Koncert McCoya Tynera

[vodnique]

Chce sie wybrac na koncert McCoya Tynera (gra ze swoim wlasnym trio). Czy
ktos z Was byl na jego wystepie w ostatnim czasie? Czego mozna sie po nim
spodziewac (bylo nie bylo ma juz prawie 70 lat)? Nie to, ze zal mi pieniedzy -
w koncu jest to byc moze ostatnia szansa zobaczenia na zywo faceta, ktory
gral na "A Love Supreme", tylko troche sie obawiam rozczarowania, w razie
gdyby cos mu nie wyszlo...

[jazzfoxy]

Dla mnie Tyner to jeden z wazniejszych muzykow.
Bylam na jego koncercie 2,5 roku temu na JJ.
Mnie nie rozczarowal. Nie umiem powiedziec, czego mozna sie po nim spodziewac.
W koncu to mistrz! Wiek chyba niczego mu nie ujmuje.

[felipe100]

wczorajszy koncert McCoya w Brukseli - full house i standing ovation w pelni
zasluzone, facet co prawda ledwo chodzi, ale gra jak bomba atomowa (dostalem od
niego autograf na Love Supreme oraz Real McCoy...)
warto go zobaczyc nie tylko z uwagi na to, ze gra pare standardow obecnych na
plytach Trane'a i wpisal sie fo historii jazzu na stale, ale jest po prostu
fantastyczny, prawdziwy ogien, jego fortepian rzadzi, chociaz faktem jest, ze
kontrabas i perkusja byly tez pierwszej wody - slowem, polecam Ci, Vodnique, bo
naprawde warto

[vodnique]

Ja bylem we Flazeju nastepnego dnia i mam troche inne odczucia... Technike ma
oczywiscie bajeczna, zarowno w szybkich jak i wolniejszych kawalkach, dynamike
jak trzydziestolatek, ale odnioslem wrazenie, ze chyba byl troche zmeczony.
Basista rzeczywiscie pierwsza klasa, natomiast bebniarz byl dla mnie tragiczny:
tlukl sie prawie tak jakby akompaniowal big-bandowi, zagluszal cala reszte, co
oczywiscie mialo tez wplyw na samego McCoya, ktory jak mi sie wydaje skupial
sie bardziej na emisji dzwieku niz wyrafinowaniu melodii/improwizacji.
Prawdziwe mistrzostwo, zmiany temp i nastrojow pokazal dopiero w trzech czy
czterech kawalkach solo. Poza tym nie tylko nie zagral nic Coltrane'a (OK, to
moge zrozumiec, nie chce odcinac kuponow, choc czytalem, ze Naime grywal na
koncertach dosyc czesto) ale nawet kilku swoich najwiekszych kompozycji (w tym
moich absolutnie najukochanszych Passion Dance i Search for Peace). Moze to
wszystko moje subiektywne wrazenia, ale prawda jest, ze choc oklaski byly
gorace, to standing ovation tego nazwac nie mozna. No i - co przelalo moja
czare goryczy - nie udalo mi sie zdobyc autografu mimo ze prosilem nawet
samego basiste zeby przekazal mu moja plyte...
No ale ogolnie trzeba przyznac ze warto!

[vodnique]

O kurcze, teraz mi wyszlo, ze chyba bylismy na tym samym koncercie. Ciekawe...
No coz, pewnie inny nastroj, inne preferencje, oczekiwania, inni bramkarze,
ktorzy wpuszczali za kulisy... Moze sie jeszcze kiedys spotkamy i podzielimy
(niekoniecznie roznymi) wrazeniami