Kołacze bez pracy

[0_karol_0]

U nas na Zakładzie dwie główne persony to Szef (prof.) oraz Pani Adiunkt (dr, ale podobno robi habilitację). Problem w tym, że Pani Adiunkt nie jest, w moim mniemaniu, ani dobrym naukowcem (od kilku lat nie widzę aby samodzielnie wymyśliła rozwiązanie jakiegoś problemu, a do pracy specjalnie się nie garnie) ani dobrym dydaktykiem (studenci po cichu mówią, że ucieka od trudniejszych zagadnień). Ale Szef uważa odwrotnie, że ona jest dobrym naukowcem i dydaktykiem; chociaż ostatnio zauważył, że "trochę się opuszcza, ale przecież ma tyle zajęć" (jakby nikt inny nie miał...).

Denerwujące jest to, że ja robię dużo "dla Zakładu" (bo oczywiście - "szef prosi"), a korzyści w dużej mierze przypadają także Pani Adiunkt, która de facto nic nie robi ("...co robicie? A to dobrze, róbcie dalej...").

Czy jest jakaś "miękka" metoda (mniemam, że wrzaski i kłótnie dużo tu nie pomogą) aby wpłynąć na Szefa, by ten trochę pogonił do pracy swoją podopieczną?

PS. Domyślam się, że większość odpowiedzi będzie w stylu: "tak już jest, nic się nie da zrobić, bo hierarchia jest", itp.

[adept44_ltd]

na zakładzie, czyli w hucie?

[donnajohnson]

adept44_ltd napisał:

> na zakładzie, czyli w hucie?

Czy chodzilo ci o ten zaklad ???
:DDDDD

[loleklolek_pl]

Ograniczyć pracę na rzecz takiego zakładu do absolutnego minimum (unikać co się da i jak się da) i robić co się da tylko i wyłącznie na siebie. Jeżeli jest się jedynym kontrybutorem, to samodzielna praca będzie wygladać lepiej (efektywność na głowę wzrośnie).

[mr.mud]

na pewno nie należy oczekiwać ze cokolwiek się zmieni. Może to rada głupiego po szkodzie ale w miarę możliwości "pitać' ...

Chore miejsca pracy mogą odbijać się czkawką bardzo długo.

[niewyspana123]

> Czy jest jakaś "miękka" metoda (mniemam, że wrzaski i kłótnie dużo tu nie pomog
> ą) aby wpłynąć na Szefa, by ten trochę pogonił do pracy swoją podopieczną?
>
W gruncie rzeczy co Cię obchodzi, czy ta osoba pracuje dużo czy mało, czy szef ją pogoni czy nie? Skup się na sobie, na swojej pracy i swojej relacji z szefem (możesz rozmawiać, kłócić się, podlizywać, cokolwiek), trójkąt nie jest tu do niczego potrezbny

genialna rada

[flamengista]

krótka i konkretna, bez rozmywania.

Słuchaj koleżanki - dobrze na tym wyjdziesz. Serio:)

[proon]

kolego, ty chyba szukasz guza; chcesz szefowi podpowiadać kto pracuje dobrze, a kto źle??? napij się piwa, potem drugiego itp. aż ci alkohol wyprze z głowy takie pomysły

[0_karol_0]

@adept44_ltd
Dziękuję, zrozumiałem aluzję i obiecuję poprawę.

@loleklolek_pl
"Ograniczyć pracę na rzecz takiego zakładu do absolutnego minimum (unikać co się da i jak się da)"

[pfg]

0_karol_0 napisał:

> Na naszym Wydziale bardzo niemiło wi
> dziane jest jeśli doktorant, ba nawet osoba z dr ale bez habilitacji, publikuje
> bez swojego przełożonego.

To jest patologia, obrzydliwe nadużycie, z którym trzeba walczyć. Jeśli szef wniósł intelektualny wkład do publikowanych badań, oczywiście powinien być współautorem. Jeśli tylko jest szefem, można mu złożyć podziękowania na samym końcu pracy. Jeśli się dopisuje, a z powstaniem pracy nie miał nic wspólnego, jest zwykłym pasożytem, niezasłużenie budującym swoją pozycję na pracy innych.

W dyscyplinach laboratoryjnych zwyczaj jest nieco inny - mianowicie dopisuje się kierownika labu - dostarczyciela grantu, sprzętu etc - na ostatnim miejscu, ale każdy wówczas wie, że do tego sprowadzała się rola szefa. Tu jednak, jak rozumiem, sytuacja taka nie zachodzi.

[pfg]

Dodam jeszcze, że częściową winę za tę sytuację ponoszą nie tylko poszczególni szefowie-pasożyci, ale też "standardy" panujące w danej dyscyplinie. Szczególna odpowiedzialność spoczywa na wydawcach, którzy powinni wydać jasne wskazówki kto może, kto zaś nie może być uznany za autora prac u nich publikowanych. W cywilizacji takie wskazówki, a także dyrektywy uchwalane przez poszczególne towarzystwa naukowe czy uczelnie, są czymś normalnym.

[dala.tata]

masz racje, ale....obawiam sie jednak, ze szef-pasozyt i jego ofiary znajda sposoby na obejscie tego. i beda wypisywac dete oswiadczenia o detym wkladzie w artykul.

dopoki nie wezma sie porzadnie do tego uczelnie oraz tzw. srodowisko, zmieni sie niewiele.

pfg napisał:

> Dodam jeszcze, że częściową winę za tę sytuację ponoszą nie tylko poszczególni
> szefowie-pasożyci, ale też "standardy" panujące w danej dyscyplinie. Szczególna
> odpowiedzialność spoczywa na wydawcach, którzy powinni wydać jasne wskazówki k
> to może, kto zaś nie może być uznany za autora prac u nich publikowanych. W cyw
> ilizacji takie wskazówki, a także dyrektywy uchwalane przez poszczególne towarz
> ystwa naukowe czy uczelnie, są czymś normalnym.

[pfg]

Na pewno łatwo nie będzie, bo ten wydział, obawiam się, nie jest samotną wyspą, ale reprezentuje zachowania akceptowane w całej dyscyplinie. Dlatego akcja instytucji ważnych w "środowisku", takich, jak wydawcy, komitety PAN, byłaby tym bardziej wskazana. To, że wydawcy takich dyrektyw nie tworzą, pokazuje, że ta forma pasożytnictwa jest "środowiskowo" akceptowana. I to jest smutne.

[charioteer1]

pfg napisał:

> W dyscyplinach laboratoryjnych zwyczaj jest nieco inny - mianowicie dopisuje si
> ę kierownika labu - dostarczyciela grantu, sprzętu etc - na ostatnim miejscu, a
> le każdy wówczas wie, że do tego sprowadzała się rola szefa.

W psychologii to tak nie dziala, nie wiem jak w innych naukach. Osoby, ktore pracuja w takim systemie, ktore znam i szanuje, nigdy nie publikuja wynikow badan, do ktorych sie nie przyczynily. Jezeli znasz tematyke, ktora dana osoba sie zajmuje od kilkudziesieciu lat, to naprawde latwo to ocenic. To prawda, ze z takich labow nie wychodza zazwyczaj prace niepodpisane nazwiskiem szefa, ale powod jest inny. Szef po prostu nie ma zadnego interesu w tym, by zatrudniac ludzi, ktorzy chca robic zupelnie co innego na boku, a doktorantom i postdokom tez sie to najzwyczajniej w swiecie nie oplaca. Pracujac razem z szefem naucza sie o wiele wiecej. Prawda jest tylko to, ze kolejnosc autorow jest bardzo subtelnym kluczem, okreslajacym wklad poszczegolnych autorow w powstanie pracy.

[pfg]

Dobra, niech będzie "w niektórych dyscyplinach laboratoryjnych". Miałem na myśli głównie dyscypliny biomedyczne, gdzie szef jest (współ)autorem ogólnego pomysłu i planu badań, finansowanych przez grant, a sam ma tyle innych obowiązków, że bezpośrednio w same badania się nie angażuje. O ile się orientuję, jest to sytuacja częsta, choć niektóre instytucje uznają, że taki wkład jest za mały do tego, aby ogłosić się współautorem. Dyrektywy Harvard Medical School, które już kiedyś cytowałem, mówią wprost:
Cytat
Acquisition of funding and provision of technical services, patients, or materials, while they may be essential to the work, are not in themselves sufficient contributions to justify authorship.

[charioteer1]

To, ze szef nie stoi przy stole laboratoryjnym, nie oznacza, ze nie angazuje sie w badania. W wielu dziedzinach pracuje sie na danych, ktorych sie samemu nie wytworzylo.

[dr_pitcher]

pfg" napisal:

"W dyscyplinach laboratoryjnych zwyczaj jest nieco inny - mianowicie dopisuje się kierownika labu - dostarczyciela grantu, sprzętu etc - na ostatnim miejscu, ale każdy wówczas wie, że do tego sprowadzała się rola szefa. Tu jednak, jak rozumiem, sytuacja taka nie zachodzi."

widac, ze kolega raczej teoretyk. Ostatnie miejsce (tzw. senior author) znaczy w pracach laboratoryjnych przewaznie znacznie wiecej.

W pracach doswiadczalnych prace jednego autora sa raczej niespotykane a w przypadku doktorantow nierealne.

[loleklolek_pl]

A no to widzę, że kolega już ma opracowany plan działań - "podporządkować się wszystkiemu do dr, a potem (o ile ten dr w ogóle się pojawi) to się pomyśli". Tylko dlaczego, skoro plan działań jest opracowany, zakładać wątek na forum?

Ostatnio dla doktorantów i młodych naukowców jest sporo grantów badawczych. U mnie też panują takie zwyczaje, że szefa powinno się dopisać. I też jest tak, że szef nie bałdzo potrafi zarządzać. Gdybym miał się trzymać zwyczajów i zawsze powierzać swój los takiemu szefowi, to nie miałbym połowy publikacji, które mam, a wizja doktoratu przesunęłaby się o jakieś 10 lat w przyszłość. No ale to mój plan na życie i karierę. Ty możesz mieć inny.

Aha. Wiem, że sytuacja jest raczej kiepska - lepiej jest miec przyjemność pracy w dobrym zespole, niż uprawiać partyzantkę - samotnie lub z nieliczną grupą osób, którym też zależy na efektach i dobrej pracy. Ale cóż, taki lajf.

ja byłem w takiej sytuacji przez parę lat

[flamengista]

robiłem swoje, maksymalnie wkurzony na olewactwo innych. Ci inni mieli fundusze na wyjazdy, książki, sprzęt. I gołe pensum, bez żadnych obowiązków organizacyjnych.

Przyszedł nowy szef i okazało się, że jeden "freerider" odszedł od razu, drugiego wyrzucono. A mnie szef docenił, bo można było na mnie liczyć.

Wniosek: robić swoje i nie przejmować się innymi. Praca naukowa to i tak w dużej mierze wysiłek indywidualny. Ograniczaj kontakty i partnerstwo z freeriderami do minimum.

[25augustyna]

Tekst linka

[spokojny.zenek]

Fla, zauważ, że w Twojej dziedzinie taka strategia może być skuteczna, są jednak takie, gdzie nie na wiele się zda.