po kolei jak
się w ogrodzie rodziło. Szparagi, fasolka, ogórki, kompoty, konfitury.
No a na codzień podróby smakołyków - robiona w domu czekolada, nie pamiętam z
czego. Wlewało się to do foremek po bombonierce i wkładało do lodówki. Marcepany
z ziemniaków. A dla dzieciaków na przemian kogiel mogiel i z białek bezy (babcia
miała własne kury)
W tym czasie dziadek fermentował owoce na wino, a wiśnie na wódkę.

No i drogi baltazarze masz juz gotową pracę

[Gość: olo]

No i masz baltazarze gotowa pracę. Szczególnie przydatne są ostatnie posty
tych cioc-kloć.Jeden z rosdziałów poswięc Babci robiacej zaprawy i dziadka co
pedził gorzałę z wisni.Wez to tylko przepisz i szybko gnaj do promotora żeby się
nie rozmyslił. No i poinformuj jak obroniłes.

[Gość: baltazar]

Bardzo wszystkim dziękuję!!! Wasze wspomnienia, uwagi i rady bardzo mi pomogly.
Zawęziłem temat do Białegostoku i wciąż jestem w trakcie ustalania szczegółów z
promotorem, ale dzięki Wam już wiem o czym będe pisał. Jeszcze raz dziękuję.

[Gość: Hanna]

Nie ma za co. Zblizam sie chyba do wieku, gdy " powspominac dobra rzecz"!!

[motylekplock11]

Witam,
chętnie pomogę w napisaniu pracy licencjackiej, magisterskiej oraz dyplomowej z zakresu pedagogiki. Wysyłam raport z programu antyplagiatowego. Kontakt ze mną to: [e-mail]

[momas]

to co proponujesz - to nielegalne.....
Prace licencjackie czy magistreskie z zalozenia są pracami wykonywanymi przez osoby wykonujące pod kierunkiem promotora...

Myslisz, że jesteś anonimową osobą? łatwo cie namierzyc....
---
Liczba literówek jest wprost proporcjonalna do poziomu irytacji.

[vandikia]

pomoc nie jest zakazana ;) myślę, że osoby piszące prace i mające obcykane programy antyplagiatowe wiedzą również jak napisać ogłoszenie

[squirk]

vandikia napisała:

> pomoc nie jest zakazana ;) myślę, że osoby piszące prace i mające obcykane prog
> ramy antyplagiatowe wiedzą również jak napisać ogłoszenie

Oczywiście ale na wszelki wypadek nie zaszkodzi jeśli tym uczciwym szlachetnym pomagaczom przyjrzy się stosowny wydział - na wypadek, gdyby ktoś jednak był oszustem. Uczciwi nie muszą się niczego obawiać.
:-)

[Gość: Ania]

Jeśli nie masz czasu na napisania pracy zaliczeniowej , licencjackiej, magisterskiej a czas ucieka, napisz do mnie a zrobię to za Ciebie. Jestem doktorantką nauk humanistycznych i chętnie Ci pomogę .
Pomogę też w pisaniu pracy licencjackiej czy magisterskiej.
Tanio i profesjonalnie. Ceny za pracę zaczynają się już od 30 zł .
Napisz i się przekonaj , że warto skorzystać z usług profesjonalisty.
Napisałam już sporo prac wysoko ocenionych.
pisanieprac8.blogspot.com/[e-mail]

[squirk]

Wysyłam zainteresowanym, dzięki, że sami się zgłaszacie.