The Coral - Magic & Medicine

[play_lodz]

Hello !

Czy ktoś miał już przyjemność posłuchać nowej płytki tego zespołu? Ja znam
tylko kawałek "Pass It On" i on powala na kolana. A jak z resztą materiału?
Czy warto kupić ww. album?

Proszę o sugestie

Darek

[vulture]

Wysłuchałem albumu i rozczarowała mnie mała ilość melodyjnych kompozycji;
po "Don't Think You're The First" i "Pass It On" spodziewałem się więcej... ale
może się jeszcze przyzwyczaję.

[ilhan]

play_lodz napisał:

> Czy ktoś miał już przyjemność posłuchać nowej płytki tego zespołu? Ja znam
> tylko kawałek "Pass It On" i on powala na kolana. A jak z resztą materiału?
> Czy warto kupić ww. album?

Miałem przyjemność wysłuchania tego materiału z 15 razy w ciągu ostatnich
trzech tygodni. "Pass It On" jest świetny, z resztą różnie. Napiszę coś więcej
jak otworzę szczerzej oczy )

nie 'szczerzej' tylko 'szerzej', grrr (n/t)

[ilhan]

[Gość: Marcel]

Mam singla. nawet go nie przesłuchałem ... jakie to smutne

[vulture]

Gość portalu: Marcel napisał(a):

> Mam singla. nawet go nie przesłuchałem ... jakie to smutne

No to posłuchaj, bo singiel jest bardzo fajny. Niecałe 3 minutki, nic Ci się
nie stanie.

Magic And Medicine

[ilhan]

Płyta jest dużo mniej "wpadająca w ucho niż debiut". Nie ma aż tak wielu
potencjalnych przebojów (przecież na "The Coral" prawie każdy kawałek mógł być
kandydatem na singla). Tu, po świetnych "Don't Think You're The First" i "Pass
It On", kolejnych upatrywałbym w grupie trzech piosenek:
- "In The Forest" - mroczny, otwierający płytę, dwu-i-półminutowy utwór z
kapitalnymi klawiszami, bardzo mocny punkt albumu.
- "Leizah" - folkowa opowieść o dziewczynie, której imię stanowi tytuł
piosenki, bardzo przyjemny i najprostszy, najłatwiejszy fragment na "Magic And
Medicine"
- "Bill McCai" - spore podobieństwo do "Pass It On" czy "Dreaming Of You" z
poprzedniej płyty, znowu nieprzyzwoicie przebojowy gitarowy pop żywcem wyjęty z
lat 60-tych, który aż sam się prosi o to żeby go wydać na singlu. No a że to o
facecie, który się rzucił pod pociąg... (chyba)

Oprócz wymienionych pięciu utworów mamy jeszcze siedem innych, spośród których
pozytywne wrażenie robią jeszcze:
- "Eskimo Lament" - dwu-i-półminutowa urocza kołysanka z fantastycznym wejściem
trąbki, a potem taką kapitalną akustyczną wstawką, co mnie kompletnie rozwala.
Pewny punkt na płycie.
- "Careless Hands" - z nagłymi zmianami nastroju, cztery minuty, z czego
ostatnia to zupełnie inny utwór, taka całkiem fajna jazda gitarowa.

Natomiast dalej bywa różnie:

- "Secret Kiss" - no, tu już się robi średnio i trochę nudno chwilami,
przeciętny utwór utrzymany w ich stylistyce po prostu.
- "Gypsy Market Blues" - znów niczym się nie wyróżniający, po prostu słaby
utwór. Niby bluesowo jest trochę (jak w tytule), ale tak naprawdę brak tu
melodii i czegokolwiek, co mogłoby poruszyć jakoś głębiej.
- "Milkwood Blues" - znów jakieś eksperymenty (jazz? blues? jakieś smyczki...
hmmm...), tak jakby zwrotkę z "I Remember When" nagrać od nowa i dodać trochę
improwizowanych jazd w międzyczasie... Znośne, ale znów bez padania na kolana.
- "All Of Our Love" - znów tajemniczo i znów tak, jak do tej pory u nich nie
bywało. James Skelly prawie szepcze, mruczy w tle, do czego wcześniej nie
przyzwyczajał. No, klimatyczne to to jest... Ale znów bez rewelacji.
- "Confessions Of A DDD" - najdłuższy kawałek w twórczości grupy chyba (no
chyba że liczyć "Calendars And Clocks" z kilkuminutową ciszą i bonusem...).
Najpierw półtorej minuty typowego coralowego grania, potem wyciszenie i dalej
to samo przez chwilę jeszcze... W okolicach trzeciej minuty zaczyna się robić
interesująco, no i do końca znowu jakieś niezbyt konkretne jazdy
instrumentalne. Ciekawe, ale... No właśnie, nie do końca o to chodzi chyba...

Podsumowując, pół płyty wchodzi bezproblemowo, z 5-6 utworami może być różnie,
bo jak napisałem, nie wszystko musi tam być oczywiste, lekkie, łatwe i
przyjemne. Jest to niewątpliwie krok do przodu, ale chwilami sprawiają wrażenie
jakby jeszcze byli trochę zagubieni. W dalszym ciągu świetnie sprawdzają się w
przebojowych piosenkach, a instrumentalne fragmenty pokazują, że ci goście
naprawdę potrafią grać i robią to z głową. Nie stracili też kapitalnej
umiejętności przenoszenia XXI-wiecznego słuchacza w 40 lat wcześniejszą epokę.
Tylko może jeszcze nie do końca te eksperymenty z mieszaniem różnych stylów im
wychodzą. Ale cieszy że kombinują.
Aha, płyta dużo lepiej brzmi po kilkunastu przesłuchaniach, tzn. zyskuje z
każdym kolejnym. Przyjemniej też słucha mi się jej fragmentami, od początku do
końca staje się momentami lekko monotonna, traci na wyrazistości, tak jakby...
Ale polecam, bo mimo wszystkich zastrzeżeń to jednak jest jedna z
najciekawszych płyt tego roku.

Pozdrawiam

[madee1]

To bardzo nieładnie znać płytę tak dobrze jeszcze przed premierą i dlatego
odmawiam sugerowania się powyższą recenzją

[ilhan]

madee1 napisała:

> To bardzo nieładnie znać płytę tak dobrze jeszcze przed premierą i dlatego
> odmawiam sugerowania się powyższą recenzją

To nie jest powód Ale oczywiście niczym się sugerować nie należy, ja tylko
koledze który założył wątek opowiedziałem moje wrażenia