granie a słuchanie

[Gość: warhamster]

Właśnie odwaliłem sobie wyjątkowo udane jam na gitarce, przeżyłem 20min.
orgazm w przesterowanym sprzężeniu z głośnikiem, wychodziło wszystko! i naszła
mnie taka refleksja, co wy (niegrający teoretycy) wiecie o muzyce, hehe...
słuchanie muzy to nie jest to najlepsze

[tysia2]

Jako niegrająca muszę (niestety) potwierdzić tą obserwację. Z tego co pamiętam,
to nawet moje nieudolne próby generowania jakichkolwiek usystematyzowanych
dźwięków przynosiły większy wyrzut endorfin (czy jak im tam), niż samo słuchanie
muzyki. Na szczęście nauka gry wymaga czasu, umiejętności i instrumentu, co
uchroniło świat przed moim grafomaństwem muzycznym.

[Gość: warhamster]

mam inne podejście, gram dla własnej przyjemności nie dla zabawiania
kogokolwiek, świat nie jest warty aż takiego poświęcenia żeby nie robić sobie
dobrze

[glebogryzarka1]

jestem pewien, że tytuł posta otwierającego wątek to tzw. gra
półsłówek

[Gość: warhamster]

dobredobre, aż żałuje że nie wymyśliłem tak żeby zamiana wyszła z sensem

[pavvka]

To może np. 'on gra, a ona słucha'

[Gość: polemisio]

Często siedząc i słuchając muzyki zastanawiamy się nad
niedoskonałością proponowanych nam przez różnych wykonawców nagrań.
Myślimy wtedy: „O, tu zmieniłbym brzmienie perkusji” albo „tu
dodałbym/zlikwidowałbym chórki” itp. I tak każdy słuchający jest
najmądrzejszy, póki samemu nie spróbuje chwycić za instrument i
stworzyć coś własnego. Wówczas wszelkie nasze ideały, pomysły
na „kompozycję doskonałą” legną w gruzach, bo nagle orientujemy
się, że przecież to wszystko gdzieś już było, że na pewno ten czy
tamten patent nie zyska uznania słuchaczy, że trzeba być
oryginalnym i zaskakiwać, nie dać się pogardliwie zepchnąć do
szufladki z napisem „komercja” a z drugiej strony osiągnąć sukces i
być poważanym muzykiem, kompozytorem, autorem tekstów.

Granie dla siebie ma raczej formę terapeutyczno-relaksacyjną niż
twórczą. Na ogół taki muzykant-domator brzdęka sobie bezładnie i
raz na jakiś czas uda mu się wyłowić wśród wydobywanych przez
siebie dźwięków jakiś intrygujący fragment czy melodię, ale za
chwilę ta ulatnia się, znika, gdyż na jej miejsce przychodzi wiele
następnych, mających w zamyśle być lepszymi, ciekawszymi. Takie
granie jest jak uprawianie joggingu, trochę się człowiek pomęczy,
napoci i w końcu wraca do codziennych spraw, zapominając o całej
sprawie i traktując ją jako jedną z wielu błahostek życia
codziennego.

Problemem osób, posiadających nieograniczony dostęp do studia czy
materiałów wydawniczych jest nadmierna płodność, która nie zawsze
przekłada się na jakość oferowanego towaru muzycznego. Częstokroć
sympatyczne brzdąkanie na gitarce w domowym zaciszu brzmi
przyjemnie, ale tylko i wyłącznie tam – opublikowane na płycie stać
się może niezrozumiałe dla wielu słuchaczy, z których część pewnie
też sobie brzdąka, ale każdy po swojemu. Niemniej, takie
samodzielne próby wydobywania magii z instrumentów na pewno w jakiś
sposób rozwijają i uwrażliwiają człowieka. Lepsze to z pewnością
niż siedzenie przed telewizorem lub czytanie kolorowych tygodników.

[Gość: warhamster]

Duzo napisałeś o sobie, ale nie napisałeś na czym grasz