Bitches Brew - Davis

[haribo_goldbaren]

Czy lubicie Milesa Davisa?Ja znam tylko kilkanascie plyt z jego kolekcji.Ale
ta plyta najbardziej mi podchodzi,masakryczne jazzowe granie,pelne
improwizacji, i elementow innych gatunkow.Podoba mi sie najbardziej ta plyta,
bo jest nieco ciezsza i bardziej urozmaicona od innych Davisowskich.Dla mnie
plyta ta wyznacza ramy jazzowego pocinania.Nie slyszalem lepszej jazzowej
plyty.A jak wy oceniacie Davisa?

[wojtek_kosynier]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=78&w=18971848&v=2&s=0

[tiresias]

miałem ja kiedys na dwóch winylowych krążkach bo tyle na niej muzyki że aż dwa
tłuczyli i musze powiedzieć, że z powodu tego natłoku pomysłów i 'jazzowego
pocinania' nigdy nie udało mi sie przełknąc obu płyt jednego dnia. musiałem
zrobić przerwę.
mam tylko malutkie uszka dwa...

[Gość: Marek_C]

a moja ulubiona plyta Daviesa jest Kind of Blue. Nagrana w legendarnym
skladzie z J.Coltrane i J.C. Adderley na saksofonach to zreszta jedno z
najbradziej slynnych nagran w historii jazzu.
Mialem okazje byc na koncercie Milesa w Hamburgu, chyba w 88-mym. Gral tam
zupelnie inny repertuar z Time after Time Cyndi Lauper wlacznie. Zespol to byla
grupa bardzo mlodych muzykow ale wszyscy grali wspaniale. Pewnie obecnosc
mistrza musiala ich uskrzydlac.

[braineater]

najpiękniejsza płyta Daviesa, zawierając wszystko co w temacie fusion dało sie
powedzieć. Obłędna sekcja rytmiczna, popieprzone klawisze, no TRĄBKA z piekła
rodem...
A jesli przypasowało to sięgnij po 'Tribute to Jack Johnson' bo to jakgdyby
kontynuacja tych patentów i prawie tak samo znakomita...
Pozdrowienia

[Gość: glebogryzarka]

Nie da sie wiele dodać. Poza tym, że dla mnie akurat mariaż stylistyczny zwany
fusion (zaproponowany, a w zasadzie rozpoczęty na tej płycie) oraz ogólne
popieprzenie to nie jest zaleta. Znacznie wyżej cenię wcześniejszego,
akustycznego Davisa. A skład z Marcusem Millerem - to już była rozpacz. Sam
Miles wtedy nie dawał rady, żałosne pierdzenie wydobywane przezeń z trąbki
sprawiało żenujące wrażenie. Ale to chyba przypadłość trębaczy w ogóle -
niedawno widziałem Freddiego Hubbarda i to był dopiero kabaret...

[Gość: Jacek]

Gość portalu: glebogryzarka napisał(a):

> Nie da sie wiele dodać. Poza tym, że dla mnie akurat mariaż stylistyczny
zwany
> fusion (zaproponowany, a w zasadzie rozpoczęty na tej płycie) oraz ogólne
> popieprzenie to nie jest zaleta. Znacznie wyżej cenię wcześniejszego,
> akustycznego Davisa. A skład z Marcusem Millerem - to już była rozpacz.<

Witam,
to mamy odmienne zdania - ja cenię wyżej jego późniejsze dokonania z Tutu i
We Want Miles na czele.
Pzdr.