smutny przykład chyba nie przeciętej pępowiny

[bernimy]

www.pudelek.pl/artykul/22864/razem_z_moja_mama_odeszla_czesc_mnie/

Oczywiście, jeśli to prawda, bo nie wiem, nie znam faceta. Ale jak
widzę zdjęcia dorosłego/poważnego faceta w objęciach mamusi, to już
mi pachnie nadmierną matczyną miłością i nie wypuszczeniem w świat
dziecka. Najczęściej, gdy kobieta wychowuje samotnie dziecko albo
gdy mąż jest, ale jakby nie uczestniczy w życiu rodziny!
Ja rozumiem żal po stracie mamy, ale nie można wychowywać tak
dziecka, że po mojej śmierci to już koniec świata! Mama sobie umrze
spokojnie a synek/córka popełnią samobójstwo!
Przecież nie wychowujemy dziecka dla siebie... Znam taki przykład
nadmiernego przelania uczuć (chyba z zawiedzionej miłości) na synka,
smutne!

[elan-o100]

wątpię żeby sam fakt śmierci matki mógł go skłonić do samobójstwa.
musiał mieć już wcześniej jakieś problemy z depresja, a śmierć matki
przelała czarę goryczy...

[karra-mia]

Nie zgodzę się z tobą.
To wcale nie musi być nieprzecięta pępowina, tylko po prostu miłość.
Każdy, który otrzymał od matki wiele miłości, czułości i dobra,
popadłby w przygnębienie bądź depresję po jej śmierci. Ważne jest
tylko, żeby znalażł się ktoś obok, kto pomoże, kto wyłapie ten stan
i poda rękę, żeby go z niego wyciagnąć. I tu chyba tego zabrakło I
to jest smutne, że mimo forsy, mimo niby przyjaciół, nie znalazł się
nikt, kto potrafił mu pomóc.

[bernimy]

Nie Karra, to przykład chorej miłości, braku rozmów i przygotowania,
że kiedyś muszę odejść i jest to normalne (i to w dzieciństwie a nie
rozmów z dorosłym facetem)!!! O matko, to nie jest dla mnie przykład
miłości, bo to by oznaczało, że cała reszta (niezaprzeczalna
większość) matek nie kocha swoich dzieci czy też dzieci nie kochają
rodziców bo nie popełniają samobójstw po ich śmierci!

[karra-mia]

bern wczoraj się pojawił wątek, jak żyć, kiedy odchodzi ktoś bliski
i chodziło o babcię. Magielka tez stwierdziła, że odchodzi część
niej. To tez jest chore??? Przeciez jego matka umarła dopiero
tydzień temu, no nie mów mi, że ty po stracie kogoś tak bliskiego w
tydzien się wyleczyłaś, dosżłaś od normalności, odzyskałas
równowagę?
Po prostu zabrakło mu kogoś obok, nagle stał się bardzo samotny i
sobie z tym nie poradził. Ja tak uważam.

[bernimy]

Wiesz, nie każdy ma obok kogoś a i tak nie ma masowych samobójstw po
śmierci kogoś bliskiego.
Napisałam wyżej, rozumiem żal, niech trwa nie tydzień a rok,
ale samobóstwo z tego powodu to już nie jest normalne. Zwłaszcza po
śmierci matki (a nie np. dziecka) co jest normalne, że zazwyczaj
matka odchodzi przed nami...

[karra-mia]

bele dlaczego na siłę chcesz pokazac, że ta miłośc była chora. Ja
widzę na zdjęciach faceta ze swoją najbliższą przyjaciółką. całkiem
sympatycznie wyglądaja. Myśle, że w tym tzw. wielkim świecie ciężko
o przyjaciół prawdziwych, nie od kasy; czasem nawet własna matka
zawodzi, a on miał to szczęście, że ona była mu i matka i
przyjaciółką. Nie oceniam ani go, ani tym bardziej matki. Poczuł się
nagle bardzo samotny, a samobójstwo często popelnia się pod wpływem
chwili, impulsu i często nie ma już odwrotu. mało które samobójstwo
jest przemyślane, długo roztrząsane, bo wtedy jednak znajdują się
jakieś argumenty przeciw.

[bernimy]

Ok, nie zrozumiemy się Karra. Powiem jedno, nie chcę wychować
dziecka tak, aby po mojej śmiercie czy męża (tatusia) Ona poełniła
samobójstwo!!!

Pisałam wyżej, nie znam faceta (traktuję jako przykład dla Was, bo
ja mam bliski mi przykład), napisałam że jeśli to prawda, że powodem
samobójstwa dorosłego faceta jest śmierć matki to coś nie jest w
porządku w wychowaniu.

[karra-mia]

> Ok, nie zrozumiemy się Karra. Powiem jedno, nie chcę wychować
> dziecka tak, aby po mojej śmiercie czy męża (tatusia) Ona poełniła
> samobójstwo!!!

to chyba każda z nas chce prawda? Chcę, zeby mój syn był szczęsliwy
i po naszej śmierci nas po prostu z czułościa i miością wspominał.

A opisałaś ten konkretny przypadek. Twojego bliskiego przykładu nam
nie przybliżyłas, więc odniosłam się do tego konkretnego, który
przedstawilas.

[tabakierka2]

karra-mia napisała:

> bele dlaczego na siłę chcesz pokazac, że ta miłośc była chora. Ja
> widzę na zdjęciach faceta ze swoją najbliższą przyjaciółką.

dla mnie matka nie powinna być przyjaciółką syna (najbliższą???) -
to dla mnie chore. Ta relacja z założenia jest asymetryczna, a
przyjaźń zakłada 'symetrię'. Rodzic powinien być wychowawcą,
pedagogiem, mentorem...Ale ma być rodzicem, a nie najlepszym
przyjacielem własnego dziecka (nie mówię o uczuciu przyjaźni, ale o
roli 'przyjaciel').

[karra-mia]

Rysa ale jeżeli jest to co? Odizolowac się ich powinno? Lepiej gdy
matka jest przyjaciółką, niż gdyby miała z niego ciągnąć kasę ile
się da, wykorzystywać go, zarabiać na nim i niszczyć jako człowieka.

W ogóle nie rozumiem, co to za oceny. Nie znamy ich osobiście,
widzimy zdjęcia, jakie niejedna z nas tez posiada; czyam notkę o
samobójstwie i już sobie klarujemy obraz chorej miłości matki do
syna.
Od razu zwaliłyście winę za jego śmierć na matkę i jej chora miłość
(niech jej ziemia lekką będzie), a nie zastanowiłyście się, czy on
nie miał innych problemów, czy cos go wcześniej nie gnębiło.

[pszczolaasia]

gnebilo. popelnila jakos tak niedawno samobojstwo jgo (inna, osobista, bliska
)przyjaciolka.
i nie zgadzam sie ze rodzice nie moga byc przyjaciolmi. moga oczywiscie o ile
nie koreluje to i nie wplywa znaczaco na inne przyjaznie.

[tabakierka2]

pszczolaasia napisała:


> i nie zgadzam sie ze rodzice nie moga byc przyjaciolmi. moga
oczywiscie o ile
> nie koreluje to i nie wplywa znaczaco na inne przyjaznie.

asiu, ja nie twierdzę, że nie mogą być przyjaciółmi dziecka, ale ich
rolą główną jest bycie RODZICEM. Przyjaźń dla mnie oznacza, że
jestem na takim samym 'poziomie' jak ta druga osoba - jesteśmy
sobie 'równe', nie ma asymetrii tej relacji. Z rodzicem asymetria
musi być, moim zdaniem. Dorosły facet, którego najbliższą
przyjaciółką jest matka, nie jestem moim zdaniem zdolny do
zbudowania związku z inną kobietą, bo to ona powinna być jego
najbliższą przyjaciółką. No tak to widzę. Nie chciałabym, żeby moja
teściowa była najlepszą pryjaciółką męża (a Wy???) -nie wiem, czy
dałabym radę w takiej 'konkurencji'.

[pszczolaasia]

mimo ze brak jest jakiejs asymetri, jak slusznie zauwazylas, to moim zdaniem
jedno nie wyklucza drugiego. a jesli tesciowa bylbaby prawdziwa przyjaciolka to
nie powinna byc konkurencja a wiadomo ze bez przyjazni potrafi nia byc.
co do rzeczonego przykladu. nie wiadomo jak jest dokladnie chyb jeszcze? czy
dokladnie z tego powodu popelnil to samobojstwo? wiem ze zmarla mu calkiem
niedawono jego bliska przyjaciolka zeby nie powiedziec konkubina, teraz matka i
generalnie , jako artysta, to delikatnej konstrukcji facet jest/byl...jak to
artysta.
szkoda po prostu.

[bernimy]

Pewnie, że człowieka mi szkoda. A jeszcze jak wcześniej zginęła Mu
partnerka, to się nie dziwię, że mógł nie udźwignąć.
Mi raczej tak ogólnie chodzi o wychowywanie dzieci dla siebie...

[pszczolaasia]

mam nadzieje ze uda mi sie uniknac toksycznych relacji. jestesm raczej typem
samotniczym nie do konca potrafiajacym okazywac uczcuia i nie zawsze majacym na
to ochote...wiec mam wrazenie ze moje dzieci beda raczej cierpiec na to co ja w
dziecinstwie- niedostatek czulosci ktory z czasem przerodzi sie w cos w rodzaju
przyjazni. zauwazylam ze jestem toczka w toczke jak moja mama. przerazajace

[bernimy]

"ale jeżeli jest to co? Odizolowac się ich powinno? "
Karra, chcesz za wszelka cenę negować i nie dostrzegasz sedna
sprawy. Ty piszesz a jak jest to co??? No właśnie to co napisałam
wyżej, że tak nie powinno się wychowywać. Nie pytać się jak już jest
po ptakach, co zrobić, tylko na przykładzie chciałam zauważyć, że
tak nie powinno być, czyli nie powinno się dopuścić do takiej
sytuacji, abym ja dla dziecka była sensem życia! Moje odejście nie
może być sygnałem do samobójstwa!

[karra-mia]

bern ja nie neguję i dostrzegam sedno sprawy. A gdy się okazę, że
twoja córka traktuje cię jako przyjaciółkę, to co zrobisz? Dlaczego
to rodzic nie może być przyjacielem, powiernikiem dorosłego faceta
czy kobiety? Co w tym złego? Przecież żyjemy w społeczeństwie, wśród
ludzi, przyjaźń to dość cenna rzecz i coraz trudniej o nią, a
szczególnie w świecie, w którym rządzi kasa, sława itp.

Myslę, z ejego matka tez nie zyczyła sobie być sensem żyia własnego
syna, ona po prostu trwała obok, bo go kochała i tyle.
Wiesz bern jak zmarł mój dziadek, to i mnie dopadły takie myśli. On
nie był sensem mojego zycia, ale był jedynym człowiekiem, który mi
pozwalał przeżyć w tym piekle, który niektórzy nazywają domem. I
nagle zabrakło go, a pieklo zostało. Na szczęście ja miałam
przyjaciół obok, w tym mój mąż, który po prostu mnie z tego
wyciągnął.

[tabakierka2]

karra-mia napisała:

> bern ja nie neguję i dostrzegam sedno sprawy. A gdy się okazę, że
> twoja córka traktuje cię jako przyjaciółkę, to co zrobisz?

to nie o to chodzi.
Dziecko nie może traktować rodzica jak przyjaciela. Może uznać, że
rodzic jest dla niego b. ważny, że mu ufa, że może mu się zwierzyć.
Ale jak już pisałam - przyjaźń zakłada symetrię relacji. Nie
wyobrażam sobie sytuacji kiedy dorosła kobieta zwierza się swojej
córce i intymnych spraw (nie mówię o zwykłej rozmowie).

Dlaczego
> to rodzic nie może być przyjacielem, powiernikiem dorosłego faceta
> czy kobiety? Co w tym złego?

uważam, że wiele w tym złego, głównie dla dorosłego faceta, który
powinien zwierzać się kumplowi. Nie miałabyś nic przeciwko, żeby
Twój mąż zwierzał się teściowej? opowiadał o Waszych łóżkowych
sprawach, o kłótniach, o planach?

> Myslę, z ejego matka tez nie zyczyła sobie być sensem żyia
własnego
> syna, ona po prostu trwała obok, bo go kochała i tyle.


jeśli mężczyzna popełnia samobójstwo z powodu śmierci matki
(wyłącznie z tego powodu) to moim zdaniem więź z matką była
symbiotyczna.


> Wiesz bern jak zmarł mój dziadek, to i mnie dopadły takie myśli.
On
> nie był sensem mojego zycia, ale był jedynym człowiekiem, który mi
> pozwalał przeżyć w tym piekle, który niektórzy nazywają domem. I
> nagle zabrakło go, a pieklo zostało. Na szczęście ja miałam
> przyjaciół obok, w tym mój mąż, który po prostu mnie z tego
> wyciągnął.

ja również poczułam, że kiedy umarła moja babcia, umarła część mnie.
Ufałam jej, wierzyłam, zwierzałam się, ale była przede wszystkim
moją babcią.

[karra-mia]

> uważam, że wiele w tym złego, głównie dla dorosłego faceta, który
> powinien zwierzać się kumplowi. Nie miałabyś nic przeciwko, żeby
> Twój mąż zwierzał się teściowej? opowiadał o Waszych łóżkowych
> sprawach, o kłótniach, o planach?

miałabym przeciwko nawet gdyby zwierzał się z tego kumplowi.

> jeśli mężczyzna popełnia samobójstwo z powodu śmierci matki
> (wyłącznie z tego powodu) to moim zdaniem więź z matką była
> symbiotyczna.

to jest wasza interpretacja, albo raczej pudelka. Nikt nie
powiedział, ze on z powodu wyłacznie śmierci matki popełnił
samobójstwo. Cały czas próbuję powiedzieć, że prawdopodobnie
przyczyniły się do tego inne czynniki, że pewnie było cos jeszcze, o
czym wcale wielki świat wiedziec nie musi prawda?

[bernimy]

Karra, no przecież tu nie chodzi o dokładną analizę tego przykładu!
Tylko o potraktowanie tego przypadku jako przykład, że nie jest
dobrze, gdy zaburzone są relacje matka-dziecko, a wiele matek tak
wychowuje ciesząc się, że są jedynymi powiernicami syna, rzadziej
córki! A co potem???

[tabakierka2]

karra-mia napisała:


>
> to jest wasza interpretacja, albo raczej pudelka. Nikt nie
> powiedział, ze on z powodu wyłacznie śmierci matki popełnił
> samobójstwo.

ale ja pisałam, ze abstrahuję od tego przykładu.

[bernimy]

I właśnie o to mi chodzi:
"Myslę, z ejego matka tez nie zyczyła sobie być sensem żyia własnego
syna, ona po prostu trwała obok, bo go kochała i tyle."

Nie znam ich, chodziło mi o przykład. Niestety wiele matek chlubi
się tym, że są tymi jedynymi dla własnych synów (ta relacja jest
najczęstsza, rzadziej ojciec) nie zastanawiając się nad
konsekwencjami takiego wychowywawni.
Rysa bardzo dobrze to napisał, matka może być przyjacielem (ja też
chcę) ale nie może być sensem życia dziecka!

[karra-mia]

> Nie znam ich, chodziło mi o przykład. Niestety wiele matek chlubi
> się tym, że są tymi jedynymi dla własnych synów (ta relacja jest
> najczęstsza, rzadziej ojciec) nie zastanawiając się nad
> konsekwencjami takiego wychowywawni

ooo i to wiele tłumaczy.
Abstrahując od tego konkretnego przypadku, to równiez uważam, ze to
chora miłośc, jeżeli matka/ojciec staje się sensem istnienia dziecka
i jeżeli matka/ojciec nie zdają sobie sprawy, co potem, co po ich
smierci.

[bernimy]

"Wiesz bern jak zmarł mój dziadek, to i mnie dopadły takie myśli."

Tak, ja to wszystko rozumiem. Ja też jeszcze w wieku chyab nawet 25
lat myślałam, że nie przeżyłabym gdyby moja mama odeszła. Myślałam.
Ale jednocześnie czułam, że tak kiedyś nastąpi i nie mogłabym z tego
powodu się zabić.

[tabakierka2]

karra-mia napisała:

> Rysa ale jeżeli jest to co? Odizolowac się ich powinno? Lepiej gdy
> matka jest przyjaciółką, niż gdyby miała z niego ciągnąć kasę ile
> się da, wykorzystywać go, zarabiać na nim i niszczyć jako
człowieka.

ale to jest skrajność.
Lepiej gdyby matka miała własne przyjaciółki (własnych przyjaciół)a
syn własnych przyjaciół. Rolą matki, moim zdaniem, nie jest bycie
najlepszą przyjaciółką syna ani córki.

>
> W ogóle nie rozumiem, co to za oceny. Nie znamy ich osobiście,
> widzimy zdjęcia, jakie niejedna z nas tez posiada; czyam notkę o
> samobójstwie i już sobie klarujemy obraz chorej miłości matki do
> syna.
> Od razu zwaliłyście winę za jego śmierć na matkę i jej chora
miłość
> (niech jej ziemia lekką będzie), a nie zastanowiłyście się, czy on
> nie miał innych problemów, czy cos go wcześniej nie gnębiło.

ale ja nie odnoszę się do powyższego przykładu, tylko i wyłącznie do
matki w roli przyjaciółki dorosłego mężczyzny -abstrahuję od
przykładu tego pana. Mówię ogólnie.

[karra-mia]

> ale ja nie odnoszę się do powyższego przykładu, tylko i wyłącznie
do
> matki w roli przyjaciółki dorosłego mężczyzny -abstrahuję od
> przykładu tego pana. Mówię ogólnie.

to widzisz, się nie zrozumiemy, bo ja zaczęłam dyskusję własnie
odnośnie tego konkretnego przypadku i do niego się cały czas
odwołuję. I tę własnie matkę staram się bronić, staram się ich
zrozumiec.
Kazdy przypadek jest inny, więc nie mogę się wypowiadać o czymś,
czego nie znam, czego mi nikt nie przedstawił prawda?

[esofik]

tabakierka2 napisała:

Rodzic powinien być wychowawcą,
> pedagogiem, mentorem...Ale ma być rodzicem, a nie najlepszym
> przyjacielem własnego dziecka >

tabaka, chyba pomylił Ci się rodzic z nauczycielem

[tabakierka2]

esofik napisała:


>
> tabaka, chyba pomylił Ci się rodzic z nauczycielem
>

a nie taka jest główna rola rodzica?
Nie ma dziecka przygotować do radzenia sobie w życiu? nie ma go tak
wychować, żeby umiało wchodzić w relacje z innymi ludźmi i trwale je
budować? Nie ma być 'życiowym przewodnikiem' dziecka?

[esofik]

jasne, rolą rodzica jest uczyć dziecko jak zyć, uczyć przyjaźni a
także kochać

> Nie ma być 'życiowym przewodnikiem' dziecka?
czy to wyklucza przyjaźń?

[tabakierka2]

esofik napisała:

> jasne, rolą rodzica jest uczyć dziecko jak zyć, uczyć przyjaźni a
> także kochać

otóż to!
tylko powiedz jak można nauczyć przyjaźni?

>
> > Nie ma być 'życiowym przewodnikiem' dziecka?
> czy to wyklucza przyjaźń?
>

już pisałam milion razy że przyjaźń zakłada, moim zdaniem, symetrię
relacji, a między rodzicem, a dzieckiem takiej nie ma.
Dziecko może traktować rodzica jak przyjaciela, ale jak pisałam,
chodzi mi raczej o uczucia niż o rolę -przyjaciel.

[esofik]

tabakierka2 napisała:

> otóż to!
> tylko powiedz jak można nauczyć przyjaźni?

tak samo jak fizyki, dając dobry przykład

[tabakierka2]

esofik napisała:


> tak samo jak fizyki, dając dobry przykład
>

jak fizyki???
dając dobry przykład?
Możesz podać konkretnie jak uczysz dziecko dając dobry przykład,
kiedy uczysz je fizyki?

widzisz mnie nikt 'przyjaźni' nie uczył. Moje przyjaźnie wyglądają
zupełnie inaczej niż znajomości moich rodziców (w ogóle mamy inne
zdanie nt budowania i utrzymywania przyjaźni) - śmiem wątpić, że
przyjaźni można kogoś nauczyć, raczej podejścia do ludzi, szacunku,
lojalności, dyskrecji.

[esofik]

tabakierka2 napisała:

> jak fizyki???
> dając dobry przykład?
> Możesz podać konkretnie jak uczysz dziecko dając dobry przykład,
> kiedy uczysz je fizyki?

tęcza i pryzmat, dobry przykład?



> widzisz mnie nikt 'przyjaźni' nie uczył

dlatego przyjaźń kojarzy Ci się z opowiadaniem o seksie. Gdzieś tam
wyczytałam na górze, cyba w dyskusji z karrą

[tabakierka2]

esofik napisała:


> dlatego przyjaźń kojarzy Ci się z opowiadaniem o seksie. Gdzieś
tam
> wyczytałam na górze, cyba w dyskusji z karrą
>

brawo! jesteś mistrzynią z wyciagania genialnych wniosków - na
podstawie jednego przykładu wydedukowałaś z czym mi się kojarzy
przyjaźń. Już nie komentuję Twoich wypowiedzi, bo szkoda czasu.

Uwaga cytat

[esofik]

Ale jak już pisałam - przyjaźń zakłada symetrię relacji. Nie
wyobrażam sobie sytuacji kiedy dorosła kobieta zwierza się swojej
córce i intymnych spraw (nie mówię o zwykłej rozmowie).

nie muszę niczego wyciągać, sam wyraziłaś się wystaczajaco jasno

faktycznie, szkoda czasu na dyskusję

Esofik

[bernimy]

Jeśli przykładem, to przykładem, że ja-matka mam swoich przyjaciół.
A nie że ja-matka będę Twoim jedynym przyjacielem i powiernikem.

[esofik]

berniny, a Ty cały czas męczysz tego biedaka
pozwól mu odpocząć w spokoju

[malgkrzys]

Zgadzam sie z Toba,mam taka kolezanke,ktora twierdzi,ze jest dla
syna przyjaciolka i nawet bedac razem w Egipcie plus
synowa,powiedziala mu o 20letnim kochanku(sama ma 65!) a syn podobno
zostawil mu hojny napiwek..a poza tym opowiadal jej o swoim
pierwszym razie ze szczegolami..ile w tym prawdy,nie wiem.

[grave_digger]

normalność to pojęcie względne
nie oceniam ludzi z góry nie znając ich natury, ani całej reszty...

[esofik]

może tak na prawdę facet był bardzo samotny, zestresowany, a matka
była jego jedynym przyjacielem ???
nie mnie to oceniać
niech odpoczwa w spokoju przy bliskiej osobie [*]

zdjecia bardzo sympatyczne, ja widzę na nich bardzo bliską więź i
porozumienie matki z synem.
To chyba tylko nasze społeczeństwo wstydzi się okazywać uczucia
najbliższym, zwłaszcza gdy są to rodzice

[grave_digger]

sądzę, że matka była jego prawdziwym przyjacielem. po prostu. to nie zahukany
facet. zrobił karierę. był samodzielny. ale mógł ufać tylko matce. zapracowała
sobie na to. sądzę, że to tylko o to chodzi.

[tabakierka2]

widzę to tak jak Bern.

[facet_l]

nie koniecznie. Należałoby się gościowi przyjrzeć, ale z tego co się orientuję w
robieniu zdjęć do gazety, to nie koniecznie musiał się tak przytulać do mamusi
na co dzień. Zdjęcia w gazecie i nie tylko, w całej prasie są reżyserowane.

[bernimy]

Wiesz, ja nie analizuję ich relacji dogłębnie, nie znam ich. Chodzi
mi tylko o relacje i samobójstwo z powodu śmierci mamy...

[facet_l]

no cóż bycie singlem jest straszne

[bernimy]

To chyba nie jest właśnie problem bycia singlem. Tu, odchodząc od
konkretnego przykładu - chodzi mi o samobójstwo dorosłego faceta z
powodu śmierci mamy - jest problem wychowywania dzicka dla siebie
bez przemyślenia co będzie gdy mnie zabraknie!

[nowel1]

Wyszłaś od szczegółu do ogółu; i tak naprawdę każda dyskutująca mówi
tu o czymś innym.
Każdy człowiek jest inny.
W pełni zgadzam się, że robienie przez matkę z syna "mojego małego
królewicza i obrońcy" jest chore i szkodliwe; wiem też jednak, że
wiele matek to czyni, a ich synowie nie wieszają się po ich śmierci.
McQueen to uczynił, nie nie wiemy jaka była ich relacja oprócz tego,
że byli ze sobą mocno związani; być może jego nadwrażliwośc i "cienka
skóra" nie pozwoliły mu tego doświadczenia przetrwać, a patologii
żadnej w ich relacji nie było.
Zresztą, gdzie się kończy norma a zaczyna patologia, to jest naprawdę
cholernie trudne do określenia.
W jednej rodzinie rodzic jest "mentorem" jak chce Tabakierka, w innej
przyjacielem własnego dziecka, i obie mogą być naprawdę dobrymi i
wspierającymi.

[eyes69]

Zbyt daleko idaca interpretacja.

[madameblanka]

wiesz co bern, według mnie powodem samobójstwa nie była śmierć mamy. Zobacz kim
był, projektantem, gościem który miał własne, niezalezne zdanie - bo inaczej na
rynku by nie przetrwał. Czyli był silny charakterowo, musiał miec wybitna
osobowość zeby sie właśnie wybić i stworzyć taki wizerunek. Tacy ludzie wiedzą
czego chcą od życia, realizują swoje marzenia. Dlatego ciężko mi uwierzyć że
smierć matki mogła tak zaburzyć jego myślenie.
Szkoda gościa.