biale, czarne

[emigrantka34]

Wlasnie sobie siedze i szukam nianki...lypiac jednym okiem na TV
Polonia i piosnke "Biale czarne" sprzed 40 bodajze lat....nie wiem
jak Wy, ale qrwa nawet ta piosenka, osadzona w latach
szescdziesiatych (?), to cos mojego, mimo, ze ja urodzona nieco
pozniej...bardziej, niz podrabiane sraty kantaty Pana Rubika...

jakos tam gdzies podskornie i podswiadomie mam sentyment do lat
siedemdziesiatych i osiemdziesiatych...a po prostu moze do lat
dziecinstwa...z szarobura komuna i klimatem mlodosci naszych
rodzicow, i ich znajomych, ktorych wprost uwielbiam...i tak mi
szkoda, ze odchodza na emeryture lub niekotrzy nawet juz na
wiecznosc, co jest oznaka, ze chyba ja jednak juz gdzies tam sie
starzeje...przynajmniej fizycznie...eh, to byla tylko taka mala
wstawka miedzy proza zycia, czyli miedzy ogloszeniami o niani...

[liwilla1]

wiem co masz na myśli. na codzień umykają mi gdzieś w natłoku zdarzeń, emocji,
myśli. a potem nagle zauważam je, przeważnie są to małe pierdoły, i gdzieś w
ciszy duszy dzwoni dzwoneczek przemijalności. i pewne rzeczy już nigdy nie
wrócą, tak jak smak czereśni zaszabrowanych z działki sąsiada, gdy miałam 12
lat. jak zachody słońca nad Przewozem. Jak zapach suszących się grzybów nad
starym kaflowym piecem. jak dziadkowe chrapanie i bajki z satelity w sobotni
poranek.
ech, lepiej na tym zakończę, bo się rozkleję

[tabakierka2]

ja pamiętam z dzieciństwa różowe tenisówki, które tata przywiózł mi
z delegacji z Konina - były o dwa numery za duże... ale piękne,
dla mnie najpiękniejsze Błagałam mamę, żeby pozwoliła mi w nich
chodzić. Miałam wtedy 5-6lat. Albo wycieczki z dzadkiem do lasu na
grzyby - herbata w termosie, jabłuszko, kanapki - te autobusy
takie ogórki ze skórzanymi fotelami do których się człowiek latem
przyklejał i dziadek śpiewający piosenki wojenne...Dziadek już nie
zyje
ah...te lata dziecięce (aż mi się oczy załzawiły )

[liwilla1]

wiesz, mi się przypomina raz na jakiś czas, jak moja mama kupiła mi sukienkę,
która bardzo mi się podobała. mój tata był wówczas bezrobotny i chory na
depresję, bez pomocy dziadków otarlibyśmy się o głód, a moja mama -
najkochańsza, najczulsza, najmilsza - uzbierała kosztem swoich prezentów (kasę
dostała od dziadków na urodziny) dla mnie na tę sukienkę. Trzymam ją do dzisiaj.
nigdy jej tego nie zapomnę, i jak tylko stanę na własne nogi finansowo, to
uzbieram dla niej wycieczkę na Bali
chciałabym być dla moich dzieci taką matką jak dla mnie i dla mojego brata była
i jest moja

[inia33]

moja mama często mi opowiadała o swoim dzieciństwie, ciężkim, jak to
w tych czasach często bywało, była ich czwórka (+rodzice) w domu
dwupokojowym + kuchnia, palenie w piecu, zero słodyczy (ich funkcję
pełnił kopczyk cukru usypany na rogu taboretu-każde taki własny
kopczyk dostawało i delektowało się przez godzinę...)

ale jak mama opowiadała o tamtych klimatach, o szkole, kumpelach,
z którymi zakładały zespół Filipinki i ganiały po okolicy, drąc
mordy niemiłosiernie, o naparzankach z chłopakami (mama taka więcej
bitna była) albo jak zdarzyło mi się oglądać jakieś jej pamiętniki,
zeszyty z wklejonymi "fotosami" z gazet różnych aktorów i piosenkarzy,
to mimo wszystko mam wrażenie, że te czasy jakieś ciekawsze były,
trzeba było sobie mnóstwo rzeczy organizować, nic na talerzu nie
było podane... nie twierdzę, że chciałabym żyć wtedy, bo mi teraz
dobrze, ale często czułam taką strasznie intensywną ciekawość-jak
to wyglądało? dałabym dużo za to, żeby się przenieść w tamte
czasy chociaż na godzinę i zobaczyć na własne oczy tych ludzi...
dlatego lubię oglądać filmy/programy z tamtych lat (sześćdziesiątych),
bo mam wtedy tego namiastkę...

a najlepszy był sen, który miałam kilka lat temu-śniło mi się, że się
przeniosłam w czasie, do domu rodzinnego mojej mamy, jak ona i jej
rodzeństwo byli dziećmi, i przez jakiś czas obserwowałam ich życie...
sen był baardzo realistyczny i ja doskonale zdawałam sobie sprawę
z tego gdzie jestem i po co tam jestem... hm, kto wie...

[tabakierka2]

może to była właśnie realizacja tego Twojego marzenia?

[kama_msz]

ech, nie powiem nic, bo sie poryczalam

[inia33]

no właśnie, też mi to chodzi po głowie
to było takie realne...

[tabakierka2]

a widziałaś "Ile waży koń trojański"???
Ryczałam jak bober świetny - główna bohaterka przenosi się w rok
1987 z 2000 rewelacja! te stroje, fryzury, kawa w szklance <
>...polecam.