Został tylko klimat

[uosiu77]

bardzo lubię Tori, ale tej płyty po prostu nie mam siły słuchać. to brzmi jak
jakaś popowa papka godna puszczania w godzinach szczytu w Radiu Zet. najgorsza
płyta Tori, chyba nawet słabsza od Y Kant Tori Read. już nawet nudnawe i mdłe
'Scarlet's Walk' było lepsze.

Zgadzam się z recenzją, jak rzadko w tej gazecie.

[desperac1]

1. Za długa, kto wymyślił, żeby te płyty miały teraz po 80 minut. Przydałyby
się stare czasy vinylu i ograniczeń z tym związanych, artyści byli wówczas
bardziej zdyscyplinowani. Jakość przeszła w ilość, niestety.
2. Za nudna, Tori po "Boys for Pele" coś straciła wenę.
3. Jedyny pozytyw to te dwa pierwsze kawałki: Parasol i Sweet The Sting
(świetne). A dalej... szkoda pisać.

[Gość: gemBush]

Chyba sytuacja wokół nas w Polsce i na świecie powoduje w ludziach umiłowanie
samodestrukcji i każdy przejaw radości, prezentacji szczęścia z rzeczy
powszednich w sztuce jest traktowany jako zamach na nią ! Takie opinie pojawiły
się u niektórych po ukazaniu się nowej płyty Tori Amos, płyty pełnej wiosennej
energii, pełnej dźwięków i rytmów natury, pełnej wiary w życie, odkrycie jego
lepszej strony. To niektórych razi, lepiej prowokować, buntować i analizować po
raz setny swoje doły i depresję. To jest nadal modne, wszak psychoanalitycy
nadal są w cenie. Tylko po co ! U mnie - po przesłuchaniu nowego dzieła Amos -
pojawiła się na nowo wiara w to, że uśmiech i szczęście nie są w naszych
czasach nieosiągalnymi towarami ... i tak trzymać Tori ! Dla mnie jesteś
wielka !

do pajaców

[Gość: pajac]

a ja zlewam waszą recenzje i opinie mi tam sie podoba polecam przesłuchać więcej niż jeden raz a potem sie wypowiadać.

[opelvectra]

Ladna plyta, wiosenna rzeczywiscie, choc "Scarlet's Walk" bardziej mi sie
podobala (jak na dzien dzisiejszy). Do konca nie wydaje jeszcze ostatecznej
opinii, musze posluchac wiecej.
"The Power Of Orange Knickers" z Damienem Rice'em bardzo ladna, mam na to faze
obecnie

[Gość: gen. Joy]

Mam wrazenie, pan Sankowski przesluchal dokladnie tylko dwa pierwsze utwory a
reszte sobie puscil w samochodzie. Faktem jest ze cala plyte "na raz" ciezko
przlknac. Tez nie lubie bardzo dlugich plyt. Nie przypadkiem dlugosc "winyla"
byla max. 45 min. Tyle mniej wiecej wynosi maksymalny czas ile czlowiek moze
wytrzymac na pelnej koncetracji (vide: dlugosc lekcji w szkole).
Ale wracajac do albumu Tori. Zawsze mozna go sluchac w 2 czesciach ( a wtedy
mamy quasi album dwuplytowy Istnieje jeszcze mozliwosc poustawiania utworow
wg. ogrodow. Ja slucham tej plyty od tygodnia i ciagle ja na nowo odkrywam. Jest
to jedna z tych plyt ktore na poczatku niczym specjalnym nie zachwycaja ale ich
warotsc (ocena) rosnie z czasem. Ja stawiam nowa plyte Tori na rowni z wg. mnie
najlepszymi : "Little Earthquakes" i "Boys for Pele". A wydana jest zdecydownie
najladniej. Juz dla samego wykonania warto wydac troche wiecej na "special
edition". Wywiad umieszczony na DVD tez warty obejrzenia i przede wszytkim
posluchania, co polecam autorowi resenzji.

[Gość: rodak]

jest pogodna, ma kilka zapierających momentów, kilka zdań które hyba będą mi
towaryszyć długo. Może i powinno być coś jeszzce, więcej instrumentów (wiem, to
brzmi jak zdanie cesrza zwracjącego się do Mozarta o mniej nut), więcej
improwizacji, mniej słodkości. Ale na Boga - cóż dają pszczoły?

czy jamaica Inn jest zainspirowane pewnym opowiadaniem o tym tytule?(nie
pamiętam autorki, ale wiem, że napisała też The Birds, co to zainspirowały
Hitchocka)

[ofira]

przeczytałam wasze opinie i mam jeden wniosek - trzeba posłuchać samemu. cieszę
się, że jednym się podoba, innym nie, to znaczy że "jakaś" ta płyta jest.
osobiście wolę piosenki z większą dawką energii, ale lubię też bardziej
spokojne.
piszecie o "SW". jak przesłuchałam pierwszy raz to się załamałam. potem nawet
zaczęła mi się jej nowa muzyka podobać. może nie jest tak porywająca jak
wcześniejsze płyty, ale po którymś przesłuchaniu wciąga.
sorry za to przynudzanie