Wiem,że ani dzień ani pora nie najodpowiedniejsza,ale się przełamałam i
piszę.O co chodzi? No właśnie...chciałabym żebyście powiedziały mi czy moje
lęki,obawy,chroniczne strachy i zajebiste wizje mieszczą się w granicach
jakiejś tam normy czy nie. No bo najogólniej to chodzi o to,że ciągle,bardzo
często myślę o śmierci - jak,kiedy,kto,w jaki sposób umrze z bliskich mi osób.
Pierwszy z brzegu przykład: trzy razy w ciągu 40 minut dzwonię do
męża/mamy/taty/brata i słyszę automat albo nr nieodpowiada to natychmiast w
głowie rodzi mi się wizja wypadku samochodowego, w którym ta osoba ginie,a ja
w tym samym czasie próbuję się dodzwonić lub innego wypadku/przypadku,który
skutkować może śmiercią - prąd,pożar,wypadnięcie przez okno,uduszenie,zawał
serca,zakrztuszenie itd. Nie umiem pomyśleć racjonalnie - że mąż w pracy nie
słyszy telefonu,że mama zajęta,że tata nie przywiązuje wagi do dźwięku
telefonu,że brat w zasadzie w czasie pracy nie moze odbierać.Moja wyobraźnia
buduje natychmiast dalszy ciąg,czyli - mąż nie odbiera telefonu trzy razy pod
rząd = nie żyje = będę musiała zorganizować pogrzeb = zostanę sama = finansowo
nie dam rady utrzymać tak dużego domu = będę musiała sprzedać i przeprowadzić
się do mniejszego....itd. Tak jest za każdym razem.W zasadzie nie ma
dnia,godziny żebym tego nie miała.Wiem,że na pierwszy rzut oka można
powiedzieć 'wyluzuj',ale ja próbowałam już wszystkiego - nie martwić się,nie
myśleć,pamiętać,że nie umiera się tak szybko
.Wszystko na nic.TO coraz
bardziej mnie męczy,nie pozwala oddychać pełną piersią i cieszyć się z
życia.Zawsze gdzieś mam ten strach ze sobą i w sobie.Czy to jest normalne? Czy
potrzebuję specjalistycznej porady?Zwariowałam?
ps.tak,te nick jest stworzony tylko dla potrzeb tego postu.Nie jestem na maglu
nowa.
