Po co im ten Coverdale?

[cannonball1]

Oglądam sobie właśnie Callifornia Jam Deep Purple z 1974 roku w składzie z
Coverdalem i Hughesem. Nigdy nie byłem zwolennikiem tego składu, nie mam
żadnej z płyt DP po Machine Head (oprócz Perfect Stranglers). A tu okazuje
się, że to był wcale niezły band. Grane przez zespół numery (choć wiele
ciągnie się niemiłosiernie) mają swoją moc i swój urok. I to nie tylko te
stare, ale także te z Burn i Strombrirgera. No z wyjątkiem jakiejś tam
smętnej ballady.
Przyszło mi tylko na myśl - po jaką cholerę był im potrzebny Coverdale?
Chyba jako kompozytor. Bo na pewno nie wokalista. Tzn. wokal ma ok. ale z
Hughesem przegrywa o kilka długości. Ten ostatni nie dość, że gra na basie
to stylem śpiewu przypomina Gilmorea, szczególnie wspaniale wychodzą mu
wysokie rejestry. W każdej ze śpiewanych wspólnie kompozycji Coverdale
przegrywa znacznie.
Więc właśnie - po co był im ten Coverdale?

prowokacja?

[vulture]

1. Perfect Strangers
2. Wszystko jest względne - wolę jak śpiewa Coverdale niż Hughes
3. Każda z płyt DP w jakiś tam sposób odpowiada sytuacji w zespole (a
konkretnie nasilaniu się konfliktu Blackmore-reszta muzyków), ale nie za bardzo
rozumiem, o czym piszesz, jeśli o utwory chodzi... i gdzie na "California Jam"
jest balladka???
4. Cytuję: "[Coverdale] wokal ma ok. ale z
Hughesem przegrywa o kilka długości. Ten ostatni nie dość, że gra na basie
to stylem śpiewu przypomina Gilmorea, szczególnie wspaniale wychodzą mu
wysokie rejestry."
a) Gilmorea? Eeeeeeeeeeeeeee?
b) Aaaaaaaaa.

[cannonball1]

vulture napisał:

> 1. Perfect Strangers

Masz racje - sorrry.

> 2. Wszystko jest względne - wolę jak śpiewa Coverdale niż Hughes

Wiesz, ja nie słuchałem płyt w tym składzie, uważam jednak, że na California
Jam w lepszej formie jest Hughes.

> 3. Każda z płyt DP w jakiś tam sposób odpowiada sytuacji w zespole (a
> konkretnie nasilaniu się konfliktu Blackmore-reszta muzyków), ale nie za
bardzo rozumiem, o czym piszesz, jeśli o utwory chodzi... i gdzie na
"California Jam" jest balladka???

Chodz mi o Mistreated.

> 4. Cytuję: "[Coverdale] wokal ma ok. ale z
> Hughesem przegrywa o kilka długości. Ten ostatni nie dość, że gra na basie
> to stylem śpiewu przypomina Gilmorea, szczególnie wspaniale wychodzą mu
> wysokie rejestry."
> a) Gilmorea? Eeeeeeeeeeeeeee?
> b) Aaaaaaaaa.

Znów masz rację - oczywisty błąd i zaćmienie umysłu, O Gillana oczywiście mi
chodziło. Nie wiem skąd ten Gilmour mi się przyplątał. Tak, że Twoje
Eeeeeeeeeeeee jest zupełnie uzasadnione. Natomiast o co chodzi z Aaaaaaaaaaaa?

[Gość: Jacek]

Witam !
Mnie głos Hughes'a przypomina beczenie kozy - całe szczęście, że tak mało się
udzielał, a za to co zrobił z np. This time around na DP Live in California Feb
1976 (On the wings of a russians foxbat) IMO powinni mu w ogóle
zakazać "śpiewać". Ale co kto lubi ...
Pozdrawiam.

[t.o.m.e.k]

> Witam !
> Mnie głos Hughes'a przypomina beczenie kozy - całe szczęście, że tak mało się
> udzielał, a za to co zrobił z np. This time around na DP Live in California
Feb
>
> 1976 (On the wings of a russians foxbat) IMO powinni mu w ogóle
> zakazać "śpiewać". Ale co kto lubi ...

Bzdura totalna - na podstawie jednego i to rzeczywiście spieprzonego
wykonania "This Time Around" nie można oceniać wokalisty. A co powiesz na
wersję oryginalną?
W wolnych chwilach posłuchaj sobie tego "beczenia kozy" na płytach "Burning
Japan Live" (koncertówka Hughesa z 1995), "Phenomena" (1985) czy
choćby "Seventh Star"...
A poza tym rozumiem, że śpiew Stevie Wondera, Marvina Gaye'a czy Otisa
Reddinga - wokalistów na których wzorował się Hughes - to dla Ciebie też
beczenie kozy?

[Gość: Jacek]

Witam prawdziwego Fana DP !
Chyba nie sądzisz, że nie znam płyt DP (tak mniej więcej słucham ich od 30 lat).
Ten styl wokalistyki mi po prostu nie leży i tak go odbieram.
Pozdrawiam.
P.S Na Burning Japan Live na szczęście głos ma już niższy i już tak nie beczy.

beczenie Hughesa

[vulture]

Hughes nie spieprzył tylko "This Time Around" - o ile w studiu się jeszcze
hamował, wystarczy posłuchać, jak stara się desperacko przekrzykiwać głos
Coverdale'a w nagraniach na "Live In Japan" czy w innych utworach na "On the
Wings Of A Russian Foxbat. Onanizowanie się własnym głosem słychać też na "Live
In London" chociażby w "Smoke On The Water". Solowe płyty Hughesa posiadam w
niewielkiej ilości, bo po przesłuchaniu czterech mi się odechciało kompletować
je w całości.
Na szczęście głos Hughesowi się rzeczywiście obniżył, czego dowodem nagrania
duetu narcystycznego Hughes Turner Project.
A na "Seventh Star" moim zdaniem śpiewa nieźle i nie daje ciała, choć wtedy był
w katastrofalnej kondycji.

[Gość: Jacek]

vulture napisał:
" Onanizowanie się własnym głosem "

Świetne !!!
Pozdrawiam.