tradycja

[dala.tata]

moj syn od przyszlego roku akademickieg zaczyna sie uczyc w liceum (sixth-form
college). jest to szkola zalozona w XVI wieku. dzis tam bylem, pryncypala
sluchalem i sie zastanawialem.....jak wazne jest to, ze szkola, uniwersytet ma
taka tradycje?

kiedy studiowalem na UJ naprawde mi robila swiadomosc, ze przede mna chodzil
po uczelni Malinowski, a duyzo wczesniej Kopernik. czesto siadalem na
dziedzincu Collegium Maius i 'wdychalem historie'. nawiasem mowiac, kiedys, na
drugim roku, kiedy sobie tak siedzialem (dziedizniec byl pusty), podszedl do
mnie jakis staruszek i zapytal, co tam robie. pwoeidzialem, ze wdycham.
spodobalo mu sie - przedstawil sie jako emerytowany profesor prawa. i
powiedzial, ze tez lubi przychodzic do Collegium Maius powdychac. powiedial
tez o wymianie pokolen - mnie sie wtedy bycie profesorem wydawalo calkowicie
nie do osiagniecia. sauvignon blanc (chile) szumi mocno. dobranoc.

[kattorna]

Chodziłam do takiego liceum z tradycjami, na ścianach wisiały portrety słynnych
wychowanków i na mnie robiło to wrażenie. Dodatkowo klasyczny profil klasy to
zamiłowanie do tradycji wzmacniał. Zajęcia z łaciny i greki mieliśmy z doktorami
i profesorami z UJ (serdecznie pozdrawiam). Właściwie ten okres mojego
kształcenia wspominam jako coś najbardziej przypominającego ideę edukacji
liberalnej.

Ani studia magisterskie na uniwersytecie z "tradycjami", ani doktoranckie już
nie miały dla mnie takiego znaczenia. Obecne miejsce pracy również nie.
Atmosfera wyparowała. W tej chwili jednak nie jest mi to tak potrzebne.

[dala.tata]

ja tak liceum nie wspominam, choc rowniez chodzilem do takiego z tradycjami. dla
mnie UJ byl sama tradycja i do niedawna pamietalem numer porzadkowy mojego
dokotratu. kiedy go dostalem, pani poweidziala, ze niestety wpisany bede juz do
drugiej ksiegi, bo pierwsza skonczyla sie w latach 30tych. to bylo naprawde
wielkie lal dla mnie. i chyba jest do dzisiaj.

a na poważnie

[flamengista]

chodziłem do liceum z tradycjami (Sobieski) i na studia na uczelnię z tradycjami
(UJ).

Jakoś tej ciągłości i więzi duchowej z Estreicherem, Malinowskim czy Kopernikiem
nie czułem. Może jednak za mało wdychałem atmosfery (swoją drogą, bardzom ciekaw
co ten dala.tata na dziedzińcu Maius NAPRAWDĘ wdychał;)

Ok, nauka była fajna, studia super - ale nie tradycja była najważniejsza. W
przypadku Sobka nawet przeszkadzała - posępny gmach przy ulicy Sobieskiego
potrafił wpędzić w depresje (te szarobure ściany i chroniczny półmrok - klimat
na gotyckie party, a nie do nauki). To, za co ceniłem UJ to przemili koledzy ze
studiów i naprawdę świetnie przygotowana kadra (bez cienia ironii).

Czy to miało coś wspólnego z tradycją? Nie sądzę.

[dala.tata]

dalatata wdychal atmosfere (i Skawine).

ja nie powiedzialem, ze tradycja jest najwazniejsza. ja pytam czy jest wazna. i
ja jakas tam wiez wlasnie czulem i mi to zrobilo.

[adept44_ltd]

hm, no po Skawinie to ty jesteś ołowiany żołnierzyk ;-)))

[dala.tata]

byle nie Andersena!

tradycja piękna rzecz

[flamengista]

skoro dala.tata zaczął tak z patosem, to ja dam kontrę:

www.youtube.com/watch?v=YT8kswpk2pQ

[dala.tata]

masz wiecej.

www.youtube.com/watch?v=gRdfX7ut8gw
ja zostane chyba przy swoim. roznica miedzy tradycja i jej brakiem jest dla mnie
taka, ze na Oxfordzie oni promuja doktoraty od 800 lat i jakos im to idzie. a
Huddrsfield potrzebuja do tego 400 formularzy i wydaje im sie ze inaczej nie mozna.

[megaborsuk2000]

Eeee, założę się, że ten młodziutki, jednoroczny college jakoś sobie radzi;)
en.wikipedia.org/wiki/Green_Templeton_College,_Oxford

[eeela]

Ja nie miałam okazji uczyć się w aż tak starożytnych miejscach. Liceum normalne,
rejonowe, że tak powiem 'pierwsze z brzega' - jak miałam 15 lat, to szkoła mi
wisiała i powiewała. Przede wszystkim mocno się w niej nudziłam. Kiedy
zaczynałam studia na UW, większą frajdę sprawiało mi myślenie o moich rodzicach,
którzy się tam uczyli, niż o Prusie czy Gombrowiczu, może dlatego, że po prostu
niewiele wiedziałam wówczas o historii Uniwersytetu, a jak się podowiadywałam,
to już wszystkie jego kąty były zwykłą codziennością. Zresztą, gdzie tam UW do
starożytności UJ :-)

Zupełnie inaczej z kolei było na Queensie. To też nie jest jakiś wybitnie
starozytny uniwersytet, też niewiele wiedziałam o jego historii, przyjeżdżając
tu pierwszy raz, i też głowę miałam zaprzątniętą zupełnie innymi rzeczami niż
wdychaniem jego historii. Jesli już coś wdychałam, to scenerie które do tamtej
pory znałam tylko z filmów, a które kojarzyły mi się z bajkami dla dzieci i
filmami o arystokracji ;-)

Ale jak w którymś momencie zatrudniłam się na kawałek etatu w uniwersyteckim
archiwum, cała historia uniwersytetu uderzyła we mnie wtedy. Nie na ławce na
dziedzińcu, ale w szarej zakurzonej kanciapie, gdzie oglądałam stare zdjęcia,
czytałam stare listy i pocztówki, wycinki z gazet, gratulacje, kondolencje,
podania, sprawozdania, rachunki. Spędziłam całe lato nad katalogowaniem tamtej
kolekcji i strasznie miło to wspominam. To było niesamowite, trzymać w rękach
całe minione życia ludzi, którzy tu pracowali i uczyli się.